Beautiful Thing (1996)

Fucking Åmål voor jongens... Alleen stukken minder. Fucking Åmål is tenopzichte van deze film veel rauwer, veel dramatischer en veel 'echter' dan deze film. Ik had totaal niet het gevoel dat de twee jongens er onder leden dat ze homo waren. En ik weet wel dat de ene zwaar mishandeld werd, maar als je in zo'n film echt mensen wil raken moet je imho zoeits ook echt laten zien en niet alleen maar de gesprekken achteraf. Wat mij betreft had het dus veel rauwer en dramatischer gekunt. Vond het nou veel, maar dan ook veel te 'braaf'. Zo'n film hoort je, als hij écht goed is, te raken in het binnenste van je hart, wat Fucking Åmål dus wel deed. 2*

Aardig filmpje, waar me teveel het Jalla Jalla gevoel bekroop. Nergens irritant, maar ook nergens apart of leuk.

Beautiful Thing heeft wel het voordeel van wat scherpere Britse humor, al faalt het dan weer wat op dramatisch gebied. Zoals hierboven al uitvoerig besproken 'hoeft' dat niet in een homofilm, maar als je er dan toch die pesterijen, fysieke mishandeling, arme buurt etc etc bijhaalt mag je er ook wat mee doen.

Verre van een meesterwerk, al kan je misschien wel wat steun vinden in een film als deze. Heb ik natuurlijk niks aan, dat ik ook over de audiovisuele kant val mag geen wonder heten. 2.5*

Edit: leukste personage vond ik die hippiepa. Misschien ook een beetje tekenend.

Laat ik dat trouwens nog even onderbouwen, anders staat het zo als een zinloze opmerking. Als ik een homoseksueel was, zou ik deze film als een belediging opvatten. De film bevestigt alle stereotypes, zoals dat homo's per definitie leuk vinden om naar homo clubs te gaan, dat ze travestie leuk vinden, ze lezen homo-bladen. Vooral Ste ontdekt pas net dat hij van mannen houdt en dan vindt hij meteen als deze dingen leuk.

Bovendien zijn de twee jongens die het moeilijk hebben met hun leven en veel problemen hebben, waardoor ook nog is gesuggereerd hebben dat homo's mannen zijn die het moeilijk hebben in de relatie.

En verder vond ik de film ook niet veel. Alleen was het personage Lea wel even grappig; de scenes om het verhaal waren niet meer dan willekeurig.

1*

Aardige film, maar niet echt een hoogvlieger. Ik vond het prille ongemak tussen Ste en Jamie en de latere ontluikende verliefdheid mooi in beeld gebracht (samen in bed, met de voeten naar elkaar ). Maar de troosteloosheid van de Londense arbeiderswijk en alle karakters van dien drukte er wat al te hard een stempel op om het een soort 'onmogelijke liefde' te laten worden. Het verhaal van twee jongens die hun gevoelens een plek proberen te geven was al boeiend genoeg, de kilheid daaromheen leek het verhaal steeds weer te pushen alsof de Ste en Jamie tegen hun wil tot elkaar veroordeeld waren. Als een soort van uitvlucht, wat volgens mij niet de intentie is geweest van deze film.

3*

Weet nog goed dat ik eens op me tiende samen met mijn moeder een homosexuele film op tv hebben gezien, maar hoe heette die nou ook alweer. Naderhand was ik die film alweer vergeten. Totdat ik mezelf opdrong om meer Award Winning Cinema dvd's te gaan kopen. Toen vond ik onderandere ook een titel: A Beautiful Thing, ik las op de achterkant en ik dacht: Heeey, deze komt me heel bekend voor.... maar is dat niet die film......?? Nou, natuurlijk gelijk gekocht en naderhand bekeken, en inderdaad: het was DIE film. Op mijn 10de vond ik het al een mooie film maar nu ik ouder ben en er meer van begrijp is ie namelijk nog mooier.

Dit is een film die heel mooi laat zien hoe het is als je er als puber achterkomt dat je je aangetrokken voelt op jongens, dat je uiteindelijk uit de kast komt, sex krijgt met je beste vriend en.... wat voor gevolgen en invloeden dat geeft aan de mensen om je heen. Gewoon erg knap en sterk verteld en eigenlijk ook heel leerzaam voor als je zelf zo'n iemand bent. Een komedie is het dus eigenlijk niet. Gewoon een heel serieus verhaaltje. Ok, der zitten nog hier en daar nog wat grapjes in, (idd onder andere dat zwarte buurmeisje) maar dat is nou niet echt bepaald komedie-grappig. Wat ik verder nog wel de indrukwekkenste scenes vond was oa die uit de kast kom scene, die scene in die homo-bar, die moeder die eigenlijk ook niet helemaal 100% is en dan vooral der reactie van der waneer ze hoort dat der zoon homo is, en uiteindelijk ook dat einde (dat dansen) vond ik oh zo mooi!

Ja, toch wel een hartverwarmde maar ook indrukwekkende film die je toch wel aan het denken zet. Ook heel goed en realistisch geacteerd. Mijn eerste gay-film was toch echt schitterend.

4,0*

Voor wie een leuke positieve (en sobere) film over homoseksualiteit wil zien, is dit wel een aanrader. Wel een domme zet om de jongens te situeren in belabberde gezinssituaties, met mogelijks de verkeerde boodschap dat hun homoseksualiteit gefaciliteerd wordt (of veroorzaakt) door gebrek aan ouderlijke affectie. Dit voelde verkeerd aan bij mij.

Het acteerwerk was wel in orde. Die vertwijfeling en die zoektocht naar identiteit voelde ik bij momenten goed aan bij de twee jongens. Ook Sandra, de moeder van Jamie, was knap neergezet : een vrouw met veel persoonlijkheid die niet op haar mond is gevallen, maar met een gouden hartje vooral als het op haar zoon aankomt. En het einde mag er ook zijn, waarin beide geliefden zich "outen" en een moment in hun leven bereikt hebben waarin het er niet meer toe doet wat anderen denken.

Het is een film met een hart en met positief sentiment en dat is heel wat. Hoewel ik het globaal bekeken een leuke film vond kon het me echter niet genoeg emotioneel raken om echt goed te zijn.

Deze film is pure nostalgie voor mij! Dus geheel objectief kan ik niet zijn.

Het was mijn eerste homofilm, ik keek hem tijdens de praatgroepavonden van het COC. Een feest van herkenning. Geen overdreven nichten, eens niet die eeuwige oordelende buitenwereld.

Deze film laat zien hoe twee jongens samen de liefde ontdekken. Hoe zij samen met hun gevoelens omgaan. Heel intiem, heel liefelijk, heel teder, heel gevoelig en vooral heel mooi. Mooi omdat het zo herkenbaar is voor velen. Mooi omdat het zoveel andere jongens de kracht heeft gegeven uit de kast te komen. Mooi omdat het zoveel ouders heeft laten inzien dat het echt niet zo'n ramp is als je zoon of dochter net wat anders blijkt te zijn dan je altijd had gedacht.

Een soundtrack van Mama Cass die mij altijd bij zou blijven. Een film die mij doet denken aan mijn eerste schuchtere stappen in het homowereldje en mijn eerste vriend.

Ik zei al, ik kan niet heel objectief oordelen. Deze film zal sowieso altijd voor mij een speciaal plekje behouden.

Mooiste quote uit de film: "while you two were doing a seventy minus one."

3,5 ster

Beautiful.

Mooi simpel verhaaltje wat speelt met clichés maar op de een of andere manier prima werkt. Er worden sympathieke personages neergezet, de cast speelt overtuigend in zowel haast-stereotypen als mooie personages met diepte. Britse humor weet me nooit te raken vandaar dat ik dit hier ook niet echt had opgemerkt, maar de band tussen vooral zoon en moeder vond ik wel mooi en ook af en toe grappig om te zien.

Visueel nergens echt bijzonder, lekker normaal gefilmd maar niet overdreven sentimenteel in beeld gebracht waardoor je een soort van TV-film-look krijgt, en eveneens: het werkt.

Gewoon een goede leuke en makkelijke film die laat zien dat liefde genetisch is bepaald en dat het niet te maken heeft dat je voetballiefhebber bent of dat je thuis zit alleen met je moeder en bevriend met veel meisjes.

3,5 ster

Een echte feelgood film. En redelijk in het portretteren van de achterstandswijk. Ik waardeer hem hoger dan 5 jaar geleden

Ultieme aandoenlijkheid hier! De filmposter schrok me wat af en de laatste scène was in mijn optiek hoogst merkwaardig, maar deze film heeft me blij verrast! Heel mooi om te zien hoe Jamie en Ste, buurjongens in een workingclass flat, langzaam naar elkaar toe trekken, met het gesprekje in de achtertuin tijdens het feestje als glimachend hoogtepunt.

Dat buurmeisje, die is echt van een andere wereld

Romantische coming of age film over twee pubers, school- en buurjongens die meer voor elkaar gaan voelen dan louter vriendschap. Cinematografie is wel te zien dat de film meer dan 20 jaar terug is gemaakt. Plot speelt zich af aan de sociale onderkant van de samenleving in een Britse achterstandswijk, onder andere zichtbaar door gedrag en hoorbaar aan het vulgaire taalgebruik. Eerste halfuur moest ik doorheen worstelen, daarna kwam de film op gang. Tja, dat heet nou de kat op het spek binden: maar één bed..... Haha, 70-1! Grappige vertaling van 'See ya, I don't wanna be ya': de ballen en laat ze niet vallen! Na het barbezoek gingen de remmen los..... De rol van het donkere buurmeisje was geniaal, die actrice kon helemaal los gaan! Muziek van de Sound of Music en de eindscene waren wel een beetje over de (mierzoete) top! Maar het is een lieve en tedere feelgoodmovie. Ik begrijp zeker dat de film inspireerde en de burger moed gaf. De film laat zien dat coming out niet supermakkelijk is, maar de wereld vergaat niet!