Scream 2 (1997)

Geweldige film.. durf haast te zeggen beter of in ieder geval gelijkwaardig aan het eerste deel.

Nou, het over-the-top einde redt de boel nog enigszins. Het slaat werkelijk waar nergens op, maar het is beter dan al die lusteloze zooi ervoor met te weinig slasherwerk. De hele cast vond ik zonder uitzondering irritant en de grappen sloegen ook totaal niet aan.

“Mickey, the freaky Tarantino film student. But if he's a suspect, so am I. Lets move on.”

“Wait a minute. Maybe you are a suspect.”

“Well if I'm a suspect, you're a suspect.”

“Good point. Ok, let's move on to...”

Scream 2 heeft een beetje dezelfde opbouw als het geweldige eerste deel maar het is allemaal net iets minder. Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette, de humor, de spanning, de leuk bedachte kills… Alle ingrediënten zijn weer aanwezig maar het “ik heb dit al eens eerder en beter gezien” gevoel blijft. De film is zeker vermakelijk en de drie hoofdrolspelers zijn weer geweldig maar iets meer inspiratie en vernieuwing had wel gemogen.

Regisseur Wes Craven heeft de goede toon wel weer te pakken en de film heeft een heerlijke sfeer met spanning, zwarte humor en vette kills als belangrijkste ingrediënten. En de acteerprestaties natuurlijk want Campbell, Cox en Arquette lijken geboren te zijn voor het spelen van deze personages. De rollen zitten hun als gegoten en ook de andere acteurs en actrices dragen hun steentje bij in soms hele kleine rollen. Het einde is redelijk maar niet echt spectaculair en is net zoals de film wat inspiratieloos. Maar Ghostface blijft geweldig en de drie-eenheid Campbell, Cox en Arquette is zo vermakelijk dat de film met veel weg kan komen zonder dat het afbreuk doet aan het resultaat.

De scene met Sarah Michele Gellar is het hoogtepunt. Niet alleen van deze film trouwens. In mijn ogen blijft het een hoogtepunt in de slasher geschiedenis. Door de irritante personages en de vermoeiende clichés daalt de film daarna af naar rock bottom en blijft daar tot het einde der tijden.

Scream speelde natuurlijk met alle vooroordelen en clichés van het horrorgenre, dus ergens was het vrij logisch dat men nog geen jaar later al een vervolg had. In de film zijn perosnages - net als in de eerste film - weer non-stop over film aan het lullen en in dit geval met name over vervolgfilms. Er wordt geregeld geroepen dat er maar weinig goede vervolgfilms bestaan en ze vooral om het geld worden gemaakt. Scream 2 is exact zo’n vervolg; een herhaling van de eerste film, maar dan een heel stuk dommer. Ik had niet verwacht dat het mogelijk was, maar zelfs Ghostface lijkt nog stunteliger dan in de eerste film en gaat om de paar seconden op z’n bek. Scream 2 zelf trouwens ook.

Wat in Scream 2 vooral opvalt is hoe tenenkrommend sommige scènes zijn. De eerste Scream was nu geen groots meesterwerk, maar die kende weinig beschamende scènes. In Scream 2 is bijvoorbeeld de filmklas met Randy echt een verschrikking; met name hoe de hele klas steevast in een deuk ligt van totaal niet-leuke grappen. Even afgrijselijk is de ‘I think I love you’ scène met het vriendje van Sidney. En dan dat hele geneuzel rondom dat toneelstuk, iets dat ik totaal ook niet bij het personage van Sidney vond passen. Anderzijds, het beeld van een ronddansende Ghostface op het podium was wel hilarisch. Net als eigenlijk het gehele script van Williamson. Zo staat in de openingsscène een belangrijk personage in een rij te wachten, waar ze een figurant ineens tegen haar vrienden hoort zeggen “wist je niet dat die tieners echt vermoord zijn, een paar jaar geleden”. Williamson is de koning van geforceerde uitleg-dialogen. En dat terwijl iedereen hem in deze tijd nog steeds zag als de scenarist-koning. Dat is eigenlijk het meest geestig aan deze hele film.

2 sterren.

Best oké.

Scream is de reeks met horrorbewustzijn, de franchise die dat metavernuft verkiest boven échte genre-fun of spanning. Tenminste, zoveel blijkt uit dit vervolg. De regels van het genre worden toegespitst op sequels en vertalen zich wederom in veel speculatie over motieven, alibi's en kandidaat-moordenaars, ludieke moord-scènes en andere momenten die eerst het cliché benoemen, om het vervolgens uit te voeren (waardoor het dus niet cliché is maar "oeh, wat meta").

Gevolg is wel dat er weer een blik nieuwe personages opengetrokken moet worden, én er wederom een (e-nigs-zins logische) moordenaar wordt aangewezen. Als kijker investeer je echter minder in die nieuwe personages, en het whodunnit-laagje boeit daardoor ook net iets minder. De kills zijn echter nooit de charme van de reeks geworden (saai steekwerk, weinig grafisch) en dus is het ook wel logisch dat het meta-laagje wordt aangegrepen als het onderscheidend vermogen van de serie. Samen met het toch wel iconische masker, uiteraard.

Het voelt hier al een stukje minder fris dan in het eerste deel en ik vind de paranoia in dit deel iets te opzichtig aangezwengeld, maar het blijft toch redelijk vermakelijk. De scene in de geluidsstudio vond ik de eerste keer best bijzonder, voor de rest beklijft er weinig écht en de onthulling vond ik al helemaal een sof. Een discutabel motief aan de ene kant (Mickey) en daartegenover een vergezochte/irritant uitgevoerde tweede killer (Mrs. Loomis); weinig bevredigend. Dan nog een obligaat grapje over de wederopstanding van de moordenaar en wederom een pistoolschot dat een dikke punt zet onder het meta-bewuste uitroepteken.

De voorspelbaarheid begint al door de scheurtjes van het verfrissende imago te sijpelen, maar dit tweede deel zet wel consequent de identiteit van de reeks door en vermaakt onderweg prima. Nieuw slachtvee, maar vertrouwde kern, want we moeten toch met iemand invoelen. Allemaal wat minder spannend daardoor en minder boeiend dan in het eerste deel, maar ook vanaf een minder betrokken afstandje is dit nooit écht een vervelende zit. 2,5*

Een vervolg dat bijna Craven onwaardig is vanwege de flauwe humor en toon die de sfeer dusdanig onderbreekt dat het allemaal eerder naar een persiflage neigt dan naar een spannende semi-griezel of thriller. Vooral de bakvis situatie tussen Cox en Arquette is op het flauwe af. Behalve dat is het een herhaling van zetten, is hier ook weer iedereen tot op zekere hoogte verdacht, en is het al vrij snel duidelijk dat de kwal in het spel, Olyphant, de killer is overigens wel met een erg vergezocht motief. Dat de moeder van wijlen Billy de spil in het geheel blijkt is beter.

Verder, grappig genoeg, niet een bepaald succesvol of goed vervolg, in tegenstelling tot de discussies die er constant gevoerd worden over het nut en kwaliteit van sequels en al de genoemde titels. Verder zo nu en dan aardig met muziek gewerkt, soms ook wat flauw, klein rolletje van Liev Schreiber, een volledig onherkenbare Portia de Rossi komt voorbij en Campbell doet het zoals in Deel 1 heel aardig. Beste scene vooral die met Sarah Michelle Gellar en de ontsnapping uit de politieauto is aardig, vraag daar echter is weer waarom ze het masker niet afdoet of het pistool pakt.

Aardig voor een keer maar kan absoluut niet in de schaduw staan van Scream.

Bij het herbekijken van deze film toch mijn stem verhoogd met een volle ster. Er zaten erg veel goede spanningsmomenten in de film. Zo was de scène in de politieauto erg tense en het stuk in de opnamestudio was enorm goed geregisseerd. Ook altijd leuk om het trio Cambell, Arquette en Cox terug in actie te zien. Kan inderdaad niet honderd procent tippen aan het iconische origineel, maar toch een zeer goede poging!

Rewatch !

Leuk vervolg, maar duidelijk minder. Wel een paar leuke kills betreft situatie of locatie, bv. de geluidsstudio van het theater, de scène in de bioscoop en de scène in de auto. Heel wat bekende gezichten die je ondertussen ook nadien in andere films al tegen gekomen bent.

Film is nog wat meer meta dan de eerste, maar het feit dat de cast wel erg kleurloos is en de serie een iconische killer mist begint zich wel te wreken. Dachten we 20 jaar geleden echt dat Cox en met name Campbell en Metcalf goede actrices waren? Het is niet vreemd dat alle carrières ontspoorden en ze tegenwoordig nou niet echt A-list actrices zijn.

Opnieuw bekeken, en deze keer houd ik mijn eerste score en ook mijn mening wijzigt niet.

Het is twee jaar na de gebeurtenissen in Scream. Sidney Prescott [Neve Campbell] studeert, woont op een campus en heeft ambities als actrice wanneer de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox] in de bioscoop gaat draaien on de titel Stab. Cotton Weary [Liev Schreiber], die door Sidney was onterecht was aangewezen als de moordenaar van haar moeder, is nu op vrije voeten en is daarom één van de vele potentiële verdachten wanneer een bezoeker tijdens de première van Stab, de verfilming van het boek “The Woodsboro Murders” van Gale Weathers [Courteney Cox], voor de ogen van een nietsvermoedend publiek wordt doodgestoken. Net als in Scream is er een briljante proloog, maar net zoals bij de horrorsequels die deze film parodieert, is dit in veel opzichten meer van hetzelfde. Scenarist Kevin Williamson maakt scherpe observaties over de gebrekkige vertegenwoordiging van zwarte acteurs in dit genre en is daarmee de tijd ver vooruit, wat dit in ieder geval een urgentie geeft die nog steeds relevant is. Nog steeds zeer onderhoudend, maar voegt weinig tot aan de originele formule van Scream.

Dit vervolg haalt de hoogtes van het origineel (uiteraard) niet, maar Craven tovert gelukkig wel enkele geweldige individuele scènes uit zijn hoed, en maakt er weer een vermakelijk geheel van. De openingsscène is oké, en zeker de scènes met Sarah Michelle Gellars personage in het studentenhuis, de autocrash en de momenten in het theatergebouw waarin Gale achtervolgd wordt, blijven sterk. De klasscène, waarin sequels becommentarieerd worden op die typische meta-manier, biedt weer een lekker vette knipoog van Craven. Deze sterke afzonderlijke scènes worden alleen jammer genoeg niet zo vernuftig verbonden in een consistent goed script, wat in het eerste deel wel het geval was. De rolverdeling is hier ook wat minder geslaagd, waarbij eigenlijk enkel de personages die reeds in deel 1 geïntroduceerd zijn, een fijne indruk maken. Op Timothy Olyphant na, die wel goed op dreef is. Sidney blijft in ieder geval een heerlijke final girl. De onthulling van de killers is wel erg zwak te noemen in dit deel, hoewel het meta-fictionele kantje in het eindstuk nooit ver weg is. Craven vindt hier wel minder goed de juiste balans tussen enerzijds dat meta-kantje en anderzijds oprecht goede horror. Een balans die wel perfect was in het eerste deel.

Maar toch is ook Scream 2 een vermakelijke horrorfilm, met enkele sterke scènes en wat gespeel met de gekende horrorconventies. Als ik dit vergelijk met het doorsnee Halloween- of Friday the 13th-vervolg, is deze Scream-sequel zelfs bovengemiddeld. Wat deze reeks frisser houdt dan de voorgenoemde franchises is volgens mij het whodunnit aspect dat in elk deel opnieuw aanwezig is. Dezelfde iconische look, maar toch altijd een andere killer. 3*.

Was deel 1 nog een ode aan de slasher-films, deel 2 is ditmaal een ode aan de vervolgfilms. Verder blijft de formule ongewijzigd en is de verassing er helaas een beetje vanaf. Het lijkt meer op een herhaling van zetten, waarbij je als kijker snel het gevoel hebt alles al eens eerder te hebben gezien.

Op geen enkel punt weet dit tweede deel het origineel te benaderen en ook de ontknoping vond ik vergezocht. Toch werd ook Scream 2 een succes bij het publiek, waardoor deel 3 niet lang op zich liet wachten.

Dit zat ook ver weg in het geheugen maar de openingsscène was me absoluut bijgebleven. Het gaat dan ook om een ijzersterke opening en misschien één van de orgineelste openingsscenes/moordscenes ooit: moord te midden van een feestend publiek. Hitchcock had het niet beter kunnen bedenken.
Verder is dit een erg sterke mix van thriller, horror en black comedy. Zo’n vleug humor maakt het alleszins nog beter voor mij. De screwball interactie tussen David Arquette en Courteney Cox is hier zeker één van de leukere elementen.
Minstens even goed als de eersteling ondanks de ‘herhaling’ van de plot. Wie iets anders had verwacht wordt toch weer op het verkeerde been gezet? Visueel zoals het hoort, prima acteerprestaties en een tempo/balans waarin elke moment goed zit.
Wat me dan ook nog opviel bij deze herziening was de evolutie van een all white cast in deel 1 naar een diverse cast in deel 2 met heel wat zwarte acteurs en figuranten. Het thema komt ook expliciet aan bod tijdens de openingsscène met niet zo positieve gevolgen voor de betrokkenen. Alweer heerlijk tongue in cheek.

Erg leuke film en een goed vervolg op Scream 1!
Scream 1 blijft beter dan Scream 2!

Ik ben zelf niet zo'n grote fan van de openingsscene maar de eindscene met de zogenaamde 'Killer Reveal' is mijn favoriete deel

Scream 2 krijgt van mij 4 sterren!

Meer van hetzelfde het is wel vermakelijk en kijkt lekker weg. Leuk om al die jonge acteurs te zien. Prima vermaak (het borduurt lekker verder), daar is het ook voor gemaakt en dat doet de film goed

Creatief en amusant vervolg, daarnaast gelukkig zelfbewust genoeg ingevuld door regisseur Wes Craven. Het blijft riskant als je een tweede hoofdstuk aan een film breidt die het desbetreffende genre juist op de hak nam, maar Scream 2 komt een heel eind. De opening is wederom geweldig en het acteerwerk over de grote lijn prima, maar toch voelt de film uiteindelijk te veel aan als een herhalingsoefening. De weinig opzienbarende moorden maken bovendien opnieuw een intrede, maar het is vooral de motivatie vanuit de moordenaar die deze film de das om doet. Het wekt alle schijn van een script dat iets te snel werd afgerond, maar een aantal goed in beeld gebrachte belegeringen en een vermakelijke atmosfeer maken een hoop goed. Twee uur is echter wel wat lang voor een film als deze.

Kon ik maar terug in de tijd en een andere film kiezen. Scream 2 ben ik immers gaan zien bij date één in wat zou uitgroeien tot een relatie van bijna 14 jaar, m'n langste ooit. Wist ik toen veel dat m'n relatieleven uiteindelijk als een soort van Scream-franchise zou gaan lezen... Hoe meta kan je het hebben?

Minus het aantal doden, gelukkig. Maar wel met plottwisten, vele spanningsmomenten, de occasionele scare jumps, een vleugje zwarte humor, een afvallingsrace en uiteindelijke afloop een single bestaan, door traumaleed geplaagd. Ondanks dit alles, blijf ik Scream 2 toch lichtjes geweldig vinden. Het is misschien niet mijn favoriete scary movie, maar het doet een zeer verdienstelijke poging. Meer van dit, graag.

Oh ja... we zijn niet terug in de tijd, we zitten dus al aan 7 inmiddels. Stel je voor dat ik toen bij date één Titanic was gaan zien. Dat zinkend schip was ook wel zeer meta geweest, maar 7 films daarvan, bespaar het ons.

Ik had hier weinig van verwacht, maar ik vond 'm eigenlijk wel leuk. Ik heb Scream 1 op 3* staan (weet niet of ik dat nu nog zou geven), maar vond deze dan eigenlijk leuker.

De film is net als het eerste deel weer lekker meta over film (ook een leuke openingsscène), deze keer ook over sequels zelf, wat altijd wel vermakelijk is. Ook lekker 90's. Het enige is dat het misschien wat te lang is en dat er her en der wel wat uit gekund had, maar toch best prima voor wat het is.

3,5*

Scream 4 is zojuist eindelijk op 4K verschenen, dus een mooie gelegenheid om de originele trilogie weer te kijken. Herzien op 4K met Dolby Vision.

Craven en Williamson slaan opnieuw de handen ineen voor dit vervolg en nemen net als in het origineel het slasher genre niet al te serieus. Daar werd op overtuigende en amusante wijze een intelligente en ironische draai gegeven aan vaste formules en uitgemolken sequels. Je zou kunnen zeggen dat ze nu zelf ook in de herhaling vallen, al is het wel weer een fijne horror die gepaard gaat met een hoop grappen en knipogen.

Net als het origineel begint dit vervolg sterk met een proloog waarin de gemaskerde moordenaar zijn visitekaartje achterlaat. Ditmaal tijdens de première van de film ‘Stab’, die gebaseerd is op de moorden uit het eerste deel en naar het nieuwe boek van Gale Weathers. Enkele andere hoogtepunten zijn de scene in het studentenhuis met Gellar (een ode aan Black Christmas ‘74) en de scene dat de twee vriendinnen door de moordenaar in een politieauto ontvoerd worden, waarna ze uit de bocht vliegen, en over zijn bewusteloze lichaam uit het wrak moeten klimmen.

De hernieuwde kennismaking met de heldhaftige Sidney (Campbell), manke bewakingsbeambte Dewey (Arquette), ambitieuze journaliste Gale Weathers (Cox) en horrorfilm encyclopedie Randy (Kennedy) voelt fijn en er worden een hele reeks nieuwe verdachten geïntroduceerd. De indruk wordt gewekt dat de motivatie in kopieergedrag gezocht moet worden, een thematiek die in de voorganger al op een betere manier werd uitgewerkt. Ook jammer van de teleurstellende finale wat nogal potsierlijk en ongeloofwaardig overkomt. Ondanks dat toch een zeer degelijk vervolg met een fijn script en talloze verwijzingen en knipogen naar andere horrorfilms.