Picnic at Hanging Rock (1975)

Prachtige film die de dartelende, zweverige gemoedstoestand waarin de meisjes verkeren perfect weet te vangen met de camera. De vrij nadrukkelijk aanwezige ( panfluit ) muziek versterkt alleen nog maar het gevoel dat het een bijzondere dag gaat worden, op het broeierige en vervaarlijke Hanging Rock.

Ik was aanvankelijk bang dat deze film misschien te truttig over zou komen met al die nette gebruiken die de school zijn leidinggevenden en zijn leerlingen oplegde. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn, de manier waarop de meisjes met zijn allen van de trap af stormden, de sarcastische opmerkingen van buitenstaanders over de zogenaamde nette naam van de school en de snerige opmerkingen die het leidinghoofd maakte over de mensen die ' zich voor hun ontspanning in de natuur ophielden en zich daarmee automatisch blootstelde aan de vele gevaren van de natuur ', waren hier indicaties van. Heel goed geacteerd door vrijwel iedereen maar in het bijzonder door het anti - natuurmens.

De film vond ook een uitermate goede balans tussen dialoog en beeldvorming. Zo werd voorkomen dat het een simpele film zou worden die louter om de climax zou draaien. Prachtig mysterieus gebracht en toch geen moment moeilijk om te volgen. Het gebeuren rondom het weesmeisje voegde niet zoveel toe. Maar dat was eigenlijk de enige smet op een bijzonder sfeervolle film, die mij ' nogal logisch ' aan Engelse scholen deed denken. Al was het maar omdat iedereen dezelfde uniforms droeg. Dat alles op het einde nog niet duidelijk was, vond ik veel toevoegen aan de film. Fijn dat de film ruimte biedt voor eigen associaties, alles laat zich immers niet zo snel en simpel oplossen. Kleine 4,5*

Mooie film die vanaf minuut één weet te boeien. Dankzij de heerlijke sfeer - erg veel licht - en de prachtige muziek is dit een lust voor het oog. Zodra de (vele mooie) meisjes naar Hanging Rock vertrekken worden we als kijker erg verwend door vele prachtige beelden. Cinematografisch rijkt de film naar perfectie. Voeg hierbij het mysterieuze sfeertje en de prachtige muziek en je hebt een heerlijke film.

Wat er precies gebeurt is zullen we niet te weten komen, maar dat geeft niet en is misschien nog wel een pluspunt voor de film ook. Wel vind ik het jammer dat sommige dingen nogal ongeloofwaardig en onnodig over deden komen. Er word op een gegeven moment een meisje gevonden, maar ik krijg nou niet echt de indruk dat na deze vondst iedereen haast maakt om de rest ook te gaan vinden of in ieder geval meer moeite te doen om dit mysterie te ontrafelen. Er wordt één gevonden die niets meer weet en de vreemde manier hoe de meiden weg raken doet je denken dat iets onmenselijks in het spel is. Maar wat het is weet je niet en daar schuilt een grote kracht wat mij betreft.

De acteerprestaties zijn redelijk te noemen. De ''oudere garde'' doet het voldoende, maar een paar jongere meiden wisten helaas niet te overtuigen en dan heb ik het vooral over het mollige meisje. Voor de rest doen de vier meisjes die de hoofdrol op zich nemen het erg goed. Dit zijn de drie meisjes die verdwijnen en Sara (waarvan haar scenes waarin we te zien krijgen dat ze weg moet op het eerste gezicht niet veel toevoegen helaas), maar dit is eerder aangegeven.

Het meesterlijke camerawerk, de prachtige gebieden, heerlijke muziek en het dromerige en mysterieuze sfeertje die dankzij het gebruik van veel licht een lust voor het oog is, maken deze film tot een mooi geheel wat mij betreft. Een dikke voldoende voor deze toch nog onbekende film.

Lang geleden gezien deze film, ik zocht reeds lang naar de titel en toevallig vond ik deze film bij de updates. Wat ik mij nog herinner : eigenaardige film, niet mijn genre, kortom flauwe film voor mij. Meer dan 3* sterren kan ik niet geven.

Sfeer… je moet het voelen zeker? Voor mij was het onmogelijk door het grote contrast tussen de beelden en de muziek. De soundtrack is bombastisch, dreigend zelfs – maar ondersteunt de beelden absoluut niet. Die zijn vredig en truttig, meer niet; zelfs onder de oppervlakte zag ik niks borrelen. Daarbij werkt het mystery-gedeelte voor geen meter. Het leidt tot niets, het vervult geen waardevolle functie; het is slechts goed voor ergernis en irritatie. Misschien hadden de banale taferelen die zich op de meisjesschool afspelen achterwege gelaten worden, maar nu werkt het gewoon niet. Het ene moment ben je getuige van surrealistische natuurbeelden, het volgende moment vult een irritante dikzak het scherm. Met uitzondering van een zeldzaam mooi shot, heeft Picnic at Hanging Rock niks te bieden – laat staan dat de film ergens in uitblinkt.

0.5*

"What we see, and what we seem, are but a dream, a dream within a dream"

Met deze dichtregel van Edgar Allen Poe wordt de toon gezet in deze film. Deze film is puur poëzie. Moeilijk voor te stellen dat deze film over de mysterieuze verdwijning van drie meisjes geregisseerd werd door de Australische regisseur Peter Weir. Dit is echt een "Sofia Coppola" film. Volgens moet zij deze film wel gezien hebben, want de meisjes in haar filmdebuut "The Virgin suicides" waren ook blond, hadden ook van dat lange haar en droegen op de schoolparty ook van die lange jurken.

Terug naar "Picnic at hanging Rock";

Waarom ik dit een van de mooiste films vind die ik ooit gezien heb kan ik moeilijk uitleggen. Waarschijnlijk ligt het in het feit dat je in deze schitterend vormgegeven film geen hapklare brokken krijgt voorgeschoteld, omdat alles in de film mysterie is en het mysterieuze trekt mij nu eenmaal erg aan. Peter Weir geeft geen antwoord op de vraag hoe de meisjes in het niets verdwenen zijn. Het is aan de kijker zelf om dat in te vullen. Misschien helpt deze recensie je enigszins; http://www.aboutfilm.com/movies/p/picnichanging.htm

Verder wil ik nog vermelden dat ik de soundtrack met de originele muziek van Bruce Smeaton en de klassieke muziek van Bach, Mozart en Beethoven ook zeer mooi vond.

Peter Weir maakte later nog films zoals "Dead Poets Society" en "The Truman Show", films die bij het grote publiek zeer bekend werden, maar bij mij toch niet in de shaduw konden komen van dit meesterwerkje.

5,0*

Bedankt voor de tip Mochizuki. Lijkt me een aanwinst voor mijn verzameling!

De eeuwige mysticus in Weir

Het uitgerekte Australische landschap heeft altijd al een sinister, ontastbaar karakter gewaarborgd, maar in de handen van Peter Weir krijgen de outbacks een zelden geziene mystiek aangemeten. Een onheilspellende rotsenformatie, die als een gezicht neerkijkt op zijn bezoekers, vormt daarbij de centrale, angstinboezemende factor en ligt aan de basis van een wrange fabel over seksuele repressie.

Onder aanvoer van een idyllische panfluit, impressionistische kleuren, een 'angelieke' belichting en schilderachtige composities brengt Weir de kijker gedurende het eerste half uur in een ongeziene trance. In combinatie met de zichtbare onschuld van de meisjes, gehuld in weelderig en maagdelijk witte jurken, levert dat één van de meest aangrijpende en transcendentale ervaringen op die ik ooit heb mogen waarnemen in een film. Niet in het minst omdat de vrijheid van de meisjes hen op geheel onbekende wijze wordt ontnomen en de kijker ontredderd achterlaat.

Wat volgt borduurt verder op de ongrijpbaarheid van de gegeven situatie, maar verhaalt zich vanuit een andere kader. Weir maakt, geheel logisch overigens, plaats voor de ruimtes van het Victoriaanse college en bijgevolg voor een andere sfeerschepping én een opvallend contrast inzake kleuren (rood komt als een zondaar opduiken) en thematiek.

Ik was echter dermate onder de indruk van het eerste half uur, waardoor ik gedurende de resterende tijd tevergeefs op zoek ging naar evenwaardige elementen en een soortgelijke ervaring. Een onvermijdelijke herziening zal dan ook met meer gevoel benaderd worden...

4*

Een mooie uitgave, de nieuwe Engelse 3-disc! De beeldkwaliteit van oorspronkelijke versie van de film is wel wat minder dan die van de director' s cut, maar kan er toch prima mee door. Beide bevatten ook Engelse ondertiteling. De extra's hebben geen ondertiteling, maar zijn met uitzondering van een enkele Austaliër goed te verstaan.

Een groter mysterie dan de verdwijning van de meisjes blijft toch waarom Peter Weir 25 jaar na de release van de film stukken er uit is gaan snijden. In de interessante documentaire 'A dream within a dream' die op de derde disc van deze uitgave staat, wordt hierop nader ingegaan. Mij viel op dat Weir vrij alleen staat in zijn opvatting dat de film beter is geworden door het schrappen van een aantal scenes. Met name Anne Lambert (de actrice die Miranda speelde) was niet te spreken over het knipwerk van Weir (hoewel er nauwelijks scenes zijn geschrapt waar zij in zat, dus daar lag het niet aan). Zij verwoordde trouwens precies mijn eigen opvatting over dat een kunstenaar nadat hij een werk heeft gepubliceerd, niet meer achteraf er aan moet gaan zitten sleutelen, zeker als een lange tijd is verstreken. Het werk is dan immers bezit geworden van het publiek dat - in geval van een film -eigen herinneringen heeft bij alle scenes en dat je ze die daarom niet meer mag ontnemen. Overigens leek zelfs Peter Weir deze opvatting te onderschrijven, maar hij maakte waar het zijn eigen werk betrof graag een uitzondering. Verder kan het verhaal dat de versie uit 1975 tegen de zin van Weir is uitgebracht en dat deze hem zou zijn opgedrongen door anderen, na het zien van deze docu naar het rijk der fabelen worden verwezen. Hij heeft gewoon later het idee gekregen dat de film aan kracht en mysterie zou winnen door delen ervan te schrappen.

Maar zoals Mochizuki hieronder al aangaf: met deze nieuw uitgave waarop zowel het origineel als de director' s cut staan kan iedereen blij zijn: Weir en wij.

Mooie mysterieuze en fraai vormgegeven film. De sfeer van mysterieusheid hangt van begin tot eind over de film. De Australische landschappen zijn eindeloos, dor en op de een of andere manier erg mystiek. Vooral de rotsen waar het voorval uiteindelijk plaatsvindt ogen een en al mysterie. Het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, omdat de kijker van begin af aan al weet wat er gebeurt, maar toch boeit het allemaal enorm. Onbewust ga je er toch over nadenken. De beelden van de mysterieuze rotsen blijven in mijn geheugen zweven. Daarnaast was de muziek erg aangenaam, het acteerwerk prima, op die dikke vrouw na dan, die wel erg aan overacting deed en ook de aankleding van de film mocht er zijn. Een film die ik niet snel meer vergeet!

4,0*

Nooit echt wild van geweest. Daarvoor verloopt de film te traag, is hij te langdradig en... mij te onduidelijk wat er uiteindelijk allemaal gebeurd is. Bij de aftiteling was ik niet echt veel wijzer.

De film is echt wel prachtig wat natuuropnames betreft, de meisjes zijn heel apart, maar ik vind de film geen topper. Zo'n film die ik wel gezien wou hebben, maar die niet in mijn lijstje "films die ik nog wel enkele keren opnieuw wil bekijken" zit.

Toch beetje middelmatig en niet geheel goed uitgewerkt.

Wat een prachtige film. De mooie muziek, in combinatie met de mooie en vaak hallucinante beelden maakt deze film erg goed. Ook het acteer werk is prima.

De combinatie van het mystieke en mysterieuze zorgde ervoor dat ik de gehele film op het puntje van mij stoel heb gezeten.

bepaalde beelden staan nu op mijn netvlies gebrand.

5* en een plekje in mijn top 10.

Ben hier ook al een tijdje erg benieuwd naar, zal binnenkort eens voor de dvd kijken.

Zeker aan te raden deze film.

Vandaag weer gekeken, want de gebeurtenissen bleven maar door mijn hoofd spoken.

Wat een film.

Ik ben nu tevens ook het boek aan het lezen.

Waar is deze film een beetje mee te vergelijken?

Volgens een andere film-website zou deze film te vergelijken zijn met de volgende films

- The Virgin Suicides

- Walkabout

- Heavenly Creatures

- The Last Wave

- L'Avventura (The Adventure)

L'Avventura komt enigszins in de buurt, omdat het in die film ook ging om een vrouw die op een eiland in het 'niets' verdween. Bij de andere genoemde films gaat de vergelijking bij mij niet op. Het gaat in die films niet om spoorloze verdwijningen.

Ik denk dat kappeuter eerder de sfeer dan het plot bedoeld. Indrukwekkend rijtje films trouwens. Deze staat haast bovenaan mijn to see-list.

In het boek, worden ( ik heb het nog niet uit) ook (nog) geen antwoorden/ verklaringen gegeven voor de verdwijning.

De sfeer van de film is overigens erg uniek, en valt naar mijn mening toch met weinig te vergelijken. Van alle films die ik tot nu toe heb gezien valt het qua sfeer nergens echt mee te vergelijken.

Denk dat deze film je behoorlijk gaat bevallen gezien je smaak. Ik wil 'm ook weer zien trouwens, spookt nog steeds door mijn hoofd. Meesterlijke sfeer.

Ik heb het boek van Joan Lindsay nooit gelezen, maar er schijnt een 'final chapter' te bestaan dat niet in het oorspronkelijke boek zat en pas in de jaren 80 van de vorige eeuw apart is gepubliceerd. Dat hoofdstuk zou een oplossing voor het mysterie geven. Na enig zoeken is de tekst op internet te vinden. Ik heb het niet gelezen en denk dat ik het ook niet wíl lezen...

Hmm, dat hoofdstuk staat in iedergeval niet in mijn boek. Mijn uitgave is ( zo te zien) een late jaren 70 uitgave.

Waarom niet? Omdat het dan teveel zou gaan knagen?

Ik geloof dat het hoofdstuk nooit verschenen is in één uitgave met de rest van het boek, maar wel in een aparte uitgave. Zoek maar eens op Amazon met trefwoorden 'hanging rock' en 'final chapter'. Op http://www.mck.com.au/users/brett/index.html?content=picnic.htm vind je ook de nodige info. Daar lees je ook een korte samenvatting van het hoofdstuk. Lezen op eigen risico

Bedankt voor de link. Maar dat 'laatste' hoofdstuk is (naar mijn mening) te dom voor woorden.

Ik heb in iedergeval na 2 keer zien van de film en nu het lezen van het boek wel mijn eigen (rationele) ideeen over de verdwijning van de personen, en die ideeen zijn in iedergeval niet zo vergezocht als die larie in dat 'laatste' hoofdstuk.

Gelijk heb je. Ik had toch gezegd: lezen op eigen risico

Hehe

Qua sfeer zou je deze film enigszins kunnen vergelijken met de "Virgin Suicides".