Brassed Off (1996)

Het lijkt wel of de Britse film - gesterkt door successen van Ken Loach, Mike Leigh en Stepher Fears - zich optrekt aan de sociale ellende van zijn verkommerde industriestadjes. En dat is helemaal niet erg, want het leidt tot fantastische films. Mark Herman toont deze problemen in elk geval met charme en veel zin voor bitterzoete humor. De acteurs hadden er ook zin in en maken er, ondanks de cynische ondertoon, een vrolijke boel van. Zoals de traditie in dit soort films het wil, krijgt hier ook Maggie Tacher weer de schuld van alles wat in het Engeland van de jaren '80 is misgegaan... Meer van dit aub.

Verrassend goed met echte personages goede dialogen en een vertederende sfeer. "Ik vind het niet leuk dat papa triestig is," zegt Phils zoon, "maar ik zie hem liever triestig dan helemaal niet." Kijk, zo'n dialogen zorgen bij mij echt voor kippenvel want dit is zo authentiek mooi als je de situatie in beschouwing neemt.

Het is de zoveelste film over de verarming van Britten door de sluiting van mijnen; Loach en andere sociaal geëngageerde regisseurs hebben het thema al bewerkt. Deze film heeft net dat ietsje meer. Het is al gezegd geweest : de cocktail van humor en tragiek werkt wonderwel...en Tompkinson die Phil speelt doet het schitterend!!!! Inderdaad echt wel zielig hoe die clownsfiguur de deurwaarders te lijf gaat. Je weet niet of je daar nu moet mee gaan lachen of niet . Zeer sterke scène. Ook Phils natte ogen wanneer hij met zijn makkers een nummertje speelt voor de kliniek waar zijn vader ligt getuigt van grote klasse. Het wat emotionele en voor de hand liggende einde is een kleine domper op een anders meer dan geslaagde film die het vooral heeft van prachtig acteerwerk en ook een bedenking is over de begeesterende kracht van muziek. Ik ga toch voor een 4*

So God was creating man. And his little assistant came up to him and he said: "Hey, we've got all these bodies left, but we're right out of brains, we're right out of hearts and we're right out of vocal chords." And God said: "Fuck it! Sew 'em up anyway. Smack smiles on the faces and make them talk out of their arses." And so, God created the Tory Party.

Geweldige film over tijden van crisis en de liefde voor muziek. Hier en daar hangt een wat prekerig toontje over het geheel heen, maar over het algemeen is dit een pracht van een film vol schitterende vondsten (de clown die de deurwaarders te lijf gaat en zich daarna probeert op te hangen...), uitstekende acteerprestaties (Pete Postlethwaite is fenomenaal), gekruid met een aantal zeer goede klassieke stukken en alles overgoten met dat sociale sausje waar de Britten wel een patent op lijken te hebben (zie ook The Full Monty). Brassed Off is een tragikomedie zoals het hoort, een sociaal drama met satirische humor en een thema dat 15 jaar later nog steeds brandend actueel is.

Een drama of tragi-komedie waarin de humor vooral zit in korte tussenshots die commentaar geven op het verhaal (zoals die van de hele band achter een muurtje na een uitgebreid cafe-bezoek), een film die qua verhaallijn niet zo verrast maar mij vooral weet te raken in de uitwerking en de details.

Ook leuk: tijdens de finale wordt slim gesneden tussen de band op het podium, bestaande uit echte musici en bestaande uit de acteurs. Ik heb me nu eens niet gestoord aan scenes waarin je muziek wel uitgevoerd hoort woprden, maar dat echt voor geen meter klopt met de bewegingen van de acteurs... De muziek krijgt ook mooi de ruimte in deze film, maakt er goed deel van uit.

Ik zag de film na jaren opnieuw, nu als nieuwe QFC-uitgave: deze DVD liet zich niet afspelen op een computer, misschien door een nieuwe vorm van kopieerbeveiliging?

Goeie film over de fanfare van een mijnwerkersstadje waar de mijn op sluiten staat. Een geslaagde feel-good-movie met als basis een sociaal drama. De personages zijn goed uitgewerkt en de cast kan hier goed mee uit de voeten. Pete Postlethwaite heeft een mooie eind-speech. Zeker vergelijkbaar met The Full Monty.

'k dacht een soort Full Monty film voorgeschoteld te krijgen, maar deze was toch een pak serieuzer. Af en toe valt er wel wat te lachen, maar de toon is meer drama gericht.

De cast deed het wel erg goed en ook de muziek was een mooie toevoeging en verder heeft de film wel een goed verhaal.

'k had een beetje andere verwachtingen, maar 'k vond hem toch eens het bekijken waard.

Het is de derde of vierde keer dat ik dit krachtige sociale drama over een mijnwerkersfanfare in Midden-Engeland medio jaren ’90 gezien heb. De dreigende sluiting van de mijn —de enige inkomstenbron— laat overal diepe sporen na. In een omgeving vol kommer en kwel vinden de mijnwerkers vertroosting bij hun fanfare onder leiding van een haast obsessieve dirigent (de veel te vroeg gestorven Pete Postlethwaite).

Een film over vertwijfeling, liefde, armoede en solidariteit, hier en daar enigszins verlicht met vleugjes humor. Vergelijkbaar met de tragikomedies van Mike Leigh en Ken Loach. Een aanrader, ook voor de mensen die niet van blaasmuziek houden, al helpt dat wel. Prachtig.

Liefhebbers van deze film kan ik van harte Pride (2014) aanbevelen.

Mooi. Zowel grappig als tragisch tegelijk, maar als totaalplaatje in genre gewoon een volbloed drama deze 'Brassed Off'. En geslaagd. Leuke, sterke karakters en een paar rake scenes. Regisseur Herman schetst een sterk beeld van mensen in een mijnwerkersstadje die buiten de mijn en de band niks hebben om voor te leven. Of toch wel. Soms ietwat voorspelbaar, maar ook mooi. De scene met die clown die wat bijverdiend en bij thuiskomst de deurwaarder ziet, is wel erg triest.. en toch zorgt zo'n scene ook voor een kleine lach.

Aangezien mijn vader, via de functie van dirigent, betrokken is bij diverse fanfares (en in het verleden ook harmonieën), en ik heel vaak in het publiek heb gezeten, kan ik wel zeggen dat ik aardig bekend ben met deze scene. Het was dan ook mijn vader die me deze film heeft aanbevolen.

Brassed Off sluit eigenlijk mooi aan bij Så som i Himmelen, die ik een paar dagen eerder zag. Beide films gaan over een aan lager wal geraakt muziekgezelschap dat aan een wedstrijd meedoet, onder leiding van een dirigent die te kampen heeft met gezondheidsproblemen. Beide films laten tevens zien met welke persoonlijke problemen de leden van het gezelschap te maken hebben. Brassed Off kent echter toch wel een geheel andere sfeer en legt bovendien een belangrijke rol weg voor de politiek.

Het verhaal sprak me al aan, maar ik ben over de uitwerking nog enthousiaster dan ik vooraf verwacht had. Net als bij de eerder genoemde film voelt de gemeenschap heel echt aan. Ik heb nergens het gevoel dat ik naar acteurs zit te kijken, omdat alle personages heel realistisch uit de verf kwamen. Met name de vier hoofdrolspelers (Postlethwaite, Fitzgerald, McGregor en Tompkinson) leveren allen een topprestatie af. De film bevat de nodige dosis subtiele humor, maar wist me op andere momenten bij de strot te grijpen. Dit heeft tot gevolg dat het sfeertje soms luchtig is (de deelname aan de wedstrijden; inclusief de busritten) en dan weer wat duisterder (de afschuwelijke thuissituatie van Phil die eindigt in een zelfmoordpoging). Behoorlijk afwisselend dus, maar de balans tussen beide is gelukkig bijzonder goed gevonden.

De muzikale uitvoeringen zijn erg vermakelijk, van de eerste repetitie die we te zien krijgen tot de uiteindelijke uitvoering in de fenomenale Royal Albert Hall. De Engelse sfeer die de film uitademt is ook fantastisch: de beelden van het landschap en het dorpje, de accenten en het taalgebruik van de personages, en de kritiek op het Thatcherisme. Al met al heb ik Brassed Off ervaren als een sterke film zonder echte minpunten. Zelfs de romance tussen McGregor en Fitzgerald is, ondanks alle andere toestanden in de film, zeker niet overbodig. Het heeft zelfs een gewenst effect: het lijkt het personage Andy de kracht te geven om de barre tijd te doorstaan en het geeft de kijker hoop.

4*

Tijdsbeeld.

De trieste en donkere tijd in de nadagen van de Engelse mijnbouw, en de enorme werkloosheid die er in die tijd in het land al was wordt erg helder neergezet. En daar dan een knap verhaal doorheen gevlochten, en nog deels waar gebeurd ook - de fanfare is duidelijk gebaseerd op de echte die de muziek ook verzorgt. Met een paar glansrollen waarvan Postlethwaite me wel het meeste opviel nog - zonder de anderen daarmee tekort te willen doen, want over de hele linie is het niveau erg hoog.

En dat levert dan een behoorlijke film op, al raakt het misschien wat meer als je uit de UK komt. Of als je iets met dit soort muziek hebt misschien.