Dodesukaden (1970)

Ook voor mij was dit de negende film die ik van Kurosawa zag. En ook deze film voegt nog wat dimensies toe aan het beeld dat ik van Kurosawa heb. Wat een veelzijdige regisseur, ook deze film is weer erg anders dan de vorige acht.

Een fragmentarische schets van het leven in een sloppenwijk, vlakbij een vuilnisbelt. Met veel erg memorabele personages. Een vrij tragische en pessimistische film (al is er altijd iets van hoop). Het mooiste personage vond ik de man die met een kind in de auto woonde en die in zijn hoofd met hem een huis aan het bouwen was. Mooi passende subtiele kleuren. Erg warme, persoonlijke film van Kurosawa.

Dikke 4.0*

Ik heb het blijkbaar nooit expliciet gezegd, maar ik vind deze film een waar meesterwerk. Kurosawa heeft veel mooie films gemaakt, maar zo menselijk en gevoelig als deze heb ik er nog geen gezien. Een prachtig geconstrueerd verhaal, met echte, een krop in de keel veroorzakende personages en verhalen. Staat al heel lang in mijn top tien, en zal daar ook nog lang blijven staan.

Eén van Kurosawa's beste! Geniaal begin van de film met de trammachinist. De personages die later in de film verschijnen zijn ook niet minder vermakelijk. Een film die gaat over mensen met een armoedig en zwaar leven in een sloppenwijk, maar een film die desalniettemin luchtig overkomt. Dit door het mooie kleurgebruik en de kleurrijke personages met allen hun eigen aparte eigenschappen. Na alle samurai- en politiefilms van Kurosawa is dit een aangename afwisseling.

4,5*

Film begint met een haast Tati-achtige magie, maar gaat daarna toch de richting op van sociaal drama.

En na dit prachtige begin worden ons een hoop personages voorgesteld en het duurt dan nogal even voordat deze personages en hun problemen ons aan het hart gaan.

Momenten van magie met de bestuurder van de denkbeeldige tram en de bedelaar met zijn zoon.

Mooi drama met het bloemenmeisje en haar immer drinkende stiefvader en de man met de tic en zijn vrouw.

Overige verhaaltjes kunnen iets minder boeien en de film mist een beetje de warmte en diepe menselijkheid die Dersu Uzala zo'n onweerstaanbaar meesterwerk maken.

Het is bij deze film blijkbaar de bedoeling aan te geven hoeveel films je zag van betreffende regisseur. En aangezien ik nu eindelijk een aantal aan het bereiken ben, waar ik mee thuis kan komen, ga ik eraan mee doen; dit was mijn 16e. En ik denk dat Dodesukaden aanhaakt in de top 5.

Heerlijke film van Kurosawa. Erg om gelachen. Geweldige personages. Vaak lekker over-the-top, maar net zo vaak gevoelig mooi. Het is vast al vaak gezegd en geschreven, maar de film ziet er inderdaad erg mooi uit. Schitterend gebruik van kleuren. Dan sta je inderdaad al met 2-0 voor.

Kurosawa op zijn meest veelzijdigst. 4,5 sterren. Geef ik er om.

[edit] Het is me overigens een raadsel waarom er 'Fantasy' bij de genre-aanduiding staat...

Dit is de tiende film van Kurosawa, die ik gezien heb en meteen ook een van de beste. Dodesukaden toont een kant van hem die ik nog niet in een eerdere film gezien heb en eigenlijk wel aangenaam is. De film is zeer zeker niet makkelijk te behappen. Hij duurt ruim twee uur, heeft geen a-naar-b-verhaaltje en bovendien is er geen duidelijke hoofdrolspeler.

Dodes'kaden wint bij mij echter al meteen door de setting. De huizen in de buurt van de vuilnisbelt zijn qua bouw en kleuren zo ongelofelijk uniek en bijzonder en de levens, die daar verbonden worden misschien nog wel meer. Markante karakters, geen enkele interessant genoeg om een hele film mee te vullen, maar als collage perfect. Daarnaast zijn er ook een hoop memorabele scènes, zoals bijvoorbeeld wanneer de collega's bij de man met de tik op bezoek komen.

Een andere Kurosawa, die dicht aansluit bij de films die rond dit jaartal uitkwamen. Leuk dat ook hij beïnvloedt is en dat hij zich van deze kant heeft laten zien. Top!

Dodeskaden! Dodeskaden! Dodeskaden!.......

Geweldig de manier waarop deze mooie film begint. Een jongen, die niet helemaal normaal is, roept het woord Dodeskaden telkens en doet alsof hij een trambestuurder is. Het is één van de vele kleurrijke personages, die deze Dodesukaden rijk is. Ook leuk zijn de bijbehorende tramgeluidjes, die Kurosawa hierbij laat horen.

Er zit eigenlijk niet echt een rechtlijnig verhaal is, maar het is meer een observatie van een groep arme mensen, die allemaal hun dagelijkse beslommeringen hebben. Er zitten een aantal erg memorabele personages in. Hoewel er een aantal dramatische momenten plaatsvinden, is de algemenen toon toch vrij luchtig van aard en heb ik toch ook een aantal keren goed kunnen lachen.

Wat mij verder opviel, was het heldere en erg mooie gebruik van sterke opvallende kleuren. Vooral in het begin en het einde komt dit erg duidelijk naar voren. Het is net alsof Kurosawa hiermee even extra wil benadrukken dat dit zijn eerste kleurenfilm is.

Na zijn Samurai-films en enkele misdaadfilms, is dit weer eens iets heel anders, waarmee Kurosawa maar weer eens bewijst hoe veelzijdig hij wel niet is. Er zijn een paar momentjes dat het allemaal iets inzakt, maar verder is dit ontzettend aangenaam kijkvoer en de zoveelste meer dan goede film uit het oeuvre van Kurosawa. Een zeer mooi oeuvre mag ik wel zeggen.

4,0*

Dodes' ka-den is een vrij aparte film waarbij neit echt een doelgericht plot is. Het is eerder een observatie waarbij een aantal gezinnen die in armtierige omstandigheden op een vuilnisbelt wonen ergens in een verloederde achterwijk in Tokio. Kurosawa's eerste kleurenfilm klaarblijkelijk. Zeker geslaagd en de grauwe troosteloze kleuren van het zand en vuilnis stemt je niet meteen tot opgewektheid. Ook de schrale blikken en vuile kledij van de bewoners bevestigen dit alleen maar.

De bewoners zijn een mix van de outkasts van de samenleving. Elk gezin kent een specifieke rol en is uniek op zich. Allen zijn kleurrijk en interessant om te volgen. Alcoholverslaafden, geesteszieken, (seksuele) criminelen, verstotenen, ... ze maken allen deel uit van het decor. Als een soort voyeur ben je als kijker verplicht eventjes deel uit te maken van de leefwereld van deze mensen. De commentaren van de viswijven krijg je er gratis bij.

Interessant is ook het evenwicht dat Kurosawa tracht te bewaken tussen tragedie en humor. Sommige scènes zijn hard, maar worden in de volgende scène teniet gedaan met een grappig fragment of vrolijk deuntje. Niet voor iedereen weggelegd denk ik, te meer omdat de film niet echt een doel of verhaal heeft.

Kurosawa's Kedeng Kedeng

Over Japanse titels spreek ik me doorgaans niet uit, maar ik vond de Engelse titel van Dodeskaden altijd zo slecht klinken. Wie verzint er nu in godsnaam een titel als Clickety-Clack.. Ik had echter nooit de moeite gedaan om op te zoeken vanwaar die Engelse titel kwam en om het me helemaal gemakkelijk te maken dacht ik: laat ik ineens maar eens gewoon de hele film opzetten. Kurosawa nummer 16 voor mij (eindelijk halverwege!) en verder had ik totaal geen idee waarover dit ging gaan. Ik kan al wel zeggen dat Clickety-Clack eigenlijk een veel meer logische titel is dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Alleen jammer dan dat dit voor de rest toch allemaal een tikkeltje tegenvalt. Dodeskaden kan de geschiedenisboeken in als de eerste kleurenfilm van de regisseur en zou bovendien ook één van de oudste films zijn die een persoon met autisme portretteert. Het is op dat vlak dat Kurosawa werkelijk koning is. Visueel kan hij zich lekker laten gaan met kleuren (die scène ergens naar het einde waar de zon hoog in de hemel staat en je die Citroën van de bedelaar en zijn zoon op de achtergrond ziet staan met op de voorgrond de wassende vrouwen is fantastisch qua kleuren) maar ook de verhaallijn van Roku is aandoenlijk in beeld gebracht. De wanhoop van de moeder, Roku die in zijn eigen wereldje zit en daar volstrekt gelukkig is, de andere kinderen die hem uitlachen, ... Ik zou bijna willen dat Kurosawa zich voor de volledige speelduur op Roku had gefocust. Dat is echter niet het geval en Dodeskaden blijkt al snel een anthologiefilm te zijn. Een handvol kleine verhalen die zich allemaal afspelen rond dezelfde vervallen wijk en het ene verhaal werkt gewoon beter dan de andere. Dat van die twee arbeiders die regelmatig van vrouw switchen (en ik vraag me af of ze dat eigenlijk wel überhaupt door hebben of gewoon zo ladderzat zijn dat ze het verschil niet zien) vond ik eigenlijk nog wel het leukste. Zo stom in al zijn eenvoud maar ook wel eentje waar tof met kleur wordt gespeeld.

Het is wel moeilijk om te zeggen 'dat verhaal had geschrapt kunnen worden' aangezien ze allemaal wel hun charme hebben op een bepaald moment, maar het zorgt dus wel voor een film die toch een (serieus) tikkeltje te lang duurt. Zeker het verhaal rond de bedelende vader en zoon met het bedenken van hun droomhuis haalt te vaak de vaart uit de film. Dan komt er echter de mokerslag dat beide aan voedselvergiftiging lijden, iets wat je al wel zag aankomen wanneer er discussie ontstaat of het eten gekookt moest worden of niet, en laat Noboru Mitani als vader - zelfs met een dikke laag make-up - nog een aantal fijne dingen zien. Veel kleine verhaaltjes dus die weinig tot geen interactie met elkaar hebben waardoor je niet echt van een hoofdrolspeler kan spreken. Toch nog even een vermelding maken voor Yoshitaka Zushi als Roku, de trambestuurder. Toch het personage waar ik de film eeuwig en altijd mee zal associëren. Hij zou trouwens over een periode van meer dan 20 jaar (van Red Beard tot Dreams) met Kurosawa samenwerken.

De film kreeg slechte kritieken in Japan en flopte qua bezoekersaantallen waardoor Kurosawa in een depressie terecht kwam en in 1971 zelfs een zelfmoordpoging deed. Het is absoluut niet zijn slechtste film, die twijfelachtige eer zou ik toch eerder aan Judo Saga II willen geven, maar ik snap wel dat dit indertijd niet bij iedereen de juiste snaar raakt. Ik heb ook momenten gehad dat ik dacht dat hij de weg kwijt was, maar een minuut later kan hij me weer helemaal overtuigen. Blijft toch een geweldige regisseur eigenlijk, ik ben benieuwd wat ik nog meer op mijn pad ga krijgen.

3.5*

We schijnen bij deze film te moeten beginnen met de hoeveelste Kurosawa dit is: mijn tiende dus. En hoewel de plot en opzet mij erg liggen had ik hier niet direct heel veel zin in. Want die plot en opzet liggen mij weliswaar, maar dan wel in de regel met nieuwe films waar beeld en geluid beter zijn (dat helpt enorm in de beleving) en het acteerwerk voor mij persoonlijk fijner is. Maar toch, uiteindelijk aangenaam verrast. Veel lange statische shots maar wel vaak boeiend genoeg om te zien en met een zalig vertelritme. Deze film was eigenlijk vooral heel aangenaam kijkvoer.

Ik leefde niet per se heel erg mee met de personages en ergens is dit allemaal net niet realistisch genoeg (het voelt te veel als film aan, niet zozeer als daadwerkelijk een sfeerportret van echte mensen) en dat weerhoudt de film van een hoge score, maar wat de film wel goed doet werkt ook heel goed.

Visueel prima met soms mooi kleurgebruik. En wat fijn is, is dat Kurosawa geen mening heeft over de mensen. Hij toont ze, met mededogen. En ondanks zwaar drama blijft de film redelijk licht van toon wat ervoor zorgt dat de film fijn wegkijkt. Sowieso heel knap weet hij één geheel te laten voelen ondanks dat er zwaar drama in zit gemixt met humoristischere momenten. 3,5*.