Scream (1996)

Redelijk.

Net zoals de meeste mensen is het voor mij het ideale moment om de eerste 3 Scream films een keertje te zien. De allereerste had ik ooit eerder gezien, deel 2 en 3 echter nooit meer geprobeerd.

Scream zal voor mij altijd de film blijven die de zelfbewuste humor vol introduceerde in de mainstream cinema, door erg duidelijk en direct naar allerlei genreclichés te verwijzen binnen de film zelf. Ondertussen is het weer een beetje passé, is de uitwerking soms ook een beetje té makkelijk (met veel verwijzingen die echt voor de kijker uitgelegd worden), maar een aantal blijven vermakelijk (Krueger die de vloer staat te dweilen) en het geeft de film wel een vlot sfeertje mee.

Da's ook nodig want spannend is dit al lang niet meer. De moordenaar is uitermate klungelig, de scares zijn povertjes en qua spanningsopbouw wil het ook niet echt lukken. Als mix van hommage en parodie vind ik het hommage stuk in ieder geval niet echt geslaagd. Ook het einde (Scream was volgens mij ook de eerste die echt de "grote twist" bij het horrorgenre introduceerde? In ieder geval werd dat element consequent overgenomen in alle films die daarna de Scream template zouden volgen) is ondertussen niet meer al te boeiend.

Verder begint de film, zoals de meeste 90s films trouwens, best wel z'n leeftijd te vertonen. Scream stond me nog bij als een "moderne" film, maar echt 21e eeuw ziet het er allemaal niet meer uit. Tekenen van ouderdom geloof ik.

Best vermakelijk dus, maar het hele slashergedeelte zelf is iets te pover en de verwijzingen zijn vaak iets te makkelijk. De film wordt gelukkig gered door het vlotte sfeertje.

2.5*

Inmiddels wel minstens voor de 5e keer gezien en ondanks dat ik de film wel kan dromen qua verhaalverloop heb ik nu geprobeerd te letten op de (kleine) verwijzinkjes die verstopt zitten in de film.

Toegegeven, de openingsscene is nog steeds briljant en de moordenaar is ook stoer. De telefoongesprekken zijn inmiddels legendarisch en de film is verder een feest van herkenning. Het leuke omgaan met alle clichés die horrorfilms kennen blijft een geniale zet van Craven/Williamson.

Her en der is het wel een beetje gedateerd, maar weet de film op een aantal momenten nog prima te boeien. Vooral de slimmigheid in het mindfucken van de kijker is erg vermakelijk. Keer op keer krijg je hints over wie de dader kan zijn, maar steeds wordt die ook weer op een slinkse manier ontkracht en zo blijf je gissen naar de dader. Om in de finale toch verrassend uit de hoek te komen als je de film nog niet hebt gezien.

Met recht nog steeds een klassiekertje te noemen die het slashergenre een nieuw leven heeft ingeblazen inmiddels al weer 15 jaar geleden(wat gaat de tijd toch snel).

4*

Tijden geleden dat ik het eerste deel van de trilogie en inmiddels 'quadrilogy' zag.

Tijden geleden toen ik hem vooral keek omdat de film 'eng' zou zijn, dat viel toen der tijd al mee, en nu natuurlijk helemaal.

Gisteren keek ik hem maar opnieuw, omdat er natuurlijk een 4e deel in de bioscoop komt.

De film begint goed, de openingsscène is fenomenaal, en 'Ghostface' wordt geïntroduceerd. De knipoogjes naar andere horrorfilms en horrorklassiekers, de regels van de horror die uiteindelijk toch gebroken worden en vraag wie de dader nu eigenlijk is maken dit een film die lekker wegkijkt. De film duurt dan ook bijna 2 uur, maar het gaat als een sneltrein voorbij.

Met het oog van het vierde deel die ik volgend weekend ga zien, de trilogie maar even herzien. Als eerst dit eerste deel, die ik een bijzonder warm hart toedraag. Sinds de laatste keer dat ik Scream zag, jaren geleden, heb ik ook weer tonnen horrorfilms gezien. Hoe meer horrors ik zie, hoe briljanter ik deze vindt eigenlijk.

Briljante cast. Campbell in haar beste periode lookwise en zal nooit meer zo idyllisch zijn als hier en een ideale protagoniste, Lillard die zich vestigde als droogkloot, Cox die weer ergerlijk als wat was, Arquette die liet zien dat hij de meest talentloze boer uit de Arquette familie is maar de show wordt compleet gestolen door Kennedy. Wat is hij geweldig als horror buff, die natuurlijk een oogje heeft op onze Sid. En dan heb ik The Fonz als schooldirecteur nog niet genoemd . Briljant.

De self-awareness van Scream is overduidelijk. Veel gespeel met stereotypering en cliché's, en hierop gooit Craven nog een sausje dat de tieners in Woodsboro hun kennis hebben van horrorfilms. Wat ik het meest geniale vindt aan Scream. Kennedy's personage is hier een prima voorbeeld van natuurlijk. Die scene in de videotheek (everybody is a suspect) en het uitleggen van de regels van de horrorfilm op het feest is echt briljant. Lig elke keer weer in een deuk bij die scenes, ook mede door de awkward delivery van Kennedy. Wat een funny son of a bitch is het toch hier.

Beginscene blijft geweldig en is een prima voorbode op wat komen gaat, Ghostface is een icoon, dat masker is epic en de supernatuurlijke krachten van Ghostface zijn hilarisch. Hij is helderziend, kan prima voorspellen wat zijn slachtoffers gaan doen en kan bovendien op meerdere plekken tegelijk zijn. Wat een held die Ghostface, dan laat ik zijn verstoorde motoriek maar even zitten. Voor de rest een aaneenschakeling aan geweldige scenes die nooit aan kracht inboeten, en dat zegt veel, want zonder overdrijven, is dit misschien wel de dertigste keer dat ik Scream zie.

Ook nu blijft de film als een huis staan. Heerlijke zelfbewuste flick, die het horror genre uit zijn as deed herrijzen. Zonder deze film was de horror scene misschien nooit zo levend geweest als dat zij nu is. Alleen daarom al verdient Scream lof.

Al zeker 20 keer bekeken, maar nog nooit een reactie geschreven. Omdat Scream 4 in de bioscopen draait, kreeg ik vanavond eens zin in een 'Scream avondje'. Het begon met Scream 1..

Ja, de sfeer in de film is geweldig. Dat is misschien ook wel het beste van heel de film. Lekker vrolijk muziekje na een bloederige moord. Stiekem zit er veel humor in de film verscholen. Ja, heerlijk sfeertje.

Neve Campbell.. Ik heb haar altijd liever vermeden in de films.. Haar blik.. Ze doet teveel haar best. Het straalt er gewoon van af.
Toch deed ze het in de scream delen niet slecht. Ze kan absoluut niet slecht acteren, maar het is allemaal iets té bij haar.. Ik weet het ook niet precies..

Mooie openingsscene.. Allemaal heel ironisch.. Ouders komen op bezoek bij de dochter.. Dochter staat een stuk naast hun maar ze zien haar niet. Ouders zoeken de dochter, terwijl ze buiten word vermoord.. Ja, lekker origineel.. Heerlijk!

De rest van de cast is niet slecht. Met name Matthew Lillard.. Heerlijk om naar te kijken, lekkere kop vol met humor. Leuke man! Skeet doet het ook absoluut niet slecht! En zoals ik net al zei, de rest van de cast is ook niet slecht.

Ik ben overigens wel erg benieuwd naar deel 4..
Binnenkort toch maar eens gaan bekijken

4*

In tegenstelling tot z'n parodie Scary Movie is Scream evengoed een slasherfilm geworden. De knipogen naar andere horrorfilms zijn vooral leuk als filmfan en zijn geen echte parodieën zoals we die kennen in Scary Movie en dergelijke Naked Gun films. Slasherfilms zijn vooral kenmerkend aan de jaren '80 en Scream is één van de weinig horrorreeksen die er in slaagt het genre een update te geven en ook als reeks zich te profileren. Evengoed met wisselende sequels, maar dat is bij elke horrorreeks van Halloween tot Saw. Scream heeft een hoog whodonit-gehalte wat zeker bij een eerste keer kijken altijd leuk is.

Na het zien van Scary Movie is deze film niet meer serieus te nemen,Niet dat het daarvoor ook al was.De film is wel super leuk en ik heb me de hele tijd rot gelachen met stukken zoals Behind You Behind You maar volgens mij is de bedoeling om de kijker te laten schrikken wat volgens mij niet zo goed is gelukt
Ik geef het een 3.0 hoewel ik liever een 2.7 had gegeven want ik heb me toch goed geamuseert tijdens deze film.

Supergrappig en volgens mij bedoeld als parodie op het hele horrorgenre - en dan vind ik dat ook nog eens heel goed gelukt.

Had deze voor het eerst in 2003 gezien en afgelopen week eindelijk eens de triologie gekocht op Marktplaats. En deel 1 herzien. En het was me weer een portie topvermaak. Eng is het natuurlijk niet echt maar de spanning en de ironie stijgt er wel vanaf en de onliners van de Ghostface zijn geweldig en niemand is veilig. Neve Cambwell vond ik een stoere meid en ook erg goed acteren. Daarnaast vond ik David Aquette ook harstikke goed. Met zijn humoristische uitstraling. En voor de rest is het gewoon weer een lijn horrorvermaak met zijn vele onvergetelijke momenten en een verrassend einde.

Maar verder zit de film gewoon voltreffelijk inelkaar.

4,0*

Leuke horrorthriller, die tegenover andere films in het genre duidelijk beter is. Scream begint met een zeer sterke openingsscène, waarin vooral het telefoongesprek enorm amusant is. Voor de grote acteerprestaties moet je een horrorthriller niet zien, dus heb ik mij niet meteen gestoord aan het feit dat niet elke acteur/actrice het even goed deed. Wel een minpuntje: soms vond ik de seriemoordenaar nogal klungelachtig overkomen, wat de spanning in de film niet meteen ten goede kwam (al was dat geklungel wel te verklaren als je te weten kwam wie de daders waren).

Geweldige horrorfilm. De fouten die de slachtoffers in andere horror films maken worden hier een beetje belachelijk gemaakt. Eigenlijk vind ik de film meer een thriller dan een horror. Dit zou zo in het echt kunnen gebeuren terwijl iets zoals iemand in zijn/haar dromen vermoorden niet kan (A nightmare on elm street).

Ik weet nog dat toen ik klein was ik altijd helemaal gek was van monsters en enge dingen en maskers. Toen ik deze film had gezien wou ik toen ook alles hebben wat met scream te maken had (dit was niet alleen zo met scream). Ik heb hier nu nog een masker liggen van ghostface van Easter unlimited. Ben blij dat ik die heb bewaard.

4/5 *

Zeker een bovengemiddelde slasher en veel gegoochel met clichés uit de horrorfilm. De openingsscène is een stukje filmgeschiedenis en de verwijzingen naar andere horrorfilms zijn een waar feest voor de filmliefhebber. Het is ook de reden waarom deze film leuker wordt met elke herziening. Deze over Elm Street heeft me wel doen lachen, dat alleen het eerste deel goed was, de rest was niks goed wetende dat Craven zelf geen enkele sequel regisseerde, en ook de plotse vermelding in de dialoog van ene Wes Carpenter . Ik wist door vorige kijkbeurten al wie de moorden bekokstoofd had maar de film bleef er niet minder spannend om. Ook vindingrijk vond ik dat subplot met de valselijk beschuldigde Cotton Weary en de vermoorde moeder van Sidney . Het voegt een zekere logica toe op het einde. Dit eerste deel is helemaal goed.

Het is geen 'enge' film wat ik er wel van verwacht had. Ik moest er namelijk om lachen? Dat vind ik geen horrorfilm. Maar op een of andere manier is het toch een leuke film. De acteurs kunnen ook goed acteren: Bravo!

Leuke slasherfilm, die dit genre dat op sterven na dood was, weer deed herleven.

De film is zelf natuurlijk een slasherfilm, maar daarnaast zowel een ode, als een soort van parodie op het genre.

De cast is erg goed. Neve Campbell draagt als Sidney de film. De moordenaar in de film wil haar te pakken krijgen, maar voordat hij daar is zijn we heel wat kills verder. Courtney Cox, speelt de mooie maar irritante journaliste Gale Weathers, maar de show wordt gestolen door David Arquette. Hij zet de ietwat suffige agent Dewey met veel gevoel neer en komt daardoor regelmatig grappig uit de hoek.

De film bevat een hoop clichés, maar speelt hier op sommige momenten bewust mee. Craven weet hoe een horrorfilm in elkaar moet zitte,n en laat dat hier eindelijk weer eens zien. Vooral de moordenaar, die constant het Ghostface masker op heeft is sterk gevonden. Een minpunt is wel dat de film spanning ontbeert, maar daar staat gelukkig een hoop sfeer tegenover.

Een kleine klassieker toch wel en een vermakelijke film.

3,5* ruim

Onder de maat.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een horrorfilm had gezien die echt eng wist te zijn. Volgens mij was de laatste Rosemary's baby samen met REC. Deze had voor mij alle potentie om in dit rijtje erbij te komen. Ik had er al veel positiefs over gehoord. Al met al kreeg ik erg veel zin om hem te bekijken.

Een openingsscène van formaat. Zo die is alvast binnen, dat was het eerste wat ik dacht. Erg subtiel uitgevoerde spanningsopbouw die vroeg om meer. De andere scènes aan de telefoon zijn slechts een herhaling van zetten.

Acteerwerk was slecht. De meesten deden het zwak alleen een paar mogen zich nog met de titel ''matig'' bekronen.

Het einde komt ook nog eens vreselijk wanhopig over. Ze proberen koste wat het kost nog een geniaal moment erin te stoppen waarin alles op zijn plek zou moeten vallen. Dit stuk weet gewoon niet te overtuigen, een smet op de film. De moordenaars falen voortdurend alleen hier gaat het zelfs nog een trapje hoger. Ze steken elkaar zowat dood neer?

Een film met een veelbelovende openingsscène alleen helaas een erg zwakke verdere uitwerking.

2*

Nog eens naar deze klassieker uit 1996 gekeken. Het is wel geen zo'n spannende film, maar toch amusant om naar te kijken. Met heel wat legendarische scènes en zinnetjes (Hello Sidney) die je natuurlijk ook van Scary Movie kent

Er zitten ook wat verwijzingen naar horrorfilms, zoals die klusjesman in de school met z'n gestreepte trui (Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street, ook van Wes Craven).

What's your favorite scary movie?

Gisteravond eens bekeken. Ik heb niet zoveel met horror-genre. Maar naar deze reeks was ik toch wel benieuwd geraakt. En ja, ik heb eerst Scary Movie gezien. Maar ik was 10 ofzo toen ik die voor het eerst zag en ik heb die film dus gelijk herkend als een parodie. Verder was het niet erg dat ik die eerst zag want daardoor dacht ik de hele tijd dat Duwey de moordenaar was, maar dat was hier dus niet zo. Ik vond het echter wel een vermakelijke film. De cast is goed bezig, het verhaal is leuk en boeiend en de scenes zijn spannend. Toch vond ik de film niet zo eng, komt misschien ook omdat ik eerst de parodie zag en dingen herkende. Maar daar reken ik natuurlijk niet het origineel op af. Het was een leuke film en ik heb hier ook nog de twee opvolgers dus die zal ik ook binnenkort eens bekijken.

3*

Goede film.

Past zeker bij het genre horror. een goed verhaal en lang kijkplezier.

En het bellen vind ik echt te gek. "hello sidney"

"whats your favorite scary movie"

Waar Scream zijn status aan te danken heeft is mij een raadsel. Hoewel enigszins vermakelijk weet de film zich op weinig punten te onderheiden van de gemiddelde slasher. Parodie Scary Movie had ik al eens gezien, maar veel scheelt het niet qua luchtigheid. De poep- en piesgrappen blijven achterwege in de Craven, maar spannend wordt het maar zelden. De uiteindelijke ontknoping is aardig gevonden, al is het misschien ietwat vergezocht. Maar hè, dat soort criteria is misschien niet helemaal eerlijk bij dit soort pulp.

2,5*

Slasher, parodie, ode, whodunit, heropleving van een genre en zo valt er vast nog wel wat van te maken. In ieder geval legio verwijzingen naar klassiekers, de een subtieler dan de ander. Daar valt de lol wel van in te zien. Een hele bonte verzameling, maar niet iets dat monumentaal grappig, spannend, eng of smerig is.​

Ik vond het al nooit een klapper en daar verandert verder niet veel aan. Neemt niet weg dat Craven op een of andere manier wel een vlot motortje onder z'n film heeft zitten, waardoor het nergens helemaal inkakt. Dat kleine beetje drama zit niet echt in de weg en erg grote kwalen heeft het ook niet. Of het moet Stu zijn.

Lillard is irritant is op een irritante manier. De rest van de cast heeft een vrij hoog wat is er toch geworden van-gehalte, waarvan Jamie Kennedy de aardigste dingen om handen krijgt. Ghostface wil wel eens iets te klunzig zijn, zit soms akelig dicht in de buurt van slapstick taferelen. Aan de telefoon is hij stukken leuker. ​

​​

Ondanks dat maskertje ook niet de meest kleurrijke killer met z'n fileermes. Dat met het kattenluikje is een hilarische voltreffer, maar je moet daarna wel erg lang wachten totdat iemand nog eens een zo'n creatieve behandeling ondergaat. Als tussendoortje best goed te doen, maar daar blijft het uiteindelijk dan ook bij.

Scream vind ik een niet zo goede film.

De film lijkt erg sterk te beginnen. Een meisje genaamd Drew Barrymore krijgt een vreemd telefoontje…. De spanning in deze scene word steeds verder opgevoerd. Maar dan zie je na een tijdje de enge persoon die belt. En dan…. Weg spanning. Het blijkt namelijk een idioot in een carnavals pak te zijn. Ik vond het een belachelijk outfit met dat maskertje. Het outfit komt eerder komisch over dan dreigend. Het maakt dat de scene meteen belachelijk word en totaal niet meer spannend.

En dit probleem hebben dan ook de andere scènes met de moordenaar. Ik vind dat er geen dreiging uitgaat van iemand de verkleed is in een carnavals pak.

Maar dat carnavals pak is niet de enige reden waarom ik deze film niet spannend vind. Ik vond de film langdradig. De moord scènes zijn ( als je het carnavals pak negeert ) nog wel redelijk spannend. Maar buiten die scènes vond ik de film niet spannend of boeiend. Ik ergerde me ook aan de stereotype manier hoe de jongeren werden neergezet in de film. Zoals bijvoorbeeld die stomme grap om in die gang in school met dat masker te rennen om Sidney te pesten. Een belachelijke scene. Jongeren op de middelbare school gaan niet met een masker rondrennen om iemand te pesten. En dat gejuich wat opsteekt als de leerlingen horen via de microfoon dat er voorlopig geen lessen zijn, tja. En bijna iedereen die plots juichend van een feestje weg gaat als bekend word dat de directeur is dood is. Tja het is wel algemeen bekend dat jongeren niet naar school willen. Dus o wat een feest dat die verschrikkelijk directeur dood is. Ik ergerde me echt ontzettend aan de ongeloofwaardige manier hoe de jongeren in deze film werden neergezet. Na het zien van deze film zou je trouwens ook bijna denken dat bijna elke puber een horror fan is. Wat een belachelijk beeld word in deze film van jongeren neergezet.

Ook de directeur van die school word belachelijk neergezet. Een directeur gaat niet met een schaar rondzwaaien om leerlingen te provoceren. En hij gaat helemaal niet zeggen tegen zijn leerlingen dat het eerlijker is om ze open te snijden en op te hangen. En een directeur gaat helemaal niet stiekem zelf dat masker voor de spiegel opzetten. Een belachelijk moment. Echt idioot hoe de directeur in deze film word neergezet.

Verder moest er ook zo nodig een irritante doordrammende , slinkse, gluiperige journaliste in de film zitten. En om het allemaal nog wat interessanter te maken gaat de journaliste ook nog een beetje flirten met een politie agent. En die politie agent doet ook nog eens vrolijk mee. Dit alles levert ook weer een hoop oninteressante stukken op. En natuurlijk moet de journaliste aan het eind van de film toch nog een rol van betekenis spelen. Zo is er toch nog een excuus gevonden voor haar irritante aanwezigheid.

Op het gebied van acteren is het toch wel droevig met deze film gesteld. Neve Campbell als Sidney Prescott acteert als enigste lid van de cast goed. Sidney levert een goede acteerprestatie af. Ze weet de emoties die haar personage doormaakt goed te vertolken. De rest van de cast moet zich diep schamen, want hun acteerwerk is echt bagger. Die journaliste bijvoorbeeld. Wat was dit matig acteerwerk. Of aan het eind van de film als duidelijk word wie de mannen onder het masker zijn. Wat maken die twee mannen zich schuldig aan overacting .

Het einde van de film vond ook niet spannend. Er gaat geen dreiging uit van die twee moordende mannen omdat ze zich erg schuldig maken aan overacting. En er word wel wat grappig in de film over gedaan. Maar een echt motief word niet duidelijk voor de daden van de twee mannen. En dit vond ik toch wel een minpunt. Tja en wat Billy naar voren brengt is geen motief. De moeder van Sidney heeft voor ellende in de relatie van Billys ouders gezorgd. Natuurlijk. En dit is een reden om Sidney en haar moeder en al die andere mensen die daar niks mee te maken hadden te vermoorden???

De muziek die we in deze film voorgeschoteld krijgen vond ik wel aardig, maar niet hoogstaand. De muziek zorgde wel voor de nodige spanning. Maar echt bijzonder was de muziek niet.

Al met al vond ik dit een slechte film. Op het begin na vond ik de film nergens spannend. Ik vond de film eerder langdradig en bij momenten ook erg flauw. Niet de laagste score voor deze film vanwege het goede acteerwerk van Neve Campbell. Haar acteerwerk is veelte goed voor een prul als dit.

1 ster voor deze film.

Scream

Aangezien ik ziek ben ben ik deze film maar gaan kijken.. En het is ook nog een halloween..
De acteurs speelde standaard anno 1990.. En dat is wel leuk om te zien, soms nog wel eens leuker dan de films rond deze tijd!

Het verhaal was wel goed alleen het begin was slecht, meteen al begonnen met moorden terwijl je niet echt in de film komt. Je ging opzich vlot door de film heen en het keek goed weg! Het einde was eigenlijk een beetje te grote bloedbad, maar houd je aandacht aan de ene kant ook wel vast.. De ontknoping met de ontmaskering van de moordenaars was slecht en het werd een beetje afgekapt. Maar toch is deze film leuk om te kijken..

De wat ik vind wat knipperlicht achtige film met goeie en minder goeie momenten geef ik een 3.5*...

"You sick fucks. You've seen one too many movies!"
"Now, don't you blame the movies. Movies don't create psychos. Movies make psychos more creative!"

Als horror-liefhebber moest ik Scream toch echt eens gaan kijken, het was anders als ik had verwacht. Door de jaren heen zijn er zoveel parodieën en imitaties geweest dat sommige scènes voor mij minder origineel aanvoelde dan ze daadwerkelijk waren, dat was wel jammer.

Het acteerwerk was prima, Neve Campbell was goed in de hoofdrol. De film begon al meteen goed met die sterke telefoon-stalker scène en bleef van begin tot het eind prima vermaak.

Scream is eigenlijk helemaal niet zo heel eng maar zit wel erg slim in elkaar en heeft een goede spanning. De film balanceert tussen een originele slasher, een parodie op het horror-genre en een eerbetoon aan eerdere slashers. Er worden tal van leuke verwijzingen gemaakt naar Halloween maar ook naar Wes Craven's Nightmare on Elm Street. In een scène zien we Wes Craven als conciërge Fred, compleet met groen-rode trui. Een van de personages vind alles net een 'Wes Carpenter film' en in het laatste deel van de film is Halloween zowaar op tv.

Wat gore betreft valt het me tegen, Scream is niet bijzonder schokkend en behalve een hoop bloed zien we eigenlijk helemaal geen gore. Op dat punt was ik wel een beetje teleurgesteld. Ook heeft de film niet echt schrikmomenten die je niet van te voren aan ziet komen. De rating is dan ook erg overdreven en het is jammer dat Craven dingen uit de film heeft moeten knippen.

De film is prima opgenomen. Craven's cinematografie is naar jaren van horrorfilms maken beter geworden. De muziek kon er ook mee door al vond ik het beste wel toen John Carpenter's muziek voor Halloween even was te horen.

Het einde was origineel maar op een of andere manier was het allemaal wel een beetje jammer dat het hele mysterie weg is. Gewoon twee gestoorde tieners die slasher-films nadoen (dat is dus niet gewoon), ergens werkt het niet voor mij maar het was wel erg vermakelijk om die twee te zien in de laatste scènes.

Scream is een leuke horror-film en prima vermaak, de vervolgen laat ik (voorlopig) even voor wat ze zijn maar ik ga nu zeker meer van Craven's oudere films kijken. Heb hier The Hills Have Eyes al liggen.

Scream, de film in een film. Een zogenaamde metafilm. In deze horrorfilm wordt er dus gesproken over andere horrorfilms. Hele goede ironie. Ondanks de luchtige knipogen, wordt de spanning niet naar beneden gehaald. Het blijft een hele spannende film.

Vanaf de eerste scene zit je er gelijk helemaal in. Hoeveel films starten nu zo flitsend? Heel lekker. Daarna leren we de personages kennen en daarna wordt de spanning weer opgebouwd. Heel eenvoudig, maar het werk wel.

Ik hou er wel van als er zo gespot wordt met alle clichés die dit genre rijk is. Het zorgt voor wat humor en ook voor de nodige zelfspot.

De beste film uit de reeks.

Nog steeds erg goed en voelt nog erg up to date. Zeker als je je realiseert dat de film toch alweer bijna 20 jaar oud is. Het verhaal is erg goed en fantastisch doordacht. Alles valt gewoon op zijn plaats en niets wordt aan het toeval over gelaten. In de derde acte had wel iets meer gesneden moge worden aangezien het soms wat te lang doorsleept. Al maakt de weergaloze climax wel weer veel goed en laat je dat weer vergeven.

De killer is erg eng omdat het toch wel een killer met motieven is die echt overkomen. Vooral versterkt door de outfit en het masker die ook nog een groot deel uitmaakt van onze pop cuture. Elk jaar rond Halloween zie je ze nog erg veel voorbij komen. Craven heeft dus weer iets gemaakt wat net als Freddy Krueger de verschillende veranderingen die de pop cultuur doormaakt overleeft.

Acteerwerk is een enorm genot om naar te kijken. Regie is echt solide en verder is alles op technisch vlak enorm goed. Beltrami's score is geweldig en Nick Cave's Red Right Hand associeer je vrijwel meteen met Scream.

Supergriezelig begin met Drew Barrymore. De spanning en dialoog in die scene is bijna enger dan de rest van de film.

De cast is matig tot goed en er zitten genoeg fijne schrikmomenten in. Helaas ontspoort het allemaal een beetje aan het einde, waardoor je veel meer bewust bent dat je "maar" naar een horrorfilm kijkt. In de beginscene had ik dat niet, daar zat ik echt op het puntje van mijn stoel.

De humor en verwijzingen naar andere horrors zijn leuk gedaan. Terecht een populaire klassieker.

“Now Sid, don't you blame the movies. Movies don't create psychos. Movies make psychos more creative!”

Scream blijft geweldig. De film neemt zichzelf niet al te serieus, en het is eigenlijk een parodie op de ouderwetse slasherfilms. Regisseur Wes Craven injecteert de film met een bepaald soort zwarte humor, en ondanks sommige gruwelijke moordscènes valt er ook veel te lachen. Het eerste gedeelte met Drew Barrymore herbergt eigenlijk alles wat Scream zo goed maakt. Het is spannend en speels tegelijk, met een heerlijke zwartgallige humor. De film is niet echt spannend, maar de kills worden met zoveel genoegen en plezier uitgevoerd, dat het eigenlijk niet uitmaakt dat je eerder lacht dan onder de dekens wegkruipt.

Neve Campbell is voor mij de ultieme scream queen, en hier laat ze zien waarom. Ze is krachtig en weerbaar, maar ze weet ook op de wat emotionelere momenten indruk te maken. David Arquette, Courteney Cox, Skeet Ulrich, Matthew Lillard en Jamie Kennedy, allemaal zijn ze sterk op dreef, en ze voelen de “Scream vibe” goed aan. Het is pulp en de referenties naar andere horrorklassiekers zijn legio, maar dat maakt het allemaal des te leuker. Scream mag onderhand zelf ook een klassieker worden genoemd.

Een horrorfilm die zichzelf niet al te serieus lijkt te nemen. Enkele schrikmomenten zitten er wel in, maar erg spannend is het nou ook weer niet. Het acteerwerk is - zoals wel vaker in dit genre - niet al te denderend, maar de film kijkt nog wel redelijk weg.

Het moge bekend zijn dat Scream een belangrijke film is geweest voor het horrorgenre. Sinds begin jaren 80 waren de slashers razend populair, maar in de jaren 90 was dit subgenre zo goed als dood. Freddy, Michael, Jason … ze deden er niet echt meer toe. En toen kwam daar ineens een slasher met hippe tieners, een who-dunnit verhaaltje en een script vol knipogen naar andere horrorfilms. Overigens allemaal geen nieuwe dingen; de meta-humor was in horrorfilms als jaren daarvoor geïntroduceerd, denk aan There’s Nothing Out There of zelfs Friday the 13th 6: Jason Lives. Maar Scream kwam op het juiste moment en was een enorme knaller. Als het om dit succes ging wees regisseur Wes Craven altijd meteen naar scenarist Kevin Williamson vanwege diens slimme script, hoewel Craven zelf ook niet vies was van wat meta-horror; twee jaar voor Scream maakte hij immers New Nightmare.

Maar waar Williamson na Scream op handen werd gedragen vraag ik me af of zijn script nu wel echt zo sterk is. Enerzijds zijn de referenties naar andere horrorfilms leuk, maar anderzijds lult iedereen echt non-stop over film. Figuren als Randy, Stu en Billy worden weliswaar neergezet als rasechte filmnerds, maar elk personage - of het nu bij hen past of niet - praat voortdurend over film. Sowieso zijn de personages in Scream amper serieus te nemen, het zijn stuk voor stuk enorm dik aangezette typetjes. Dat kan natuurlijk prima werken in een komedie, maar dat is Scream niet; hoe vaak dat ook wordt beweerd. Voor een komedie neemt Scream zichzelf toch echt veel te serieus. Het is horror met een knipoog.

Betreft die typetjes; ieder personage in Scream lijkt een enorme klootzak of trut. Denk aan Courtney Cox die levens wil redden om meer boeken te verkopen. Denk aan tieners die - nadat er net een moord is gepleegd op hun school - gaan rondrennen in de kleding van die moordenaar. Denk aan die hilarisch overdreven pestkoppen die Sidney op het toilet toevallig hoort ratelen over wat voor een slet Sidneys overleden moeder was. Denk aan de pers die meteen naar Sidney komt gerend als ze is aangevallen door een moordenaar. “How does it feel to almost be slaughtered?” roept er eentje. Of de studenten die horen dat hun schooldirecteur is afgeslacht en meteen willen kijken. Je zou bijna vergeten dat tussen al die klootzakken nog iemand in het rond rent met een masker en een mes om mensen te vermoorden.

Ik zeg trouwens wel ‘rent’, maar ‘valt’ is wellicht een passendere omschrijving. Akkoord, men wil een wat realistischere moordenaar dan Michael Myers of Jason Voorhees, maar deze Ghostface moordenaar ligt bij de minste scheet al ondersteboven. Wes Craven heeft er wel een handje van om uit het niets met wat onnozele slapstick te komen. Zo maakte hij Fred Krueger ook een tikkeltje sullig in de climax van Nightmare on Elm Street. Om nog maar te zwijgen van de slapstick rondom de knullige politieagenten in Last House on the Left. Die fetish lijkt Craven hier te herhalen, want ook Dewey is zo’n stuntelige politieagent. Soms is de jolige muziek uit Last House on the Left het enige dat ontbreekt als we hem zien stunten. Ik dacht altijd dat Goofy uit de parodie Scary Movie een enorme overdrijving was, maar Scream terugzien valt dat nog best mee; Dewey is te vaak iets teveel een sukkel.

Dus nee, Scream is bij nader inzien geen meesterwerk, iets dat altijd in mijn hoofd zat. Bepaalde scènes, zoals de openingscène met Drew Barrymore, zijn nog steeds sterk, maar over het algemeen is het niets bijzonders. Scream is niets meer dan een prima gemaakte slasher, maar dan eentje die op het juiste moment kwam en het horrorgenre even weer wakker heeft geschud. Inmiddels is ook wel gebleken dat Kevin Williamson nu niet zo’n groot genie was. Teaching Mrs. Tingle, iemand?

3,5 sterren.

Bijzonder vermakelijk sentiment die ik destijds vaak gezien heb. Een uitgebreide analyse van een moordenaar of reden krijgen we niet. Het lijkt vooral fun and games en draait om suspense...en ach...leuk is het best wel.

De film open zonder omhaal met best wel een indringende scene met Drew Barrymore, vooral wanneer de ouders net arriveren en haar laatste ademtocht via de telefoon horen is toch wel heel goed naar toe gewerkt en sfeervol gebracht. De film vervolgt met een best wel aardige plotje over de niet helemaal opgehelderde zaak rond Sidney's moeder en de ontwikkeling dat iedereen verdacht is en niet te vertrouwen lijkt mede door de vele suggestieve dingen die gebeuren en gezegd worden. Een behoorlijke sadist gaat er zo op het eerste gezicht schuil achter het masker en duikt overal en nergens op. Uiteindelijk wordt er naar een prima einde toegewerkt.

Aardige muziek komt voorbij met een cover van Don't fear the reaper, Alice Cooper en Nick Cave zijn ook nog te horen. Verder speelt Campbell aardig als het sympathieke slachtoffer, Cox aantrekkelijk als altijd, Arquette niet serieus te nemen als de sullige deputy en Lillard als onuitstaanbaar figuur zoals vaker.

Een diepgaande over serieuze film is Scream niet bepaald te noemen maar voor het vermaak levert Craven met deze semi tiener-slasher een prima product af.