The Prestige (2006)

The Prestige tracht de kijker een illusie voor te schotelen wat met diverse plots vorm mag krijgen. De diepgang waar velen hier over discussiëren vind ik persoonlijk wat ver gaan. Het is op zich een redelijk verhaal wat het vooral moet hebben van een mooi decor. Qua acteerwerk vond ik alleen Michael Caine te genieten terwijl de rest van de cast normaliter toch garant staat voor onbetwiste kwaliteit.

Na jaren maar weer eens opgezet voor een herziening. Deze film is altijd al een van m'n favoriete Nolan films geweest en dit is nou typisch een voorbeeld van een film die bij elke kijkbeurt alsmaar beter wordt. Uiteraard ervaar je nooit meer het gevoel wat je hebt na de eerste kijkbeurt, maar omdat je bij een herziening alle plottwists al weet is er volop ruimte om te ervaren hoe goed deze film eigenlijk in elkaar zit.

De film begint met de uitleg van hoe een goocheltruc nou eigenlijk in elkaar zit. Deze bestaat uit drie delen, namelijk the Pledge, the Turn en the Prestige. Nolan gebruikt deze drie delen voor het maken van deze film. Hij regisseert deze film ook alsof hij een goochelaar is. Als kijker krijg je alle oplossingen en trucs op een presenteerblaadje aangereikt. Maar je geeft er geen aandacht aan omdat je afgeleid wordt door bijzaken zoals alleen een echte goochelaar dat kan. Hoe vaker je deze film dus ziet, des te meer zie je daadwerkelijk wat er zich recht voor je neus afspeelt.

De cast is ook fantastisch. Vooral de glansrol van Michael Caine valt op, al zijn Hugh Jackman en Christian Bale ook in topvorm.
Eigenlijk klopt alles aan deze film. Het sfeervolle tijdsbeeld, kostuums, camerawerk en ga zo maar door.
Nolan scoort vaak hoog bij mij, maar dit is na Inception wel m'n favoriete Nolan film. Het is denk ik één van de weinige films die je op dezelfde avond twee keer achter elkaar kan kijken en waarbij je allebei de keren een totaal verschillende kijkervaring hebt.
Verhoging naar de volle 5*. Absolute topfilm!

Een illusie bestaat uit drie essentiële fasen. In de eerste fase laat de illusionist zijn publiek met iets kennismaken dat doodgewoon is. Zoals een spel kaarten, een konijn of een persoon. Het publiek stelt vervolgens vast dat het object of subject inderdaad heel gewoon is. In de tweede fase laat de illusionist met het doodgewone object iets ongewoons gebeuren. Hij laat een speelkaart, het konijn of de persoon verdwijnen. Het publiek is verbaasd en zoekt naar een verklaring, maar vindt die niet. Dat hoeft ook niet want het publiek is gekomen om zich te laten misleiden. De derde fase is het moeilijkste onderdeel van de truc. Het is het onderdeel waarmee het prestige van de illusionist wordt bepaald. De wijze waarop hetgeen dat is verdwenen wordt teruggebracht, is bepalend voor de grootsheid van de illusionist.

Regisseur Christopher Nolan die samen met zijn broer Jonathan het script schreef, laat het verhaal volgens deze set regels verlopen. Het verhaal volgt als het ware drie fasen. Het resultaat is een bijzonder interessant en spannend verhaal rond de elkaar beconcurrerende illusionisten Robert Angier (Hugh Jackman) en Alfred Borden (Christian Bale). De film geeft tevens een heerlijke inkijk in de wereld van de magie die zich in ouderwetse illustere theaters in Londen afspeelt. De entourages zijn bijzonder sfeervol. Ze stemmen nostalgisch en creëren een opwindende spanning. Erg fijn.

Het verhaal wordt met tempo en in niet-chronologische volgorde verteld en openbaart zich als een imposant, gedetailleerd en gecompliceerd raadsel. Een raadsel waarvan de oplossing een hoge materiële en psychische inzet vraagt. Voor Angier en Borden staat alles in het teken van het illusionisme. Al het andere dat het leven te bieden heeft (liefde bijvoorbeeld) is bijzaak. In hun onderlinge strijd om de ander te overklassen met geweldige magie, overschrijden Angier en Borden de nodige ethische grenzen. De inzet is hoog. De prijs die betaald moet worden is dat ook.

Met The Prestige regisseert Christopher Nolan een prachtfilm over de verwoestende macht van de illusie. Prachtig gestileerd, spannend, complex, raadselachtig en formidabel gespeeld door Hugh Jackman en Christian Bale. Met Jackman en Bale heeft de film twee acteurs in huis die in staat zijn om hun innerlijke onrust uitstekend uit te dragen. Prima bijrollen zijn er voor Michael Caine en Scarlett Johansson.

Blijf dit een meesterlijke film vinden. Alweer een tijd terug gezien. Opvallend dat the Prestige weer een nieuwe steelbook heeft gekregen. De film die ook The Rival had kunnen heten of Run Rings Around! Ik blijf 'm boeiend vinden van begin tot het eind. De acteurs die fantastisch inleven met Michael Caine voorop. Ik snapte een ding niet maar Basto hier legde het me uit. Heel dom van me. Maar goed heb er weer magisch van genoten!

Film 4,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 5,0

In het Londen van rond 1900 raken de twee rivaliserende illusionisten Robert Angier en Alfred Borden verwikkeld in een levenslange strijd om de ultieme goocheltruc, nadat een fataal incident op het podium hun vriendschap vernietigt. Ze spioneren elkaar voortdurend af en plegen list en bedrog om elkaars geheimen te achterhalen, waarbij hun obsessie ervoor zorgt dat ze steeds verder gaan en de levens van hun omgeving in gevaar brengen. Hun wedijver rond de truc “De Getransporteerde Man” mondt uiteindelijk uit in een dodelijk kat-en-muisspel vol onverwachte wendingen en morele dilemma’s.

"The Prestige" is een van Christopher Nolans meest ondergewaardeerde meesterwerken: een slimme, duistere thriller die zelfs na meerdere keren kijken nieuwe lagen onthult. Het verhaal over twee magiërs in Victoriaans Londen is niet alleen een spannend duel, maar ook een ingenieuze metafoor voor de film zelf; net als een goocheltruc bestaat de film uit de Pledge, de Turn en de Prestige. Christian Bale en Hugh Jackman leveren allebei hun beste prestatie: Bale als de koele, perfectionistische vakman, Jackman als de charismatische showman. Michael Caine steelt als oude goochelaar telkens de show met droge humor en wijsheid. Het script is strak, de sfeer kil en mistig, en de eindtwist is zowel logisch als emotioneel verpletterend. Visueel sober maar sfeervol, met een soundtrack die de spanning voelbaar houdt. De film blijft lang nazinderen, juist omdat je hem opnieuw wilt bekijken om de verborgen naden te ontdekken. 4,5/5

Ik zag deze film zonet voor het eerst, en tot enkele dagen geleden wist ik niet eens van diens bestaan af. Hoe een film met zo'n prestige me zo lang aan het oog is kunnen ontsnappen? Dat moet haast wel magie zijn. De film is ook zeer de moeite, al had ik wat moeite met het net iets te lange middenstuk. Een kwartiertje minder ware niet slecht geweest. Maar films met plottwisten, altijd leuk. En in de goochelarij sfeer, nog beter. Misschien een tikkeltje te oubollig naar m'n zin, maar dat is kwestie van smaak. En 't moest zich nu eenmaal in het Tesla tijdperk (niet de wagens) afspelen.

Het meta-aspect van 'een regisseur is als een goochelaar', die de kijker beetneemt en een illusie opvoert. Mja. Dat klopt an sich wel, maar wat meer fuzz dan nodig. Maar verder heeft deze film echt wel heel veel in huis om me te bekoren. En 'k wil hem stiekem eigenlijk al opnieuw zien. En The Fly ook ineens nog een keertje.