Primal Fear (1996)

Vorig weekend opgezet. Wilde deze al lang zien, maar een blu-ray duurde voorheen wat lang voor deze uitkwam. Uiteindelijk toch besteld en de ENG subtitles vind ik dan wel prima.

Erg duistere film met een mooie cinematografie. Omgevingen en ruimtes zijn goed in beeld gebracht, maar ook expressies van de acteurs (vooral Norton dan).

Wel moest ik op een gegeven moment denken aan iets wat ik al had gezien (en dat was nageaapt van deze film)... Baantjer: De Cock en de Enge Moord. Dit gegeven is compleet van deze film gestolen (behalve dan de uitkomst van deze film).

Duidelijk dat deze film dit beter voor elkaar heeft, een van Norton's eerste rollen en meteen al erg overtuigend. Edward Norton vind ik wel echt een goede acteur die ook achter de schermen erg belangrijk en invloedrijk is.

Goed neergezet drama / thriller. Heeft de tand des tijds ook zonder mobieltjes etc zeker doorstaan.

Primal Fear is een goed rechtbank-drama met Richard Gere. Gere zet een sterke rol neer als de arrogante advocaat en Edward Norton was ook goed als het jongetje.

Ik verbaasde me er een beetje over dat het zo lang duurde voordat het misbruik ter spraken kwam. Tegenwoordig is misbruik denk ik het eerste waar men aan denkt als iemand een priester vermoord. Wat dat betreft waren het toen betere tijden (of in ieder geval vrolijker). Ik hoopte eigenlijk dat er nog wat meer achter zou zitten, maar dat bleek niet het geval.

Het rechtssysteem dat we hebben werkt voor geen meter en al helemaal dat van Amerika niet. Zoals in de film wordt ook word gezegd gaat het helemaal niet om de waarheid, het is gewoon een groot juridisch spelletje tussen de aanklager en de advocaat van de verdachte. De rechter geeft ook geen zak om wat nou de waarheid is en verklaart doodleuk een hele getuigenis ongeldig als ze er zin in heeft. Waarom zou je niet van strategie mogen veranderen al je nieuwe informatie hebt? Als die Janet aan het einde ook nog gaat klagen dat ze haar baan kwijt is... dat jochie is zijn leven kwijt en jij klaagt over je baan. Maar goed, uiteindelijk blijkt dat jochie gewoon een grote klootzak die zelfs zijn advocaat manipuleert. Die twist zag ik eerlijk gezegd niet aankomen en maakt de film nog onheilspellend ook.

De film was mooi opgenomen, deed vaak een beetje denken aan The Fugitive met Harrison Ford. De muziek van James Newton Howard vond ik erg goed.

Uiteindelijk een prima film, met voldoende wendingen om je aandacht vast te houden.

Redelijk drama met wat thrillerelementen.

De film start, met een mysterieuze moordzaak die veel vragen oproept, veelbelovend. Spanning volop. Dat gaat een tijdje goed. De neergang zet in als de handeling zich langzamerhand verplaatst naar het proces en naar de rechtbank. Het vergaren van de bewijslast is een levendig en spannend avontuur. Het gedoe in de rechtbank is theatrale onzin en valt in spanning niet mee.

De advocatentruukjes van Gere zijn van een lachwekkende simpelheid. De voorstelling waarin een advocaat van allure met belegen trucs en eenvoudige provocaties geroutineerde mensen in de war brengt, onbeheerste reacties uitlokt en zelfs machtige entiteiten aan het wankelen brengt, is erg ongeloofwaardig. Het is allemaal nogal overdreven en daardoor teleurstellend voorspelbaar.

Dat zijn de personages ook. De uitgesproken zwart-wit gekleurde personages zijn simpel leesbaar. Goed is goed en slecht is slecht. Lekker herkenbaar. Lekker makkelijk. En net als je daaraan gewend bent, is er (oh verrassing) opeens wat voorzichtige nuance. Is er warempel ruimte voor wat verandering in kleur als iemand wikkend en wegend lering trekt en met hernieuwd zelfinzicht de goede kant kiest. Ontroerend.

Norton acteert prima. Zijn scènes roepen onbestemdheid en ongemak op. Hij is eigenlijk het enige personage dat daarin slaagt. Het lukt Gere niet.

Aardige film. Af en toe spannend. En af en toe wat simpel en voorspelbaar.

Wéér een goede rechtszaak film, het houdt niet op. Kan me geen slechte herinneren eigenlijk.

Deze is behoorlijk aan de thriller achtige kant ipv drama. 2 uur en 10 minuten lijken lang, maar tempo zat er behoorlijk in aangezien er steeds nieuwe stof aan komt waaien, met de nodige twists. Weet nu na een uur nog steeds niet wat ik van de laatste moet vinden trouwens, al is het alleen al genieten om Norton bezig te zien.

Richard Gere en de mooie Linney, nooit eerder van gehoord trouwens, zijn een duo vol chemie. Echter is er maar 1 (super)ster in Primal Fear: Edward Norton... Geniaal!

Saai.

Als regisseur scoort Hoblit best goed, maar ik moet zeggen dat ik zijn naam nooit eerder bewust ben tegengekomen. Fracture vond ik al redelijk flauw, deze is nog een graadje erger, want veel meer dan een suf rechtbankdrama is Primal Fear niet.

Het jaar verklaart anderzijds wel een beetje de hoge score. Een film die duidelijk op de twist-wave van films als Scream of The Usual Suspects teert. Misschien dat het einde in '96 een geweldige twist was, maar anno 2017 schrik je nog amper op van zo'n plotkronkel, al helemaal wanneer het er nogal achteraangeplakt uitziet.

Gere is een wat karakterloos acteur, Norton vind ik normaal best goed maar zijn personage is té doorzichtig hier. Het ziet er ook geacteerd uit, net als de rol van Linney, die dik tekort komt als geloofwaardige advocaat. Plot en regie kunnen deze film dus al niet redden.

En van een 90s rechtbankdrama enige audiovisuele stimulans verwachten is ook wat naief. Het wordt in beeld gebracht en af en toe klinkt er geluid, veel meer valt daar niet over te zeggen.

Een nogal duffe film dus, met een apart hoge score. Bij veel films is het de uitwerking of de keuzes van de regisseur die bij mij tot een lage score leiden, waardoor ik een hoge score nog wel kan plaatsen (smaak enzo), maar bij Primal Fear mist toch vooral de hand van een regisseur. Grijs bandwerk, buiten wat genreclichés valt er zéér weinig te beleven.

1.5*

Als Onderhond weer ergens een slechte recensie plaatst ben ik eerder geneigd de film te kijken dan wanneer het een goede recensie is

Gelukkig hou je je er niet naar of je had je halve top 10 nooit gezien!

Ik zat de reacties te lezen hier en meerdere keren wordt er verwezen naar Cuba Gooding Jr. Liet me wel even giechelen. Hij is Andre Braugher, niet Cuba Gooding Jr.

Goeie film overigens.

Goede film, goede acteurs, om de één of andere reden kon ik het einde soort van aanvoelen en ja hoor....!

Behoorlijk matige rechtbankthriller. Gere probeert wel heel gladjes over te komen, maar slaagt daar niet heel erg goed in. Norton speelt wel best aardig en had wellicht nog wat meer aan bod mogen komen. Minpunt is dat het verhaal nergens echt interessant of spannend wordt. Enkele zijplotjes worden nauwelijks echt verkend en de rechtbank scènes zijn niet al te boeiend. De twist aan het eind maakt weinig indruk.

Gere mag dan niet de beste acteur zijn, hij is wel geschikt voor deze rol. Zijn hoofd past als geen ander voor de gladheid van advocaat Martin Vail. Ook Edward Norton speelt erg schitterend. Eerlijk gezegd vind ik dit misschien zijn sterkste prestatie tot nu toe. Het einde zag ik helemaal niet aankomen. Ik vind het dus persoonlijk wel een geslaagd einde.

Rechtbankdrama's vind ik meestal nog wel boeiend maar veel hangt af of de juiste vragen gesteld worden en hoe het gebracht wordt. A Time To Kill vond ik wat beter door onder meer de sterke speech van McConnaughey. Met de twist komt Primal Fear op dezelfde hoogte.

Geweldig goede film.

Fantastische cast en een rol op het lijf geschreven voor Richard Geere.

Spannend en doordacht met toch nog een verassend einde die ik niet aan zag komen

Degelijke thriller cq rechtbankdrama heeft de allure van een TV film, op cinematografisch gebied was het wel erg mager. De film moet het dan vrijwel alleen van de acteurs en de plot hebben, die best aardig is maar waarbij het einde er helaas veel te dik bovenop gelegd wordt, de triomfantelijke Norton die en passant nog even de moord op zijn vriendin opbiecht, dat had echt wel wat subtieler gemogen. Het moest er kennelijk even diep ingewreven worden. Redelijke Gere, een (op het einde na) prima Norton en ook leuke bijrollen van McDormand, die zich kennelijk 60 uur in de luren liet leggen en de mij onbekende Braugher.

Zo'n film waarbij ik puur op de cast ben afgegaan. De drie hoofdrolspelers hebben meerdere goede films op hun naam staan en ook in Primal Fear doen ze het uitstekend. Gere en Linney zijn op dreef, maar het was met name Norton die indruk wist te maken. De film komt wat langzaam op gang, maar weet zich desondanks binnen niet al te lange tijd te ontwikkelen tot een spannende rechtbankthriller. De plottwist op het einde, waar blijkt dat Roy Martin al die tijd voor de gek gehouden heeft, zag ik absoluut niet aankomen en liet me, hoewel het wat vergezocht is, met stomheid geslagen achter...

3,5*

Zeer degelijke thriller. Gere speelt een rol die op zijn lijf geschreven is en hij speelt het echt en overtuigend. Met een nog jonge Norton die met deze film solliciteert voor zijn rol in The Score.

Het einde had van mij niet gehoeven al doet het (gelukkig) niet af aan de thematiek van de film. *4.0

Heerlijke thriller.

Een arrogante advocaat die alles doet om te winnen is de ideale rol voor Richard Gere. Al zie ik Christian Bale dat ook wel doen. Dé ster van Primal Fear is wat mij betreft toch Edward Norton. Fenomenaal in de scène waarmee de kijker kennismaakt met Roy.

Wat is Laura Linney in deze film bloedmooi. Maura Tierney ook. Bij elkaar dus een geweldige cast voor zo’n film die ook nog een verrassende plottwist kent. Ik had het zelf totaal niet verwacht. Ik voelde wel dat er nog iets ontbrak maar dat werd dus pas aan het eind van de film duidelijk.

Mooie poster trouwens!

De film zet een mooie sfeer neer en is onderhoudend. Het eind van de film zal sommigen verrassen. Al met al een prima rechtbankfilm zoals er in die jaren veel verschenen.

Degelijk en droog.

Moeilijk om bij herziening te beoordelen. Komt natuurlijk voornamelijk door de inmiddels bekende twist, die als een vanzelfsprekendheid boven de ontwikkelingen hangt. Daar komt nog eens bij dat het fenomeen Multiple Personality Disorder inmiddels een van de meest verstofte plotwendingen is, waar je als kijker bedacht op kunt zijn. Waarschijnlijk was het destijds wat schokkender en tegen groter effect in te zetten, misschien mede door het extra staartje (dat het dus geen MPD blijkt).

Neemt niet weg dat Nortons debuut er eentje is om in te lijsten. De fragiele Aaron steekt sterk af tegen de agressieve Roy en ook de overgangen zijn door Norton sterk gespeeld. Een geroutineerd zelfvoldane Gere en weinig sprankelende Linney en McDormand hebben het nakijken, want in feite komt de charme van deze film voor een groot deel op Nortons conto.

Wat extra politieke verwikkelingen om het aan te kleden, alsmede een wat laag tempo zorgen ervoor dat het een wat lange zit is, al kan dat eveneens komen doordat ik 'm al eens had gezien. Wat wel echt opvalt is dat de film audiovisueel echt gortdroog en minimaal op het scherm verschijnt. Vaak inherent aan rechtbankdrama's, maar hier bleef het toch wel op armetierig niveau steken.

Al met al een halfje aftrek. Nog altijd degelijk en redelijk vermakelijk, maar nergens hoogstaand. Ja, behalve dat acteerwerk van Norton uiteraard.

Heerlijke onzin.

Laatste kans op Netflix en ik was eigenlijk van plan The Warriors te kijken, maar ik had toch net iets meer zin in wat Hollywood-vermaak. Wat me vooral van de film aanspreekt is dat ik meer dan twee uur écht geboeid ben gebleven. Fijne acteurs, dat lekkere jaren '90-sfeertje en een prima tempo: ik zat me erg goed te vermaken. Het script fáált qua geloofwaardigheid, maar dat deed Wild Things ook en dat vond ik ook te gek. Iets kan nog zo ongeloofwaardig zijn: als het zo lekker wordt uitgeserveerd als dit heb je mij vrij snel mee.

Die plottwist: zie het verhaal hierboven. Vergezocht, maar toegegeven - ik zag 'm niet aankomen. De vergelijking met een zekere Baantjer-aflevering uit die tijd was mij ook al snel opgevallen waardoor ik het gegeven van een persoonlijkheidsstoornis - aanvankelijk - niet zag aankomen.

4,0*

Een rechtbankfilm valt altijd wel binnen mijn interesse, dus in deze Primal fear had ik wel zin. In Richard Gere iets minder. Al vond ik dat hij zijn rol als gehaaide mediageile en gladde advocaat met verve vervulde. Vail heeft er alles voor over om te winnen en doet dat ook meestal. En alle (emotionele of strategische) trucs zijn dan welkom. Aaron, gespeeld door een schitterende Edward Norton, is hiervoor geknipt: een onzekere stotterende en zielig kijkend personage. Het is vooral hun samenspel dat het een boeiende film maakt.

Het eerste uur sleept wat aan, maar kom later pas echt op gang. Het psychiatrische onderzoek is maar beperkt om echt conclusies aan te verbinden, maar daar val ik niet over. De zijplots rond het politieke luik vond ik niet noodzakelijk, maar stoorden niet.

Het einde is verrassend en is knap gedaan al viel ik niet helemaal zelf uit de lucht. Al is het niet zo simpel al het lijkt. Dit is geen algemeen goed en het is een zeer kleine minderheid die vanuit een psychisch profiel in staat zijn tot dergelijke leugens en bedrog. Erg fijn om eens gezien te hebben!

An sich best een hele aardige rechtbankthriller, maar hij blinkt nergens in uit. Begint overigens goed, maar verzand al snel in een doorsnee film die maar heel weinig boeiende zijplots heeft. Het onderzoek rammelt aan alle kanten. Ik moest nog even aan Ellie Lust denken dat je na een moord ook als rechercheur nooit op het plaats delict mag komen zonder pak. Ze liepen hier allemaal lekker doorheen. Weg bewijs. Zat vol met ander DNA. Voor die tijd misschien nog niet baanbrekend, maar toch.

Beste rol vond ik die van Edward Norton, die perfect had kunnen passen in rollen van Hannibal. De gladde aal Richard Gere vond ik gemiddeld, wat ook gold voor de sigaretten rokende Laura Linney. Onze rechter had er kennelijk weinig zin in. Haar depri gezicht kwam steeds heel opvallend, bij meneer Gere in beeld. Toch wel gek dat hij wel heel erg veel interrupties kreeg. Mevrouw "Linney" mocht wel lekker door met haar pleidooi, terwijl daar ook genoeg momenten in zaten voor een "bezwaar".

De band daarin tegen vond ik wel interessant. Opvallend nog steeds zeer actueel. Onze katholieke priestertjes hadden toen nog vrij spel, maar in deze film is er toen nog niks naar buiten gekomen. Dan had Primal Fear toch nog een heel behoorlijke opzienbarende film kunnen worden. Helaas, komt dat niet echt uit de film en gaat het vooral om de "dader" van de moord. Het eind vond ik dan weer wel sterk. hij neemt ze immers allemaal in het ootje. Beetje onduidelijk vond ik het verhaal van Linda. Ik heb kennelijk wat gemist, of het is een behoorlijk plot hole geworden. Ze bleek op het eind vermoord te zijn door de jongen, maar tijdens de film bleef haar rol vaag en was er niemand die haar ging zoeken. Misschien heb ik het gemist?

Afijn Primal Fear is zeker niet slecht, maar niet meer dan een gemiddelde advocatenthriller.

Film 3.5
Beeld blu ray 3,5
Geluid 3.5
Extra's geen.

Er zijn van die films ..Eigenlijk meer waard als 5 sterren .

Edward Norton heeft hier een Oscar voor gekregen en wel verdiend natuurlijk

maar eigenlijk verdient Laura Linney ook een Oscar voor deze film . Buitengewoon glorieus goed

geacteerd . Ze is geweldig , fantastisch en dat terwijl ze toen nog net begon in haar carrière

Maar ook eigenlijk Richard Gere en Terry O'Quinn en John Mahoney en Alfre Woodard

verdienen ook een Oscar voor deze film .

Geweldige goede rechtbank film . Goed verhaal en buitengewoon goed geacteerd.

Heerlijk !

Sorry mijn fout ,,,hij had wel een Golden Globe gekregen ..

Das ook een hele mooie prijs ..de prijs is ter erkenning van uitmuntendheid in film en televisie .

Van 3,5 ster naar 2,5 ster.

Vond hem nu veel te lang duren, een half uur korter was beter geweest.

En ook vrij saai in het midden van de film.

'Look here. Who the fuck are you?'
'Who the fuck are yóú!'

Aantal jaren geleden voor het eerst gezien en toen maakte de film met zijn ontknoping en 'pinch' in de 'dying seconds' een indruk die mij de film deed onthouden. Achteraf een indruk die trouwens beter leek, dan met de herkijk achteraf blijkt.

Amper bijzonder te noemen verhaal over en gladde advocaat die het tuig verdedigen niet schuwt en zelfs zaken wint. Een mannetje waar eigen glorie en ego belangrijk is en niet bepaald gewaardeerd door anderen. Waarom Vail deze bij aanvang deze onmogelijk zaak wil hebben is mij niet geheel duidelijk. Overschatting? Kende hij de Aartsbisschop? Geilt hij dan zo op aandacht dat verliezen niet bij hem opkomt? Langzaam wordt de zaak onderzocht en voorbereid op het gerecht, net als de stijgende volharding afgewisseld met twijfel van Vail, die mij regelmatig verbaasd door te willen zetten en vasthoudt aan niets eigenlijk.

De tot dan toe degelijke standaard thriller die draait om de zaak, verdedigende team, aanklager en uiteraard het nadenken over andere mogelijkheden, wordt plots op geschrikt door het bijzondere fenomeen van Aaron's verandering. De film verandert in een soort mysterie waar de uitkomst en dader helemaal nog niet zo duidelijk blijkt te zijn. Zelfs wanneer alterego Roy het gedaan zou hebben blijven er veel vragen rond het hoe dan verder. Even veert de film van degelijk, en een beeld dat we al zo vaak gezien hebben, naar next level shit, vooral door de uitstekend acterende Norton. Maar is dit iets van korte duur. De ontknoping in de rechtszaal voelt mij te geforceerd en snel aan. De twee gezichten komen wat mij betreft niet uit de verf, iets waar zeker meer tijd voor genomen had kunnen worden.

Echt top is Primal Fear dan ook niet ondanks de geweldige veeg die de arrogante zakenwinnaar Vail krijgt, en zeker ondanks de ontknoping in die laatste minuten. Wel een heerlijke biecht die veel op de kop zet. Toch is het sfeertje allemaal wat te tam en standaard, daarom geen topwaardering maar een degelijk cijfer net als de film zelf.

Ik vond deze niet bijster goed, voornamelijk vanwege het behoorlijk aantal 'over the top' dialogen en scenes en het hoge onwaarschijnlijkheidsgehalte, bijv. dat niemand door het verhaal van Aaron/Roy prikte. The cast was OK alhoewel ik Norton een irritant figuur vind; in al zijn rollen. De zijsprongen naar de officier van justitie en Pinero hadden ze weg kunnen laten omdat dit niets toevoegde aan het verhaal; de film had dan tevens een aangenamere lengte gehad.

Wouw wat een film. Het einde had ik zeker niet verwacht, maar wat was deze film toch goed. Het verhaal zit goed in elkaar en de acteurs spelen geweldig.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review primal fear