Scream (1996)

Ik heb destijds alleen Scary Movie maar gezien, deze film geloof ik nooit helemaal. Ik besef daarom ook nu pas dat Scary Movie eigenlijk een parodie op een soort van parodie was en dus eigenlijk nogal onnodig.

De film heeft een leuke insteek (hoewel ik verder helemaal geen horrorkijker ben en dus vast veel van de verwijzingen langs me heen gingen), en hoewel het in het begin nog best spannend is wordt het eigenlijk hoe langer hoe lolliger en is er van de horror op het einde eigenlijk geen sprake meer. Op zich prima, vermakelijk, maar door de ontknoping verliest de film voor mij toch zeker wel een halve punt, want die is - zelfs binnen de toon van deze film - flauw en vervelend. Echt heel underwhelming, irritante personages met geen of een flinterdun motief (oke, is een beetje het punt van de film, maar werkte voor mij niet) en dan gaat het ook allemaal nog eens minstens een kwartier te lang door. Jammer.

3*

Scream bewandelt de geijkte paden van het genre en alles is ontzettend voorspelbaar en cliché, maar het werkt wel. Alles werd prima uitgevoerd en deze film was een ware hit in de jaren 90. Het feit dat er later parodieën zijn op ontstaan of dat andere films verwijzen naar deze prent, bewijst toch dat deze film wel iets heeft.

Best sfeervol, zeker de scène via de telefoon, met Barrymore op kop, maar ook bij de andere meiden is de spanning troef. Scream is een vermakelijke slasher met een prima cast. Het mystery element wordt doorheen de film gedragen en dat is wel een pluspunt. Neem daarbij het vleugje humor en je hebt een geslaagde film te pakken.

De film blijft toch een beetje speciaal voor me. De eerste keer dat ik de film zag toen hij uitkwam in de bioscopen heb ik echt genoten. Ook de volgende jaren met de vervolgfilms en vooral toen de periodes rond halloween en carnaval zijn voor mij leuke herinneringen. Nu 25 jaar later een rewatch, al zal ik hem wel nog eens een paar gezien hebben, al is het nu wel heel lang geleden. Dus tijd voor een rewatch. Nu ik ben niet echt iemand waarbij de punten echt veel zou veranderen bij een rewatch. Blijft redelijk constant bij mij wat punten betreft. Ook deze weet ondanks je het concept en de clou kent toch nog altijd te entertainen. De vervolgfilms ga ik ook nog bekijken, samen met mijn zoon die ondertussen ook naar deze films mag kijken. Samen een paar films tijdens de horrorchallenge bekijken....zalig !!!

In de herziening. Bijna ongelofelijk dat deze film alweer een stuk ouder is dan vroege slashers als Halloween en Black Christmas waren toen deze film uitkwam. Wes Craven maakte er een comeback mee en blies het genre tijdelijk wat nieuw leven in, nu is hij al een tijdje overleden. Ook dat nieuw leven van de slasher was niet meteen blijvend. Horror zou in de jaren erna meer kanten opschieten. Heel erg een jaren '90 film, bijna over de top zelfbewust en een beetje cynisch, ook eigenlijk naar het hele genre toe. Nou lijkt juist dat zelfbewuste en cynische van de jaren '90 de laatste jaren weer wat terug te komen, dus hij past misschien weer wat beter in de tijdgeest. Maar vooral een niet onaangename jaren '90 curiositeit. Ik doe er een halfje bij en ga naar 3 sterren,

Het gebeurt me zelden bij het herbekijken van een film dat ik hem beter vind dan de eerste keer. Dat is wel het geval met deze. Heb er nu meer plezier aan beleefd dan de eerste maal.

Hopelijk is het met de volgende drie ook zo

Een jaar na de verkrachting van en moord op de moeder van Sidney Prescott [Neve Campbell], wordt haar woonplaats Woodsboro opnieuw opgeschrikt door de moord op Casey Becker [Drew Barrymore]. TV-journaliste Gale Weathers [Courteney Cox], die een boek schreef over de moord op Sidneys moeder, is er als de kippen bij, ook al omdat dit haar theorie zou bevestigen dat Sidney de verkeerde persoon als schuldige heeft aangewezen. De eerste film van de oorspronkelijke Scream-trilogie (in 2011 verscheen pas een 4e deel en een 5e deel verschijnt in 2022) heeft een geweldige proloog waarin Craven bewijst een meester van het horrorgenre is. Wat volgt is een unieke combinatie van persiflage van en hommage aan het genre en het is verbazingwekkend hoe Craven dat weet om te bouwen tot een horrorfilm die afwisselend hilarisch en angstaanjagend is. Eén van de meest originele horrorfilms aller tijden betekende de doorbraak voor een hoop jonge acteurs. Mijn favoriet: Matthew Lillard als de uitzinnige Stuart.

Gezien toen ik nog een brugpieper was. Toen veel indrukwekkender dan nu. Ik begrijp wel wat Craven wil doen, originaliteit vinden door alle clichés op een rijtje te zetten en vervolgens daar op het einde van af te wijken. Maar de uitvoering is om te huilen. Geen moment is de film echt spannend en het acteerwerk is belabberd, met name de dader die niet het vriendje is van de hoofdpersone is. De conclusie wist ik nog wel, twee daders waarvan één de vriendje van de hoofdpersoon is. Ik wist alleen niet meer precies wie de andere was. Dat vriendje was verder ook wel echt een zak met zijn emotionele manipulaties.

Al met al niet veel waard. 0,5*.

In aanloop naar het vijfde deel dat binnenkort uitkomt, besloot ik de Scream-reeks er maar weer eens in te gooien. De hele reeks is een enorme (guilty pleasure) favoriet van me, en zeker dit origineel heeft er natuurlijk altijd torenhoog bovenuit gestoken. Jeugdsentiment speelt ongetwijfeld een rol in mijn grote waardering voor dit eerste deel (dit moet zo ongeveer de vijfde of zesde keer zijn dat ik 'em keek), maar ook daarbuitenom steekt dit na al die jaren immer sterk in elkaar. De combinatie tussen echte angstaanjagende horror en meta-fictionele steken richting het horrorgenre is na deze film nooit meer beter nagedaan, hoewel vele genregenoten het geprobeerd hebben. De lange openingsscène alleen al is een pareltje binnen het genre. Als jonge tiener vond ik het doodeng. Nu niet meer, maar de impact blijft wel overeind niettemin. De beste scène uit de film en tevens de hele reeks, zonder twijfel. De rest van de film tikt dat niveau dus niet meer aan, maar Wes Craven maakt er in ieder geval een ontzettend vermakelijke en sfeervolle horrorfilm van, met dat heerlijk ongedwongen late '90s sausje erover heengegoten. De setting van het jongerenfeest in het grote huis, waar de gebeurtenissen zich zo ongeveer de hele tweede helft van de film afspelen, is geweldig. Ook gewoon een fijne keuze om dit gedeelte zo lang uit te rekken, inclusief de onthullingen op het einde.

Wat Scream, buiten het slimme meta-fictionele kantje en een prima regie, boven al de latere kopieën en na-apers doet uitsteken, is een fantastische cast, zowel in hoofd- als in bijrol. Ik ben het met mijn bovenbuurman eens; wat speelt iemand als Matthew Lillard fantastisch goed, zowel voor als na de onthulling dat hij de mede-dader is. De main three, Neve Campbell, David Arquette en Courteney Cox, zijn uiteraard vereeuwigd als legendarische horrorpersonages. Vooral voor die laatste is dat eigenlijk een knappe prestatie, gezien haar Friends-faam. Gooi in die mix dan ook nog eens een lekkere soundtrack (met onder andere het terugkerende motief van Nick Cave's red right hand), het goede script van Kevin Williamson en de iconische look + stem van Ghostface, en je bekomt een slasher waar geen enkele navolger nog aan kon tippen. Naar mijn mening Wes Cravens magnum opus (en dus niet die andere horrorklassieker, waar in de film naar verwezen wordt). 4.5*.

Scream was eind jaren '90 een gigantische hit. Hoe kon het ook anders. De alom geprezen horror-regisseur Craven zou weer met een slasher komen. De fans stonden te popelen om de film te zien. Het was jaren stil met dit horror-genre en met deze film werd weer een nieuw leven ingeblazen. Al snel kwamen 'I Know What You Did Last Summer' en 'Urban Legend' om de hoek kijken. Maar niks kon tippen aan Scream. Dat masker 'ghostface' alleen al.

Letter en figuurlijk; wat zit er in dit deel een 'moordend' tempo in. Craven laat je amper op adem komen of de volgende dreiging is weer aanwezig. De film begint met de klassieke openingscene - de druk neemt paar minuten weg door de scene op de high-school - vervolgens gaat Ghostface af op Sidney in haar huis. Zo gaat het constant. Natuurlijk is Scream niet eng (vind ik), maar de dreiging is constant aanwezig en dat is geweldig. Heel mooi is ook dat andere horrorfilms in Scream worden genoemd. I was home watching television and uh...The Exorcist was on. It got me thinking of you.

De (lange) eindscene in het huis staat ook als een huis! Een lange avond zou het worden in dat 'horrorhuis', want er gebeurd van alles. De kill van Tatum in de garage was het minst. Ze kon makkelijk uit die luik komen (ze zat niet zodanig klem als je goed keek), maar ach zo'n gruwelijke kill hoort er natuurlijk ook weer bij. Heerlijk ook dat de jeugd 'Halloween' aan het kijken is, hoe toepasselijk op een avond als dezeJa Craven heeft er een feestje van gemaakt en daar zijn de fans hem eeuwig dankbaar voor. Op naar deel 2 die ik al een lange tijd niet heb gezien.

Met het oog op de 5e film, laatst maar weer eens begonnen met een herziening van deze reeks. Dit eerste deel is diegene die ik het vaakst heb gezien (waarschijnlijk 5x) en blijft ook de leukste.

Scream mag gezien worden als zowel een ode als een parodie op het slasher-genre. Alle clichés komen erin voor en worden met een dikke knipoog gemaakt. Hierdoor kan Scream zich moeiteloos meten met de beste films uit het genre, wat met name te danken is aan het ingenieuze script van Kevin Williamson. Ook de montage van Patrick Lussier verdient lof en mede hierdoor ligt het tempo van de film hoog.

Zoals gebruikelijk binnen het genre is het acteerwerk niet bepaald hoogstaand. Neve Campbell is vooral kleurloos in de hoofdrol en de meeste acteurs zijn ook veel te oud om nog als tieners te kunnen overtuigen. De film bevat wel enkele leuke bijrollen van Henry ‘The Fonz’ Winkler en Drew Barrymore.

Anno 2022 is Scream misschien wat gedateerd, maar dankzij de goede mix van horror en humor, blijft ze toch leuk om naar te kijken.

Gezien in de cinema en nadien op vhs wat ook alweer een tijdje geleden is. Maar dit blijft meer dan overeind. Ik moest er even opnieuw inkomen maar het werd almaar beter. Goeie cast, lekkere vibe en een meer dan prima horror satire. Al vind ik het in se meer thriller dan horror. Door de focus op horrorgebeuren zou je bijna vergeten dat Scream vooral een originele whodunit is. Voor mij één van de toppers van de nineties.

Vind de film niet denderend goed. Was heel duidelijk wie Ghost face waren. En je bleef te lang in het stuk van Sidney hangen. Tuurlijk is zij belangrijk, maar er zijn genoeg andere karakters om je focus op te leggen. Had beter verwacht......

2,0

1 van de beste horrorfilms ooit gemaakt!

Waar ik in de vorige challenge Halloween heb verkent met ik geloof 7 films ofzo, wil ik deze challenge me meer op scream richten. Eigenlijk schandalig dat ik ze nog nooit heb gezien. Dus maar een nacht doorgehaald met de eerste 2 films. Eerlijk is eerlijk het is wel een beetje een overhypte highschool film. Maar wel vermakelijk. Zeker omdat je als genre liefhebber oude films herkent. En ik denk dat dit van Craven ook wel een ode is aan zijn oude horror films althans zou kwam het bij mij over. En dat masker is natuurlijk iconisch.

Nogmaals herzien. Ik denk dat ik deze klassieke slasher ondertussen al een stuk of 4-5 keer op de buis heb geslingerd en elke keer weet het indruk te maken. Regisseur Wes Craven had werkelijk goud in zijn handen met het script van deze film, dat op intelligente, komische en creatieve wijze inhaakt op het desbetreffende genre. Neve Campbell en David Arquette doen het bovendien goed en de opening blijft onovertroffen, maar links en rechts ondervindt Scream wel last van zijn leeftijd. De moorden hadden ook iets creatiever gemogen, maar de personages en algemene atmosfeer compenseren dat gelukkig ruimschoots.

Dan toch eindelijk gezien. Zoals ik begrijp een belangrijke film omdat deze film ook wel een beetje meta is en de draak steekt met dit genre, iets dat toen nog vrij nieuw was. Niettemin, echt leuk, spannend, eng of boeiend werd de film nergens. In het begin hopt de film ook te veel langs allerlei personages, net te lang om leuk als introductie te gelden en net te kort om betrokken te raken. Dat komt de film daarna nooit meer te boven. 2,0*.

Deze film heb ik meerdere keren gezien, maar nooit beoordeeld. Daarom vandaag maar eens herzien. Bij het beoordelen van oudere films vind ik het belangrijk om rekening te houden met de tijdsgeest. Net als bijvoorbeeld 'Saw' was ook dit echt wel een vernieuwende film in het jaar dat ie uitkwam. Alleen al door de historische opening met de moordenaar aan de telefoon (matig geacteerd door Drew Barrymore) en de popcorn op het fornuis. Verder maken de cast (met een op dat moment populaire Courteney Cox uit Friends), de hommage aan of parodie op (of allebei) de horrorfilm die als een rode draad door de film loopt en de introductie van een nieuwe gemaskerde killer (met een werkelijk iconisch masker) deze film tot een echte klassieker.

Alleen al daarom had ik deze film graag een hoger cijfer gegeven, maar helaas zijn er voor mij persoonlijk ook negatieve punten te noemen. Zo vond ik, als gezegd, het acteerwerk van Drew Barrymore niet overtuigend en te gespeeld. Ik miste de echte angst. Ook de overdreven buitelingen van Ghostface en het nog laten ontsnappen van Sidney waar dat heel onrealistisch was, halen mijn oordeel naar beneden. Maar vooral het einde van de filmwaar de meedogenloosheid van de killer verdwijnt wanneer bekend wordt wie het zijn en de twee, volkomen belachelijk, ongeloofwaardig ver gaan in elkaar verwonden om niet verdacht te worden doet mijn eindcijfer geen goed.

Er blijft genoeg positiefs over voor een ruime voldoende, mede bezien in de tijd en het feit dat dit terecht een klassieker is. Een 7, naar boven afgerond.

Scream 4 is zojuist eindelijk op 4K verschenen, dus een mooie gelegenheid om de originele trilogie weer te kijken. Herzien op 4K met Dolby Vision.

Eén van die heerlijke films waar ik in mijn tienerjaren mee opgegroeid ben en sindsdien al talloze keren gezien heb. Bij de release op vhs was dit op school ook een tijdje het gesprek van de dag, dus nostalgische gevoelens spelen zeker mee.

Zowel een parodie op, als een zeer geslaagde hommage aan het slashergenre, wat zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren ‘80. De film neemt alle genre-conventies en clichés op de hak, maar kent ook een aantal gruwelijke slachtpartijen. Zo zijn de personages – anders dan de hulpeloze slachtoffers uit 80’s horrorfilms – fervente filmkijkers en kennen alle regels van het genre, wat leidt tot een aantal grappige en memorabele scenes. De iconische openingsscène (een 12min durende proloog) met Drew Barrymore die wordt belaagd door een meedogenloze psychopaat en direct zijn visitekaartje afgeeft werd in geen enkel vervolg geëvenaard.

De gemaskerde killer blijkt het vooral op Sidney Prescott (Campbell) gemunt te hebben, wiens moeder in hetzelfde plaatsje een jaar eerder werd verkracht en vermoord. De bewijzen leiden echter naar Sidney’s vader, wie spoorloos verdwenen is tijdens een zakenreis en de sterfdag van zijn vermoorde vrouw op de dag toe precies een jaar geleden is, wat een mogelijk motief zou kunnen wezen. Ondertussen wordt Sidney ook onder vuur genomen door roddeljournaliste Gale Weathers (Cox), die tegelijkertijd aanpapt met de plaatselijke hulpsheriff Dwight ‘Dewey’ Riley (Arquette).

Het levendige script van debuterend scenarist Kevin Williamson paste precies in het straatje van horror-auteur Wes Craven en de film werd een enorme hit en trendsetter voor de comeback van het genre. Al gauw volgde titels als ‘I Know What You Did Last Summer’ en ‘Urban Legend’, die uiteraard mee wilde liften op het succes. Behalve het sterke verhaal, dat tot op het laatst de identiteit van de killer weet te bewaren, is dat ook te danken aan de enthousiaste cast met scherpe dialogen. Dit zijn (met een paar uitzonderingen) stuk voor stuk memorabele karakters en god wat hadden ze nog jonge smoeltjes hier! De soundtrack is ook aandacht aan besteed met nummers als ‘School’s Out’ van Alice Cooper en ‘Red Right Hand’ van Nick Cave & The Bad Seeds.

Voor de oplettende kijker zijn er nog cameo’s te spotten van o.a Linda Blair als opdringerige verslaggeefster en Wes Craven zelf als conciërge in een Freddy Krueger outfit (scene met de schooldirecteur).

“Horrorfilms creëren geen psychopaten, ze maken psychopaten alleen maar creatiever”