Stellet Licht (2007)

De openingsfilm van de derde dag filmfestival. De film verdeelde de mensen van het filmfestival in twee kampen het ene kamp vond het oersaai en het andere vond hem wonderschoon en magistraal. Ik bevond me in het kamp dat de film schitterend vond.

Neem nou de openingsscène van een shot van meer dan zes minuten van het fenomenaal getructe opkomen van de zon, de dieren worden wakker, de bomen beginnen te stralen en de mens ontwaakt. Wonderschoon en het bracht me meteen in een vreemde onverklaarbare extase. Het verhaal van de film speelt zich af in een mennonietengemeenschap. Ten hoogte van Mexico valt een gehuwde boer Johan verliefd op een andere vrouw. Waardoor hij een keuze moet maken tussen zijn zes kinderen verlaten en zijn liefdevolle vrouw of de relatie te verbreken. Religieus geïnspireerde boerenbestaan wordt prachtig vertolkt door aangenaam lange shots. Die nergens vervelen tenzij je nog niet kennis gemaakt hebt met de regisseur die vooral bekend staat om zijn lange, statige takes. De film is prachtig in al zijn eenvoud, de kinderen hebben niets in de gaten. Ze spelen en werken op het veld. Zijn vrouw heeft alles in de gaten en laat Johan gegevenmoment voor een keuze staan. Als hij haar niet verlaat, verlaat zij hem tenzij Johan die andere vrouw duidelijk maakt dat het niets voorstelden. Ook de vader wordt erin gebracht en hij laat duidelijk weten dat het op religieuze grond niet kan plaats vinden. Maar hij biecht eerlijk op dat het hem in het verleden ook is overgekomen. De film lijkt tragische te eindigen maar is het in feite niet. We moeten die gebeurtenis volgens de regisseur Carlos Reygadas niet symbolisch nemen eigenlijk is er helemaal niets symbolisch aan de film. Althans dat hoorde ik na de film toen het publiek de conversatie aanging met hem. Een aangename man die ik later persoonlijk bedankte voor de film en snel nog een vraag stelde. Of Terrence Malicks prachtige beelden van Days of Heaven hem inspireerde om deze film te maken? Het ging zich dan vooral om de beelden en niet om het verhaal. Als toetje bovenop de film krijgen we namelijk dat de zon gaat onder en krijgen een prachtige sterrenhemel te zien van een shot van bijna tien minuten. Zoiets zie je niet vaak maar als je het op een juiste houding tot je neemt heb je machtige en vooral een krachtige film gezien.

De mennonieten kregen de film ook te zien en de ene groep vond hem mooi terwijl de andere het juist verafschuwde. Zo zie je maar weer dat film kijken bedoeld is om de juiste houding aan te nemen zodat al je emoties bevredigd kunnen worden.

Prachtige film, geen kritiek van de lange zit merk je niets. Schitterde openeing en afsluiting, werkelijk waar, je wordt de film binnen gezogen en langzaam eindigt het verhaal maar niet voor de kijker!

Gelukkig!

Reygadas doet gelukkig wat hij goed kan en gaat door met een film die veel minder nadrukkelijk en belerend is dan zijn vorige. Met echte mensen ook, vol tekortkomingen en liefde. En zo laat hij ze ook zien met zijn prachtige beeldtaal. Er zijn al veel scenes geroemd. Ook ik heb het meest genoten van de haren was/badder scene. Zo fraai. Maar ook andre rijders benutten kleur en locatie optimaal (zowel aan de keukentafel als in de buitenscenes). Mooi gebruik van geluid ook. Het enige minpunt waren de wat houterige dialogen en 'acteer'prestaties: "Kom Johan we gaan naar huis". "Dat is goed, Cornelio" etc. Opvallend vond ik verder dat de film dan wel in een streng (?) religieuze setting speelt, maar dat dat nauwlijks een issue is.

Er is hier nog niet heel veel gezegd over de vergelijkingen met Ordet. Het lijkt me twijfelachtig dat Reygadas daar niet heel veel mee wilde doen, zoals hij zelf verklaart. Zelfs de klok stilzet scene (ik heb het slot van Ordet nog eens bekeken) is een letterlijke kopie uit die film. Verder is het hele slot in zowel verhaal als in compositie een exacte kopie. Echter ik moet Gerlinda Heywegen die in de Skrien een 'batte' voor/tegen heeft met André Waardenburg gelijk geven. Ze noemt de film'schatplichtig' aan het meesterwerk van Dreyer. Ik onderschrijf dat Reygadas de juiste manier heeft gevonden om zo'n mooi verhaal (treffende setting ook) in de juiste toon te vertellen. Waardenburg zegt dat Dreyer zich in zijn graf zou omdraaien met zoveel visuele krachtpatserij (t.o.v. de ascetische stijl van de Deen). Ook Time Out rept over dat Dreyer adepten hun tong zullen afbijten bij zoveel jatwerk. Ik geef Reygadas volledig het voordeel van enige twijfel. Al vond ik Ordet nog beter, juist omdat het geloof daar zo alles overheersend aanwezig is de bevrijding daar werkt nog verlossender.

Ik deel vooralsnog een 'voorzichtige' stem uit, maar ik ga de film in elk geval nog een keertje kijken. En dan hopelijk in een 'échte' filmzaal met een goed doek en scherp beeld (en zonder operateeur die elke keer aan de knopjes draait). Ik las in Skrien dat er vijf kopieën (waaronder die in Cannes) directe positieven van het cameranegatief zijn die nog verbluffender zijn in kleur en scherpte/diepte. Erg benieuwd om er zo eens eentje te zien...

Dat is veel boeren eigen, die manier van omgang. Kijk eens naar Boer Zoekt Vrouw.

Ik zie er geen houterige dialogen en acteerprestaties in. Ik vond het juist erg overtuigend.

Ik vind wel dat er weinig verrassing zit in de dialogen. In een film waarin al zo weinig gesproken wordt, vind ik dat jammer.

Dat het geloof in deze film niet wordt gebracht als een issue, vind ik mooi. Films willen nogal eens de nadruk leggen op misstanden.

Ook de rol van de vader van Johan vind ik daarom verrassend.

Ik ben een van die twee Nederlanders die niet naar Boer Zoekt Vrouw heeft gekeken (mijn vriendin is de andere) dus ik ben daar blijkbaar minder bekend mee. Het ging me meer om het feit dat ze telkens aan het einde de naam zeiden van de ander. Is misschien gebruik. Jij vond het overtuigend naturel, ik had er wat moeite mee. Maar ik wilde toch wel minstens één argument hebben om niet een 5.0* te geven. Het weerhoudt me niet van een herkijk.

Gisteren nog eens gezien, weer enorm genoten.

Gisteren gezien in het Muhka.
Wat een geweldige film. Eerst word je heel, heel langzaam in hypnose naar de plek gebracht waar je zijn moet. Een plek waar ik nog nooit van gehoord heb en waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden.
Een soort Duits/Nederlands sprekende blauwogige Mexicanen! Ieder beeld is een plaatje en je kan zeggen dat het langzaam is, maar ieder ander tempo zou ondraaglijk zijn.
Misschien zijn de mensen iets te stoïcijns, maar dat is duidelijk een keuze in dit bizarre sprookje. (Ook Johan lijkt bijna apathisch onder zijn lust en lijden. ) "Vrede is sterker dan liefde". Eén keertje noemt Esther Marianne een sloerie om dan dadelijk terug te keren op haar passen. Daarop sterft ze dan wel letterlijk van verdriet. Nu ja, dit is duidelijk een keuze van de regisseur om de dingen op deze manier te vertellen. Ook het feit dat het om streng-religieuze mensen gaat, heeft blijkbaar als voornaamste doel te onderstrepen dat overspel iets heel tragisch is, maar des mensen is. Mooie gevoelens op zich, maar uiteindelijk wel met een verwoestende impact. Je komt er dan ook alleen ongeschonden uit als er een engel in het spel is. In dit geval Marianne, de derde partij die het huwelijk redt, ten koste van zichzelf.
Maar in dit wondermooie sprookje slik je het zonder problemen.
Zeker door het magistrale einde. Als het verhaal ten einde is, wordt je terug stilletjes uit hypnose geholpen, maar niet helemaal. Als de eindtitels geluidloos over het scherm rollen blijf je bevangen door de pracht van het eenvoudige leven waarvan je net getuige bent geweest.
Dit is cinema.

Met het einde van het verhaal in deze film had ik veel moeite. Voor de rest vond ik het een prachtige film. Schitteren camerawek. Dat er met niet-professionele acteurs gewerkt wordt komt deze film geheel ten goede. De invloed van Tarkowsky en Terence Malick is in deze film wel duidelijk aanwezig.

Ik heb verdomd 10 minuten van deze film gemist door de tandarts, ik baal!!

Ik geef een *4.0 op wat ik zag.

Dit was mijn eerste kennismaking met werk van Reygadas. Dus zonder voorkennis nam ik plaats in de cinema-stoel. Begin- en eind-scene zijn al voldoende opgehemeld, terecht overigens!

De titel accentueert de essentie waarmee deze film zich onderscheidt van andere: LICHT.

Zonder ook maar iets van het verhaal prijs te geven gaat het over de eeuwenoude 'strijd' tussen goed en kwaad; licht en duisternis.

Wat mij betreft typisch Bergman,

De opening en het einde, waarin wij getuigen zijn van fraaie natuurbeelden die de cyclus van het leven moeten ondersteunen hebben weer wat weg van Tarkovsky `s films.

Nou houd ik niet van films waarin wij de personages na zo `n 10 minuten zien zweven in de lucht, mits absurd bedoeld kan ik er nog wat mee maar anders gaat de deur hard dicht. Iets anders wat ik inmiddels niet kan uitstaan zijn van die immer vreugdeloze blikken waar men in Bergman `s films patent op lijkt te hebben. Reygadas maakt het allemaal eventjes nog wat erger door de man des huizes na 10 minuten al huilend in zijn hemd te zetten. Geen probleem om te gissen naar de aanleiding hiervan, maar de timing hier was serieus slecht. Na het ontwaken, met zijn allen aan de ontbijttafel had wel wat. Maar zo opzichtig, geforceerd, van alle levenslust ontnomen gejank terwijl ik nog geen enkel greintje sympathie voor de man had opgebouwd en dit gedurende deze film ook niet zou gebeuren, omdat ik het vooral een oncharismatische, hypocriete klootzak vond omdat hij van 2 walletjes at, ging er bij mij niet in.

Nou drijft mijn beoordeling heus niet op het al niet sympathie hebben voor de hoofdpersonages in een film. Een anti - held kan ik geweldig vinden. Maar echt naturel kon ik het allemaal niet noemen hier. Veel te gekunsteld naar mijn zin, als het aan enige vorm van nuance ontbreekt. Daarbij had ik ook nooit medelijden met z`n vrouw, misschien wat makkelijk gesteld maar ik zou zeggen, ga dan ook gewoon lekker vreemd. Ondanks dat ik wist dat we hier met een mennonieten gemeenschap te maken hadden en dat zo `n bewering als de mijne wat simpel gesteld is omdat ze weleens echt heel veel van d`r man zou kunnen houden. De film haalde qua beeldenpracht ook nooit meer het niveau van begin en eind.

Gelukkig was er ook nog wat positiefs te melden. De rol die op het conto komt van de minnares van de man was prachtig. Heel mooi om te zien dat zij nimmer door jaloezie gedreven werd en juist heel begaan was met de vrouw van de man. Hoogtepunt vormde de scene dat zij haar weer tot leven wekte. Eindelijk een magisch moment dat werkte. Verder een hopeloos mislukte film, die mijn hoge verwachtingen niet waar maakt. Ook qua cameravoering de mindere van El Battala el Cielo. 3*

Mooie, maar trage, film. Ik moest even wennen aan het enigszins stoïcijnse acteerwerk, maar eenmaal daaraan gewend ging het wel.

Prachtige beelden, erg dicht op de huid.

3,5*

Op deze afbeelding zie je het niet zo, maar dit is een fabuleuze poster, als je hem in het groot ziet begrijp je het; in die deur zitten de meest prachtige kleuren groen, geel en blauw die je je kunt voorstellen. Ik kon er mijn ogen niet van af houden. Alleen al om deze poster wil ik de film gaan kijken (en omdat ik japon geniaal vond).

De herkijkbeurt bracht me de nodige ergernis, dat vooral komt door vandaag de dag moordende montage. In minder dan tweehonderd shots vertelt hij het verhaal. Dat betekent dat een gemiddelde shot langer duurt dan een minuut. Vooral bij het tweede gedeelte van de film waarbij Carlos nog een tandje terugschakelt had ik het gevoel overal symboliek achter te zoeken.

Komt dat door de leegte van de beelden of komt het omdat hij expliciet op het filmfestival van Rotterdam gezegd heeft dat er geen symboliek in de film zit. De vele shots, de manier van schieten, het veelvuldige gebruik van gechoreografeerde scènes had ik soms het gevoel dat we de beelden zelf mochten interpreten. Zit hier symboliek achter, wat bedoelt hij met dit? Vooral als je hem de tweede keer kijkt op groot doek zoek je achter elk detail wel iets.

Toch als je dat allemaal loslaat ook het feit dat de regisseur naar vele klassiekers refereert krijg je wonderschone Cinema te zien. De kunstvorm waarvoor de Cinema gemaakt is. Niet de grote concerns die dag in dag uit films uitpoepen. Nee, rustige zorgvuldig opgebouwde kunstwerkjes die gemaakt zijn door mensen en waarbij de grote massa en eventuele winst vermeden worden.

moet zeggen dat het een mooie ervaring was deze film. ik houd erg van dit soort film's, maar de film had iets te lange shots voor mij. 135 minuten was een lange zit. wel zaten er prachtige beelden in.

en ook het verhaal was mooi in beeld gebracht.

3.5

Ja toch verrassend hoor. Zijn vorige vond ik een gedrocht, dit was regelrecht een kijkervaring. Daar waar Battle in heaven vooral irriteerde door gekunstelde arthouse ingrediënten en niet vooruit te branden tempo, is in deze film het tempo haast nog trager en had het werkelijk niet sneller moeten zijn. Dit is een exercitie in onthaasting die functioneel is. Het leven onder de Mennonieten in Noord-Mexico sleept zich voort, en het is noodzakelijk dat de kijker dit beleeft. Zoals Ludo hierboven ook al opmerkt, het zijn gewone mensen met gewone levens. Anders gezegd, Reygadas speelt de religie-kaart zo goed als niet uit. Het gaat over schuld en boete en hoe een dilemma (hier: overspel) het leven kan beheersen. Om de impact hiervan invoelbaar te maken, moeten de andere variabelen even constant gehouden worden: het leven moet verder stilstaan. En daar komen de Mennonieten dus van pas. De film is prachtig geschoten, zorgvuldig en functioneel gekadreerd, met slechts sporadisch een wat gezocht shot. Er is een hoofdrol voor het licht: er is geen ontkomen aan. De gelaagdheid daarvan weet ik nog niet echt te doorgronden, en een religieuze duiding (het alziende oog) is me te plat. Er valt nog een en ander te ontdekken, maar overtuigd ben ik al.

En daar is ie op de valreep de beste film van 2008. Van de regisseur van Japon, ook al zo'n geweldige film.

Japon deed me denken aan Tarkovsky. Deze film enigszins aan Im Lauf Der Zeit en Paris, Texas van Wim Wenders. Ook wel een beetje aan The Straight Story van David Lynch. In tegenstelling tot deze films is het geen road-movie al doet de sfeer daar wel wat aan denken. En het doet denken aan de muziek van Low. Waren dat trouwens ook geen Mennonieten?

Hoog op sfeer en schitterende beelden. Stoot bij deze de Coen-broertjes van de eerste plaats.

Neen, dat zijn naar ik heb vernomen aanhangers van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (oftewel de Mormonen).

Zijn er meer mensen die bij deze film aan Werner Herzog moesten denken? Het meditatieve van de manier waarop landschappen hier in beeld gebracht worden deed me denken aan Heart of Glass. Ik zou Carlos en Werner wel eens met elkaar over film willen horen praten. Ook de scheidslijn tussen documentaire en film is interessant vanuit het gebruik maken van niet professionele acteurs. Voor Werner Herzog is die scheidslijn ook nooit duidelijk (of bewust onduidelijk).

Mooie en indrukwekkende film. Wel iets te traag voor mijn smaak en ik heb wel wat moeite gehad om mijn aandacht erbij te houden. Niet dat het sneller moest, maar het is wel een handcap. Beter om dit in de bioscoop te zien.

Dacht dat ik iets gemist had tijdens de regenbui, maar dat bleek niet het geval. Ik vind het camerawerk overigens minder sterk dan bij zijn vorige twee films. Misschien omdat het went. Ik had het einde liever anders gezien. Krappe 3,5*

Same here. Fenomenaal inderdaad.

het was zeker prachtig, maar dar vond ik van sommige shots in Cielo en het eindshot in zijn debuutfilm ook.

Misschien niet helemaal de meditatieve ervaring waar ik op hoopte, maar fraai is dit wel. Vooral de in- en uitleiding mogen er wezen. Hoe mooi kan een zonsopgang/zonsondergang in beeld gebracht worden.

De unieke setting houdt verder de aandacht vast en het tempo is nagenoeg perfect. Slechts het stuk tussen de sterfscène en de herrijzing vormt een beetje een inkakmoment. Dat ben je echter al lang weer vergeten als de bewonderenswaardige luchtfotografie in combinatie met de bijzondere natuurgeluiden de film in stijl afsluit.

3,5*

De meningen zijn verdeeld over deze film. Camera werk is geweldig, het tempo traag maar betoverend.

Film hield mijn aandacht vast de volledige looptijd van ruim 2 uur.

Dus al met al positief, maar wat een lelijke mensen zeg zelden een vrouw gezien met een gezicht dat een en al neus is:-)

Het taaltje is bijzonder, zie nu pas dat het een soort Fries is, tijdens de film dacht ik dat het Duits oid was

Ik ken er veel lelijker met kleiner neuzen, hoor.

De vergelijkingen die er in dit topic worden getrokken vind ik maar niks. Tarkovsky, Tarr, Kaurismaki (!?), Bergman (!?). Het wordt steeds gekker. Nee, de enige adequate vergelijking lijkt mij die met Dreyers Ordet. Maar daarover later.

Stellet Licht opent prachtig met een eindeloos natuurshot. Ook daarna, eigenlijk gedurende de hele film, blijft de cinematografie van hoog niveau, de meest bijzondere scene's zijn al meermaals genoemd. Toch is de film mijns inziens wat te traag, niet zozeer door de filmstijl (integendeel), maar wel door wat daarbinnen gebeurd. Dat is mijns inziens namelijk toch een beetje te weinig, het verhaal krijgt niet echt diepgang en kent het een en ander aan cliche's (zo'n dramatische ontknoping in een net te harde regenbui bijvoorbeeld).

Al met al was dit nog zeker goed voor 3,5 ster als daar niet die ontknoping was geweest, die climax die inderdaad doet denken aan Ordet maar tevens volledig anders is omdat er hier geen kader is waarbinnen dit past. Het slaat eigenlijk compleet nergens op. Ook daarna komt er geen zinnige verklaring die deze plottwist zou kunnen rechtvaardigen, Stellet Licht wordt slechts vrij teleurstellend afgesloten met een zonsondergang.

Halve ster eraf daarom. Had hier meer van verwacht.

Jeuzus, het is geen detective...

Aha! Bedankt voor dit inzicht, ik bekijk de film ineens met heel andere ogen.