Picnic at Hanging Rock (1975)

Voor mij ook een om in de herkansing te doen.

Fijne omschrijving Querelle, ook hier gaat hij dan toch maar eens in de herkansing (alhoewel ik hem sowieso best goed vind).

Misschien is het ook wel origineel, en het is zeker sfeervol (zeker het begin) - maar toch overheerst bij mij op het einde het gevoel van teleurstelling. Waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken?

Punt blijft dat het mysterie rondom de verdwijningen niet wordt opgelost. Waarschijnlijk is dat ook niet het hoofddoel van de filmmaker geweest (en misschien ook niet van de schrijfster van het boek), maar het zorgt er wel voor dat dit een ander type film is dan ik in eerste instantie gedacht had. Ik hoef niet alle antwoorden op een presenteerblaadje te hebben, maar hier blijft wel heel veel in de lucht hangen. Voor mij teveel in elk geval.

Er blijft niet zoveel 'in de lucht' hangen behalve een concrete uitleg over de verdwijning van de meisjes. De rest van het verhaal is nogal rechttoe, rechtaan - en dat lijkt me ook precies de bedoeling. Een deel onbegrijpelijkheid, een deel menselijk onvermogen. Olaf slaat voor mij de spijker op z'n kop met zijn commentaar over "het [overheersende] gevoel dat deze mensen helemaal niet Australisch zijn, maar verdwaalde Engelsen op een continent dat ze niet kunnen bevatten", terwijl er geen aborigin meespeelt

De enige film waarmee ik een duidelijke gelijkenis trof, is A Passage to India. Ook een mysterieus incident (in een rotsachtig gebied nota bene) waarbij, net wat explicieter, vrouwen en mannen betrokken zijn. Maar ook dat gebrek aan grip van de westerling op de mysterieuze, 'exotische' wereld.

Voor mij draait het om de vraag waarom we metafysische verklaringen zoeken in een zo fysieke wereld. Ik zie Peter Weir diezelfde vraag stellen, althans oproepen. Weir stond natuurlijk voro de taak om een in Australië zeer populaire roman te verfilmen en de inhoud recht te doen. Ik vind dat hij daar buitengewoon goed in geslaagd is (en ik ken het boek van Joan Lindsay), vaak tot op de letter. Het herbekijken van de film is dan ook een continu feest der herkenning: "o ja", "o ja", "o ja" - de beelden blijken zich in mijn geheugen te hebben ingegraven.

En dat vind ik altijd een bijzonder kenmerk van bijzondere films.

Er is ooit een "Secret of Hanging Rock" gepubliceerd, naar verluidt een laatste hoofdstuk dat de schrijver op verzoek van de uitgever had teruggetrokken, en waarin 'de oplossing' van het raadsel wordt gepubliceerd. Met wat gegoogel is daar aan te komen. Ik volsta hier met het vermoeden uit te spreken dat hier sprake is van een *sham*. Maar in Australië lijkt iedereen er in te trappen, tot op de dag van vandaag.

Heb deze film toevallig voor het eerst gezien in tasmanie Aus. Vond het begin eerst wel een beetje sweverig en meerzoet maar later wel indrukwekkend was en mysterieus dat er nog 1 meisje teruggevonden werd die zich niets meer kan herinneren. En haar voeten leken nog ongedeerd te zijn ook, heel vreemd als je door zo'n woest gebied rond gelopen hebt.

Ik heb deze een tijdje geleden van de bibliotheek gehuurd en ga hem zo snel mogelijk kijken. In het draadje van Innocence (2004) van Lucile Hadzihalilovic wordt deze film nog wel eens met die film vergeleken en ik vond het bij Innocence zo geweldig dat het mysterie nooit onthuld werd. Ik hoop echt dat dat bij deze film ook het geval is, en dat hij er om die reden mee wordt vergeleken

Een flauw langdradig verhaal.

Veel drama, weinig mysterie. Het verhaal kon me daardoor amper boeien. Cinematografisch is de film dan weer uitstekend en de acteurs acteren goed tot zeer goed.

Mooie plaatjes van het woeste Australië, goede acteerprestaties. Voor hedendaagse begrippen gaat het verhaal langzaam, maar dat bevalt mij wel erg goed.

Aanrader.

Mooie mysterieuze film.Let op verwijzingen naar b.v. Leda en de Zwaan..

Prachtige film.Peter Weir kennen we natuurlijk ook van b.v. Witness,ook een film over een afgesloten geenschap.

Mooie mysterieuze film met prachtige fotografie en een Lynchiaans sfeertje. Een film waar nog lang over gefilosofeerd kan worden. 4*

Een mysterieus verhaal, goed acteerwerk en mooie cinematografie. Toch brengt de som der delen niet díe boeiende film, die ik verwacht had. Film kabbelt een beetje voort zonder ergens echt spannend te worden. Jammer ook dat de verhaallijn over de lesbienne Sara en haar broer Bertie nauwelijks uitgewerkt wordt.
De slotmededeling over de oplossing van het mysterie is 1987 achterhaald door de publicatie van het laatste hoofdstuk van het oorspronkelijke boek. The Secret of Hanging Rock

Het duurde even voordat ik er in kwam na zo'n krampachtig poëtisch begin, panfluitje erbij en het kleuterachtige huppelen in een kringetje, maar gelukkig zette daarna het sfeertje in en ging het echt om meiden in het maagdelijke wit die los zijn in de onbegrepen outback. Geen aansprekende karakters, maar het is best mysterieus met een paar mooie plaatjes, ook van het gebouw.

Na halverwege gaat wel veel tijd verloren aan allerlei kostschool-perikelen en verliest de vermissing aan kracht. Zo bezien is het einde een teleurstellend 'oh dat was het?'-moment. Snap de bedoeling maar dit was wel erg abrupt, pruttelde zo een beetje weg.

Prachtige, tragische film die zich afspeelt in het Victoriaanse tijdperk in Australië. Het mysterie van het hart van het verhaal wordt nooit uitgelegd — en dit vangt juist voor een groot deel de kracht van de film (er is niets angstaanjagender dan het absolute onbekende). Ook visueel is de film erg sterk. Het contrast tussen de meisjes maagdelijke en delicaat beschaafde schoonheid met de ruwe, oorspronkelijke, oude (sublieme) schoonheid van Hanging Rock. Maar het meest opvallende aan deze film is de sfeer; de zenuwslopende, dromerige stemming. Het heeft een vreemde, buitenaardse kwaliteit. En dit maakt Picnic at Hanging Rock (ondanks dat er niet veel gebeurt en er een aantal twijfelachtige acteerprestaties/ karakters in zitten) een van favoriete films, & waard om te kijken.

PS Picnic at Hanging Rock is wellicht een voorloper van The Virgin Suicides met haar vrouwelijkheid, donkere plot en cinematografie, maar films die in naar mijn idee meer met deze film te vergelijken zijn, niet zozeer omdat ze soortgelijk zijn, maar vanwege de essentiële droomachtige, surrealistische sfeer: Svankmajer’s Alice (1988), Valerie and Her Week of Wonders en Rusalochka.

Dit is een film die je langzaam moet later bezinken. Je vraagt je vooral af waar je naar hebt zitten kijken. Het begin is cinematografisch perfect. Het muziekje, de beelden....alles neemt je mee op die hypnotiserende, maar vooral ook vreemde trip. Het mysterie is aanvankelijk erg serieus, maar gaandeweg de film verliest het de interesse, een probleem waar veel mensen hier op MM mee schijnen te kampen en ook ik had daar helaas wat last van. De problemen spitsen zich uiteindelijk teveel op andere zaken(misschien voor andere interessant), wat de film helaas geen goed doet.

Audiovisueel ontzettend sterk, maar het verhaal weet niet langer dan een uur te boeien.

3*

Het verhaal is gebaseerd op een ander, inmiddels opgelost, mysterie.

Koude rillingen als je daar jaren na het zien van de film achter komt.

Mysterie rond een verdwijning van een aantal meisjes dat zich afspeelt in Australië in het jaar 1900. Met die setting weet regisseur Weir wel raad, want het levert een mooi gefilmde film op. De Australische outback ziet er best tof uit, western-achtig zelfs. Ik had er meer van verwacht, maar het mysterie zelf viel een tikkeltje tegen. Het wordt ook allemaal heel klinisch (incl. acteerwerk) gebracht, waardoor het verhaal niet echt wil beklijven. Uitdieping van karakters blijft uit en integendeel worden allerlei uitstapjes qua plot gemaakt. Al met al toch wel een okeeje film, zeker het begin vond ik sterk.

Het mysterie valt tegen, al denken velen dat het onoplosbaar is.

Acteerwerk is afstandelijk, misschien wel klinisch, het gaat hier niet om persoontjes.

mbt de echte gebeurtenis, let vooral op de vele aanwijzingen van Mrs Appleyard.

Een mooie film die je wel bezig houdt van begin tot einde. Het begin is trouwens een beetje 'meisjesachtig', de jongedames zijn bezig met de liefde op papier en in hun poëzie

En Mrs. Appleyard speelt daarbij de kloeke hen.

De spanning vond ik iets tegenvallen wat misschien het acteerspel weer ten goede kwam.

Een bijzonder fraai geschoten sfeerbeeld, waarbij je half en half het vermoeden krijgt dat een paar Australische blanke schoolmeisjes uit begin vorige eeuw (om wat voor reden dan ook) tijdelijk of definitief in de Aboriginal Dreamtime terecht zijn gekomen.

Dat is de geest, die door deze verder rustige film wordt uitgeademd. Het gaat niet om actie of horror, die zijn hier allebei totaal afwezig.

In de loop der jaren is er in Australië het één en ander te doen geweest over dit onderwerp. Er is opzettelijk nogal wat bij verzonnen, zodat niemand meer weet wat er echt is gebeurd.

Die “mystificatie” verkoopt, maar het is hier nu eens geen miskoop. De bijbehorende Australische pocket uit die tijd is goed leesbaar, zoals de film goed kijkbaar is. Aangenaam voortkabbelend mysterie.

Interessant. Sfeervol. Sprookjesachtig.

Het eerste half uur vond ik erg boeiend, gelardeerd met doem. De "tweede helft" van de film vond ik wel iets minder, maar de uitwerking van de verdwijning van de meisjes op de gemeenschap vond ik wel interessant. Met name de scene waarin de meisjes het gevonden meisje aanvielen omdat ze niet wilde of kon vertellen wat er was gebeurd. Hoe de drang naar wetenschap ons oordelingsvermogen verduistert. Natuurlijk vind ik het geweldig dat de film niet vertelt wat er is gebeurd met de meisjes; het gaat echt om de uitwerking van de verdwijning en zoals ik het zie de onvoorspelbaarheid en idd eindigheid van het leven. Het kan zomaar met je gebeurd zijn zonder dat anderen weten hoe of waarom. Deze onwetendheid maakt de film juist goed.

Het kan niet tippen aan l'Avventura welke een soortgelijk scenario heeft, maar interessant en mooi vind ik deze film wel. Net nog even gecheckt, maar het verhaal is niet echt gebeurd. Er zitten natuurlijk veel autobiografische elementen van de schrijfster in het verhaal, maar de gebeurtenis zelf heeft nooit plaatsgevonden. Dat vind ik zelf eigenlijk beter, dit maakt het verhaal boeiender.

3,5

Het mysterie omtrent de verdwenen meisjes blijft bij herziening nog steeds enorm boeien evenals de mooi geschoten locaties. Helaas zakt de film in de tweede helft behoorlijk in door de truttigheid van het Appleyard College en de niet bijster interessante personages.

Het gebeurt nu ik erover nadenk eigenlijk niet vaak, dat ik een film uit Eberts Great Movies met een mager zesje waardeer, en Picnic At Hanging Rock hoort daarbij. Ik moet toegeven, ik was moe en herziening is dus wellicht op zijn plaats (ik had hem al een keer eerder laat geprobeerd te kijken en uitgezet, overigens), maar ik kon er weinig mee helaas. Weir mag dan voornamelijk op de sfeer concentreren en niet op puzzelstukjes plot die op hun plaats vallen, maar voor mij werkte het vooralsnog gewoon niet. Wat Peake hierboven zegt geldt dan ook een beetje voor mij. Er gebeurt te weinig en wat er wel te zien en te horen is boeide me simpelweg niet genoeg om de aandacht er echt bij te houden.

Een mooi voorbeeld van film als kunstwerk. Peter Weir verfilmt het veel besproken boek op een sfeervolle en kunstige wijze. De combinatie van poëzie, muziek, beelden, kleuren en sfeer zorgen voor een ware trip. Vanaf minuut 1 staat de film er en wordt je meegezogen in het mysterie. De synopsis duidt al aan dat het verhaal gaat over enkele vermiste meisjes. In mijn ogen dan ook geen spoiler, het is wat er rond gebeurt. En die spanning wordt door de sfeer en muziek goed weergegeven. Het voelt aan als een warme zomerdag met onweer in de lucht.

De film werd voorgesteld als een waargebeurd verhaal, al is daar niets van aan. Er zou zelfs een extra hoofdstuk met meer verklaring geschreven zijn, maar dat zou de film enkel kwaad doen. Dit gaat net over het mysterie, de sfeer van onmacht en onwetendheid.

De film durft af en toe wat wankelen, het is moeilijk om dergelijke sfeer zo lang vol te houden. Maar desondanks is het genieten en is dit een fantastische film. Eentje die blijft nazinderen.

Ik gaf eerst 3* maar verhoogd naar 3.5*

Omdat de film me al een week bijblijft. Die dromerige sfeer, de setting, het mysterieuze. Het heeft echt iets en ik weet niet wat. Maar het werkt op je gevoel door. Dat is echt goed!!!

Ik zou 4* willen geven maar daar mist het dan toch net iets meer voor. Iets meer verdiepends..

Wie een afhandeling à la Poirot verwacht, die is er aan voor de moeite.

Het verhaal heeft wel zin omdat het de mentaliteit en de sfeer begin 20ste eeuw in en om een dure kostschool tekent en vooral om zijn schitterende filmische waarde, inzake beeldvorming : de uitgedoste, dromerige, romantische jonge meisjes, als uit een een Frans impressionistisch doek weggeplukt, het landschap met de mysterieuze Hanging Rock, het strenge schoolhoofd binnen een even streng decor...allemaal om ter mooist voor de camera gebracht.

Ik zal de fans (wel weer) tegen de schenen schoppen maar ik ben zo nu en dan ingedommeld bij dit visueel gestileerde en zwaarmoedige, doch onduidelijke, uitermate trage, langdradige, gekunstelde, zogenaamd intellectuele mysterie. Het verhaal speelde zich af in 1900: een aantal meisjes gingen op een picknick in de buurt van een of andere rots en een aantal van hen verdween zonder enige aanwijzing. De gebeurtenissen eromheen stonden centraal, vergezeld van het nodige gezwijmel, melodramatische gebaartjes, enige gefingeerde oppervlakkige seksuele spanning en het kon niet missen: melancholieke muziek. Ik vond het ronduit vreselijk.

What we see and what we seem, are but a dream. A dream withing a dream.

De prachtige openingszin van Picnic at Hanging Rock. En zo voelt de film ook. De dromerige sfeer is werkelijk fantastisch, versterkt door de geweldige hazy fotografie en de wonderschone muziek met de erg mooie pamfluit solo's van Gheorghe Zamfir. Peter Weir zet deze melancholische en mysterieuze film op een geweldige manier neer met een aantal diepere lagen. Het hele verhaal erg fijn, de zoektocht naar de vermiste meisjes wordt mooi in beeld gebracht en blijft boeien tot het einde. Dat geld ook voor de verwikkelingen rond de school. Hoewel de meisjes die vermist worden maar kort in beeld zijn, maken ze toch een behoorlijke indruk. Ook de aankleding van de film is erg mooi om te aanschouwen. Audio/visueel is dit fantastisch. Erg mooi gebruik ook van Beethoven's "Adagio" uit Piano Concerto No. 5.

Erg mooie film met een heerlijke dromerige sfeer.

Hierboven wordt weer twee keer gerefereerd aan een in 1987 verschenen 'laatste hoofdstuk' van het boek waarop de film is gebaseerd. Ik schreef hierboven al dat ik vermoedde dat het om een 'sham' zou gaan, een nep-hoofdstuk dat onder de naam van de schrijfster (Joan Lindsay) is uitgebracht.

Inmiddels weet ik er iets meer over, en blijf bij mijn vermoeden. Noch het boek, noch de film hebben een 'oplossing' voor het raadsel, en dat is precies de bedoeling van de schrijfster geweest. Dat kun je haar zelf luid en duidelijk horen zeggen in een interview dat als 'extra' op de DVD staat.

Een paar jaar na haar overlijden heeft de uitgever een boekje op de markt gebracht met de titel 'The Secret of Hanging Rock'. De uitgever beweert dat de schrijfster oorspronkelijk wél een 'laatste hoofdstuk' zou hebben geschreven met 'de oplossing'. Het korte hoofdstukje past qua schrijfstijl slecht bij de oorspronkelijke roman, behalve misschien als karikatuur. De 'oplossing' is mal, bovennatuurlijk, en geenszins bevredigend.

De reden dat ik bij mijn vermoeden blijf, is dat de bewering van de uitgever op geen enkele wijze materieel is onderbouwd. Geen Australisch onderzoeker (filoloog) heeft ooit een manuscript in handen gekregen, of geannoteerd typoscript, of briefwisseling met de schrijfster over dit hoofdstuk, of overdracht van copyrights, of testament waarin e.e.a werd bepaald. Wat mij betreft is dat 'ontbrekende hoofdstuk' een literaire 'hoax' waarvan er al zoveel zijn.

Kortom, dat de film geen 'oplossing' kent is precies de bedoeling. Van de schrijfster Joan Lindsay en, in haar kielzog, de regisseur Peter Weir.