Beautiful Thing (1996)

Ik kan je nog steeds niet volgen Gotti. Waarom moet er in hemelsnaam weerstand zijn tegen iemands homosexualiteit? Hoe kom je erbij dat dat verplicht is? Ik vond de coming-out in deze film niet wezenlijk anders dan in Fucking Amal. De dames belanden daarin toch ook niet op de brandstapel omdat ze lesbisch zijn?

Is voor jou een film over de tweede wereldoorlog soms pas geslaagd als je honderden joden in gaskamers ziet omkomen?

Nou ga ik het toch echt voor gotti opnemen, hoor, al heb ik de film niet gezien.

Gotti heeft nergens gesteld dat die jongens het er moeilijk mee moeten hebben (al heeft een dramatische vertelling an sich natuurlijk de neiging om alle mogelijke problemen op te zoeken en uit te vergroten, niet om ze te bagatelliseren of marginaliseren).

Hij stelde dat het in zijn ogen minder dramatisch was dat de jongens hun kennelijke problemen vooral in dialogen bespraken, i.p.v. dat situatie werden getoond, en dat daarmee een deel van de dramatische gegevens naar zijn mening onvoldoende werd uitgewerkt. Dat is een dramaturgische benadering, en geen sociale, voor zover ik kan teruglezen.

Ik lees hier enkele betogen van mensen die 1 zin uit zijn relaas eruit lichten en een sociale lading geven, terwijl de strekking van zijn verhaal helder was, nl. dat hij in FA deels een zelfde thematiek ontdekte, maar dan met een veel rauwere, dramatische vertelling, en dat hij dat die film daarom hoger waardeert dan deze.

Geen woord meer aan toe te voegen...

Discussie zonder einde lijkt me. En om nu niet terug te vallen hoe Gotti het gezegd heeft - maar wel op wat hij bedoelt, stel ik me de vraag: Vind je echt dat de film in de eerste plaats gaat over hoe de buitenwereld reageert op hun homo-zijn?

Volgens mij gaat de film (of het toneelstuk) eerder over hoe de jongens zelf reageren op het homo-zijn. Dan zie je in zij-verhalen hoe het komt dat de buitenwereld zoals ma het niet doorheeft. Het feit wat Gotti aanhaalde over Ste die af en toe in elkaar geklopt werd, heeft dan ook niks te maken met zijn geaardheid, daar is een heel andere reden voor. Maar dat maakt wel duidelijk waarom en hoe Ste reageert op de situatie. 'T is een film over de twee jongens en hun gevoelens - niet over hoe de buitenwereld erop reageert, dat is bijzaak hier. En ik denk dat Titan dit bedoelt met zijn WOII uitspraak.

Misschien zie ik het zo omdat ik me als kind heel gemakkelijk in de jongens hun plaats kon zetten, misschien ook niet. Er zijn nog veel mensen die eigenlijk een homo persoonlijk moeten leren kennen eer ze hun vooroordelen aan de kant kunnen zetten. En toegegeven: films die altijd de kant laten zien zoals Gotti het bedoelt, of series zoals Queer as Folk helpen er niet bij; maar 't is en blijft fictie hè?

Verder lijkt het me onzinnig om deze discussie door te laten gaan. Ik heb mijn mening en Titan heeft de zijne. Dat weten we nu van elkaar, dus lijkt het me onnodig om hier nog over door te blijven gaan. Alles is wel gezegd geloof ik.

Juist dat deze film daar niet overging, terwijl bijna alle coming out films wel focussen op de problemen van de buitenwereld of over het "heftige" homo-uitgaansleven maakt deze film oneindig veel herkenbaarder. Daardoor sloeg deze film bij mij (en heel veel anderen) in als een bom.

Heel erg veel homofilms zijn zo dramatisch van toon. In een flink gaan er mensen dood, worden er drugs gebruikt, worden mensen in elkaar geslagen, wordt met tig verschillende partners naar bed gegaan noem maar op. In BT is alles zo klein en zo gewoon dat het voor mij een stuk realistischer is.

Maar voor sommige mensen wellicht ook wat minder spannend of interessant om naar te kijken.

Er word hier weleens de vergelijking getrokken met Fucking Amal.Ten onrechtte want die vond ik stukken beter en nee niet omdat het 2 meisjes zijn die verliefd zijn.

Prachtige film over verdriet, liefde en tederheid een dikke acht dus 4*

Aardig filmpje, waar me teveel het Jalla Jalla gevoel bekroop. Nergens irritant, maar ook nergens apart of leuk.

Beautiful Thing heeft wel het voordeel van wat scherpere Britse humor, al faalt het dan weer wat op dramatisch gebied. Zoals hierboven al uitvoerig besproken 'hoeft' dat niet in een homofilm, maar als je er dan toch die pesterijen, fysieke mishandeling, arme buurt etc etc bijhaalt mag je er ook wat mee doen.

Verre van een meesterwerk, al kan je misschien wel wat steun vinden in een film als deze. Heb ik natuurlijk niks aan, dat ik ook over de audiovisuele kant val mag geen wonder heten. 2.5*

Edit: leukste personage vond ik die hippiepa. Misschien ook een beetje tekenend.

Ik kan wel begrijpen van wel dingen die ONderhond zegt, maar toch ben ik het hier niet helemaal mee eens, en idd nee, zoals 93.3 zegt heeft het het niveau van Fucking Amal bij lange niet, toch is dit zeker geen slecht filmpie. Ook vind ik dat dingen als mishandeling en pesterijen verder niet moeten worden uitgediept, dan zou het main thema ook niet meer behandeld worden.

Vooral de mishandeling van Ste is al tot de max uitgediept aangezien je het verhaal niet eens uit zijn ogen volgt (de pesterijen van jamy mochten wel iets meer worden uigediept, je ziet alleen zijn moeder erover praten). Maar verder is dit gewoon een zeer leuke feel good movie, met muziek die er perfect bij past en grappige personages en vrolijke kleuren vind ik.

Wist niet dat 1996 zo gedateerd was
De film viel mij een beetje tegen, misschien speelde het gedateerde een grote rol. Net als bij bijv. Secrets & Lies staat mij de hele setting gewoon een beetje tegen. Heb niks tegen Groot Brittannië, maar in film werkt het tot nu toe nog niet zo goed voor mij, het houd me toch vaak op afstand van de personages. Hierdoor werd ik dan ook eigenlijk niet geraakt door het verhaal.

Ik vind het heel goed dat er een dergelijke film gemaakt wordt, omdat het gewoon een thema is die bij veel jongeren speelt. Wel vond ik de mishandelingen van Ste niet altijd nodig, geeft heel erg het gevoel dat de maker er alles bij wilde halen om de jongens het zo moeilijk mogelijk te maken.
De moeder van Jamie vond ik daarentegen wel erg goed, mooi om te zien dat er ook nog mensen zijn die wel begrip hebben

In mijn visie ook verre van een meesterwerk, daarvoor moest er toch echt meer diepgang inzitten, en misschien iets minder 'scherpe' humor, die voor mij vaak flauw was

Volgens mij ging de film niet alleen over de coming out, maar ook over het loskomen uit een beklemmende gezinssituatie. De spanning die er was kwam vooral uit dat gegeven. En daar ben ik het wel mee eens. coming out is toch al zo`n afgezaagd gegeven. En dat het moeilijk lijkt wil niet altijd zeggen dat het moeilijk is. Dat is iets wat deze film ook zegt.

En verder is dit een heerlijke feel good film. Bijna alles word met humor, muziek en nooit helemaal eenzijdige personages gerelativeerd.

Leuke film, totaal ander genre dan fucking amal, ondanks zelfde thema (tiener coming-out). Deze film is grappiger, hilarischer, verschillende rollen hebben karikaturale trekken, geset in het engelse arbeidersmilieu vind ik dat heerlijk.

De bedoeling van de film is volgens mij niet: je het rauwe dramatische aspect van het coming-out thema uitzonderlijk intensief te laten beleven. Dit aspect staat echter wel gewoon overeind in deze film.

Het lijkt mij dat de meeste mensen aan de paar (overigens echt niet vreselijk subtiele) suggesties in de film al ruimschoots genoeg hebben om in zichzelf een zeer levendige voorstelling daarvan te laten oproepen.

Moviemeters die een speciale behoefte hebben aan het beleven van het "rauwe dramatische" aspect van het coming-out thema , moeten dat niet in deze film willen vinden. De mogelijke ellende van de coming-out is gewoon een sociaal gegeven, maar deze film geeft daar een vrolijke kwinkslag bij en dat is de merite van deze film.

Deze film is dan eerder geschikt voor mensen die juist hun buik vol hebben van dat "rauwe dramatische" aspect van het coming-out thema en daarvan geen overmatige illustraties nodig hebben.

Mijn teennagels zitten in de onderkant van mijn voet; zo tenenkrommend was dit.

Laat ik dat trouwens nog even onderbouwen, anders staat het zo als een zinloze opmerking. Als ik een homoseksueel was, zou ik deze film als een belediging opvatten. De film bevestigt alle stereotypes, zoals dat homo's per definitie leuk vinden om naar homo clubs te gaan, dat ze travestie leuk vinden, ze lezen homo-bladen. Vooral Ste ontdekt pas net dat hij van mannen houdt en dan vindt hij meteen als deze dingen leuk.

Bovendien zijn de twee jongens die het moeilijk hebben met hun leven en veel problemen hebben, waardoor ook nog is gesuggereerd hebben dat homo's mannen zijn die het moeilijk hebben in de relatie.

En verder vond ik de film ook niet veel. Alleen was het personage Lea wel even grappig; de scenes om het verhaal waren niet meer dan willekeurig.

1*

Veel jongens die net er voor zichzelf voor uit durven komen dat ze op jongens vallen hebben een enorme behoefte aan dat soort dingen. Voelen dat je niet alleen bent, gewoon heel even ergens zijn waar iedereen op jongens valt. Ik vond dat heel erg realistisch en respectvol gedaan.

Maar buiten dat geldt exact hetzelfde als wat ik hieronder ook al noem.. Waarom suggereert één losstaand verhaal meteen iets voor een extreem heterogene groep mensen?

Vind ik eigenlijk ook een vreemde veronderstelling. Dus deze film moet per see een soort niet bestaande gemiddelde homo laten zien, want anders suggereert de film meteen van alles. Net alsof The Godfather suggereert dat alle Italiaanse immigranten bij de maffia zitten. Ik vind trouwens de problemen van Jamie helemaal niet enorm groot. En ik vind het al helemaal enorme flauwekul dat de film suggereert dat homo's het moeilijk hebben in relaties, dat zie ik al helemaal niet.

Excuus. er waren wat foutjes geslopen in mijn toespraak: "Bovendien zijn de twee jongens die het moeilijk hebben met hun leven en veel problemen hebben, waardoor ook nog is gesuggereerd hebben dat homo's mannen zijn die het moeilijk hebben in de samenleving." Dat was nogal een aardige fout.

Maar goed, ik kan je punt wel begrijpen. Als er een verhaal van twee mensen wordt verteld, kan je moeilijk zeggen dat het niet realistisch is, want een personage kan bepaalde dingen leuk vinden. Ik vind het in ieder geval dat deze film dingen als dat blad, de bar e.d. in de film betrekt.

Aardige film, maar niet echt een hoogvlieger. Ik vond het prille ongemak tussen Ste en Jamie en de latere ontluikende verliefdheid mooi in beeld gebracht (samen in bed, met de voeten naar elkaar ). Maar de troosteloosheid van de Londense arbeiderswijk en alle karakters van dien drukte er wat al te hard een stempel op om het een soort 'onmogelijke liefde' te laten worden. Het verhaal van twee jongens die hun gevoelens een plek proberen te geven was al boeiend genoeg, de kilheid daaromheen leek het verhaal steeds weer te pushen alsof de Ste en Jamie tegen hun wil tot elkaar veroordeeld waren. Als een soort van uitvlucht, wat volgens mij niet de intentie is geweest van deze film.

3*

Kan iemand me nog films aanbevelen die hetzelfde onderwerp behandelen?

Latter Days, Edge of Seventeen, Totally Fucked Up (alle drie slecht imho) en Boys Don't Cry heb ik al gezien. Fucking Amal en Ma Vie En Rose krijg ik deze week.

sommersturm, krampack en y tu mama tambien zijn ook zeer de moeite waard.

Ik ga volgende week kijken of ik alledrie de films ergens kan vinden. Bedankt!

Een slecht uitgewerkt verhaal, geen boeiende personages, slecht acteerwerk samen en je krijgt de film 'Beautiful Thing'. Een film over de Londense 'white trash' met al hun problemen. Geen van de personages vind ik degelijk acteren en weet me te boeien. 'Fucking Amal' is veel subtieler uitgewerkt.

2 sterren

Prachtige, indrukwekkende, verrassende, ontroerende en lieve coming out film, zich afspelend in, zoals dat genoemd wordt, een deprimerende, sociale onderklasse-buitenwijk in Londen. Als regisseur moet je van bijzonder goede huize komen om twee jonge acteurs hun rollen zo overtuigend te laten spelen. Hetzelfde geldt voor de moederrol met al haar overlevingsdrang. Ook de soundtrack is feilloos gekozen.

Van de week weer eens gezien

Het is en blijft een fraaie film! Mede door de sterke karakterrollen, de soms harde confronterende dialogen die afgewisseld wordt met een half woord of de interpretatie van de lichaamstaal van de spelers. Op deze manier een film met een meerdere uitleg.

De acteurs doen het uitstekend, niemand uitgezonderd. Groot pluspunt is de gevatte humor en de meerdere interessante verhaallijnen. Kleine minpunt is dat film wel iets langer mocht duren.

Aanrader, deze kleine mooie integere film.

Een *4.0

Sympathiek filmpje, maar het meesterwerk dat een hoop er hier in zagen heb ik helaas niet kunnen ontdekken. Ik had eigenlijk een veel dramatischere film verwacht, maar het bleek allemaal heel luchtig te zijn uitgewerkt. Vond het ook wel jammer dat die hele struggle niet wat meer naar voren werd gebracht en het inplaats daarvan allemaal wat uit het niets kwam. Daar ga ik de film echter niet op afrekenen want dat waren verkeerde verwachtingen van mij, je zult mij dus ook niet horen zeggen dat het niet realistisch was ofzo. Film is verder lekker feel good, heeft wat licht komisch momenten (dat zwarte buurmeisje!) en kent leuke bijpassende muziek. Het einde was erg zoet, maar achteraf gezien vond ik het wel passen. De mannelijke tegenhanger van FA?

Ik had het zo gehoopt, maar vrees toch dat dat iets teveel eer is voor deze film.

3 sterren

Dit is meer een komedie. (derde genre aanduiding?)

"while you two were doing a seventy minus one"

en natuurlijk Mama Cas en die blowende vriend van Jamie's moeder.

Erg grappig.

Weet nog goed dat ik eens op me tiende samen met mijn moeder een homosexuele film op tv hebben gezien, maar hoe heette die nou ook alweer. Naderhand was ik die film alweer vergeten. Totdat ik mezelf opdrong om meer Award Winning Cinema dvd's te gaan kopen. Toen vond ik onderandere ook een titel: A Beautiful Thing, ik las op de achterkant en ik dacht: Heeey, deze komt me heel bekend voor.... maar is dat niet die film......?? Nou, natuurlijk gelijk gekocht en naderhand bekeken, en inderdaad: het was DIE film. Op mijn 10de vond ik het al een mooie film maar nu ik ouder ben en er meer van begrijp is ie namelijk nog mooier.

Dit is een film die heel mooi laat zien hoe het is als je er als puber achterkomt dat je je aangetrokken voelt op jongens, dat je uiteindelijk uit de kast komt, sex krijgt met je beste vriend en.... wat voor gevolgen en invloeden dat geeft aan de mensen om je heen. Gewoon erg knap en sterk verteld en eigenlijk ook heel leerzaam voor als je zelf zo'n iemand bent. Een komedie is het dus eigenlijk niet. Gewoon een heel serieus verhaaltje. Ok, der zitten nog hier en daar nog wat grapjes in, (idd onder andere dat zwarte buurmeisje) maar dat is nou niet echt bepaald komedie-grappig. Wat ik verder nog wel de indrukwekkenste scenes vond was oa die uit de kast kom scene, die scene in die homo-bar, die moeder die eigenlijk ook niet helemaal 100% is en dan vooral der reactie van der waneer ze hoort dat der zoon homo is, en uiteindelijk ook dat einde (dat dansen) vond ik oh zo mooi!

Ja, toch wel een hartverwarmde maar ook indrukwekkende film die je toch wel aan het denken zet. Ook heel goed en realistisch geacteerd. Mijn eerste gay-film was toch echt schitterend.

4,0*

Aardig klein filmpje met een aantal verhaallijnen door elkaar heen. Niet onaardig, maar qua acteerprestaties had het wel beter gekund. Wel een leuke rol van die moeder. Ook zijn de liedjes leuk verwerkt in de film. Toch: 3 *

Voor wie een leuke positieve (en sobere) film over homoseksualiteit wil zien, is dit wel een aanrader. Wel een domme zet om de jongens te situeren in belabberde gezinssituaties, met mogelijks de verkeerde boodschap dat hun homoseksualiteit gefaciliteerd wordt (of veroorzaakt) door gebrek aan ouderlijke affectie. Dit voelde verkeerd aan bij mij.

Het acteerwerk was wel in orde. Die vertwijfeling en die zoektocht naar identiteit voelde ik bij momenten goed aan bij de twee jongens. Ook Sandra, de moeder van Jamie, was knap neergezet : een vrouw met veel persoonlijkheid die niet op haar mond is gevallen, maar met een gouden hartje vooral als het op haar zoon aankomt. En het einde mag er ook zijn, waarin beide geliefden zich "outen" en een moment in hun leven bereikt hebben waarin het er niet meer toe doet wat anderen denken.

Het is een film met een hart en met positief sentiment en dat is heel wat. Hoewel ik het globaal bekeken een leuke film vond kon het me echter niet genoeg emotioneel raken om echt goed te zijn.

Had ik niet. Dan zou je dus altijd op je tenen moeten lopen als je schrijft over homoseksuelen. De film heeft niks belerends verder en die rare gezinssituaties zie je in zoveel britse sociaal drama's (Loach, Frears, Leigh) Het past een beetje bij het genre (kitchen sink drama), en meestal gaat het daarin over hetero's.