Dodesukaden (1970)

(discussie over titel weggeknipt, alle mogelijke spellingsvormen staan er nu, moet dus te vinden zijn... verdere klachten in het forum)

maar hoe dan ook, deze film was heeeeeeeeeel lang de mooiste film die ik ooit had gezien.

heb er veel uren voor op de vloer en later op de leuke maar houten bioscoopstoelen in filmhuizen voor doorgebracht.

de liefde raakte wat bekoeld toen ik dodes'kaden op mijn kleinmodel zwartwit tv'tje ging kijken.

stomme zet; daar is die film veel te verstild en veel te subtiel van kleur voor.

Leukste alternatieve titel:

"Clickety-Clack"

Vandaag de DVD Dodes'ka~den met nederlandse ondertiteling in huis die op 15 maart is uitgebracht als een van de films in de derde Kurosawa Box. Ben zeer nieuwsgierig naar het weerzien van deze heerlijk rauwe karakterschets van een groep mensen.

Vooral de na-echo van de kreet DODes KAden als tramgeluid van het jongetje is er in mijn hoofd hard aan toe om weer een keer door de echte film ververst te worden.

Wederom een mooie film van Kurosawa met een aantal originele ideeen en een goede mix van warme en tragische momenten. Toch had ik enkele problemen met het script. Sommige verhaallijnen lijken niet echt af en druisen een beetje in tegen mijn logica. Maar ja, de vele excentrieke personages, de warme plaatjes, de komische en sombere taferelen en de geschilderde decors maken erg veel goed dus het stoorde me verder niet. Goede film! 4*

M'n 9e Kurosawa, als ik goed geteld heb.

Een nog pessimistischer kijk op de samenleving had Kurosawa m.i. niet kunnen schilderen.

Nu zijn er veel films die dat doen, en het dient uiteraard ook een doel, wat in deze film ook niet gemist wordt, maar helaas is dat voorzover ik kan zien ook het enige wat er gebeurt in deze film.

In grote tegenstelling tot bijv. 'Sånger från Andra Våningen', die in de grond der zaak hetzelfde doet, maar in mijn optiek een behoorlijke meerwaarde heeft, waar ik hier niet op in zal gaan.

O.a. vanwege dit vergelijk mijn betrekkelijk lage waardering voor deze film.

Een meesterlijke film. Na het eigenlijk wat teleurstellende Seven Samurai mijn tweede Kurosawa, en hij smaakt naar meer.

Voor mij een van de minste Kurosawa's. Aardige vertellingen, maar het gaat niet echt ergens heen/over.

3*

Deze film wil ik heel graag eens zien.

Als ik heel ver in mijn geheugen graaf, en in 1974 of 1975 zit, kom ik een fragment van deze film tegen dat in mijn geheugen zit.

Althans, ik geloof dat het deze film is. Een kerel die raar beweegt en 'Dodeskaden' repeterend uitroept....

Ook voor mij was dit de negende film die ik van Kurosawa zag. En ook deze film voegt nog wat dimensies toe aan het beeld dat ik van Kurosawa heb. Wat een veelzijdige regisseur, ook deze film is weer erg anders dan de vorige acht.

Een fragmentarische schets van het leven in een sloppenwijk, vlakbij een vuilnisbelt. Met veel erg memorabele personages. Een vrij tragische en pessimistische film (al is er altijd iets van hoop). Het mooiste personage vond ik de man die met een kind in de auto woonde en die in zijn hoofd met hem een huis aan het bouwen was. Mooi passende subtiele kleuren. Erg warme, persoonlijke film van Kurosawa.

Dikke 4.0*

Het was mijn "zevende Kurosawa" en de minste tot nog toe. Maar ja, dat is relatief, want al zijn andere films die ik gezien had vond ik dan ook fenomenaal.

In dodes'kaden miste ik een beetje samenhang tussen de verschillende verhaaltjes. Allemaal zeer ontroerend hoor, maar hierdoor missen we wel een verdere diepgang. Ik blijf steken op 3,5* (nog steeds vrij goed uiteraard)

Ja, hier ga ik in mee. Bijna nergens werd ik echt getroffen, het was zo los-zanderig. Tot mijn spijt een 3*

Om even met het Kurosawa's tellen hier mee te gaan, voor mij was het de tiende film die ik van de goede man gezien heb. Wel zuur, dat dit tot nu toe toch de minste was voor mij.

Het goede eraan is, dat het een loopje neemt met je eigen indruk die je in eerste instantie van de personages krijgt.

Verder inderdaad mooie plaatjes, al vond ik ook erg veel shots zo onwerkelijk mooi, dat het erg onecht op mij overkwam, het werd me soms te decorachtig.

Daarnaast heb ik me nog nooit zo vaak verveeld tijdens een film van Kurosawa en heb ik zelden zo vaak op de klok gekeken. Wat ik voor wat betreft het verhaal vooral miste, was een kop en staart. Het begint nergens, het gaat nergens heen en het eindigt nergens.

Toch wel jammer. 3,0*

waar dan?

Kennelijk weer verdwenen in de loop der tijd (die discussie stamt nog uit de tijd dat alle aka's tussen haakjes achter de titel moesten). Alle alternatieve spellingen staan nu weer onder de alternatieve titels.

Weer een erg goede film van Kurosawa. Het opvallendst en hier al vaker genoemd is natuurlijk het schitterende camerawerk en kleurengebruik. Maar daarnaast vond ik dat de personages stuk voor stuk erg goed uitgewerkt waren en ik was in tegenstelling tot sommige anderen hier echt de volle 140 minuten geboeid door de film. Ondanks het zware thema (mensen die in een krottenwijk leven) was de film op sommige momenten zelfs grappig. Ik geef 4 hele dikke sterren.

Ik heb het blijkbaar nooit expliciet gezegd, maar ik vind deze film een waar meesterwerk. Kurosawa heeft veel mooie films gemaakt, maar zo menselijk en gevoelig als deze heb ik er nog geen gezien. Een prachtig geconstrueerd verhaal, met echte, een krop in de keel veroorzakende personages en verhalen. Staat al heel lang in mijn top tien, en zal daar ook nog lang blijven staan.

Mijn eerste Kurosawa, en het zal zeker niet de laatste zijn want er zijn maar weinig films die van de eerste keer zo'n diepe indruk op mij maakten als deze.

Hij deed me geregeld denken aan Ettore Scola's Brutti, Sporchi et Cattivi.

Deze film bezit geen verhaal van a naar b maar laat scénes zien van mensen die leven op of rond een vuilnisbelt. Het zijn de armen, de zwakbegaafden, mensen door een noodlot getroffen. Dit levert een intrigerend potrettengalerij op van individuen met of zonder relatie. Maar het geeft ook een beeld van een gemeenschap met al hun voor en nadelen.

En de meeste scénes zijn prachtig zo niet weergaloos. Voor mij was de scéne met de man die zijn 3 collega's op bezoek kreeg en door zijn boze barse vrouw vernedert wordt een hoogtepunt. Maar ook het jongetje dat voedsel verzamelt in de stad.......die korte opnames van auto's en keukens in de stad contrasteert prachtig met de sfeer op en nabij de vuilnisbelt. Maar bijna alle scénes bevat iets bijzonders....

Achter al die koppen schuilt een verhaal vol drama. Ondanks het soms theatrale spel (een zeer effectieve manier om een situatie in al haar vormen snel te schetsen) weet de regisseur de werkelijkheid van het leven aan de zelfkant zeer dicht te benaderen. De dialogen zijn
effectief en suggestief......ik bleef gefascineerd door al die verschillende soorten mensen, dat net als een documentaire je kan blijven boeïen.

Heerlijk ongecompliceerd wordt de man met de zwaaiende samoeraizwaard uit zijn woedende waan gehaald, door die raadsel-en zenachtige eenling......de boze man kan er later zelf over praten....
hoe praktisch kunnen (tijdelijke) oplossingen zijn.........

De enige romantisering van de armoe zit in de noodzaak van het blijven dromen........vasthouden aan fantasie is je enige redding als je kansloos lijkt.......maar de film geeft een eerlijk beeld van het leven aan de onderkant.

Pracht film! 4,5*

Eén van Kurosawa's beste! Geniaal begin van de film met de trammachinist. De personages die later in de film verschijnen zijn ook niet minder vermakelijk. Een film die gaat over mensen met een armoedig en zwaar leven in een sloppenwijk, maar een film die desalniettemin luchtig overkomt. Dit door het mooie kleurgebruik en de kleurrijke personages met allen hun eigen aparte eigenschappen. Na alle samurai- en politiefilms van Kurosawa is dit een aangename afwisseling.

4,5*

Ik vond het maar een rare en niet echt overtuigende film. Bij vlagen vermakelijk, compleet bizar, een paar onvergetelijke momenten/mensen (vooral de trammachinist), mooi kleurgebruik - maar wat langdradig, onevenwichtig en visueel een stuk saaier dan ik van Kurosawa gewend ben. Geef mij maar de zwart-wit films met Mifune en Shimura in de hoofdrollen.

Geniaal.

Allicht heb ik wat gemist, ik vond het kleurengebruik helemaal niet zo bijzonder eigenlijk (behalve dan het overduidelijke contrast tussen de rode en gele koppels); kan iemand er eventueel wat meer over zeggen?

Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik precies van Dodesukaden vind. Tijdens het kijken zelf betrapte ik mezelf helaas iets te vaak op een 'underwhelmed' gevoel - wanneer ik aan films als Drunken Angel en Yojimbo dacht - , vooral op cinematografisch vlak verwachtte ik op basis van eerdere films van Kurosawa blijkbaar iets meer, al zitten er zeker en vast enkele mooie travellings in de film (bv. de introductie van de lompe vrouw van de vriendelijke zakenman). Jammer vond ik dat niet elk verhaal even veel aandacht verdiende, zodat sommige verhalen 'onafgewerkt' aanvoelden terwijl andere verhalen naar mijn aanvoelen dan weer iets te veel 'screentime' kregen. Het hoeft lang niet allemaal honderd procent afgehandeld te worden, maar de manier waarop Kurosawa zijn verhalen vertelt en naast elkaar legt deed me hopen op een extra twintig minuten om de film net iets 'volmaakter' te laten eindigen. Ook miste ik een verstrengeling van de aparte verhalen, maar dat is allicht een afwijking van me geworden sinds het bekijken van allerlei Amores Perros-achtige films; op zich is het eigenlijk best prima geloof ik.

Desondanks het feit dat het tijdens het kijken leek alsof ik één van Kurosawa's minder interessante films aan het bekijken was (maar om even mee te tellen met de rest, dit was nog maar mijn vijfde Kurosawa), moet ik wel zeggen dat veel scènes dagen na de kijkbeurt nog blijven nazinderen. Want dat er soms echte poëzie te zien is, valt niet te ontkennen geloof ik. De liefde van de onderdrukte zakenman voor zijn vrouw, de dromerige zwerver-vader en dan natuurlijk het 'hoofdpersonage' (dat alleen al met zijn 'Dodesukaden'-geroep nog jaren in mijn hoofd verankerd zal liggen) en de manier waarop hij het leven ervaart. Dodesukaden is een film die me doet twijfelen of ik mijn mening moet baseren op de kijkervaring an sich of toch echt wel op de effecten achteraf, ook al leek de kijkbeurt op zich niet al te indrukwekkend. Ik ga op dit moment voor de laatste optie en geef Dodesukaden een kleine 4*

(Volgende Kurosawa wordt 'The Bad Sleep Well')

4*

De twaalfde film die ik te zien kreeg van Akira Kurosawa. En het is een totaal verschillende film dan alle anderen. Het is echt een heel erg bijzondere film, erg moeilijk om het met een andere film te vergelijken. Ik zou haast durven zeggen dat Dodesukaden nog het best met een soap te vergelijken is. Maar niet zomaar een soap, het is dan toch weer anders. In tegenstelling tot een soap gaat het hier niet om mooie mensen die in welvaart leven en die ook nog eens regelmatig de meest ongelooflijke avonturen beleven. Neen, deze film heeft veel meer te bieden.

Centraal staan de bewoners van een sloppenwijk, gesitueerd rond een vuilnisbelt. Er is geen plaats voor rijkdom en welvaart in Dodesukaden. Armoede en menselijk leed overheersen in deze film. Mijn eerdere vergelijking met een soap maak ik omdat we heel wat verhaallijnen te zien krijgen, in elk geval meer dan in de gemiddelde film. We nemen een kijkje in het dagelijkse leven van heel wat personages die we leren kennen in de loop van de film. Zo is er een jongen die denkt dat hij trambestuurder is en elke dag door weer en wind ritten maakt met zijn denkbeeldige tram. Dan is er nog een zwijgzame man die door zijn vrouw bedrogen werd. Een meisje dat dag en nacht hard moet werken en ook nog eens zwanger werd nadat ze verkracht werd door haar oom. Twee dronkaards die regelmatig van echtgenote ruilen. Roddelende vrouwen die elke dag samenkomen en over alles en iedereen een mening hebben. Een zwerver wiens zoon de restaurants in de stad afloopt om er te bedelen voor restjes eten, en samen fantaseren ze over het bouwen van een prachtig huis. En dat is nog niet alles, er zijn nog heel wat meer personages. En het mag gezegd worden dat elk personage en elke verhaallijn interessant is.

Het ene verhaal is nog treuriger dan het andere, je kan dan ook wel zeggen dat Dodesukaden een erg deprimerende film is. Toch is er ook plaats voor humor, vooral de twee eeuwige dronkaards zorgen voor grappige situaties.
De film heeft geen hoofdpersonage, en er zijn volgens mij geen bekende acteurs terug te vinden in deze film, maar toch acteert iedereen erg goed. Op het acteerniveau is hier dan ook helemaal niets aan te merken.

Dit is ook de eerste kleurenfilm die Kurosawa maakte. En hij maakt hier ook gebruik van mooie kleuren. Ook de kindertekeningen die we te zien krijgen in het begin en aan het einde van de film zijn erg mooi en passend bij het personage van die verhaallijn.
Vreemd genoeg deed de film het in Japan niet goed. Mede hierdoor en nog enkele andere problemen werd Kurosawa depressief en ondernam een zelfmoordpoging. Gelukkig overleefde de beste man het en wist hij zich te herpakken, want hierna maakte hij nog enkele prachtfilms.
Dodesukaden is zelfs één van de meest bijzondere films die ik ooit heb gezien. Akira Kurosawa is meesterlijk en bewijst maar weer eens hoe veelzijdig hij is. Ik kijk nu alweer uit naar de volgende film van de man die uitgegroeid is tot mijn favoriete regisseur.
Mocht het nog niet duidelijk zijn geworden uit mijn bericht, dan wil ik het nog eens benadrukken: Dodesukaden is uiteraard een aanrader!

Film begint met een haast Tati-achtige magie, maar gaat daarna toch de richting op van sociaal drama.

En na dit prachtige begin worden ons een hoop personages voorgesteld en het duurt dan nogal even voordat deze personages en hun problemen ons aan het hart gaan.

Momenten van magie met de bestuurder van de denkbeeldige tram en de bedelaar met zijn zoon.

Mooi drama met het bloemenmeisje en haar immer drinkende stiefvader en de man met de tic en zijn vrouw.

Overige verhaaltjes kunnen iets minder boeien en de film mist een beetje de warmte en diepe menselijkheid die Dersu Uzala zo'n onweerstaanbaar meesterwerk maken.

Elke grote kunstenaar maakt wel eens een uitglijder dacht ik bij het zien van deze film die me echt voor geen meter boeide.

Vervelend, flauw en continu "zogenaamd grappig".

Het is bij deze film blijkbaar de bedoeling aan te geven hoeveel films je zag van betreffende regisseur. En aangezien ik nu eindelijk een aantal aan het bereiken ben, waar ik mee thuis kan komen, ga ik eraan mee doen; dit was mijn 16e. En ik denk dat Dodesukaden aanhaakt in de top 5.

Heerlijke film van Kurosawa. Erg om gelachen. Geweldige personages. Vaak lekker over-the-top, maar net zo vaak gevoelig mooi. Het is vast al vaak gezegd en geschreven, maar de film ziet er inderdaad erg mooi uit. Schitterend gebruik van kleuren. Dan sta je inderdaad al met 2-0 voor.

Kurosawa op zijn meest veelzijdigst. 4,5 sterren. Geef ik er om.

[edit] Het is me overigens een raadsel waarom er 'Fantasy' bij de genre-aanduiding staat...

Dit is de tiende film van Kurosawa, die ik gezien heb en meteen ook een van de beste. Dodesukaden toont een kant van hem die ik nog niet in een eerdere film gezien heb en eigenlijk wel aangenaam is. De film is zeer zeker niet makkelijk te behappen. Hij duurt ruim twee uur, heeft geen a-naar-b-verhaaltje en bovendien is er geen duidelijke hoofdrolspeler.

Dodes'kaden wint bij mij echter al meteen door de setting. De huizen in de buurt van de vuilnisbelt zijn qua bouw en kleuren zo ongelofelijk uniek en bijzonder en de levens, die daar verbonden worden misschien nog wel meer. Markante karakters, geen enkele interessant genoeg om een hele film mee te vullen, maar als collage perfect. Daarnaast zijn er ook een hoop memorabele scènes, zoals bijvoorbeeld wanneer de collega's bij de man met de tik op bezoek komen.

Een andere Kurosawa, die dicht aansluit bij de films die rond dit jaartal uitkwamen. Leuk dat ook hij beïnvloedt is en dat hij zich van deze kant heeft laten zien. Top!

Dodeskaden! Dodeskaden! Dodeskaden!.......

Geweldig de manier waarop deze mooie film begint. Een jongen, die niet helemaal normaal is, roept het woord Dodeskaden telkens en doet alsof hij een trambestuurder is. Het is één van de vele kleurrijke personages, die deze Dodesukaden rijk is. Ook leuk zijn de bijbehorende tramgeluidjes, die Kurosawa hierbij laat horen.

Er zit eigenlijk niet echt een rechtlijnig verhaal is, maar het is meer een observatie van een groep arme mensen, die allemaal hun dagelijkse beslommeringen hebben. Er zitten een aantal erg memorabele personages in. Hoewel er een aantal dramatische momenten plaatsvinden, is de algemenen toon toch vrij luchtig van aard en heb ik toch ook een aantal keren goed kunnen lachen.

Wat mij verder opviel, was het heldere en erg mooie gebruik van sterke opvallende kleuren. Vooral in het begin en het einde komt dit erg duidelijk naar voren. Het is net alsof Kurosawa hiermee even extra wil benadrukken dat dit zijn eerste kleurenfilm is.

Na zijn Samurai-films en enkele misdaadfilms, is dit weer eens iets heel anders, waarmee Kurosawa maar weer eens bewijst hoe veelzijdig hij wel niet is. Er zijn een paar momentjes dat het allemaal iets inzakt, maar verder is dit ontzettend aangenaam kijkvoer en de zoveelste meer dan goede film uit het oeuvre van Kurosawa. Een zeer mooi oeuvre mag ik wel zeggen.

4,0*