Picnic at Hanging Rock (1975)

Ik dacht meer aan Innocence.

Zowel The Virgin Suicides als Innocence vind ik inderdaad qua sfeer vergelijkbaar met Picnic at Hanging Rock. Beide ook topfilms trouwens. The Beguiled vind ik ook nog in dit rijtje passen.

Laat ik die film nou net hebben bekeken . Een zeer mysterieuze maar wel erg mooie film. Qua sfeer lijkt "Picnic at Hanging Rock" inderdaad veel op deze film.

Toch een kleine tegenvaller. Er zijn inderdaad enkele gelijkenissen met The Virgin Suicides, alleen waren de personages daar vele malen interessanter. Ik miste in deze film diepgang bij de meisjes, enkel Sara kon mij interesseren. Wel een aantal mooie shots van het Australische landschap, maar dat was toch niet genoeg om mij gedurende 117 minuten te blijven boeien.

Dacht dat het verhaal was gebaseerd op waargebeurde feiten maar het blijkt dus volledig fictief te zijn en heeft min of meer de status van urban legend weten te behalen.

Verder wat weir(de) film, die me inderdaad vooral aan Innocence deed denken en ook een behoorlijk dun lijntje bewandelt tussen kunst en kitsch.

De thematiek over onderdrukte sexuele verlangens bij victoriaans opgevoede jonge en mooie meisjes is weer niet van de lucht. Evenals symbolisme en metaforen van witte zwanen, reptielen en aardse verlangens en erupties die onder de oppervlakte liggen te sluimeren (natuurlijk niet voor niets dat Hanging Rock is ontstaan na een vulkaanuitbarsting). Net zoals bij Innocence geld, ik heb er niet zo veel mee...

In audiovisueel aspect weet de film soms te betoveren. Vooral de surrealistische scènes waar de meisjes in hun witte jurken, onder dreigende synthtonen a la Pink Floyd, door de rotsformaties dwalen zijn bijzonder sterk en deden me soms zelfs denken aan die van grootmeester Malick. Daartegenover staan ook de bijna kitscherig softfocus, slowmo beelden van lange blonde haren, engeltjes compleet met panfluit muziek.

De tweede helft van de film is ook duidelijk minder, er worden allerlei zijpaden bewandelt die eigenlijk niet ergens naar toe leiden en er worden nog snel een paar (nogal overbodige) last-minute plotwendingen toegevoegd. Ik denk dat Weir zich beter had kunnen focussen op het mysterie van Hanging Rock dat had waarschijnlijk een betere film opgeleverd.

Het acteerwerk is lang niet overal even solide en eigenlijk kom je maar heel weinig te weten over de verdwenen meisjes. Na 2 uur film ben ik eigenlijk nog niet zoveel verder dan in het eerste half uur.

Toch moet ik zeggen dat de Picnic at Hanging Rock wel iets unieks en bijzonders heeft daarom 3*

Merkwaardige film die ik niet direct precies op waarde kan inschatten. Het spel tussen rationalisme en romantiek is boeiend om te volgen. Zoals de meiden opgaan in hun fantasiewereld (gelijkend de poëzie die ze reciteren) en ook de ouderen hierin mee slepen is mooi. De muzikale begeleiding is passend, maar dringt zich soms iets te veel op. Film ziet er mooi uit (enigszins als het oeuvre van Mallick en Roeg) en weet tot de laatste minuut een vreemd soort mystiek te behouden.

Picnic at Hanging Rock is een film die nogal anders uitpakte dan ik had gehoopt. Veel beeldenpracht, maar slechts weinig mysterie in de klassieke zin van het woord.

Weir probeert het wel, met zijn gebruik van onheilspellende panfluitmuziek en de, soms, prachtige beelden. Voor mij werkt het echter niet. Ik vond de acteerprestaties van de meisjes vaak irritant, alsof je naar een schooltheatershow zat te kijken.

Filosofisch gezien, kun je volgens mij een heleboel moois ontdekken in deze film, met onderdrukte gevoelens waar Freud zijn ei wel in kwijt had gekund. Opnieuw werkt het voor mij dit keer niet. Doordat er nergens een band met de karakters opgebouwd wordt, schiet de film in mijn ogen zijn doel voorbij.

Wanneer Picnic at Hanging Rock met iets betere actrices was gemaakt, het verhaal zo nu en dan iets sneller had mogen worden verteld, dan was de beeldenpracht waarschijnlijk veel beter tot zijn recht gekomen.

Nu blijft de film voor mij een teleurstelling. Jammer.

Picnic at Hanging Rock gaat erg zijn eigen kant op, en misschien wist ik daarom niet echt wat ik ermee aanmoest. Ik was in ieder geval niet bepaald overdonderd.

Het boek heb ik wegens tijdgebrek slechts half gelezen, en daarom vond ik de eerste helft van de film misschien nét wat saaier dan de tweede. Ik wist immers al wat er ging gebeuren. Toch is de eerste helft van de film zeer sfeervol, het acteerwerk daar zeer solide en weet zelfs de muziek, die toch wel de grenzen van het toelaatbare opzoekt, zijn werk te doen. De onderliggende seksuele verlangens vond ik super, het waren die verlangens (inclusief de verwijzing naar Boticelli Angels) die mijn aandacht vasthielden. De toch wel vreemde rol van de britse jongen in het geheel vond ik dan ook sterk genoeg. De plotwending later in de film die hij teweegbrengt bracht me toch nog even rechtovereind.

Maar de mystiek en de pracht wegen voor mij niet op tegen de leegheid van het verhaal. Uiteindelijk krijgen we geen uitsluitsel over wat er nu precies aan de hand is geweest, en dat vond ik, vergeef me, toch wel storend. De afronding van de zijlijntjes vond ik wel netjes, het gaf het hele voorval iets 'gedoemd om te gebeuren'-achtigs mee. De symbolen, dromerigheid en menselijkheid van het verhaal, het idee dat een stuk natuur een groep meisjes kan opslokken, dát is wat deze film maakt.

Maar geweldig sterk vond ik het allemaal niet.

3*

Een aardige sfeer, mooie kostuums &decors en mooie landschappen. Mooi victoriaans wat altijd een plus is in mijn boekje. Wat betreft de mystische sfeer dat het 'uitstraalt'... Dat kwam vooral door de muziek enerzijds en de momenten van stilte anderzijds. Verder is het poetisch maar ook dodelijk saai, gedateerd, en matig geacteerd. Met muziek dat te vaak te bombastisch is en met personages die te ongeloofwaardig en karikaturaal overkomen

Al met al komt de film een beetje (lees: heel erg) over-pretentieus over.

Hoewel ik absoluut niet enthousiast ben over ‘Picnic at Hanging Rock’, zou ik de term “pretentieus” niet in de mond nemen. Peter Weir heeft zichzelf overschat als hij dacht een interessante, mystieke film te kunnen boetseren uit dit sobere basisgegeven, maar op hoogdraverij kunnen we hem niet betrappen – enkele pseudo-filosofische uitspraken daar gelaten.

Het grootste probleem is dat de stijl van deze film absoluut niet consistent is: nu eens krijgen we kitscherige zonsondergangen voorgeschoteld, dan weer passeert weemoedige panfluit-muziek de revue en nog een andere keer confronteert Weir ons met werkelijk beklemmende shots van alledaagse dingen.
Ook verhaaltechnisch loopt ‘Picnic at Hanging Rock’ niet bepaald van een leien dakje: waar dit aanvankelijk een film over een bizarre zinsverbijstering zou moeten zijn (de natuur die de maagdelijke schoonheid van pas ontluikend leven terug opeist), verschuift de klemtoon naar de problemen op de kostschool zelf: een gegeven waar niemand in geïnteresseerd is.

De vergelijkingen met stijlvoller films zoals ‘The Virgin Suicides’ of ‘Innocence’ vind ik dan ook over het paard getild: waar Weir nog volop aan het uitzoeken was wat hij met medium film kon doen, getuigen deze meer recente voorbeelden dat beide cineasten in kwestie al een stevige visie hadden ontwikkeld over én wat ze willen vertellen én hoe ze dat willen doen.
‘Picnic at Hanging Rock’ is geen gedrocht van een film, alleen moet je aan het einde van de rit vaststellen dat het allemaal blijkbaar nergens over ging. Dat kan je bij ‘Innocence’ toch niet zeggen, waar je nog dagenlang op een woelige deining kon nagenieten.
2*

De film beleeft een desastreuze missie in de pakketservice zo te zien... De 2.0* en 2.5* zijn niet van de lucht.

Misschien moet ik m zelf maar eens herkijken (en afwaarderen? ) via de service, want het staat mij toch bij als erg geslaagd. Ik herken me ook nauwelijks in de recente posts, maar zoveel eensluidende berichten doen ook mijn geheugen twijfelen.

Ik stel voor de pakketservice maar zo snel mogelijk af te schaffen , opdat hiermee voorkomen kan worden dat het gemiddelde van deze prachtige en sfeervolle film nog verder oplaag gaat.

Dat is ook de eerste emotie die bij mij opkomt. Maar ik stel voor dat we de pakketservice strategisch gaan inzetten. Geen prachtfilms er meer instoppen, maar alleen films die nu te hoog gewaardeerd worden. Heeft iemand een exemplaar van The dark knight voor de pakketservice?

Ik denk dat de recente posts geschreven zijn door mensen op wie de film zo'n grote indruk heeft gemaakt dat hun geheugens er bij zijn ingestord en ze niet meer weten wat ze schrijven. Ik zou me geen zorgen maken

Ah, excuses, de film is zopas op de post gegaan. Moet ik hem nog uit de bus gaan vissen voor je, of vertrouw je op je eerdere waardering?

Nee hoor ik leen 'm wel elders...

Haha, ik zie dat de mensen van de hoge waarderingen een front vormen. Kijken of serpico, JJ_D, Legan en ik eenzelfde front kunnen vormen !

Goed idee inderdaad !

Na zo'n 12 jaar nog maar eens bekeken. Het verhaal is me al die tijd goed bijgebleven. De tijd waarin het zich afspeeld en de mysterieuze sfeer maakt het tot een indrukwekkende film.

Echt weer een film waarbij ik achteraf spijt heb dat ik deze heb gezien. Je moet wel houden van het genre mystery tenzij het op Discovery Channel of zo is, dat het mystery ook ontraffeld wordt. Dat is hier niet het geval, je blijft met lege handen achter. De film begint redelijk maar zoals gezegd toch een teleurstelling.

de kracht van het mystery in deze is juist dat het niet ontraffeld word.

Ik hou er gewoon niet van om na twee uur kijken met lege handen te blijven zitten. Als je bijvoorbeeld Spoorloos (1988) hebt gezien dan wordt je in ieder geval aan het eind beloond dat je de film hebt gezien.

Moet je dan altijd "beloond" worden en een einde hebben waarin alles wordt verklaard? Zo heb je duizenden andere films.

Dat heb ik liever wel dus in het vervolg kijk ik liever duizenden andere films.

Dan mis je wel veel degelijke films, maar dat is je goed recht.

What we see, and what we seem, are but a dream, a dream within a dream.

Had hier veel van verwacht maar achteraf viel het me toch een beetje tegen allemaal. Het begin (pak hem beet, het eerste half uur) was op zijn minst fascinerend te noemen, het had wat van een oud sprookje. Al die dagdromende meisjes die zich van geen kwaad bewust zijn, tot ze (de spreekwoordelijke) grote boze buitenwereld betreden. Die scenes waar die meisjes Hanging Rock beklimmen was dan ook betoverend mooi geschoten. Maar ook het stuk hierna, waar die ene rijke jongen steeds geobsedeerder werd om de meisjes te vinden waren best mooi. Visueel gezien een opmerkelijke soort van kruising tussen Walkabout en The Wicker Man, die tweede omdat hij een vergelijkbaar vervreemdend sfeertje heeft. Of zit ik er met die vergelijking compleet naast?

Helaas was de tweede helft van de film wat minder, er wordt een beetje voorgeborduurt op wat oninteressante sideplotjes tewijl je zelf eigenlijk maar met een brandende vraag zit ''Wat, oh wat is er in godesnaam met de meisjes gebeurd, zijn ze vermoord of is er meer aan de hand? Helaas komen we daar niet achter, aan de ene kant vond ik dit erg jammer, ik ben persoonlijk vrij nieuwschierig ingesteld en zie het liefst een afsluiter van een verhaal, maar aan de andere kant (nu ik het wat heb laten bezinken en er beter over na heb gedacht) vind ik het ook wel mooi dat het open is gelaten voor persoonlijke interpretaties. Zo zou het kunnen zijn dat die berg (Hanging Rock dus) symbool stond voor vrijheid of seksualiteit, dit lijkt me een redelijk logische verklaring aangezien de meiden op school erg onderdruk werden. Ook zou het kunnen zijn dat ze in een soort van portaal zijn gekomen die hun door de tijd deed reizen, maar dat lijkt me aan de andere kant ook wel iets te ver gezocht. En dan was er ook nog de vraag ''Wat is er nu met Sarah gebeurd?'' Had de directrice hier iets mee te maken of heeft ze zelfmoord gepleegt en zoja waarom? Was Kwam het omdat ze terug werd gestuurd naar het tehuis, waar ze vandaan kwam of omdat ze Miranda (voor wie ze overduidelijk gevoelens had) zo miste? We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen en misschien is dat maar beter ook zo... Wat ook wel verrasend was, was dat ik er op het einde pas acter kwam dat het verhaal gebaseerd is op een boek en dat weer op ware feiten. iemand hier die toevallig het boek heeft gelezen en weet of dat wel een afgerond einde heeft?

Naast dit mysterie vond ik de film eigenlijk niet zo heel interessant, gewoon een vrij leeg en standaard kostuumdrama met een mysterieus (horror/fantasie achtig) tintje. Wel leuk om te zien hoe Sofia Coppola zich hiervoor overduidelijk heeft laten inspriren voor de dromerige sfeer in haar debuutfilm The Virgin Suicides en ook het recente Innocence lijkt hier de mosterd vandaan gehaald te hebben, al moet ik dat zelf nog ondervinden. Twijfel voor een cijfer/beoordeling eigenlijk tussen een dikke voldoende of een drie en een half, maar ga voor nu toch voor dat eerste, wanneer ik hem dan later eens ga herzien kan ik dat halfje er altijd nog bovenop gooien natuurlijk.

3 sterren

Film beantwoordt niet alle vragen en dus verdeelt hij de meningen..

Kostschoolmeisjes in witte jurken doen aan het begin van de vorige eeuw een picnic bij een rots, alwaar zij poëzie declamerend een beetje mooi zitten te zijn, hun hoofden in slow motion richting de zon draaiend op de muziek van George Zamphir. Deze film moet haast wel model hebben gestaan voor Coppola's (overigens totaal overschatte) The virgin suicides. Net als het glazuur van je kiezen dreigt te springen zet de donkere ondertoon in. De wind rondom de rotsen begint wat harder te waaien als vier meisjes besluiten een wandeling te maken. Drie keren er niet terug. Net als Antonioni in L'avventura is Weir niet geïnteresseerd in de oplossing van het mysterie en is het aan de kijker er chocola van te maken. En daar houdt deze kijker van. Er kleeft een erotische connotatie aan die rots, hetgeen door één verhaalhint wordt bevestigd. Maar overheersend is vooral het gevoel dat deze mensen helemaal niet Australisch zijn, maar verdwaalde Engelsen op een continent dat ze niet kunnen bevatten. En dan speelt er nog geen Aborigeen in de voorste linies mee. Visievolle film, vergelijkbaar met Walkabout van Nicholas Roeg.

Onze Dvd heeft teveel mankementen de laatste tijd, dus dan maar weer

eens een VHS uit het stof halen.

Het begint best leuk en mysterieus, maar na verloop van tijd wordt het bedroevend saai en viel ik zelfs in de ochtend film in slaap .

Na het ontwaken wel weer teruggespoeld en kwam tot de conclusie dat mijn snorharen perfect hadden aangevoeld dat er niet veel meer in zat.

Gelukkig heb ik me niet aan veel dingen kunnen ergeren behalve dat de sfeer achteruit ging.

Kom ik uit op een 2.5*

Mooie film maar had er toch meer van verwacht, misschien binnen twee weken nog maar eens herzien.

Herzien doet inderdaad wonderen. De eerste keer was ik ook erg teleurgesteld over de opbouw van de film. (Mystiek in het begin en beschouwend in de tweede helft). Maar eigenlijk is het juist origineel. Eerst gebeurt er iets bovennatuurlijks. En vervolgens probeert de omgeving daar met zijn stijve Britse mentaliteit hout van te zagen, wat natuurlijk niet lukt.

De film laat de Christelijke cultuur zien met het idee dat de mens heerser is van de natuur, op een plek waar tot voor kort mens en natuur één waren. Weir omzeilt alle voor de hand liggende motieven, zoals bijv. de aanwezigheid van aboriginals of het letterlijker uitdragen van de westerse of natuurgodsdienstige cultuur. Op die manier kijk je letterlijk door de ogen van de Brits/Australische gemeenschap die er absoluut niks van begrijpen en zoals Miranda zegt: een doel hebben waar ze zelf geen weet van hebben.

Geniale en erg mooie film.