Irréversible (2002)

Wow, erg onder de indruk.

Naar aanleiding van zijn hoge rang in de laddercompetitie en het lezen van een aantal recensies begon ik toch wel heel erg benieuwd te worden naar de film. Bij voorhand wist ik niet echt goed wat ik moest verwachten, een heftige film? Dat was in ieder geval zeker. Toch dacht ik dat de heftigheid meer te zoeken was in een Martyrs achtige vorm. Deze laatste heeft nou niet echt een geweldige indruk op me achter gelaten. Wat dit uiteindelijk bleek te zijn is op een fenomenale manier in beeld gebracht.

De tagline ''tijd maakt alles kapot'' is de basis van de film. Het wordt op een erg goede manier verfilmd. De boodschap wordt zo direct, treffend en schokkend als het maar kan overgebracht.

In het begin was ik meteen een beetje verward, je ziet vaak dat ze beginnen met een bepaalde gebeurtenis en daarna de rest van de film er naar toe werken. Hier werd evenals bij Memento bij het eind beginnen en bij het begin geëindigd. Bij memento was ik niet zo heel erg overtuigd van de toegevoegde waarde, bij deze film past het echter perfect bij het verhaal.

Het aantal heftige scènes in de film valt reuze mee, het is het gevoel dat de regisseur in de betreffende scènes weet te leggen. Alsof je zelf op dat moment er bij bent, je wil ingrijpen maar het kan niet, dat gevoel van frustratie wordt hier perfect verfilmd. Mijn laatste uitspraak zou ik misschien terug moeten nemen. Tijdens de verkrachtingsscène zie je ook een man op de achtergrond verschijnen die nadat hij even bleef staan weer gewoon door liep. Ik denk dat veel mensen in zulk soort situaties niet de dingen doen die ze denken te doen en dat uiteindelijk toch je individuele overlevingsinstinct het van je normen over neemt. Deze kleine gebeurtenis weet de scène net dat ene zetje mee te geven, laat het net boven de andere verkrachtingsscènes uitstijgen. Wederom een zeer succesvolle keus van Noé. Dan hadden we natuurlijk ook nog de scène met de brandblusser. De impact is hierbij vele male groter dan die van bij de saw films, en dat is knap.

De muziek was erg nadrukkelijk aanwezig. Ik stoorde me er totaal niet aan, het paste juist perfect bij de beklemmende sfeer die de film de hele tijd met zich mee droeg. Het gaf een beduidende meerwaarde aan het eerste deel in de film en sloot erg goed aan bij de roes waar de hoofdpersoon zich in bevind.

Dit is ook het geval met het camerawerk. De scèneovergangen zagen er bijzonder professioneel uit. De regisseur heeft echt moeite gedaan om je in het verhaal te houden, zo weinig mogelijk abrupte overgangen en cuts. Deze laatste was misschien wel aanwezig alleen het kwam erg soepel over. Dit is toch wel iets waar ik me erg aan kan irriteren in een film als Paranormal Activity waarbij ik er toch zeker 30 gezien heb door de hele film heen.

Acteerwerk is ook erg goed. Elke speler doet het goed alleen Cassel steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit, werkelijk fenomenaal in beeld gebracht.

En toen kwam het einde, Een einde dat ik totaal niet zag aankomen, ik dacht dat er nog een heftige eindscène zou komen die de rest van de film zou ruïneren. Noé weet zich echter perfect in te houden. Het rustige einde maakt een ontzettend grote indruk, de boodschap ''tijd maakt alles kapot'' wordt hier pas echt duidelijk. Het totaalplaatje dat gevormd wordt kan gewoon niet beter. De scène in het park net nadat je je realiseerde dat het gewoon iedereen kan overkomen heeft een diepe indruk achtergelaten. Al die kinderen die daar vrolijk rond rennen alleen die zo met de kwade dingen van het leven geconfronteerd kunnen worden.

Dit was hem dan, ik heb nog verschrikkelijk veel te zien, te beginnen met de top250 maar misschien geef ik Noé toch even voorrang. Wat wordt de boodschap goed overgebracht, treffend, direct, heftig. Dit zal een film zijn die ik niet snel vergeet. De boodschap die deze over brengt al zeker niet want ook al is hij erg depressief, eerlijk gezegd zit er wel wat in.

5*

Mooie recensie maxroelofs, alleen ben ik niet met je eens dat de boodschap van Irréversible erg depressief is. De boodschap die ik persoonlijk uit Irréversible heb gehaald is dat we soms maar half beseffen hoe hemels mooi het alledaagse leven wel niet kan zijn (zie de romantische scenes plus de eindscène in het park), we moeten niet vergeten om intens te genieten van die mooie momenten in het leven, omdat ons fijne leventje zomaar in één klap afgelopen kan zijn. Dat vind ik niet erg depressief maar gewoon erg realistisch, zoals het bestaan zelf.. En als jij depressief wordt van de realiteit dan is dat je eigen probleem

Bedankt, altijd leuk om een compliment te krijgen natuurlijk

Ieder beleeft de film op een eigen manier, daar geeft deze ook veel mogelijkheden voor. Ik ben het met je eens als ik je berichtje zo lees alleen in combinatie met de quote ''tijd maakt alles kapot. zou ik eerder neigen naar de negatieve kant. Het is een soort van glas is half vol/half leeg vraag. Je kunt beide kanten een mooie invulling geven. Doordat de film zo deprimerend begon en zo mooi eindigde werd ik meer de negatieve kant op getrokken. Het kan ook in het dagelijks leven immers zo allemaal mis gaan. Hier haal ik het vandaan dat ik de film een depressieve boodschap vind hebben maar nogmaals, ik begrijp jou invulling er van ook goed.

Eindelijk een film die nou eens echt shockeert op niveau (in tegenstelling tot veel ranzige pulp dat graag voor 'shockerend' wil doorgaan, zoals Cannibal Holocaust of I spit on your grave, ik noem maar wat.)

Deze film blijft zowel qua vorm als inhoud nog lang naspoken en steken, tewijl je na het uitzitten van het eerder genoemde Cannibal Holocaust en aanverwante pulp eigenlijk alleen maar je schouders kunt ophalen.

Provocatie ten top, rauwe niets ontziende cinema. (Voor het laatst beleefd met Clean, shaven. Ik noem weer maar wat...)

vond er eindelijk niets aan, na hoge verwachtingen vanwege o.a. deze score, enige positieve was de acteerprestatie van cassel en enkele dialogen, dat de film achterstevoren word afgespeeld vond ik geen reden om hem een topper te vinden, to easy, de verkrachtingsscene duurde me ook te lang, en die gaytent bah!

Toch wel een vrij grote teleurstelling. Dan vond ik Baise-moi stukken beter. Irreversible blinkt voornamelijk uit in leegheid en één keer de verkrachting gebeurd is, is er eigenlijk geen enkele reden meer om verder te kijken. Dat was halfverwege de film. Niet dat ik ook maar enigszins uitkeek naar de verkrachting maar goed, zowel het misdrijf als de wraak waren dus voltrokken. Beetje bagger.

Je zat dus niet op een context te wachten?

Hij schijnbaar niet.

Voor mij kwam de tweede helft, inclusief het einde, juist als een mokerslag (context dus).

Het toont lef, dat de makers de 'harde actie' voorin hebben gestopt en naar het einde toe meer ingetogener, en zelfs meditatief, te werk gaan.

Welke context Knisper? Het interesseerde mij niet te zien hoe de relatie tussen het drietal nu precies zat. Er wordt één van hen brutaal verkracht en daarna nemen ze wraak. Meer context heb ik ook niet gekregen.

Voor mij zit de kracht ook vooral in het feit dat je na al het geweld verplicht wordt om naar twee mensen te kijken die met de minuut gelukkiger worden terwijl je als kijker weet wat hun nog te wachten staat. Het creëert een enorm gevoel van machteloosheid waarmee je tot het eind mee opgezadeld wordt.

Gewoonlijk hoor ik dat argument bij martelporno.

Dus dit is martelporno? Geen van beide zit in deze film..

Uiteraard niet, maar in geen van beiden zit er een zgn. 'heel ander niveau' zoals door de fans ervan beweerd wordt. Het is veelal gewelddadige bullshit en zo ook dit.

Ooh wacht, las het verkeerd. Maar dit vervolgens afschrijven als ''veelal gewelddadige bullshit'' maakt mijn eerdere opmerking weer valide.

Ok, eindelijk onder ogen gekregen. Met uiteraard hoge verwachtingen. Ja, schitterend in beeld gebracht, formidabel acteerwerk, heftige situaties en emoties. Bij vlagen irritant, hoe briljant ook.

En het omgekeerde effect werkte prima. Tot de angel eruit is, je één der krachtigste scenes ooit gezien onder ogen hebt gekregen, de frustratie en onmacht van de waanzin begrijpt en meevoelt. Daarna boeit 't me absoluut niet meer. Om de eerste helft nog wat kracht bij te zetten wellicht? Nah, dat hoefde voor mij toch echt niet meer al voegde het puur gevoelsmatig dan nog wel een éen ander toe.

Bij Memento had ik die meerwaarde juist wél in tegenstelling tot wat maxroelofs stelt. Dat werkte naar een clou. Dit werkt meer op het gevoel. Maar dat had ik wel reeds meegekregen.

Een sterke film. Maar om de naam Martyrs in de mond te nemen, zoals eerdergenoemde dat ook deed, die film bracht mij aanzienlijk meer van mijn stuk. Uiteindelijk niet te vergelijken, maar verwachte, net als maxroelofs in eerste instantie een vergelijkbaar drama. Dit pakte geheel anders uit. Anders, niet indrukwekkender echter. Maar dat blijft wellicht heel persoonlijk....

Altijd erg leuk als je gewoon een willekeurige recensie leest en ineens je gebruikersnaam er in terug ziet komen. Verder kan ik je kritiek begrijpen, dat is natuurlijk wat anders dan het er mee eens zijn.

Vond dat je een goed verhaal had neergezet. En noemde daarbij net twee andere geliefde films van me. Daar kon ik dus wel wat mee...

Ik denk dat we beiden van de film hebben genoten. Jouw gevoel vraagt iets anders om sterk geraakt te worden dan 't mijne. En dat blijft natuurlijk zo persoonlijk. Maar we zien en melden wel de sterke kanten van een film ondanks die misschien niet geheel voldeed aan onze verwachtingen..

Irreversible is een film, waarbij het begin met terugwerkende kracht beter wordt.

Het begint in een donkere kamer met twee onfortuinlijke heren, die troost vinden bij elkaar. Waarbij er eentje direct met twee wijsheden aan komt zetten, die sterk in verbinding staan met de film: tijd maakt alles kapot en er bestaan geen misdaden, alleen daden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik moest wennen aan de voortdurend tollende camera in de beginfase. Vooral achteraf gezien wordt hiermee de gejaagdheid van Marcus op functionele wijze geschetst, aangemoedigd door een bangelijke en perfect ondersteunende soundtrack (Rectum!). Het stuk met de brandblusser deed mijn maag net zo hard draaien als de camera. Wat een warrige beestenboel in die kelder van ranzigheid. Knap staaltje cinema.

Irreversible is een optelsom aan langdurige scènes, die kwalitatief een consequent niveau halen. De verkrachtingsscène is moeilijk aan te zien (hoe iemand voor tien minuten plezier een heel leven verkracht), ondanks de bloedmooie Bellucci. De explicitatie hierin zorgt voor het beoogde effect. Ook is het smullen geblazen op het feestje, met een weergaloze Cassel (again). Vervolgens het vrij genante stuk in de tram, waar Alex en Pierre ongegeneerd over seks reppen – de mensen om hen heen zogenaamd vergetende. Dan het verliefde stelletje in hun woning en de toebehorende capriolen. Intens en onvervalst.

De grootste kracht van de film zit hem in de verhaalstructuur, waarbij de hoofdrolspelers, helaas in averechtse volgorde, van de hel naar de hemel vliegen. Tijd maakt alles kapot.

Tja, en dan eindigen met Symphony N° 7 in a Major OP.92 van Ludwig van Beethoven. Daar lig je dan, terwijl de aarde vertrouwd met je mee draait, op het zachte gras, met spelende kinderen om je heen. En de lucht is blauw. Kan het nog mooier? De tijd staat stil.

4*

Een indrukwekkende film maar hij is niet voor iedereen. Wat mij vooral naar de keel greep waren de profetische uitspraken die Alex zelf doet naar aanleiding van haar noodlot, en het feit dat ze door alle drie de mannen in de film op hun manier wordt afgewezen.

Het is geen mysogyne film maar wel eentje die heel duidelijk het verschil tussen vrouwen en mannen aantoont.

Baise Moi meets Memento...

Het realisme is tot het uiterste doorgevoerd met twee gruwelijke zwaartepunte: de moordpartij in de homoclub maar vooral de verkrachting/moordscene in de tunnel. En toch door de opzet van de film wordt alles in perspectief gebracht. Aan het eind blijf je verbluft zitten met niets in handen: wat een mentale dreun geeft deze film. Beide scénes en vooral ook de verkrachting dienen als 'lens' (eh.. referentiekader) voor alle scénes die daarna komen waarbij het (moderne?) individualistische lust en onlust in een zeer ontnuchterende perspectief wordt gezet. Na de verkrachting volgt o.a die discussie (aangespoord door een intellectueel á lá Woody Allen) over sex en jezelf egoistisch laten gaan....en...waarbij juist die extreme woedende zoektocht aan het begin het egoisme juist weer lijkt te overstijgen als een zelfvernietigende opoffering....en die prachtige intieme erotische scéne op het laatst waarbij hij haar grenzen speels lijkt te zoeken.

En dan die obsessieve camera wendingen en buitelingen, de geluiden die de psychische desorienterende toestand benadrukken, waarbij het opportune en het shoquerende samenvalt, want velen zullen afhaken als al die activiteiten in de darmgangen van de homo/sado-club te expiciet worden getoond. Realisme kent zijn ondoorgrondelijke grenzen...laat een darkroom aan die schemerige suggestie over...maar een gruwelijke moord kan duidelijk getoond worden...en verkrachting is 'eeuwig' een discussiepunt. Je zou het als statement kunnen omdraaien: toon homo/sado-erotiek expliciet en moord en verkrachting suggestief. De film zal niet begrepen worden, ook dat lijkt dus onomkeerbaar. Het zijn zo van die hersenpinsels die Irréversible oproept.

Peeping Tom liet al in 1960 ego's (sadistische) grenzen zien...Deze film, ook met een dodelijke blik, zet de menselijke individuele (on)lust, (in gedaante van intellectueel gezever, sex, wraakgevoelens en moord) met terugwerkende kracht vernietigend te kijk.

Het is juist een 'anti-kwalitiet' die filmkunst op scherp zet.

Ontzettend indrukwekkend, een mokerslag!

Geweldig hoe alles achterstevoren duidelijk wordt, waarbij de film van ontzettend donker en shockerend naar een hele fijne dagelijkse realiteit gaat. Voor de kijker (voor mij teminste) werkte deze volgorde juist tegengesteld, de grote schok kwam voor mij op het rustige einde van de film.

In het begin moest ik wel heel erg wennen aan het camerawerk, maar na het zien van de hele film snap je de chaos. Nu kan ik alleen maar zeggen hoe geweldig het camerawerk is, waarbij volgens mij elke scene uit één lang camerashot bestaat, zonder cuts. Heel erg knap! Hierdoor zit je er midden in, maak je deze 1,5 uur als het ware samen met de personages mee.

De keuze om de gruwelijke scenes zo lang en 'in your face' te tonen is dus ook onontkoombaar, dat zou de 'flow' van de film ontzettend breken en daarmee dus ook alle impact.

****

Verdo(e)md misschien is deze film één van de beste films die ik gezien heb...

Vandaag de film voor de tweede keer gezien want ik bleek na het lezen van de eerste commentaren, niet alles begrepen te hebben.. dus was ik benieuwd wat ik gemist had en dat bleek veel te zijn.. heel veel! Tijdens het bekijken van de dvd zat ik te bedenken hoe je deze film in de bioscoop ervaart: ik denk dat mijn verwarring nog groter zou zijn. Verder zat ik te bedenken: stel nou dat ik de enige man was in een filmzaal vol met vrouwen... want deze film moet een absolute nachtmerrie voor vrouwen zijn. Plaatsvervangende schaamte zou ik hebben...want deze film laat impliciet ook zien...zeker op het eind...hoe sex kan afdwalen van haar oorspronkelijke biologische functie en hoe lust in puur egoïsme kan ontaarden...want eigenlijk is dit, overwachts , een heel moralistische film.

"Tijd maakt alles kapot" is een ordinaire plattitude, die dan ook aan het begin (of eigenlijk het eind) door een incestpleger gezegd wordt en hij weet dat bepaalde (emotionele) daden onomkeerbaar zijn en je leven voorgoed tekenen...

Maar plattitudes bevatten waarheden waar we niet om heen kunnen. Intellectueel ingestelde mensen haten vaak doodgewone waarheden die meestal op een concrete werkelijkheid zijn gebasseerd. Maar alles wat we herhalen verwordt tot een cliché...niet de tijd maar de herhalende mens maakt veel kapot. 'Tijd' lijkt... een menselijk al te menselijke abstractie. Het herhaalt kijken naar deze film heeft dan ook een alleszeggend effect... zwijgzaamheid.

"Irréversible" laat de kern van hoe concreet het bestaan is. Wat in de werkelijkheid niet kan, het omkeren van gebeurtenissen, kan film wel verbeelden. En de (morele) consequenties daarvan laat deze film op ongekende wijze zien: zowel inhoudelijk (die fantastische dialogen! o.a.) als cinematografisch. Maar dan moet je wel de afschuw voorbij zijn en nuchter blijven kijken. Wat overblijft is zowel voor gevoel als verstand verbijsterend.

Beethoven op het eind....wat een geweldige keuze! Vergeet niet dat naast al het gruwelijke ook intens tedere momenten (Bellucci!) voorbij komen. Het wonderlijke is dan ook dat door de verbeelde omkering het realisme juist veel heftiger wordt...dat is de moraal van dit vreselijk geniaal verhaal.

(er zweeft, gezien de context van deze film, een zeer ongepast cliché door mijn hoofd die de spijker op de geile kop slaat: "praatjes vullen geen gaatjes"....)

Ben een tijdje zelfs fanatiek elke onvoldoende stemmer op grond van beoordeling en onderbouwing hiervan aan het aanvallen geweest. Deze film beschuldigen van exploitatie is in mijn ogen volstrekte raaskallerij en maakt me oprecht boos. Irréversible is een regelrecht meesterwerk en als je dat niet in kunt zien dan is dat een persoonlijke tekortkoming van de kijker en valt de filmmaker niets te verwijten.

lol

Haha

Iemand zin om verder te discussiëren?