Stellet Licht (2007)

Stellet Licht vereist wat zitvlees, maar kijken loont. Hier en daar had het wat sneller gekund, maar grotendeels is het prachtig. Genoot ook ernorm van de badscène.

3,5*

Juweel van een film. Ontzettend sereen, klein en gevoelig. Pikt details mee die andere films laten liggen, zoals blikken van hoofdpersonen. Een aantal schitterende scenes (de veelbesproken opening en sluiting, de grandioze begrafenisscene en de prachtige badscene, maar ook zietes ogenschijnlijk eenvoudigs als het gezin dat aan tafel zit). Het is grappig dat hier voordat de film werd besproken iets werd gezegd over effectbejag, want als iets niet in deze film zit is het dat wel.

Japon had veelbelovende elementen, aan Battle in Heaven (komt nog wel) ben ik nooit toegkomen, maar Stellet Licht schaart Reygadas voor mij onder de grote namen.

4.5*

Wat mij betreft typisch Bergman,

De opening en het einde, waarin wij getuigen zijn van fraaie natuurbeelden die de cyclus van het leven moeten ondersteunen hebben weer wat weg van Tarkovsky `s films.

Nou houd ik niet van films waarin wij de personages na zo `n 10 minuten zien zweven in de lucht, mits absurd bedoeld kan ik er nog wat mee maar anders gaat de deur hard dicht. Iets anders wat ik inmiddels niet kan uitstaan zijn van die immer vreugdeloze blikken waar men in Bergman `s films patent op lijkt te hebben. Reygadas maakt het allemaal eventjes nog wat erger door de man des huizes na 10 minuten al huilend in zijn hemd te zetten. Geen probleem om te gissen naar de aanleiding hiervan, maar de timing hier was serieus slecht. Na het ontwaken, met zijn allen aan de ontbijttafel had wel wat. Maar zo opzichtig, geforceerd, van alle levenslust ontnomen gejank terwijl ik nog geen enkel greintje sympathie voor de man had opgebouwd en dit gedurende deze film ook niet zou gebeuren, omdat ik het vooral een oncharismatische, hypocriete klootzak vond omdat hij van 2 walletjes at, ging er bij mij niet in.

Nou drijft mijn beoordeling heus niet op het al niet sympathie hebben voor de hoofdpersonages in een film. Een anti - held kan ik geweldig vinden. Maar echt naturel kon ik het allemaal niet noemen hier. Veel te gekunsteld naar mijn zin, als het aan enige vorm van nuance ontbreekt. Daarbij had ik ook nooit medelijden met z`n vrouw, misschien wat makkelijk gesteld maar ik zou zeggen, ga dan ook gewoon lekker vreemd. Ondanks dat ik wist dat we hier met een mennonieten gemeenschap te maken hadden en dat zo `n bewering als de mijne wat simpel gesteld is omdat ze weleens echt heel veel van d`r man zou kunnen houden. De film haalde qua beeldenpracht ook nooit meer het niveau van begin en eind.

Gelukkig was er ook nog wat positiefs te melden. De rol die op het conto komt van de minnares van de man was prachtig. Heel mooi om te zien dat zij nimmer door jaloezie gedreven werd en juist heel begaan was met de vrouw van de man. Hoogtepunt vormde de scene dat zij haar weer tot leven wekte. Eindelijk een magisch moment dat werkte. Verder een hopeloos mislukte film, die mijn hoge verwachtingen niet waar maakt. Ook qua cameravoering de mindere van El Battala el Cielo. 3*

Mooie, maar trage, film. Ik moest even wennen aan het enigszins stoïcijnse acteerwerk, maar eenmaal daaraan gewend ging het wel.

Prachtige beelden, erg dicht op de huid.

3,5*

De meningen zijn verdeeld over deze film. Camera werk is geweldig, het tempo traag maar betoverend.

Film hield mijn aandacht vast de volledige looptijd van ruim 2 uur.

Dus al met al positief, maar wat een lelijke mensen zeg zelden een vrouw gezien met een gezicht dat een en al neus is:-)

Het taaltje is bijzonder, zie nu pas dat het een soort Fries is, tijdens de film dacht ik dat het Duits oid was

De vergelijkingen die er in dit topic worden getrokken vind ik maar niks. Tarkovsky, Tarr, Kaurismaki (!?), Bergman (!?). Het wordt steeds gekker. Nee, de enige adequate vergelijking lijkt mij die met Dreyers Ordet. Maar daarover later.

Stellet Licht opent prachtig met een eindeloos natuurshot. Ook daarna, eigenlijk gedurende de hele film, blijft de cinematografie van hoog niveau, de meest bijzondere scene's zijn al meermaals genoemd. Toch is de film mijns inziens wat te traag, niet zozeer door de filmstijl (integendeel), maar wel door wat daarbinnen gebeurd. Dat is mijns inziens namelijk toch een beetje te weinig, het verhaal krijgt niet echt diepgang en kent het een en ander aan cliche's (zo'n dramatische ontknoping in een net te harde regenbui bijvoorbeeld).

Al met al was dit nog zeker goed voor 3,5 ster als daar niet die ontknoping was geweest, die climax die inderdaad doet denken aan Ordet maar tevens volledig anders is omdat er hier geen kader is waarbinnen dit past. Het slaat eigenlijk compleet nergens op. Ook daarna komt er geen zinnige verklaring die deze plottwist zou kunnen rechtvaardigen, Stellet Licht wordt slechts vrij teleurstellend afgesloten met een zonsondergang.

Halve ster eraf daarom. Had hier meer van verwacht.

Rasecht Arthouse product. Zeer, zeer traag, erg serieus en veel scenes die eigenlijk net iets te lang duren. Ik heb er (meestal) niet zoveel mee.

De film heeft best mooie scenes, zelfs langgerekte scenes als de opening met de zonsopkomst, de badscene en de begrafenis konden mij wel bekoren. Maar minutenlang kijken naar zoenende mensen of nog erger een tikkende klok, mwah...

Maar dat zouden ook geen onoverkomelijke punten zijn ware het niet zo dat ik de film nogal erg stroef en stoïcijns vind. Ik weet niet, kon niet zoveel met die hoofdpersonen die er vooral het zwijgen toe doen. En niet de manier waarop bv dat wordt toegepast in Bin-Jip, daar is het bijna een speelse manier van (filmisch) vertellen maar in Stellet Licht is alles zo zwaar en serieux aangezet.

Rare is dan dat ik sommige stukjes dan wel weer vrij voor de hand vind liggen in hun dramatische ontwikkeling. Als Marianne bv staat toe te kijken naar Johan die gelukkig met zijn kinderen TV aan het kijken is en de deur wordt voor haar neus dichtgedaan of de dramatische wending in de regenbui. Waarom zou ik mij als kijker op die momenten moeten inleven in de personages als ze de rest van de tijd bijna anoniem zouden kunnen zijn...
Het einde is ook wel raar, weet niet zo goed wat daarvan te moeten denken. Het komt imo nogal uit de lucht vallen eerlijk gezegd. Ik vraag me ook af of het nu symbolisch is (vast wel) maar waarom dan de rol van de meisjes en Johan daar???

Lastige film wel, ik was ook vrij moe toen ik de film keek maar weet niet of een herziening een duidelijk betere beoordeling zou opleveren.

2.5*

Erg mooie film, voor mij persoonlijk nog het meeste te vergelijken met de films van Zvyagintsev, als je een moderne vergelijking wil maken.

De film begint met een zonsopgang, en eindigt met een zonsondergang, beiden evenzo fabelachtig mooi. Daartussen ontvouwd een verhaal over twijfel over God en zijn bedoelingen die me wat deet denken aan Offret van Tarkovsky, thematiek die wat oud aanvoelt. Wel een paar erg mooie scenes tussendoor.

Maar veel wordt gecorrigeerd door de geweldige cinematografie, zo goed als Zvyagintsev of Tarkovsky vind ik het niet, daar is het allemaal wat levendiger, Stellet Licht ziet er wel echt heel mooi uit, maar is daarbinnen net wat minder dynamisch.

3.5*

Mooi geschoten film. Wel erg traag tot het saaie af. Komt natuurlijk door de zwijgzame geslotenheid van de karakters, wat het weer moeilijk maakt om met ze mee te leven. ook al wordt er nog best veel gesproken in dat vreemde taaltje.

Conclusie; het valt niet mee om Mennoniet te zijn, gevoelens zijn levensgevaarlijk.

In de herziening deze film die begint met 6 minuten zonsopgang en daarna qua tempo niet heel veel sneller gaat...de personages zijn ook bepaald niet van het hele spraakzame soort en dan spreken ze ook nog in dat vreemd klinkende Mennonieten-taaltje.

En toch weet regisseur Reygadas je na een minuut of twintig de film in te sleuren, er een ontzettende dramatische hartverscheurende sequence in te stoppen om uiteindelijk het verhaal en de personages te verlaten op een wijze die recht doet aan het begin van de film.

Grootse verstilde cinema in deze Mexicaanse tribute aan het werk van Ingmar Bergman.

Meesterwerkje.

Een bijzondere film, dat moet gezegd worden, met een poster, die prima het verhaal van de film weet te vertalen. Dat zal iedereen die de film gezien heeft, hoogstwaarschijnlijk kunnen beamen.

Het mooiste aan Stellet Licht is toch wel de cinematografie. Een erg mooi begin met die minutenlange zonsopgang en het eindigt op dezelfde manier, maar dan met een fraai gefilmde zonsondergang. Er zitten een paar erg mooie momenten in de film, met de begrafenis scene als absolute hoogtepunt. Een prachtige witte kamer ook, waarin de dode vrouw ligt opgebaard, dat zag er haast hemels uit. Op dat gebied scoort de film zijn punten wel.

Qua verhaal is het echter een stuk minder indrukwekkend. Het tempo is traag, wat niet erg hoeft te zijn, maar qua verloop gebeurt er ontzettend weinig. Daarnaast vond ik het acteerwerk en de dialogen ook niet al te best. Het kwam er soms wat gemaakt uit. Alleen de minnares van de man speelt wel goed. De man en de vrouw zelf vond ik duidelijk minder.

Dan blijft er een aardige film over. Reygadas bezit zeker filmische talenten, dat moge duidelijk zijn. Verhaaltechnisch vond ik het minder. Het deed nogal aan Ordet denken, maar die film is inhoudelijk sterker. Voor Stellet Licht blijven er drie sterren over.

3,0*

Ik zou de tijd willen terugdraaien, zodat alles weer als vroeger was.
- Dat is het enige dat we niet kunnen doen.

Stijlvolle, als een ondergrondse veenbrand doorsmeulende slow movie, bewegend tussen documentaire en poëzie.

De schoonheid van de langgerekte shots en scènes kwam mij soms iets te nadrukkelijk over (het lijkt wel of Reygadas elke minuut een cinematografisch punt wil scoren), maar ik werd gaandeweg toch wel gegrepen door de film, door de combinatie van de hyperrealistische setting waarin de acteurs nauwelijks acteurs schijnen te zijn, maar zichzelf lijken te spelen, en het haast onaards mooie licht waarin alles zich afspeelt.

Reygadas weet met een aantal van die scènes een intense, authentiek aandoende sfeer op te bouwen, culminerend in de prachtige episode van de bijeenkomst voor de begrafenis. En ook in de magische wending van het verhaal zet hij zijn zorgvuldig realistische stijl door.

Die wending roept vragen op, maar is deze vertelling wel alleen maar realistisch?

Johan zet al in het begin van de film de klok stil, en die wordt pas vlak na het ingrijpen van Marianne door zijn vader weer opgewonden. En Marianne lijkt met haar optreden de eerst door Esther, en later door Johan uitgesproken wens om de tijd terug te kunnen draaien, te vervullen.

De onbeslistheid van Johan en de lijdzaamheid van Esther weerspiegelen het haast totale gebrek aan ontwikkeling in de eerste vijf kwartier van de film, waarvan het verhaal zich over een lange tijd lijkt uit te strekken, maar misschien niet meer beslaat dan een dag. Of, beter nog, niet meer dan een afbeelding is van de gemoedstoestand van Johan.

Maar dat zijn slechts speculaties, die op zichzelf niet zo van belang zijn.

Sterk als de dood is de liefde, volgens het bijbelwoord. Voor mij slaagt Reygadas er in om met de vormgeving van dit eenvoudige liefdesdrama in een Mennonitische gemeenschap, een atmosfeer te creëren, waardoor je dat gelooft, met een scène die herinneringen oproept aan Bergmans Viskningar och Rop.

Poeh, niet de meest gemakkelijke film om te zien, maar wel een aardige desondanks. Het verhaal is wat aan de simpele kant. Een streng-gelovig boerengezin uit Mexico, dat een vreemde van het Duits afgeleide taal (Plautdietsch) spreekt wordt verscheurd als de vader op een andere vrouw verliefd lijkt te zijn. Niemand lijkt gelukkig met de situatie. Tegen het eind komen er wat wendingen die het verhaal toch nog interessant weten te maken.

Stellet Licht verloopt uiterst traag, maar ik vond het niet storend. Er was genoeg te beleven uiteindelijk, bijvoorbeeld de schitterende cinematografie, die Reygadas op het scherm tovert. De landschappen en de slotscene zijn echt prachtig in beeld gebracht. Ook de sfeer van een kil huishouden vond ik erg overtuigend. En ohja en dan vergeet ik bijna nog een jofel muzikaal intermezzo van Jacques Brel. Beetje awkward, maar vond het wel geinig. Een ruime voldoende lijkt me hoe dan ook op zijn plaats .

Na 20 minuten uitgezet. Na Post Tenebras Lux, wat ook al een lange zit was, wilde ik Reygadas nog 1 kans geven, met name vanwege het hier veel geprezen 'Silent Night'. Carlos en ik zullen wel nooit goede vriendjes worden.

Laat ik in de eerste plaats toegeven dat de manier van filmen en het uitbuiten van alledaagse situaties met de camera wel degelijk op zijn minst interessant is en je meteen ook uitdaagt om open te staan voor nieuwe subjectieve filmervaringen. Toch kom ik niet verder dan dit. Op mij komt het over alsof dit het enige uitgangspunt is dat hij heeft (dit ervoer ik ook in PTL). Een doel op zichzelf dus. Ik kan me voorstellen dat dit heel imponerend kan zijn. Maar voor mij moet het een ingrediënt zijn voor een geheel recept. En dat recept mis ik bij Reygadas.

Toch wil ik mijzelf blijven uitdagen, en heb ik ergens nog de stille hoop dat er een film is in dit genre (contemplative cinema) wat mij pakt. Tot nu toe nog niet gebeurd, maar ook nog niet veel films de kans gegeven (Turin Horse schiet me zo ff te binnen, werkte voor mij ook niet). Tips zijn meer dan welkom. Misschien Jeanne Dielman? Wekt wel mijn nieuwsgierigheid, al schrikt de lange speelduur mij dan weer af...lol

Mooie en verrassende film van Reygadas, over een afgesloten gemeenschap die geheel ontheemd lijkt- er heerst een voortdurend contrast tussen de mensen die je ziet en hun omgeving, vanaf de zonsopgang waarbij de geluiden van de jungle zich mengen met de stilte, slechts onderbroken door een tikkende klok, in de huiskamer van een Europese familie, tot de zonsondergang in het laatste shot. De enige keer dat je Spaans hoort of überhaupt latino's ziet is tijdens de snelweg scene.

De beelden zijn prachtig, waarbij de felle Mexicaanse kleuren ook weer botsen met het sombere verhaal, waarin zelfs de passie gebukt lijkt te gaan onder een Scandinavisch aandoende zwaarmoedigheid (ik vroeg me trouwens de hele tijd af welk taaltje nou gesproken werd maar dat bleek dus platdietsch te zijn.)

Het is moeilijk niet te denken aan Ordet bij de slotscène, een film die ik toevallig pas geleden voor het eerst zag, ik zou het eerder een ode dan plagiaat noemen, al is de grens soms moeilijk te trekken. Het paste mijns inziens wel, alsof de regisseur met een magisch realistisch einde dan toch de Latijns-Amerikaanse en Noord-Europese werelden wil samenvoegen.

Niet bepaald mijn ding dit. De sfeer ontgaat me wat en ik zie de personages eerder als karikaturen dan als echte figuren waardoor de essentie volgens mij verloren gaat. De mooie cinematografie wordt hier geprezen. Daar ben ik ook niet wild van. Het is mooi en passend gedaan, maar indruk maakt het toch ook weer niet.

Naast het plot was ik vooral geboeid door de scène met Jacques Brel op tv. Maar dat was het verkeerde lichtpunt vrees ik. Al moet ik toegeven dat de badscène veel goed maakte.

Een hele bijzondere dramafilm over een besloten geloofsgemeenschap in Mexico. Mennonieten zijn volgelingen van Menno Simons uit Friesland. Taal in de film is Plautdietsch. Sterke symboliek met een 5 min durende zonsopgang aan het begin en een 5 min durende zonsondergang aan het einde. Prachtig met al die dierengeluiden! Het is een stille film, er wordt niet heel veel gesproken. Traag tempo met lange stille scenes, dus je moet geduld hebben. Mooie badscene met de kinderen en een hartverscheurende regenscene. Cinematografie is adembenemend met prachtige natuur, oogstrelende vergezichten en mooie kleuren! Onderwerp is zwaar en controversieel, zeker voor een gemeenschap met traditionele normen en waarden..... Heel realistisch geacteerd van de amateurspelers. Het viel mij op dat Esther en Marianne erg op elkaar leken, was dat toeval of niet? Het einde kan inderdaad metaforisch bedoeld zijn maar dat is aan de kijker zijn/haar eigen beleving........

Intrigerende film over een streng religieuze geloofsgemeenschap. We volgen hierbij een man Johan die worstelt met het dilemma van de liefde. Hij houdt van een andere vrouw en weet bijgevolg niet goed kiezen tussen haar en zijn echtgenote met wie hij een kind of zes heeft.

Opvallend is de mildheid die hiermee gepaard gaat. Je zou in deze conservatieve kringen verwachten dat hij verbannen of verstoten zou worden, maar neen dus. Respect voor elkaar staat blijkbaar hoog in vaandel. De film focust zich vervolgens op andere punten.

De film is erg traag met vele stilistische beelden. Ook de omgeving wordt vaak opgenomen in het geheel met vele landschapsbeelden. Weinig communicatie ook tussen de acteurs, veel stiltes waarbij het allemaal erg observerend wordt. Het toont ook de kilheid en afstandelijkheid aan in de gemeenschap. Minimalistische cinema, maar boeiend genoeg om te volgen. Het geheel overtuigt me niet om er een meesterwerk in te zien, maar ik was wel blij om dit te zien. Fijn was daarbij ook dat vreemde taaltje. Maakt het net allemaal iets authentieker.

Ik vond dit een ongelooflijke mooie film, ook al ben ik totaal niet gelovig. Kiezen is altijd verliezen, ook in de liefde. Soms iets prachtig liefde, maar soms ook vreselijk moeilijk. Heb van elke minuut van deze speciale film genoten, maar begrijp dat hij niet voor iedereen is.