Picnic at Hanging Rock (1975)

Ik heb 'm ook maar eens gezien en vond het geen meevaller.

De aanzetjes tot surrealisme waren interessant, maar het echte mysterie dat de film had kunnen hebben ontbrak grotendeels.

Uiteindelijk was het vooral een waargebeurde kostuumfilm met een aardig sfeertje. Niet slecht, maar de meeslependheid en het mysterieuze waar ik op gehoopt had vond ik niet.

3.0*

Prachtige film die de dartelende, zweverige gemoedstoestand waarin de meisjes verkeren perfect weet te vangen met de camera. De vrij nadrukkelijk aanwezige ( panfluit ) muziek versterkt alleen nog maar het gevoel dat het een bijzondere dag gaat worden, op het broeierige en vervaarlijke Hanging Rock.

Ik was aanvankelijk bang dat deze film misschien te truttig over zou komen met al die nette gebruiken die de school zijn leidinggevenden en zijn leerlingen oplegde. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn, de manier waarop de meisjes met zijn allen van de trap af stormden, de sarcastische opmerkingen van buitenstaanders over de zogenaamde nette naam van de school en de snerige opmerkingen die het leidinghoofd maakte over de mensen die ' zich voor hun ontspanning in de natuur ophielden en zich daarmee automatisch blootstelde aan de vele gevaren van de natuur ', waren hier indicaties van. Heel goed geacteerd door vrijwel iedereen maar in het bijzonder door het anti - natuurmens.

De film vond ook een uitermate goede balans tussen dialoog en beeldvorming. Zo werd voorkomen dat het een simpele film zou worden die louter om de climax zou draaien. Prachtig mysterieus gebracht en toch geen moment moeilijk om te volgen. Het gebeuren rondom het weesmeisje voegde niet zoveel toe. Maar dat was eigenlijk de enige smet op een bijzonder sfeervolle film, die mij ' nogal logisch ' aan Engelse scholen deed denken. Al was het maar omdat iedereen dezelfde uniforms droeg. Dat alles op het einde nog niet duidelijk was, vond ik veel toevoegen aan de film. Fijn dat de film ruimte biedt voor eigen associaties, alles laat zich immers niet zo snel en simpel oplossen. Kleine 4,5*

Mooie film die vanaf minuut één weet te boeien. Dankzij de heerlijke sfeer - erg veel licht - en de prachtige muziek is dit een lust voor het oog. Zodra de (vele mooie) meisjes naar Hanging Rock vertrekken worden we als kijker erg verwend door vele prachtige beelden. Cinematografisch rijkt de film naar perfectie. Voeg hierbij het mysterieuze sfeertje en de prachtige muziek en je hebt een heerlijke film.

Wat er precies gebeurt is zullen we niet te weten komen, maar dat geeft niet en is misschien nog wel een pluspunt voor de film ook. Wel vind ik het jammer dat sommige dingen nogal ongeloofwaardig en onnodig over deden komen. Er word op een gegeven moment een meisje gevonden, maar ik krijg nou niet echt de indruk dat na deze vondst iedereen haast maakt om de rest ook te gaan vinden of in ieder geval meer moeite te doen om dit mysterie te ontrafelen. Er wordt één gevonden die niets meer weet en de vreemde manier hoe de meiden weg raken doet je denken dat iets onmenselijks in het spel is. Maar wat het is weet je niet en daar schuilt een grote kracht wat mij betreft.

De acteerprestaties zijn redelijk te noemen. De ''oudere garde'' doet het voldoende, maar een paar jongere meiden wisten helaas niet te overtuigen en dan heb ik het vooral over het mollige meisje. Voor de rest doen de vier meisjes die de hoofdrol op zich nemen het erg goed. Dit zijn de drie meisjes die verdwijnen en Sara (waarvan haar scenes waarin we te zien krijgen dat ze weg moet op het eerste gezicht niet veel toevoegen helaas), maar dit is eerder aangegeven.

Het meesterlijke camerawerk, de prachtige gebieden, heerlijke muziek en het dromerige en mysterieuze sfeertje die dankzij het gebruik van veel licht een lust voor het oog is, maken deze film tot een mooi geheel wat mij betreft. Een dikke voldoende voor deze toch nog onbekende film.

"What we see, and what we seem, are but a dream, a dream within a dream"

Met deze dichtregel van Edgar Allen Poe wordt de toon gezet in deze film. Deze film is puur poëzie. Moeilijk voor te stellen dat deze film over de mysterieuze verdwijning van drie meisjes geregisseerd werd door de Australische regisseur Peter Weir. Dit is echt een "Sofia Coppola" film. Volgens moet zij deze film wel gezien hebben, want de meisjes in haar filmdebuut "The Virgin suicides" waren ook blond, hadden ook van dat lange haar en droegen op de schoolparty ook van die lange jurken.

Terug naar "Picnic at hanging Rock";

Waarom ik dit een van de mooiste films vind die ik ooit gezien heb kan ik moeilijk uitleggen. Waarschijnlijk ligt het in het feit dat je in deze schitterend vormgegeven film geen hapklare brokken krijgt voorgeschoteld, omdat alles in de film mysterie is en het mysterieuze trekt mij nu eenmaal erg aan. Peter Weir geeft geen antwoord op de vraag hoe de meisjes in het niets verdwenen zijn. Het is aan de kijker zelf om dat in te vullen. Misschien helpt deze recensie je enigszins; http://www.aboutfilm.com/movies/p/picnichanging.htm

Verder wil ik nog vermelden dat ik de soundtrack met de originele muziek van Bruce Smeaton en de klassieke muziek van Bach, Mozart en Beethoven ook zeer mooi vond.

Peter Weir maakte later nog films zoals "Dead Poets Society" en "The Truman Show", films die bij het grote publiek zeer bekend werden, maar bij mij toch niet in de shaduw konden komen van dit meesterwerkje.

5,0*

De eeuwige mysticus in Weir

Het uitgerekte Australische landschap heeft altijd al een sinister, ontastbaar karakter gewaarborgd, maar in de handen van Peter Weir krijgen de outbacks een zelden geziene mystiek aangemeten. Een onheilspellende rotsenformatie, die als een gezicht neerkijkt op zijn bezoekers, vormt daarbij de centrale, angstinboezemende factor en ligt aan de basis van een wrange fabel over seksuele repressie.

Onder aanvoer van een idyllische panfluit, impressionistische kleuren, een 'angelieke' belichting en schilderachtige composities brengt Weir de kijker gedurende het eerste half uur in een ongeziene trance. In combinatie met de zichtbare onschuld van de meisjes, gehuld in weelderig en maagdelijk witte jurken, levert dat één van de meest aangrijpende en transcendentale ervaringen op die ik ooit heb mogen waarnemen in een film. Niet in het minst omdat de vrijheid van de meisjes hen op geheel onbekende wijze wordt ontnomen en de kijker ontredderd achterlaat.

Wat volgt borduurt verder op de ongrijpbaarheid van de gegeven situatie, maar verhaalt zich vanuit een andere kader. Weir maakt, geheel logisch overigens, plaats voor de ruimtes van het Victoriaanse college en bijgevolg voor een andere sfeerschepping én een opvallend contrast inzake kleuren (rood komt als een zondaar opduiken) en thematiek.

Ik was echter dermate onder de indruk van het eerste half uur, waardoor ik gedurende de resterende tijd tevergeefs op zoek ging naar evenwaardige elementen en een soortgelijke ervaring. Een onvermijdelijke herziening zal dan ook met meer gevoel benaderd worden...

4*

Mooie mysterieuze en fraai vormgegeven film. De sfeer van mysterieusheid hangt van begin tot eind over de film. De Australische landschappen zijn eindeloos, dor en op de een of andere manier erg mystiek. Vooral de rotsen waar het voorval uiteindelijk plaatsvindt ogen een en al mysterie. Het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, omdat de kijker van begin af aan al weet wat er gebeurt, maar toch boeit het allemaal enorm. Onbewust ga je er toch over nadenken. De beelden van de mysterieuze rotsen blijven in mijn geheugen zweven. Daarnaast was de muziek erg aangenaam, het acteerwerk prima, op die dikke vrouw na dan, die wel erg aan overacting deed en ook de aankleding van de film mocht er zijn. Een film die ik niet snel meer vergeet!

4,0*

Toch een kleine tegenvaller. Er zijn inderdaad enkele gelijkenissen met The Virgin Suicides, alleen waren de personages daar vele malen interessanter. Ik miste in deze film diepgang bij de meisjes, enkel Sara kon mij interesseren. Wel een aantal mooie shots van het Australische landschap, maar dat was toch niet genoeg om mij gedurende 117 minuten te blijven boeien.

Dacht dat het verhaal was gebaseerd op waargebeurde feiten maar het blijkt dus volledig fictief te zijn en heeft min of meer de status van urban legend weten te behalen.

Verder wat weir(de) film, die me inderdaad vooral aan Innocence deed denken en ook een behoorlijk dun lijntje bewandelt tussen kunst en kitsch.

De thematiek over onderdrukte sexuele verlangens bij victoriaans opgevoede jonge en mooie meisjes is weer niet van de lucht. Evenals symbolisme en metaforen van witte zwanen, reptielen en aardse verlangens en erupties die onder de oppervlakte liggen te sluimeren (natuurlijk niet voor niets dat Hanging Rock is ontstaan na een vulkaanuitbarsting). Net zoals bij Innocence geld, ik heb er niet zo veel mee...

In audiovisueel aspect weet de film soms te betoveren. Vooral de surrealistische scènes waar de meisjes in hun witte jurken, onder dreigende synthtonen a la Pink Floyd, door de rotsformaties dwalen zijn bijzonder sterk en deden me soms zelfs denken aan die van grootmeester Malick. Daartegenover staan ook de bijna kitscherig softfocus, slowmo beelden van lange blonde haren, engeltjes compleet met panfluit muziek.

De tweede helft van de film is ook duidelijk minder, er worden allerlei zijpaden bewandelt die eigenlijk niet ergens naar toe leiden en er worden nog snel een paar (nogal overbodige) last-minute plotwendingen toegevoegd. Ik denk dat Weir zich beter had kunnen focussen op het mysterie van Hanging Rock dat had waarschijnlijk een betere film opgeleverd.

Het acteerwerk is lang niet overal even solide en eigenlijk kom je maar heel weinig te weten over de verdwenen meisjes. Na 2 uur film ben ik eigenlijk nog niet zoveel verder dan in het eerste half uur.

Toch moet ik zeggen dat de Picnic at Hanging Rock wel iets unieks en bijzonders heeft daarom 3*

Picnic at Hanging Rock is een film die nogal anders uitpakte dan ik had gehoopt. Veel beeldenpracht, maar slechts weinig mysterie in de klassieke zin van het woord.

Weir probeert het wel, met zijn gebruik van onheilspellende panfluitmuziek en de, soms, prachtige beelden. Voor mij werkt het echter niet. Ik vond de acteerprestaties van de meisjes vaak irritant, alsof je naar een schooltheatershow zat te kijken.

Filosofisch gezien, kun je volgens mij een heleboel moois ontdekken in deze film, met onderdrukte gevoelens waar Freud zijn ei wel in kwijt had gekund. Opnieuw werkt het voor mij dit keer niet. Doordat er nergens een band met de karakters opgebouwd wordt, schiet de film in mijn ogen zijn doel voorbij.

Wanneer Picnic at Hanging Rock met iets betere actrices was gemaakt, het verhaal zo nu en dan iets sneller had mogen worden verteld, dan was de beeldenpracht waarschijnlijk veel beter tot zijn recht gekomen.

Nu blijft de film voor mij een teleurstelling. Jammer.

Picnic at Hanging Rock gaat erg zijn eigen kant op, en misschien wist ik daarom niet echt wat ik ermee aanmoest. Ik was in ieder geval niet bepaald overdonderd.

Het boek heb ik wegens tijdgebrek slechts half gelezen, en daarom vond ik de eerste helft van de film misschien nét wat saaier dan de tweede. Ik wist immers al wat er ging gebeuren. Toch is de eerste helft van de film zeer sfeervol, het acteerwerk daar zeer solide en weet zelfs de muziek, die toch wel de grenzen van het toelaatbare opzoekt, zijn werk te doen. De onderliggende seksuele verlangens vond ik super, het waren die verlangens (inclusief de verwijzing naar Boticelli Angels) die mijn aandacht vasthielden. De toch wel vreemde rol van de britse jongen in het geheel vond ik dan ook sterk genoeg. De plotwending later in de film die hij teweegbrengt bracht me toch nog even rechtovereind.

Maar de mystiek en de pracht wegen voor mij niet op tegen de leegheid van het verhaal. Uiteindelijk krijgen we geen uitsluitsel over wat er nu precies aan de hand is geweest, en dat vond ik, vergeef me, toch wel storend. De afronding van de zijlijntjes vond ik wel netjes, het gaf het hele voorval iets 'gedoemd om te gebeuren'-achtigs mee. De symbolen, dromerigheid en menselijkheid van het verhaal, het idee dat een stuk natuur een groep meisjes kan opslokken, dát is wat deze film maakt.

Maar geweldig sterk vond ik het allemaal niet.

3*

Hoewel ik absoluut niet enthousiast ben over ‘Picnic at Hanging Rock’, zou ik de term “pretentieus” niet in de mond nemen. Peter Weir heeft zichzelf overschat als hij dacht een interessante, mystieke film te kunnen boetseren uit dit sobere basisgegeven, maar op hoogdraverij kunnen we hem niet betrappen – enkele pseudo-filosofische uitspraken daar gelaten.

Het grootste probleem is dat de stijl van deze film absoluut niet consistent is: nu eens krijgen we kitscherige zonsondergangen voorgeschoteld, dan weer passeert weemoedige panfluit-muziek de revue en nog een andere keer confronteert Weir ons met werkelijk beklemmende shots van alledaagse dingen.
Ook verhaaltechnisch loopt ‘Picnic at Hanging Rock’ niet bepaald van een leien dakje: waar dit aanvankelijk een film over een bizarre zinsverbijstering zou moeten zijn (de natuur die de maagdelijke schoonheid van pas ontluikend leven terug opeist), verschuift de klemtoon naar de problemen op de kostschool zelf: een gegeven waar niemand in geïnteresseerd is.

De vergelijkingen met stijlvoller films zoals ‘The Virgin Suicides’ of ‘Innocence’ vind ik dan ook over het paard getild: waar Weir nog volop aan het uitzoeken was wat hij met medium film kon doen, getuigen deze meer recente voorbeelden dat beide cineasten in kwestie al een stevige visie hadden ontwikkeld over én wat ze willen vertellen én hoe ze dat willen doen.
‘Picnic at Hanging Rock’ is geen gedrocht van een film, alleen moet je aan het einde van de rit vaststellen dat het allemaal blijkbaar nergens over ging. Dat kan je bij ‘Innocence’ toch niet zeggen, waar je nog dagenlang op een woelige deining kon nagenieten.
2*

Onze Dvd heeft teveel mankementen de laatste tijd, dus dan maar weer

eens een VHS uit het stof halen.

Het begint best leuk en mysterieus, maar na verloop van tijd wordt het bedroevend saai en viel ik zelfs in de ochtend film in slaap .

Na het ontwaken wel weer teruggespoeld en kwam tot de conclusie dat mijn snorharen perfect hadden aangevoeld dat er niet veel meer in zat.

Gelukkig heb ik me niet aan veel dingen kunnen ergeren behalve dat de sfeer achteruit ging.

Kom ik uit op een 2.5*

Veel drama, weinig mysterie. Het verhaal kon me daardoor amper boeien. Cinematografisch is de film dan weer uitstekend en de acteurs acteren goed tot zeer goed.

Mooie mysterieuze film met prachtige fotografie en een Lynchiaans sfeertje. Een film waar nog lang over gefilosofeerd kan worden. 4*

Een mysterieus verhaal, goed acteerwerk en mooie cinematografie. Toch brengt de som der delen niet díe boeiende film, die ik verwacht had. Film kabbelt een beetje voort zonder ergens echt spannend te worden. Jammer ook dat de verhaallijn over de lesbienne Sara en haar broer Bertie nauwelijks uitgewerkt wordt.
De slotmededeling over de oplossing van het mysterie is 1987 achterhaald door de publicatie van het laatste hoofdstuk van het oorspronkelijke boek. The Secret of Hanging Rock

Het duurde even voordat ik er in kwam na zo'n krampachtig poëtisch begin, panfluitje erbij en het kleuterachtige huppelen in een kringetje, maar gelukkig zette daarna het sfeertje in en ging het echt om meiden in het maagdelijke wit die los zijn in de onbegrepen outback. Geen aansprekende karakters, maar het is best mysterieus met een paar mooie plaatjes, ook van het gebouw.

Na halverwege gaat wel veel tijd verloren aan allerlei kostschool-perikelen en verliest de vermissing aan kracht. Zo bezien is het einde een teleurstellend 'oh dat was het?'-moment. Snap de bedoeling maar dit was wel erg abrupt, pruttelde zo een beetje weg.

Dit is een film die je langzaam moet later bezinken. Je vraagt je vooral af waar je naar hebt zitten kijken. Het begin is cinematografisch perfect. Het muziekje, de beelden....alles neemt je mee op die hypnotiserende, maar vooral ook vreemde trip. Het mysterie is aanvankelijk erg serieus, maar gaandeweg de film verliest het de interesse, een probleem waar veel mensen hier op MM mee schijnen te kampen en ook ik had daar helaas wat last van. De problemen spitsen zich uiteindelijk teveel op andere zaken(misschien voor andere interessant), wat de film helaas geen goed doet.

Audiovisueel ontzettend sterk, maar het verhaal weet niet langer dan een uur te boeien.

3*

Mysterie rond een verdwijning van een aantal meisjes dat zich afspeelt in Australië in het jaar 1900. Met die setting weet regisseur Weir wel raad, want het levert een mooi gefilmde film op. De Australische outback ziet er best tof uit, western-achtig zelfs. Ik had er meer van verwacht, maar het mysterie zelf viel een tikkeltje tegen. Het wordt ook allemaal heel klinisch (incl. acteerwerk) gebracht, waardoor het verhaal niet echt wil beklijven. Uitdieping van karakters blijft uit en integendeel worden allerlei uitstapjes qua plot gemaakt. Al met al toch wel een okeeje film, zeker het begin vond ik sterk.

Een bijzonder fraai geschoten sfeerbeeld, waarbij je half en half het vermoeden krijgt dat een paar Australische blanke schoolmeisjes uit begin vorige eeuw (om wat voor reden dan ook) tijdelijk of definitief in de Aboriginal Dreamtime terecht zijn gekomen.

Dat is de geest, die door deze verder rustige film wordt uitgeademd. Het gaat niet om actie of horror, die zijn hier allebei totaal afwezig.

In de loop der jaren is er in Australië het één en ander te doen geweest over dit onderwerp. Er is opzettelijk nogal wat bij verzonnen, zodat niemand meer weet wat er echt is gebeurd.

Die “mystificatie” verkoopt, maar het is hier nu eens geen miskoop. De bijbehorende Australische pocket uit die tijd is goed leesbaar, zoals de film goed kijkbaar is. Aangenaam voortkabbelend mysterie.

Een mooi voorbeeld van film als kunstwerk. Peter Weir verfilmt het veel besproken boek op een sfeervolle en kunstige wijze. De combinatie van poëzie, muziek, beelden, kleuren en sfeer zorgen voor een ware trip. Vanaf minuut 1 staat de film er en wordt je meegezogen in het mysterie. De synopsis duidt al aan dat het verhaal gaat over enkele vermiste meisjes. In mijn ogen dan ook geen spoiler, het is wat er rond gebeurt. En die spanning wordt door de sfeer en muziek goed weergegeven. Het voelt aan als een warme zomerdag met onweer in de lucht.

De film werd voorgesteld als een waargebeurd verhaal, al is daar niets van aan. Er zou zelfs een extra hoofdstuk met meer verklaring geschreven zijn, maar dat zou de film enkel kwaad doen. Dit gaat net over het mysterie, de sfeer van onmacht en onwetendheid.

De film durft af en toe wat wankelen, het is moeilijk om dergelijke sfeer zo lang vol te houden. Maar desondanks is het genieten en is dit een fantastische film. Eentje die blijft nazinderen.

Wie een afhandeling à la Poirot verwacht, die is er aan voor de moeite.

Het verhaal heeft wel zin omdat het de mentaliteit en de sfeer begin 20ste eeuw in en om een dure kostschool tekent en vooral om zijn schitterende filmische waarde, inzake beeldvorming : de uitgedoste, dromerige, romantische jonge meisjes, als uit een een Frans impressionistisch doek weggeplukt, het landschap met de mysterieuze Hanging Rock, het strenge schoolhoofd binnen een even streng decor...allemaal om ter mooist voor de camera gebracht.

What we see and what we seem, are but a dream. A dream withing a dream.

De prachtige openingszin van Picnic at Hanging Rock. En zo voelt de film ook. De dromerige sfeer is werkelijk fantastisch, versterkt door de geweldige hazy fotografie en de wonderschone muziek met de erg mooie pamfluit solo's van Gheorghe Zamfir. Peter Weir zet deze melancholische en mysterieuze film op een geweldige manier neer met een aantal diepere lagen. Het hele verhaal erg fijn, de zoektocht naar de vermiste meisjes wordt mooi in beeld gebracht en blijft boeien tot het einde. Dat geld ook voor de verwikkelingen rond de school. Hoewel de meisjes die vermist worden maar kort in beeld zijn, maken ze toch een behoorlijke indruk. Ook de aankleding van de film is erg mooi om te aanschouwen. Audio/visueel is dit fantastisch. Erg mooi gebruik ook van Beethoven's "Adagio" uit Piano Concerto No. 5.

Erg mooie film met een heerlijke dromerige sfeer.

Voldoende voor de muziek, de prachtige jonge dames en de toch redelijk evil head mistress maar al bij al vond ik dit niet bijzonder. Op het einde moeite om niet andere dingen te beginnen doen en dat heb ik niet zo gek snel. Tegenvaller.

Peter Weir heeft enkele grote films op zijn naam staan. Toen hij Picknick at hanging rock maakte was hij 30 jaar jong en stond dus nog midden in zijn ontwikkeling als regisseur. Toen ik deze film voor het eerst zag, eind jaren 70, was ik gefascineerd door het verhaal dat haaks op de Hollywoodwetten géén bevredigend eind in zich had. Nu ik de film voor de tweede maal heb gezien reken ik het tot één van mijn favorieten.

Weir maakt op subtiele wijze gebruik van tegenstellingen waarmee hij het verhaal vertelt. De strenge structuur van het kosthuis waar de meisjes wonen tegenover de onvoorspelbare vrijheid van de natuur, de onderdrukking van seksualiteit in de Victoriaanse periode waarin het verhaal zich afspeelt tegenover de overgave aan de vrijheid als de kostschoolmeisjes een dagje uit zijn naar Hanging Rock, de veiligheid binnen de muren van de kostschool tegenover de onveiligheid van Hanging Rock.

Het camerawerk is van een hoog niveau met af en toe prachtige en ingenieuze camerabewegingen die het mysteriegehalte van de film naar een hoger plan brengt. Uit Weirs film The Last Wave blijkt zijn fascinatie voor de oorspronkelijke bewoners van Australie en hun Droomtijdmystiek. Dit citaat uit de openingsscene: What we see and what we seem are but a dream, a dream within a dream, zet de toon en geeft voor de kijker richting aan hoe de meisjes verdwijnen: Hanging Rock is een mystieke plek in het Aboriginal landschap waar tijd en ruimte eindigen, een wormhole naar een andere dimensie. Het is knap dat de regisseur je die kant op duwt als verklaring voor de verdwijning van de meisjes, zonder dat dit expliciet als oorzaak naar voren wordt gebracht.

Het tweede gedeelte van de film vertelt over de consequenties van de verdwijning voor met name de directrice van de kostschool. Deze mevr. Appleyard maakt in de film een ontwikkeling door van iemand die de touwtjes strak in handen heeft, naar iemand die al haar opgebouwde zekerheden door haar vingers ziet glippen en haar zorgvuldig opgebouwde decorum verliest tot aan haar ondergang als ze dood wordt aangetroffen bij Hanging Rock. Rachel Roberts, de actrice die de rol van Appleyard vertolkt was een alcoholverslaafde en maakte op 53 jarige leeftijd een eind aan haar leven.

Iconische film die we natuurlijk allemaal wel eens in het verleden gezien hebben. En er van genoten. Kwam toevallig weer op m'n pad en weer van genoten. Al heeft het begin wel een hoog David Hamilton-gehalte, zij het een stuk zediger. De spanning is mooi opgebouwd en de fotografie is verbluffend. Het slot wist ik me niet meer te herinneren, maar is best verrassend. Blijft een fantastische film.

Peter Weir staat bekend voor kwaliteit en dat is hier niet anders. Doet er me aan denken dat ik dringend eens Gallipoli vanonder mijn stapel moet halen. Voor mij was deze Picnic at Hanging Rock vrij onbekend, onterecht zo bleek, want dit is een prima film in de outback of Australia.

De kostschool wordt met harde en betuttelende hand geregeerd, dit in schril contrast met de wetten van de natuur nabij Hanging Rock. Het is op zich al verbazingwekkend dat het viertal een uitje mocht maken. De omgeving rond Hanging Rock wordt gevoelig spannend gehouden met mysterieuze muziek en prima camerawerk.

Leuke mysterie die zijn spanning wel weet vast te houden. Een einde dat weinig verklaart en geen happy end meedraagt. Fijn zo!

Intrigerend maar ook enorm vaag. Ik lees eigenlijk ook nergens wat er zo goed aan deze film zou moeten zijn. Lijkt een kruising tussen kostuumdrama met wat oninteressante seksuele symboliek, en nature mystery. Want het was voor mij duidelijk dat hier een vreemd en onverklaard natuurfenomeen aan de oorzaak ligt van de verdwijning, zoals de Bermudadriehoek; het feit dat de horloges allen gelijktijdig stoppen op twaalf uur zou een belletje moeten doen rinkelen. Verder hebben de verdwijningen ook repercussies op Sara, die als enige niet mee mocht naar Hanging Rock. Er wordt een verhaal van misbruik onthuld. Geheimzinnig maar de trage mooifilmerij van Weir en de Victoriaanse stijfheid gaan op den duur wel vervelen...

Degelijke film van Peter Weir, maar echt helemaal overtuigen doet hij niet. Van in het begin hangt er nochtans een heerlijke dromerige, zweverige sfeer rond de film. Ik vreesde een beetje dat de film te veel rond de ‘high class’ sfeertje zou blijven draaien (de meisjes moesten op de juiste manier de trap afkomen en opgepast dat de handschoentjes niet te snel worden uitgedaan), maar gelukkig is daar verder weinig van te merken.

Het eerste deel wist me wel erg te bekoren met het erg mysterieus gegeven rond de verdwijning van de meisjes. De horloges blijven stilstaan op 12 uur en zowat iedereen valt in slaap of zit er dromerig bij. Het is zowat de Bermuda driehoek op een rots, maar nadien heeft de film moeite om het niveau aan te houden. Het zijplot rond het weeskind Sara heeft maar weinig toegevoegde waarde en ook met de zoektocht naar de verdwenen meisjes wordt te weinig gedaan. Ik had nooit het gevoel dat er intensief naar hen werd gezocht, ook niet wanneer er één van hen was teruggevonden.

Niettemin kijkt de film aardig weg met de mooie landschappen, sterk camerawerk en een mysterieus sfeertje dat in het begin weet te intrigeren.

3*