Efter Brylluppet (2006)

Prachtige film met veel dilemma's en diepgang voor elk personage, een goed verhaal en geweldig acteerwerk. De film had enorm goede scènes en een grote dosis drama, dat overigens niet te veel werd. Wat mij wel de hele film lang stoorde was het camerawerk. Het ging veel te vluchtig en stond nooit ergens lang stil. Ook zat de film vol gestopt met irritante close-ups van de ogen van die ongelukkige mensen. Behalve dat, heb ik me toch wel vermaakt, maar hiermee verliest de film een halve ster van mij.

Goed.

Maar ik had toch iets beter gehoopt. After The Wedding is op veel vlakken sterk, maar bij momenten dreigt het allemaal sentiment op z'n Hollywoods te worden. Zo is de overspelige man van de dochter een stap te ver. Alsof men het allemaal nóg wat "erger" wilde maken. Helaas, overdaad schaadt.

Een goede cast maakt dat die overdaad niet stoort. Mads Mikkelsen is wederom sterk, al is het geen onemanshow geworden. Daarvoor acteert Rolf Lassgård te goed, als pafferige miljonair.
Aan de kant van de dames is het wat minder. Vooral de actrice die de dochter speelt moet nog een paar bokes eten eer zij weerwerk kan bieden tegen bovengenoemd acteergeweld.

Susanne Bier doet wat ik van haar verwacht had. Enkel de soundtrack is wat experimenteel, maar dat heeft wel iets. Het camerawerk is ook weer zo'n gevalletje van op de huid zitten, al is het schokkende vrij beperkt.
De dosis klef sentiment zit wat mij betreft op z'n maximum.

Kleine 3,5

Eentje die al enige rekbaarheid vraagt van de kijker, maar daarna weet het ook nog eens van geen ophouden. Genoeg is blijkbaar niet genoeg. De start in India verraadt z'n intenties, we gaan iemand een lesje leren, eenmaal op de bruiloft gaat het draaien. Bier geeft de toch al vurige confrontaties een extra lading mee via een energieke stijl met allerlei close-ups en driftig geknip, daarbuiten komt dat nogal eens overdadig en drammerig over.

Enkele rustige en sfeervolle shots werken beduidend beter. Het blijft lange tijd wel een onderhoudende zit, totdat de laatste troef middels de onthulling wordt uitgespeeld. Vanaf dat moment is de film eigenlijk goeddeels opgerookt, maar Bier vult nog een half uurtje door drama op drama op drama te stapelen. Alsof ze het er wil inpeperen. Met die gedachte heeft iets dergelijks al gauw een averechts effect en zakt haar film stilletjes door z'n hoeven.

Degelijk Deens drama. Het acteerwerk is zeker in orde. Het plot kent één verrassende wending, de reden waarom Jacob naar Denemarken wordt gehaald, maar verder zijn het voornamelijk nogal soapachtige verwikkelingen. Jammer, daar had meer uit gehaald kunnen worden. Het camerawerk beviel me ook niet echt, te veel snelle wisselingen en close-ups. Niet al te overtuigend.

Menslievend drama dat zijn effect niet mist. De intenties van Jörgen waren in het begin niet echt duidelijk. De Denen houden wel van familiebekentenissen. Denk Festen en After The Wedding zit op enkele momenten goed in de buurt, hoewel niet op zo'n pijnlijke manier natuurlijk.

Wanneer de onthulling komt schuift alles duidelijk op zijn plaats; al moet ik zeggen dat het allemaal nogal vergezocht overkwam. Soms had ik ook de indruk dat de juiste dialogen, de juiste woorden in bepaalde situaties niet kwamen opdagen. Dit frustreerde soms wel 's... zo van zeg het toch in plaats van te zwijgen. Maar ja, anderzijds is die onhandige communicatie ook typisch menselijks.

Een aantal heel goede scènes omvat de film wel en veel daarvan is voor het konto van Rolf Lassgard, die op het eerste zicht verdacht lijkt, maar in feite een zieke man is die uit een allesomvattende liefde voor zijn familie handelt . Zijn laatste scène met zijn echtgenote gaf me echt een krop in de keel. Waar Mikkelsen de hoofdrol speelt in de eerste helft, wordt hij in de tweede helft wat op de achtergrond gezet om Lassgard zijn rol uit te laten spelen. Niet mis : Mikkelsen is een goed acteur, maar steek hem nooit in wat anders dan drama's...dat kan de man niet aan (uitzondering voor Le Chiffre in Casino Royale) .

De Denen tonen weer dat ze enorm veel talent hebben voor dit soort drama's, en van zowat alle acteurs ga je houden tegen de film beëindigd is.

Bier weet zich weer niet onder het gekunstelde scenario van Jensen uit te filmen. Ze probeert van alles, maar ik geloof het geheel geen minuut. Kleine individuele momentjes (secondenwerk) wel, maar bij drama dat erom schreeuwt geloofd te worden, is dat te weinig. En ik kan me er maar niet los van krijgen dat het bedacht is. En voor een film die zo echt wel zijn is dat een probleem. Er zijn best wat lichtpuntjes en daardoor 2,5 sterren.

Er is een fijne grens tussen echte emotie en sentiment. Die grens wordt hier mijns inziens niet overschreden, dankzij het natuurlijke acteerwerk en de realistische filmstijl.

Susanne Bier is beïnvloed door de principes van Dogma 95 en Lars von Trier, met name in het gebruik van handcamera. Dat levert beelden op die vrij dicht staan bij de menselijke manier van kijken: met schokjes, niet helemaal stabiel. Ze wijkt echter ook af van die principes: soms gebruikt ze een streepje achtergrondmuziek en er komt een korte flashback in voor (het overspel).

Jacob Petersen (Mads Mikkelsen) moet zijn wilde jaren gekend hebben met seks, drugs en rock & roll, geen type om mee te trouwen. Daarna moet hij naar India getrokken zijn om vanuit een naïef idealisme de wereld te willen verbeteren. Jörgen (Rolf Lassgärd) is zijn tegenstelling: een succesvol zakenman met vrouw en kind. De botsing tussen deze twee uitersten vormt de basis van het verhaal. Het blijkt dat ze elkaar nodig hebben. Jacob heeft Jörgen nodig voor zijn geld; Jörgen heeft Jacob nodig om zijn plaats in te nemen na zijn dood. We komen niet te weten aan welke ziekte Jörgen lijdt. Hij ziet er wel erg gezond en energiek uit voor iemand die nog slechts maanden te leven heeft, al is dat niet onmogelijk.

Het meest volwassen personage is Helene (Sidse Babbett Knudsen, later bekend van Borgen). Of zij Jacob helemaal Jörgens plaats in zal laten nemen, blijft een open vraag, maar ik heb de indruk dat zij degene zal zijn die dat beslist.

Een punt van discussie kan zijn of Jacob de juiste beslissing neemt door zijn leven in India in te ruilen voor dat in Denemarken, en dus zijn pleegkind Pramod voor zijn biologische dochter Anna.

Dit is een geslaagde tussenweg tussen een traditionele plotopbouw en een Europese, realistische stijl. Ik wil meer Bier!

Elke keer als ik Mads Mikkelsen zie spelen, dan ben ik weer overdonderd. Die man kan werkelijk alles spelen. Ook hier zet hij weer een fantastische rol neer.

Wat het grote manco van de film is, is dat er in de tweede helft van de film zoveel onlogische gebeurtenissen plaatsvinden die je echt uit de film halen. Dat is echt zonde, want voor de rest is dit een heerlijke film. De film opent met Sigur Ros, wat nooit een straf is, en dat nummer zet ook de sfeer van de film heel goed neer. Het is een heel ontroerende film en de acteurs doen goed hun best.

“Is it because the houses are far apart that the people are far apart?”

Bijzonder krachtige film van Susanne Bier. Het sterkste punt van Efter brylluppet is de precisie waarmee Bier te werk is gegaan bij het uitwerken van de personages. Ze komt echt tot de kern van ieder personage, en dit zijn mensen die allemaal worstelen met de keuzes die ze in hun leven hebben gemaakt (of moeten maken). Personages die door een blik, een traan, of een explosie van emoties voor meerdere kippenvelmomenten zorgen. Acteurs als Mikkelsen, Lassgard en Knudsen zijn weergaloos.

Efter brylluppet is naast een familiedrama in het begin ook een familiemysterie. Gelukkig wordt dit mysterie niet te ver doorgevoerd en na een half uur weet je eigenlijk al grotendeels waar het verhaal heengaat. Daardoor ligt de focus op de personages en dat is een goede keuze van Bier. Jacob, Jorgen en Helene zijn personages die alle drie zo hun eigen keuzes hebben gemaakt in het leven en daar nu mee worden geconfronteerd. De emoties lopen hoog op en worden genadeloos blootgelegd door het fenomenale camerawerk van Bier. Een oog waar een traan uit rolt, lippen waar een lach zich langzaam vormt, of juist trillende lippen van verdriet etc. Bier zit met haar camera dicht op de emotie, waardoor de impact nog groter is. Dat komt ook door slimme regiekeuzes (de uithaal van Jorgen op het laatst, gelijk gevolgd door zijn begrafenis). Als laatste moet ook de muziek een compliment krijgen. Sfeervolle en indringende muziek die bepaalde scènes echt versterken. Een Deens meesterwerk van Bier.

After the wedding was een film waarvan ik veel verwachtte mede omdat hij in de top 250 genoteerd staat op MM. Ook naar Mads Mikkelsen is het steeds vreugdevol uitkijken. We volgen Jacob Petersen die als ontwikkelingswerker in India op zoek gaat naar extra sponsors om zijn kinderproject levendig te houden. In zijn thuisland Denemarken komt hij zo in contact met een rijke dominante magnaat. In ruil voor financiële zekerheid dient hij te voldoen aan een aantal voorwaarden die op het eerste zicht bizar lijken, maar die in de loop van de film snel duidelijk worden.

Het is een film die gaat over het maken van keuzes en de gevolgen dat deze keuzes hebben voor zichzelf en de andere. De personages staan centraal en naast Mikkelsen (Jacob) springt vooral de persoon van Jörgen (Rolf Lassgård) in het oog. Jörgen is een autoritaire man die steeds bekomt wat hij wil en is het gewoon dat mensen naar hem luisteren. De ontstane privé- en persoonlijke kwestie maakt hem extra kwetsbaar. Ook dan nog tracht hij de touwtjes in handen te houden, los van wat anderen daarvan denken.

Het familiedrama wordt beetje bij beetje ontrafeld. Het sterke camera- en acteerwerk zorgen ervoor dat je "in" de film zit. Emoties komen sterk naar voren en zorgen voor een groter effect. Aan de andere kant lijken de gebeurtenissen wat bij de haren getrokken en berust veel op toeval. Naar verloop van tijd heb je de idee naar een soapontwikkeling te zien met de intriges en driehoeksverhoudingen. Zeker en vast een goede film, maar hij mist de kracht die ik bvb wel heb bij bvb Jagten of in mindere mate Festen (om er nu twee andere te noemen van Mikkelsen). Ik vrees dat ik deze film na enkele maanden "vergeten" zal zijn. En laat dat nu net voor mij persoonlijk het verschil zijn tussen een 3,5* en een 4,0*.

Stevig drama dat in het begin lijkt in te zetten op het contrast tussen de armoede van het Indiase weeshuis en de achterlijke luxe van Mikkelsens Deense hotelkamer, maar al spoedig gaat de film een heel andere kant op. Zwaar en emotioneel maar nooit larmoyant, fantastisch geacteerd door alle betrokkenen en met een flard Sigur Rós als bonus. Hoewel ik bij een tweede kijkbeurt natuurlijk al voorbereid was op de plotontwikkelingen deed dat nergens afbreuk aan de ervaring, maar helaas kan ik niet hetzelfde zeggen over de montage met al die inserts en close-ups van betekenisvolle details.

Een meer dan behoorlijk drama die qua inhoud in één adem genoemd kan worden met Festen. Wanneer kan je nu beter met een familie ontboezeming komen dan tijdens een feest of trouwerij? Daar houden die Scandinaviërs kennelijk wel van.

Veel beelden met contrast, de wereld waar Jakob zich voor inzet en zich vervolgens in bevind om maar eens één te noemen, hoe je toch gelukkig kunt zijn met minder en ongelukkig met alles, en de keuze waar Jakob voorgesteld wordt. Ik persoonlijk vond het niet erg verassend. Het droop er natuurlijk af dat Jakob voor iets anders gehaald was door Jorgen en nadat de conclusie kwam dat Jakob en Helene elkaar kenden had ik al zoiets van is Jorgen stervende? Dat hij stiekem pillen uit een kluisje haalt en Jakob ondertussen de vader van de oudste dochter blijkt te zijn was voor mij de bevestiging. Desalniettemin ontplooit de film zich wel in een aantal goed geacteerd scenes waar de vonken en het vuur afspat zoals het gesprek in de keuken. Geweldige acteurs zowel Mikkelsen als Lasgard. Een man overigens waar het afstraalt dat hij een mannetjesputter eerste klas is die altijd zijn zin krijgt en waarschijnlijk nog nooit een moment van zwakte getoond heeft of ziek geweest is en nu geconfronteerd wordt met het onvermijdelijke. Mooi gevormd karakter ook hoewel soms licht stuitend, maar het verklaart wel de hele aanpak.

Mooie cinematografie, sfeervolle muziek, mooie fade in en fade out's. Goed geacteerd, apart verhaal. Goede film in die zin, maar het niveau van Festen tikt hij net niet aan.

Tijd om de film te zien, zeker omdat ik me nog weinig kon herinneren van de film. Ideaal dus om me opnieuw te laten verrassen. Uiteraard opnieuw van genoten, met momenten komen de scènes echt wel binnen. Er wordt tijd genomen om het verhaal te vertellen en het acteerwerk is zeer sterk.

Visueel is de film niet bijzonder, het gaat vooral om het verhaal en de personages. Maar wat Susan Bier wel goed in beeld brengt is de twijfel in deze film. Vooral hoofdfiguur Jacob Petersen staat voor een groot dilemma en het wordt zeer goed in beeld gebracht hoe hij de opties afweegt, hoe hij nadenkt over prioriteiten, de pijnlijke keuze die hij moet maken.

'After the wedding' is de rode draad in de film, omdat de personages hun onuitgesproken woorden blijven uitstellen tot 'na de trouw'. Maar ook hoe alles verandert na die trouw. De vraag of je goed doet om dingen te willen vergeten en verder te gaan, of net over praten met je geliefde. En wat de gevolgen daar van zijn.

Heerlijke film die het nog altijd doet na zoveel jaren. De hoge score is nog steeds gegund. Ik laat me binnen enkele jaren graag opnieuw verrassen en hem nog eens bezien.

Na lange tijd weer eens herkeken, blijft 'n mooie film met, naar mijn mening, zeer goed acteerwerk van Mikkelsen én Lassgard als gevoelige bullebak. Dialogen zijn interessant en geen onderwerp wordt vermeden. Mooi !

De Deense regisseuse Susanne Bier opent Efter Brylluppet op redelijk ambitieuze wijze, maar eenmaal de kern van het verhaal naar voren komt heeft ze weinig originaliteit meer in te brengen. Het is een gemengd interessante film die knap gebruik kan maken van een sterk spelende Mads Mikkelsen en Rolf Lassgård, maar even snel vervalt in ietwat theatrale dialogen en geforceerde dramatiek. Qua visuele regie zorgt Bier voor een redelijk rauwe toonzetting en kiest de locaties knap uit, maar door de redelijk claustrofobische manier van filmen is daar voor de kijker weinig van te genieten. Bovendien had Bier zich er goed aan gedaan om alle pogingen tot een intensere wisselwerking tussen personages achterwege te laten, aangezien ze vooral als negatieve bliksemafleider werken. Enkele wendingen zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het overige schouwspel liet me vooral koud. Het acteerwerk is sterk, maar de film wist me niet te raken en zal waarschijnlijk tegen volgende week aan alweer uit m'n geheugen verdwenen zijn.

Leek me wel interessant, dit drama met Mads Mikkelsen, die altijd wel indrukwekkend acteerwerk laat zien in zijn films.

Ook hier weet hij de film te dragen, een typisch Deens drama met een interessante doch ietwat absurde hook. De rollen worden verder uitstekend ingevuld door Sidse Babett Knudsen (die ik herkende uit Westworld) en Rolf Lassgård.

Toch kon ik niet zo heel veel met het plot. Het bood wel wat ruimte voor menselijk drama en ontroerende momenten dochter ontmoet biologische vader, Jørgen blijkt ongeneeslijk ziek maar ik vond het niet interessant genoeg uitgewerkt, het bleef inhoudelijk nogal aan de oppervlakte.
Ook vond ik het een beetje rommelig qua montage en sommige shots zelfs op het amateuristische af (de oog-closeups, de dieren aan de muur... iets waarvan een filmstudent zou zeggen dat dat lekker symbolisch is).
Ben ik trouwens de enige die dat 'ik wil niet dood'-meltdown momentje van Rolf Lassgård een beetje over the top en lachwekkend vond? Had wel wat subtieler gemogen.

Desalniettemin geen slechte film, met name door het verder prima acteerwerk.
Kleine 3,5*

Een film over opoffering. Jacob die de luxe en de welvaart van Denemarken de rug toekeert om in India weeskinderen te helpen, en zijn tegenpool Jorgen die over zijn schaduw heenstapt om zijn gezin te helpen na zijn aangekondigde dood. Ik vond het eerlijk gezegd nogal gekunsteld. Bier bedoelt het vast goed, maar ze zoekt het drama gretig op en eenmaal gevonden wordt dat met uitroeptekens in je oor geroeptoeterd. Iets dat bij mij averechts werkt en daarom staan dergelijke goedscorende drama's mij vaak tegen.

Mikkelsen kun je wel op een boodschap sturen, hij weet daarom nog wel iets van zijn niet zo interessante rol te maken, Lassgard doet het op zich ook niet slecht maar zijn personage vond ik te ongeloofwaardig. Ik vond het al met al nogal een vervelende film.