Efter Brylluppet (2006)

Er zijn maar weinig regisseurs de laatste jaren die wat mijn betreft Susanne Bier kunnen overtreffen. Na mijn eerste ervaringen namelijk brodre en open hearts (die iki beide geweldig vond) keek ik hoopvol uit naar deze film. Waar ik vooraf dacht dat het niet kon gebeurde toch. After the wedding is nog een beter als bovengenoemde. Belangrijkste reden hiervoor is het fantastische acteerwerk. Rolf Lassgård zet misschien wel de meest indrukwekkende filmrol neer die ik de laatste jaren heb gezien. Verder is het verhaal van de film prachtig. Het wordt zonder poespas getoond en lijkt uit het leven gegrepen. Enige nadeel hieraan is dat ik waarschijnlijk midden januari al de beste film van 2007 heb gezien maar dat neem ik op de koop toe. Ga nu eerst maar eens slapen en dan morgen eens goed nadenken over een top 10 plaats.

5*

Net als timbo_ was ik uitermate benieuwd (na Open Hearts en Brothers) naar de nieuwe Bier. En ze flikt het weer.

Bier zoekt de emotionele grens op van de toeschouwer. Haar stijl is intensiteit. Veel gebruik van close-ups van handen, strelingen, tranen, ogen, gewoon de kleine bewegingen van de mens: een universele taal. En dat werkt uitstekend, je waant je echt aanwezig in dezelfde ruimte waar het drama zich afspeelt, ipv de filmzaal.

In Efter Brylluppet gaat Bier een grote stap verder dan in haar vorige twee tranendal-films. Voorspelbaarheid. Het plot is oh zo voorspelbaar en oh zo soap-achtig, Bier zoekt de irritatie-grens op. En met deze film zit ze flink ruzie te maken met de douaniers, want ze gaat er net niet overheen. En dat is het knappe, want de "ja-nu-weten-we-het-wel... kom-maar-met-de-aftiteling" gedachte komt slechts 1 keer voor (dat hele gedoe met Pramod overschrijdt de grens). Hieruit blijkt dat Bier rijp is voor Hollywood, de stap die ze ook gaat maken met haar nieuwe film (en natuurlijk de Oscar-nominatie voor deze prent).

Inhoudelijk is Bier Hollywood. In de uitvoering juist niet. Geen opsmuk, geen aanzwellende violen (ze gebruikt wel Sigur Ros en the Weather Girls...), en veel belangrijker, de irritaties blijven achterwege.

Het is wonderbaarlijk knap dat een film die zoveel tranen op het celluloid laat zien - alsof je naar de Niagara-watervallen aan het kijken bent - dat je verstomd alles gadeslaat in plaats van de 'yeah right' wegwuiverij. En alles is - ik herhaal het nog maar een keer - ontzettend voorspelbaar. Maar Biers stijl is uniek en gedurfd. Ik slik het als zoete koek.

Ach, en dan nog de cast... je kijkt naar mensen, niet naar acteurs. Rolf Lassgårds performance is geniaal.

Opmerkelijk dat Susanne Biers films hier op MovieMeter betrekkelijk weinig stemmen hebben, daar dient verandering in te komen. Sla een hoop tissues in en ga naar deze film. De tranen en snot komen vanzelf.

Opnieuw 4 dikke sterren. Hopelijk laat Bier zich niet misleiden door Hollywood en RTL4-vrouwen-avond-films.

Vond die beschreven scene helaas te tranerig om helemaal te overtuigen. De 'dicht op de huid' camera zorgt in deze film wel voor fantatische registraties van menselijke emoties. Nadeel is wel dat het verhaal te makkelijk is. Was het zowel qua stijl en verhaal meer als vorige Bier films, had dit een meesterwerk kunnen zijn. Maar toch is het een indrukwekkende film.

Een van de meest intrigerende films die ik heb gezien. Het is lastig om de film achteraf goed te bevatten. Daarvoor is het verhaal te overdonderend en de cast te overtuigend. Een bijzondere film, die op al even bijzonder wijze is gefilmd.

Ik ben enorm benieuwd naar de overige films van Susanne Bier, want deze gaat rechtstreeks in mijn top 10.

Tja, ik vond het niet meer dan een standaard drama filmpje.

Meest bezwaarlijk vind ik de enorme zoetheid waarmee het verhaal wordt overgoten. Echt geleden wordt er nergens, lijdenswegen worden niet belicht , hoop gloort telkens om de hoek. Leuk voor een feel - good film, maar daarvoor neemt deze prent zich veel te serieus en is de uitwerking van de film degelijk maar zowel qua verhaal als qua stijl enorm voorspelbaar. Bier gaat zelfs bijna over de rand door gelukkig maar een keer een typisch soap element in de film in te passen. Tenenkrommend! Als papa uiteindelijk niet tegen zijn dochter durft te zeggen dat hij doodgaat en uiteindelijk iemand anders alles opbiecht. Zulke soaptrucjes zijn flauw, goedkoop en wekken een vorm van schijn sentimentaliteit op bij mij.

De beelden vanuit India zijn aardig en benadrukken op een juiste manier de complexe situatie waarin Mikkelson verzeild is geraakt.

Meesleepend is de film vaak wel. Maar dat zijn zoveel films. Krappe 3,5*

Overigens wel mijn 2de film van Mads Mikkelson op een dag. Dat kan ik ook niet elke week zeggen.

Prachtige film, aangrijpend en meeslepend. Mooi geconstrueerd, met fantastisch camerawerk en een doeltreffend gebruik van close-ups. De cast is ook superieur, met Madsen uitstekend als altijd en geweldige rollen van Lassgard en de mooie Knudsen. Hier valt weinig negatiefs over te zeggen. Aanrader!

Deze film beviel mij uitstekend. Dat kwam niet alleen door het camerawerk en de overtuigende acteurs, maar ook verhaaltechnisch zat het naar mijn mening wel goed. Waar andere films de afgelopen jaren de film laten draaien om de twists, doet deze film het net andersom en zorgt ervoor dat het verhaal erop vooruit gaat.

In eerder reviews wordt soms getwijfeld aan de geloofwaardigheid van deze film om verschillende redenen. Maar wat mij betreft is dat niet terecht, omdat alle gebeurtenissen in de film voortkomen uit één gebeurtenis. Namelijk het besef van Jørgen dat hij doodgaat, waardoor hij het hele proces in werking laat treden. Al met al een krachtige film en wellicht de beste film van 2006.

Scandinavische films en familiefeesten, het blijft een bijzondere combinatie. Om van de tafelspeeches nog maar te zwijgen! After the Wedding doet het gelukkig weer helemaal anders en is daarmee een meer dan aardige film. De personages vooral zijn overtuigend. Het uitgangspunt van het verhaal is ook best sterk maar dat wordt wat verdrongen door de overdaad aan drama. Aan de ene kant is dit noodzakelijk, om Jacob en de uitkomst van zijn worsteling geloofwaardig te houden. Aan de andere kant: het is gewoon teveel. Gelukkig wordt de emotie nergens opgezoet, wat al een prestatie op zich is.

Cinematografisch is dit weer een typisch product van de Deense drukte. In een besloten lokatie vind ik dat toch beter werken dan hier. Daarbij is de belichting en de toegevoegde muziek wel gelikt, waardoor de indruk ontstaat van het zoeken van een iets te snelle, moderne uitstraling. Wel aardig zijn dan weer de motieven met korte beelden (bloemen, herten).

Ondanks kritiekpunten is dit toch een goeie film, die je met name knap laat meeleven met de vier hoofdpersonages. Maar eens wat meer van Bier gaan opzoeken. 3,5*

Viel me toch wat tegen. De film begint prachtig met de beelden in het weeshuis en de muziek van Sigur Ros, maar de verwikkelingen in Denemarken zijn wat doorzichtig en hangen daardoor tegen het langdradige aan. Wel erg sterk spel van de cast (zonder uitzondering), mooie muziek en mooie beelden, maar verhaaltechnisch blijft After the Wedding steken in het moeras der middelmaat.

3*.

Ik doe Bier achterstevoren. Afgelopen zondag zag ik het redelijke The Thins we Lost in the Fire, haar eerste Hollywood film. Vond deze niet heel sterk, maart na het zien van After the Wedding is het mooi om te zien dat er nog best wat Bier invloeden in die film zitten, misschien bij vlagen nog wel extremer dan in deze film. De vele close-ups werken hier wat minder intens, dan bij Bier's laatste, maar dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat het verhaal zich hier na verloop van tijd pas ontvouwt en zo de intensiteit langzaam opbouwt.
De scène waar Jorgen eindelijk beseft dat hij écht doodgaat gaat onder je huid zitten en beklijft enorm. Totale paniek en totale waanzin. Erg mooi.

Ben benieuwd naar meer werk van Bier...

4*

Tjonge jonge wat een film zeg! Regisseuse Susanne Bier heeft mij met deze Deense film enorm weten te raken zeg. Ik heb zelden een film gezien, die mij zoveel emotie op deed wekken aan het einde, als bij deze film.

Het acteerwerk van zowel Mads Mikkelsen als Rolf Lassgård is fenomenaal te noemen. De rest van de cast levert trouwens ook prima werk af. Ook de dilemma’s waarin de mensen zich in deze film voor geplaatst zien zijn vaak moeilijk en de gevolgen van de keuzes leveren een aantal zeer indrukwekkende en zwaar emotionele scènes op, zonder dat het er ook weer te dik op ligt.

Het camerawerk is apart, met vaak korte shots van de mensen waar erg op ingezoomd wordt, zodat de emoties van degenen zeer duidelijk naar voren komen. Deze manier van filmen is niet voor elke film even prettig, maar hier werkt het en wordt de film juist sterker, ook omdat het sterke acteerwerk op deze manier nog duidelijker naar voren komt.

De film is op een geven moment misschien enigszins voorspelbaar, maar dat maakt de film zeker niet minder genietbaar. Indrukwekkend drama dus, met een einde waar je stil van wordt. Ik ben na deze film zeker benieuwd naar andere films van Susanne Bier. De film krijgt van mij de maximale score en komt ook nieuw binnen in mijn top 10, al moet ik nog even nadenken over de plek.

5,0*

Met grote verwachtingen gaan kijken (aangeraden, hoog gem. én al een tijdje op de lijst) en tja... daar komt ie dan:

Waar de eerste 20 minuten nog hoopvol waren, begon daarna het kwartier waarvoor ik gevreesd had van tevoren (heb de samenvatting nooit gelezen btw), met het voorspelbare verhaaltje er aan vast (deed enigszins aan Festen denken, waar ik van tevoren dus bang voor was).
Gelukkig dat alles wat er na kwam beter en beter werd, vind het wel jammer dat sommige inzoom momenten (lichaamstaal bijv) zeer goed gekozen waren, terwijl het soms ontzettend overbodig of zelfs irritant was. Hetzelfde geldt voor het montage knip/plak werk, soms een goed sprongetje en soms irritant. Rolf Lassgård speelt hier gewoon Mads Mikkelsen naar huis trouwens, die kerel speelde echt goed. (Nog een klein pluspuntje: gelukkig kwam dat overspel van Christian niet meer terug in de film.)

Pramod en de muziek zijn nog 2 enorme pluspunten: 3,5*

Degelijkheid is de grote troef van S. Bier.

Dit is nu precies zo'n film die oerdegelijk in elkaar zit en die bijna geen strafpunten verdient. Tuurlijk, er werd soms fragmentarisch gemonteerd wat gelukkig niet zwaar werd doorgevoerd maar juist met precisie gedoseerd werd. Net zoals veel andere punten in de film doet S. Bier alles goed zonder te overdrijven. Men neemt een stel indrukwekkende acteurs die hun gang mogen gaan zodat het filmfeestje los kan barsten en voilá, een film die voor bijna iedereen is weggelegd imo (dat kun je uit het tegenstem gedrag herleiden).

Voor de soundtrack is ook behoorlijk op "safe" gespeeld, Sigur Ros.

Aangenaam om in een film toe te passen, maar wel weer "veilig".

Gelukkig bestaan er dus ook nog regisseurs die precies binnen de lijntjes blijven en daar ook écht goed in zijn!

Dit alles kan je heerlijk wegkijken zonder bang te worden om in één of ander Happiness-achtig tafereel terecht te komen. Nope, degelijkheid in zijn beste vorm tref je hier aan.

Het lijkt alleen wel of je naar een moderne versie van "Dallas" zit te kijken maar dan in een mooiere kortere versie.

Verder heb ik alleen Things we lost in the Fire gezien van haar en die kun je wel enigszins met elkaar vergelijken.

Toch heb ik niet het gevoel gehad een meesterwerk gezien te hebben, daar is het allemaal net ietsjes te braaf voor.

Een welverdiende 3.5* die staat als een huis net als TWLITF die trouwens ook uitblinkt in gebakken deeg.

De huwelijksspeech van de bruid zet de poort open naar een boeiend verhaal, maar, eerlijk gezegd, als ik moet kiezen tussen dit verhaal en de acteurs die het allemaal geloofwaardig maken, dan kies ik resoluut voor deze laatste.

Goedkoop, niet meer of minder.

Wat Co Jackso zegt klopt deels, bijna al het drama komt voort uit één gebeurtenis. Daar moet je alleen wel 90 minuten op wachten, tot die tijd is het zuchten en kreunen als er weer een "revelatie" komt. Snik, snotter, moeilijk kijken en drie minuten later alweer vergeten. Soap, iemand ?

Deels dus, want het overspel bij de dochter hangt er maar zo los aan vast dat de intenties van Bier toch minder nobel blijken. Daarom blijf ik er toch bij dat deze film vooral uit is op goedkoop effect (en daar blijkbaar goed in slaagt).

Enige wat de film draaiende houdt is het aardig spel van de acteurs en degelijk tot goed kleurgebruik. Verder faalt Bier eigenlijk op alle vlakken. Meest opzichtige zijn de close-ups, duidelijk ergens in een boekje gelezen dat dat de intensiteit zal verhogen. Zoals elke kok echter weet is er meer dan een eenvoudig kookboek nodig om een lekker gerecht te maken. Hop beeld van een oogje, hop beeldje weer weg is niet intens, het is een goedkope poging tot sfeer. De editing is echt zo slecht dat het irriteert. 0 gevoel, 0 intensiteit, 100% gefaald. Ook de intermezzos van plantjes en een dood vosje zijn eerder lachwekkend dan pakkend.

Gooi daarbij een werkelijk hilarisch misplaatste soundtrack (leek meer iets voor een film als Blood Diamond) en wat overblijft is een film die zo uit een arthouse fabriek komt gerold.

Duidelijk dan ook waarom deze in de Top 250 is gesukkeld. Goedkoop sentimenteel drama, zo intens als de verlebberde tuinplantjes die geregeld door het scherm vliegen en uit elkaar geregen door een editor die beter een keertje naar de les zou gaan ipv enkel het lesboek te lezen.

Resten het goede spel, met name Rolf Lassgård (Mikkelsen vond ik maar matig - een teveel aan moeilijke blikken) en af en toe wervelend camerawerk en mooi kleurgebruik. Zolang het in beeld mocht blijven ten minste.

2*

Hoge verwachtingen had ik van After the Wedding gezien de vele positieve recensies en het hoge gemiddelde, helaas heeft deze film mij toch erg teleurgesteld.

Het begin in India is erg goed, maar zodra Jacob terug komt in Denemarken vervalt de film in een te lang uitgerekte soap.De ontwikkelingen waren voor mij niet echt interessant om te volgen.Af en toe kent de film nog wel zijn sterke momenten en dit komt vooral door het goede spel van Mikkelsen, maar ook zeker Lassgård spat van het scherm.Het mooiste moment tussen die twee vond ik het gesprek tussen beide als Jacob net is weggelopen omdat hij in Denemarken moet blijven wonen erg mooi en ingetogen gebracht.Jammer dat deze toch wel ietwat zware film niet de hele tijd een goed niveau behoud en steeds weer terugvalt in ietwat te lang durende soap-achtige ontwikkelingen.

Zoals al gezegd is het acteerwerk heel goed.Dit kan ik niet echt zeggen van de prut editing en het magere camerawerk.Qua editing begon ik me al snel te ergeren aan de grote hoeveelheid snelle jump-cuts.Het shaky camera werk vond ik ook niet altijd even passend en veel shots zijn gewoon niet mooi vond ik.

Niet het meesterwerk waar ik een klein beetje op gehoopt had.Bij vlagen goed, maar helaas wegen daar meer minpunten tegenop en zit er voor voor mij niet meer in dan,

een magere 3*

Ik vond het drama wel goed werken.

De beginscènes in India vond ik wel interessant om volgen. Goede blik op het leven van Jacob en zijn persoon zelf. Het hele verhaal wist me zo wel te boeien. Schitterend gespeeld door Mads Mikkelsen.

Dan gaan we dus over naar de plotttwist die ik ten zeerste kon smaken, geef ook een nieuw volledig element op het verhaal en had zoiets nooit zien afkomen.

En dan begint het eigenlijk nog maar. Het meeleven is makkelijk door het uitmuntende acteerwerk al mocht er van mij op veel drama nog iets dieper zijn ingegaan. De andere 2 twists zijn dat dat Jorgen stervende is en Anne bedrogen wordt, op dat laatste wordt eigenlijk maar kort op ingegaan.

Visueel zit het wel goed. Ik vond het een redelijke frisse film met goed camerawerk. Enkel heb ik de indruk dat er nogal wat fout gelopen is bij het monteren, soms vond ik het nogal storend. Soms ook ietsje teveel close-ups met tranen kan ik dat wel smaken maar zo even handen in close-up brengen zag ik het goede er niet van in.

****

Wow, wéér zo'n sterke film van Bier (de sterkste van haar tot nu toe) met een plot dat zich erg mooi ontvouwt gedurende de film. Het bevat erg veel ellende, misschien iets te overdreven her en der, maar door het realisme is het allemaal bijzonder sterk. Vooral Rolf Lassgård's karakter (vadsige rijke kerel) is erg boeiend. In het begin moest ik continu om hem lachen, omdat het zo'n typische eikel was, die een onoprechte indruk bij je achterlaat. Held Mads Mikkelsen zet uiteraard ook weer een puike prestatie neer.

Deze film even laten bezinken en dan toch moeten vaststellen dat dit een steengoed drama is.

Wat een tragedies allemaal in deze film. Jacob die z'n ex na 20 jaar terugziet, vaststelt dat hij een dochter (Anna) heeft op haar bruiloft notabene, dochterlief die dan bedrogen wordt door haar man amper enkele dagen na haar bruiloft, haar vader Jørgen (niet haar echte pa dus) die ongeneeslijk ziek blijkt te zijn...en Jacob in ruil voor veel geld vraagt/verplicht in Denemarken te blijven om voor z'n gezin te zorgen... Ja, de dingen zullen na de bruiloft nooit meer hetzelfde zijn.

Gelukkig is het geen aaneenschakeling van triestheid, er zijn ook lichtpuntjes voor iedereen: Jacob die opfleurt als hij z'n onbekende dochter ontmoet (en vice versa), tussen z'n ex Helene en hem zit nog heel wat frustratie (20 jaar!) maar toch voel je dat de liefde nog niet volledig weggeroest is. Jørgen, van wie ik eerst dacht dat het een gewiekste snode zakenman was, blijkt gewoon een goede huisvader te zijn die zich geweldig amuseert met z'n jonge tweeling Morten en Martin.

Het verhaal heeft me geen seconde verveeld en ik vond het ook niet gekunsteld overkomen. Ik had op het einde gewoon zoiets van: Jørgen, jongen, dat heb je goed gefikst, en m'n sympathie voor die kerel nam nog toe.

Kortom, ik vond dit een zeer mooie film met tal van pakkende momenten waarin alle emoties die een mens maar hebben kan de revue passeren.

Mooi om zien hoe op het einde, wanneer Jacob Pramod vraagt of hij niet mee naar Denemarken wil gaan, het in feite Jacob is die Pramod meer gaat missen dan omgekeerd. Maar uiteindelijk beseft hij wel dat de jongen daar waarschijnlijk beter af is dan in een vreemde cultuur.

Kleine noot: Denen en speechen, het gaat niet samen en het gaat altijd mis (zie Festen)

Lag al maanden op de plank en eindelijk gekeken en was toch wel onder de indruk. Hoewel sommigen de verhaallijn ongeloofwaardig vinden deel ik die mening niet. Het camerawerk vind ik eerder ingenieus/vernieuwend dan storend. Wel ligt hier en daar misschien teveel de nadruk op sentiment. Met name doel ik dan op de relatie tussen Jacob en Pramod (en waarom wordt in godsnaam steeds Its raining men gedraaid?). Wel vond ik ook dat het spel van Mikkelsen wel erg emotieloos en vlak was, in tegenstelling tot Rolf Lassgård die een werkelijk fantastische rol neerzet. Jammer van het einde, maar verder toch een sterk drama met veel mooie momenten.

Aardig.

Zo'n film die prima in elkaar steekt, waar ik het gemiddelde wel begrijp, maar me verder niet zo raakt. Eerste stuk vond ik erg goed, emotioneel ook goed in balans, en vooral goed geschreven dialogen en prima geacteerd.
Halverwege stokt het wel wat, en begint de film een tikje in een sleur te raken. Voelt ook steeds meer aan als een opstapeling van dramatische elementjes, wat een beetje bedacht aandoet. Begon me (waarschijnlijk doordat het me steeds minder ging doen) ook steeds meer te irriteren aan het camerawerk, die shots van de ogen zijn vaak wel effectief, maar waaroom nou elke keer in te zoomen op een mond of een topje van de neus? Nogal overdadige dramatiek, ook nog even dat kleine ventje op het einde, wat ik erg typerend vond voor de film.

Uiteindelijk een film met een uitstekend verhaal als basis, met een sterke cast, maar vaak iets te dramatisch.

3*

Gisteravond voor de tweede keer herzien, maar wat geeft het. Ik deed het vrijwillig en de film boeit alleen maar meer en wordt alleen maar mooier. Susanne Bier is een top regisseuse en kan dit grote familie drama heel mooi verbeelden. Een terugkomend beeld in haar films zijn de vage beelden van de natuur, viel me op. Een geloofwaardige film die niet als luchtig mag omschreven worden, soms erg ontroerend en tja... zielig? Ja, zielig. Wat een cast, prachtig. Susanne haalt het uiterste uit haar acteurs, geeft vrijheid en zo kunnen zij een geweldige prestatie leveren. Een film die iedereen moet zijn - als het aan mij ligt. Nog steeds 4,5 ster!

Dit was de tweede keer, na 'Brothers' (ze zaten met z'n tweeën in een deel van de deftige 'Directors Collection') dat ik me behoorlijk bekocht voelde na het zien van een film van mevrouw Bier. Alweer een scenario dat bezaaid lijkt met explosief materiaal, maar nu blijken het zelfs allemáál blindgangers te zijn. Een gekunsteld verhaaltje hoeft geen bezwaar te zijn, als je dat gebruikt als kapstok voor het creëren van boeiende confrontaties, zware dilemma's, of wat ook maar een aardig inzicht biedt in de menselijke conditie.

Maar hier gebeurt helemaal niks! Ja, er is iemand met een merkwaardig plan, en verdomd, het lukt, zonder noemenswaardige problemen. Nou, fijn. Zo'n karakter als dat van Jorgen vráágt er natuurlijk om, om tot de grond toe te worden afgebroken (en daarna eventueel weer te worden opgebouwd, voor mijn part).

Maar nee, het is en blijft een geweldig toffe peer, die door iedereen aanbeden wordt; alleen het Jacob-karakter sputtert - totaal niet overtuigend - een heel klein beetje tegen. Wat een grandioze miscast trouwens, die Mikkelsen in deze rol. Is dit een gedreven, idealistische ontwikkelingswerker? Een kindervriend? Een liefhebbende vader voor zijn dochter? Ik geloof er echt helemaal niks van. Dit lijkt me meer een huurmoordenaar. Het is dan ook niet meer verbazingwekkend dat de in potentie dramatische spanningsboog Denemarken-India (zijn trouw aan 'zijn' Indiase zoontje) geruisloos in elkaar zakt. Dat leek ook nergens naar, die relatie.

En wat is dat toch met dat gesjouw en gezwaai met die camera? Met dat soort fratsen kun je hooguit iets ondersteunen, een bepaalde sfeer of dramatische spanning; maar je kunt er toch niks mee creëren? Proberen authentiek te doen komt heel gekunsteld over. In die lijn ligt denk ik ook de reden waarom ik over dit soort films zo pissig kan worden: het wil meer lijken dan het is. Dit is een soap-gezelschap dat net doet alsof men een kwaliteitsfilm gemaakt heeft.
'Ik ben de jus vergeten...boehoehoe!!'
Inderdaad. Ze is de jus vergeten. Boe.

Mijn eerste kennismaking met Susanne Bier. Een prachtig familiedrama. De dramatische gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op, waardoor het verhaal bijna overkomt als een soap-serie. Maar dan van een veel hoger niveau.

De handheldcamera en het feit dat de camera vaak dicht op de huid van de acteurs zit, verhoogt de intensiteit en urgentie van de scenes. Susanne Bier balanceert op het randje van vals sentiment, maar valt nergens overboord. Mede door de goeie casting van acteurs die naturel en echt overkomen.

Na deze film herzien te hebben stem verhoogd naar 4.5.

Dit is een prachtige film die je goed weet te raken, aan de reacties hierboven te zien is niet iedereen daar voor in de wieg gelegd. Als je een echte aktie film type ben, en niet van drama kan genieten, kun je beter deze film niet kijken, tenzij je echt geinteresseerd bent in een drama.

Het is het mysterie wat je weet te binden aan efter bryluppet. Wat is het motief van Jörgen om Jacob naar denemarken te halen? Als later de puzzelstukjes in elkaar worden gelegd is het zowel geniaal als ontzettend mooi en vooral onverwacht. Jörgen speelt zijn rol dan ook zeer overtuigend. Afgezien van de Deense taal die mij ook enorm weet te boeien.

De locaties waar de scenes zijn opgenomen zijn prachtig, ontzettend mooie natuur, prachtige landhuizen en stijlvolle inrichtingen en mooie scandinavische vrouwen maken deze film ook nog een lust voor het oog. De criticasters van deze film lijken vooral moeite te hebben met de focus die regiseuze bier veel op de ogen of andere gezichtsdelen legt. Ik heb hier totaal geen moeite mee, het versterkt juist de emoties die de hoofdpersonen willen overdragen.

ten slotte wil ik nog zeggen dat ik de muziek goed bij de film vind passen, en het mysterieuze van deze film versterkt.

Deze film staat bij mij op nummer 1 door de impact die efter brylluppet op je heeft.

De films van Susanne Bier variëren van heel mooi tot prachtig. Ik heb er nu vier gezien en deze is met afstand de beste daarvan*).

Schitterend verhaal, dat Bier nog versterkt door het gebruik van zeer indringende, intieme close-ups.

Ook het acteren is ijzersterk, vooral door Rolf Lassgård. Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat hij destijds voor zijn rol als Jørgen geen Oscar-nominatie heeft gekregen.

*) Ik ben reuze benieuwd naar Brødre, maar die kijk in het weekend of volgende week.

Mooi Deens drama dat af en toe iets te sentimenteel wordt, maar Bier houdt nu eenmaal van hardcore-drama. De acteurs leveren allemaal goed werk en vooral Mikkelsen, die langzaam maar zeker een van mijn favorieten aant worden is. Prima film.

Tja... drama ten top!

Niet dat ik het hierdoor een slechte film vind, maar interessant is het toch ook niet. Het verhaal komt bovendien ook nog eens traag op gang, om nadien wel in een (kleine) stroomversnelling terecht te komen. Wel zéér goed aan deze film zijn de acteerprestaties. Vooral Mads Mikkelsen doet het echt uitstekend. Ik had hem al eerder aan het werk gezien in Adams æbler, waarin hij toch ook schitterde (hoewel ik dat ook niet meteen een topfilm vond).

Goed gespeeld drama dat het laatste half uur te makkelijk wordt, helaas... maar qua regie en acteerwerk erg goed gedaan. 3/3,5*

Mads Mikkelsen, een fantastisch acteur.
Bijvoorbeeld in een zeer goed gespeelde scene op de bruiloft van de dochter, waarin Jacob in haar toespraak bemerkt dat hij haar vader is. "Skol!"
Diverse overige scenes deden mij eveneens aan Festen denken, net als deze.
Wrange familiegeheimen, die ingrijpende gevolgen hebben bij uitkomst.

Het overige acteerwerk vond ik ook uitstekend, een groot pluspunt van de film.
Het is een prachtige film met twee verhaallijnen, een in Kopenhagen en een in Bombay.
Tevens is het een film die emotie kan opwekken bij de kijker.
De uitvoering is goed, beeld en geluid uitstekend, locaties mooi om te zien.