No Country for Old Men (2007)

Wanneer klopt het "einde" van een film eigenlijk is de centrale vraag

Als de halve goegemeente het kan voorspellen...of als het is zoals het bijna altijd is....

Deze film heeft een perfect einde, kwestie van accepteren dat het "verhaal" op deze manier eindigt.

Leukste scene: Moss die opgejaagd wordt over de prairie, de plomp induikt met een hond achter zich aan en ternauwernood zijn pistool laadt en de hond neerschiet... Arme hond, maar de Coens op hun best.
Bij herziening me nog meer geergerd aan de miscasting van Bardem en Moss en het afgezaagde verhaal. Guy finds money. Bad guys want money back. Chase! Het einde daarentegen redt de film, met een paar leuke scenes, van een onvoldoende.

Uhhh en wat dan als het niet lijkt op het boek? Maakt het dan een slechte film? Je kan een film toch niet goedpraten omdat hoe slecht die ook is, het wel dicht bij het boek zit? In het geval van OH vind hij het personage zwak, moet hij dat nu door de vingers zien omdat het met respect naar de bron toe gefilmd is? Beetje vreemde manier van film kijken vind ik. Waar is het medium film dan nog goed voor?

Miscast? Hebben we dezelfde film gekeken?

JA ongelovelijk dat iemand dat een miscast kan vinden.

Geloof het maar, ik had de Coens nog erg hoog zitten ook, ga maar na...

Wie zou je dan voorstellen voor die rollen? Persoonlijk vind ik de casting één van de sterkste punten van de film.

Dat vind ik niet zo'n relevante vraag(ik ga er natuurlijk nog wel even over nadenken ), aangezien ik bijna de hele film Coens-onwaardig vindt. Ik mis hier hun zwarte humor i.p.v. het verder uitbouwen en toevoegen van geweld. De keuze van acteurs is daarbij ook belangrijk. Moss en Bardem vind ik te serieus en te saai. TL Jones redt zich er nog wel uit met zijn droge humor en ook Woody Harrelson past prima, hoewel die laatste er scriptmatig een beetje bij hangt.

Als je kijkt naar de casting van hun top-thrillers 'Blood simple.'(Hedaya en Walsh vooral)en 'Fargo'(Macy natuurlijk, maar de hele cast is eigenlijk perfect) vind ik dat er voor acteurs is gekozen die hun rol tegelijk iets serieus én buitengewoon grappig meegeven. Die combi mis ik hier. Misschien wilden de Coens een ander soort film maken, een serieuze misdaadthriller/drama die raakt aan de huidige problematiek in het grensgebied VS/Mexico zoals die ook in het boek beschreven wordt, maar dan kijk ik liever nog eens naar Soderbergh's 'Traffic', om maar wat te noemen.

Moet een film met wat minder humor meteen een serieus thema meedragen? De Coens hebben zitten spelen met westerns. De manier waarop ze de spanning weten op te bouwen en hun totale gebrek aan medelijden voor de personages. Vond je achtervolging van Sugar op Moss dan niet ongelofelijk spannend en knap gefilmd? Heb ongelofelijk zitten genieten. Geen standaard Coen-humor, maar door dat achterwege te laten maken ze de film ongelofelijk krachtig.

Je kan het natuurlijk niet waarderen, maar dat de rol van Bardem volslagen uniek was lijkt me geen punt van discussie!

En wat als de personages (zoals jij het noemt) "saai en serieus" bedoeld waren en het script van deze 2 personages geen humor toeliet, dan is dat de schuld van de acteurs? En je waardeert de film op basis van een vergelijking met andere Coens films?

Tsja, hij is gewoon meer fan van andere Coenfilms en had deze film ook liever in die stijl gezien. Toch niks mis mee?

Ik ben blij dat iemand eindelijk ook aangeeft dat de 'standaard'(unieke, eigenlijk) humor van de Coens hier ontbreekt. Het enige verschil is dat de meesten het geen probleem vinden en ik wel...

Ik ben trouwens wel benieuwd wat je zo knap en spannend vindt aan de achtervolging van Chigurh(niet Sugar, zoals in de film ook al aangegeven wordt) op Llewelyn? Ik zie dat niet zo...

Uniek, ja, maar of dat altijd positief is? In mijn optiek in dit geval niet...

Miscasting is inderdaad niet zozeer de schuld van de acteurs, meer van de regisseur(s). Maar zoals ik eerder al aangaf zijn niet alleen de acteurs debet aan mijn teleurstelling.

En ja, een aantal films van hen geven mij hoge verwachtingen voor een nieuwe film, lijkt me vrij logisch. De film kan ik dan nog steeds op zijn merites beoordelen en ik kom tot de conclusie dat het een aardige thriller is met de eerder genoemde nadelen.

Goede film, maar zo'n slecht einde.....

Je had zeker liever een shoot-out met een happy-end gezien

Ik vond het einde ook slecht, dus die domme smiley kan je achterwege laten.

Ik zou ook graag een shoot-out hebben gezien, een happy-end hoeft nog niet eens. Het einde is gewoon klote, het is saai en het verhaal gaat uit als een nachtkaars.

Je verwacht een spektakel, maar der gebeurt niks, echt briljant!

Gelukkig geef je zelf toe dat je graag cliche's gevoed wordt, dus dan is er niks aan de hand.

Als 't verschil er maar is.

Het is vooral die onzinnige denigrerende smiley waar ik me aan irriteer.

Ik bespeur die ondertoon ook in jouw post, ''gelukkig geef je zelf toe'' en ''als 't verschil er maar is''.

Who cares dat iemand van cliché eindes houdt? Is een kwestie van smaak, meer niet.

Is een kwestie van 't oude vertrouwen.

Zoals ik al zei, er is niks aan de hand, ,maar 't verschil moét er gewoon zijn, anders komen we nooit verder.

Late reactie, maar toch: de humor is er nog steeds hoor, maar dan vooral cynisch, zoals past bij de toon van de film. Maar goed, je moet die toon maar waarderen (en verwachtingen kunnen dat ook zeker verpesten).

Voor mij was de toon juist perfect en de manier van filmen versterkte dat alleen maar. Een voorbeeldje: Llewlyn zit in een hotelkamertje. Hij hoort het piepen van de sensor. Geen muziek. Het licht gaat uit. Het enige dat hij kan zien en horen zijn de voetstappen voor de deur. Zal Sugar ( ) voor de deur staan? Komt hij binnen of gaat hij juist weg? Dan schiet dat slot weg...
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik was echt vol spanning bij deze scène. Door juist muziek en andere 'versterkende' elementen weg te laten werd de film realistischer. Voor het eerst in tijden had ik het gevoel dat het wel eens écht mis kon gaan en de film ging daar alleen maar in door.

De volgende Coen lijkt weer lekker humoristisch te worden, waar je ongetwijfeld van kan genieten (en ik ook). Maar eerlijk gezegd vind ik dit soort films gewoonweg krachtiger. Smaak, smaak, smaak... Kwestie van smaak.

[Zou het kunnen dat de Coens het publiek bewust hebben willen ergeren? Doorheen de film bouwt het publiek verwachtingen op - maar de bevrediging die hollywood-films gewoonlijk bieden blijft uit, de kijker wordt volledig misleid, de film eindigt in een uiterste anticlimax, het zogenaamde hoofdpersonage wordt ineens een toevallige figurant, het charismatische personage van Woody Harrelson, dat volgens het gebruikelijke schema voor een wending zorgt wordt direct verspild. Volgens mij is de bedoeling van deze film deels dat de kijker zijn eigen attitude tegenover verhalen en de bevrediging die ze brengen (een sprookje dat goed eindigt) in vraag stelt. Na de traumatische confrontatie met het onbegrijpelijke geweld van 9-11 zou zo'n sprookje ook een wrang gevoel geven, men kan er niet meer in geloven. Ik zie "no country" deels als een verwerking van dit gegeven.

Ze houden gewoon het verhaal van het boek aan.

Mwah, misschien... Die scene waar je 't over hebt vind ik vrij standaard. En bepaalde dingen zullen dan wel grappig bedoeld zijn, de Coens kennende geloof ik dat zeker, maar het kwam bij mij niet over. Dat en het ontbreken van de sterke muziek van Carter Burwell vond ik dus jammer, maar het zijn geen vereisten. Wél verwacht ik van de Coens een bepaald niveau van originaliteit en sfeertekening, waarbij ik wederom nog maar eens aanstip hoe belangrijk de keuze van acteurs hierbij is. De Coens kiezen echter voor het eerst voor een verfilming van een boek met slechts een paar prima(en een enkele geweldige, zoals met de hond) scenes en lijken vooral aandacht te willen vragen voor de erbarmelijke situatie in het grensgebied Mexico-VS... Ja, en dan maar zoveel mogelijk gruwelijke moorden en hopeloosheid erin stoppen om je punt maken, maar dat is toch ietsje te weinig voor een goede film. O wacht, het is best een aardige film, alleen niet zo geweldig als de meeste andere Coens.
Nou ja, pech gehad, op naar de volgende zoals je zei!

Bungel,

vreemd - ik vond de film één en al sfeer.

Ik denk ook niet dat de makers van de film in de eerste plaats de erbarmelijke situatie in het grensgebied Mexico-VS hebben willen tonen, ik denk niet dat dat het hoofd-onderwerp is van deze film, eerder het noodzakelijke decor.

Tsja, er zijn er meer die dit een hele goeie film vinden. Dat mag nu eenmaal. En het onderwerp is natuurlijk...?

Pracht film, wat ik geweldig vind is de constante dreiging die mij de hele film in z'n greep hield.

Het weglaten van muziek maakte het nog dreigender, al met al heel erg genoten.

Slowchat verwijderd.

Denk je nu echt dat die Coens een film maken en zeggen "wel, het onderwerp van deze film zal zijn ..."

Ik geef alleen aan dat de directe tekst van het verhaal niet noodzakelijk het onderwerp er van is.