Picnic at Hanging Rock (1975)

Peter Weir staat bekend voor kwaliteit en dat is hier niet anders. Doet er me aan denken dat ik dringend eens Gallipoli vanonder mijn stapel moet halen. Voor mij was deze Picnic at Hanging Rock vrij onbekend, onterecht zo bleek, want dit is een prima film in de outback of Australia.

De kostschool wordt met harde en betuttelende hand geregeerd, dit in schril contrast met de wetten van de natuur nabij Hanging Rock. Het is op zich al verbazingwekkend dat het viertal een uitje mocht maken. De omgeving rond Hanging Rock wordt gevoelig spannend gehouden met mysterieuze muziek en prima camerawerk.

Leuke mysterie die zijn spanning wel weet vast te houden. Een einde dat weinig verklaart en geen happy end meedraagt. Fijn zo!

Intrigerend maar ook enorm vaag. Ik lees eigenlijk ook nergens wat er zo goed aan deze film zou moeten zijn. Lijkt een kruising tussen kostuumdrama met wat oninteressante seksuele symboliek, en nature mystery. Want het was voor mij duidelijk dat hier een vreemd en onverklaard natuurfenomeen aan de oorzaak ligt van de verdwijning, zoals de Bermudadriehoek; het feit dat de horloges allen gelijktijdig stoppen op twaalf uur zou een belletje moeten doen rinkelen. Verder hebben de verdwijningen ook repercussies op Sara, die als enige niet mee mocht naar Hanging Rock. Er wordt een verhaal van misbruik onthuld. Geheimzinnig maar de trage mooifilmerij van Weir en de Victoriaanse stijfheid gaan op den duur wel vervelen...

Nee, dit is geen film voor mij geworden. Het mysteriedeel kwam niet van de grond. In plaats daarvan zat ik te kijken naar een stoffige meidenkostschool, die zoals vaak met harde hand wordt geleid. De mooie beelden uit Australië en van de jonge meiden ten spijt, voor zo'n aangrijpende gebeurtenis blijft de sfeer me toch te luchtig en voelde ik te weinig beklemmende angst.

Ligt al meer dan 10 jaar klaar in mijn to see kast. Eindelijk gezien. Wat een geweldige film.

Wat is (behalve de speelduur) nu het verschil tussen de DC en de 115 minuten versie. Het einde is anders toch?

Degelijke film van Peter Weir, maar echt helemaal overtuigen doet hij niet. Van in het begin hangt er nochtans een heerlijke dromerige, zweverige sfeer rond de film. Ik vreesde een beetje dat de film te veel rond de ‘high class’ sfeertje zou blijven draaien (de meisjes moesten op de juiste manier de trap afkomen en opgepast dat de handschoentjes niet te snel worden uitgedaan), maar gelukkig is daar verder weinig van te merken.

Het eerste deel wist me wel erg te bekoren met het erg mysterieus gegeven rond de verdwijning van de meisjes. De horloges blijven stilstaan op 12 uur en zowat iedereen valt in slaap of zit er dromerig bij. Het is zowat de Bermuda driehoek op een rots, maar nadien heeft de film moeite om het niveau aan te houden. Het zijplot rond het weeskind Sara heeft maar weinig toegevoegde waarde en ook met de zoektocht naar de verdwenen meisjes wordt te weinig gedaan. Ik had nooit het gevoel dat er intensief naar hen werd gezocht, ook niet wanneer er één van hen was teruggevonden.

Niettemin kijkt de film aardig weg met de mooie landschappen, sterk camerawerk en een mysterieus sfeertje dat in het begin weet te intrigeren.

3*