Primal Fear (1996)

Zojuist herzien en ik ga omhoog. Norton speelt toch wel weer de pannen van het dak, en hoewel ik de verrassing al wist neemt hij aan impact niets tot weinig af. Erg leuk ook om allerlei stille hints die Norton geeft in de film te ontwaren.

4* dus

Edward Norton is een van mijn favoriete acteurs, dus ik keek uit naar deze film. En hij heeft het weer waar kunnen maken, wat is die kerel toch briljant . Richard Gere deed het ook prima en Laura Linney kreeg het af en toe voor elkaar om mij pissig te krijgen, een prestatie op zich. De film krijgt 'slechts' 4* omdat het verhaal verder vrij simpel is, maar toch een aanrader te noemen.

Geweldige film met een uitstekende cast. Richard Gere zet misschien wel zijn beste rol neer die ik tot nu toe van hem heb gezien. Echt heerlijk hoe hij zichzelf presenteert als advocaat. Edward Norton is simpelweg briljant. Hij zet een geweldige rol neer en bewijst in zo'n beetje elke film weer dat hij bij de grootste acteurs ter wereld hoort. Ondanks dat ik Laura Linney niet altijd te pruimen vind, was ze erg goed in deze film. Ze zag er goed uit en zette haar rol sterk en erg geloofwaardig neer.

Opzich toont Primal Fear een standaard rechtbankverhaaltje. Een advocaat probeert de onschuld van zijn cliënt te bewijzen. Maar ondanks dat bevat de film veel meer. De personages zijn in ieder geval super, maar ook het constant boeiende verhaal die zo nu en dan met een spannende en verassende wending tevoorschijnt komt is meer dan voldoende. Het einde is dan helemaal geweldig, wanneer we de échte Norton leren kennen. Onder begeleiding van de uitstekende score van James Newton Howard toont Primal Fear geweldige scenes in een boeiend verhaal die over het algemeen meer dan voldoende bevonden is door mij. Dikke voldoende voor een geweldige film.

* * * *

Een clichématige Richard Gere en een grootse Ed Norton, het contrast kan eigenlijk niet groter. Verder een best wel langdradig rechtbankfilmpje met weinig echt interessante scenes, buiten dan die waarin Norton switcht.
Met het slot maken de filmmakers zich er wat mij betreft wel heel gemakkelijk vanaf.

2.5*

Sfeervol filmpje met een schitterende Norton. Voor doorgewinterde cinefielen misschien een heel klein beetje voorspelbaar, maar uiterst smaakvol. Zeer goed.

Primal Fear is een zeer krachtige verfilming van het boek (dat ik nog heb gelezen voor het verfilmd was). Gere zet een goede rol neer als de egotrippende advocaat Vail, die met zijn jarenlange ervaring roet in het eten gooit bij de tegenpartij. Laura Linney ziet er snoezig en iets te braaf uit in haar rol. Ze slaagt er nooit echt in om haar mannetje te staan en een dreiging te zijn voor Vail. De confrontatie is slapjes en er mocht hier wel meer pit in zitten.

Edward Norton zet een bijzondere acteerprestatie neer als de stotterende Aaron Stampler, die iedereen in de waan laat over zijn schuld. Verder merkt men hier en daar wat onlogische taferelen, zoals de twee advocaten, die plots flik gaan spelen en achter een getuige aan zitten, of Stampler, die plots Gere in elkaar timmert, zonder dat Gere zelfs erg verbaasd lijkt.

Gelukkig is het verhaal erg goed, en ook de dramatische muziek van de Portugese diva Dulce Pontes spookt meermaals door de film. Wie van gerechtelijke thrillers houdt zal niet ontgoocheld worden. My word on that

Prima rechtbankthriller.

Begint allemaal vrij standaard en dat blijft het lange tijd ook. De plotwending op het einde en de uitstekende acteerprestaties van Gere en vooral Norton (schitterend hoe hij van bange wezel Aaron omschakelt naar arrogante, agressieve Roy) tillen deze film echter boven de middelmaat uit.

Film duurt vrij lang, maar gaat verbazingwekkend goed vooruit. Nergens valt een dood moment. Karakters worden goed uitgewerkt, leuke haat-liefde verhouding tussen Martin Vail en Janet Venable ook. Maakt het allemaal prettig om volgen.

Visueel blijft het allemaal wel braafjes, al vond ik de flits waarin de aartsbisschop z'n vingers verliest wel knap gedaan.

Slotsom: een prima film.

Zaterdagavond-pindanootjes-film waarbij Gere lacht te pas en te onpas en waarbij Laura Linney het zich kan veroorloven totaal uit haar rol te vallen, maar waarbij de regisseur zal gedacht hebben " laat maar, voor wie en voor wat..."

Ik las al een paar keer dat het einde zo goed was, maar dit einde had ik toch echt niet verwacht, geweldig gewoon. Edward Norton heeft hier de beste acteerprestatie neergezet die ik ooit van hem heb gezien.

Ik hou van rechtbankfilms. Ik vind het leuk naar dat (geromantiseerde) wereldje te kijken. De eerste teleurstelling moet ik nog zien. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik elke film gelijk goed vind. Primal Fear is een vrij eentonige film die absoluut niet genoeg om handen heeft om ruim 2 uur lang te boeien. Een aantal niet-interresante zijsprongen en door de eentonigheid van zowel de sfeer als de regie was het af en toe wel doorbijten. Maar een makkelijke voldoende wordt gehaald door een aantal sterke scèns 'in court' en een prima einde. Wel erg simpel, maar effectief.

Voor mij zijn er drie redenen om deze film zo hoog te waarderen:

1. Gewoon een uitstekende publieksfilm met een sterk plot, nog los van redenen 2 en 3.

2. De fantastische (debuut!)rol van Edward Norton, hiermee maakte hij toch een onuitwisbare indruk en legde hij het fundament voor zijn carrière, ook al werd hij nooit de generation-defining acteur waar we misschien op hoopten (zoals Brando en De Niro in hun respectieve generaties).

3. Richard Gere: je zou het soms vergeten, maar er was een tijd waarin hij dankzij films als Looking for Mr Goodbar, American gigolo en An officer and a gentleman werd beschouwd als een mogelijke topper, en het is altijd prettig als zo iemand dan af en toe weer eens een film aflevert waarin hij nog eens een keer laat zien waarom we ook al weer zulke hoge verwachtingen van hem hadden (zoals ook Internal affairs).

Overigens zit er toch iets paradoxaals in het gegeven dat de kijker niet wordt geacht te vermoeden dat Aaron (dus het personage) ons bij zijn transformatie van Aaron naar Roy bedriegt (doordat hij niet ècht aan MPS lijdt maar slechts acteert), terwijl we tegelijkertijd zien en dus wéten dat Edward Norton (dus de acteur) precies dezelfde transformatie wèl acteert. Onze suspension of disbelief gaat dus kennelijk zó ver dat we het personage niet dezelfde vermogens en/of intenties toedichten als de acteur. Bizar hoe de geest van de filmkijker werkt: het is heerlijk om mee te leven, zelfs als dat er toe leidt dat we bedrogen worden.
 

Erg goede film, waarin Edward Norton echt een fantastische rol neerzet. Wat een sterke acteur is het toch, iets wat hij hier weer eens bewijst.

Ook de rest van de cast doet het prima. Richard Gere speelt een degelijke en goede rol als de advocaat van Norton. Laura Linney is een prima aanklaagster. Laat ik trouwens ook het rolletje van Francis McDormand niet vergeten. Misschien wel mijn favoriete actrice en iemand die bijna altijd goed is, zo ook hier. Het levert een mooi schouwspel op met interessante en boeiende personages.

Verhaaltechnisch lijkt het op papier een standaard rechtbank thriller, maar de praktijk wijst gelukkig anders uit. Na een boeiende twee uur, waarbij je door redelijk korte rechtbankzittingen als kijker steeds meer te weten komt over alles en iedereen, worden we op het einde toch nog verrast, door een geweldige ontknoping.

Boeiende rechtbankthriller dus en voor liefhebbers van het genre zeker een aanrader.

4,0*

Aardig filmpje maar echte spanning of betrokkenheid ontbreekt.

Alleen het laatste half uur steekt qua niveau boven de rest uit.

Geen aanrader, er zijn zat andere films ala primal fear die wel spanning brengen.

Duidelijk is wel dat Hoblit in zijn nieuwere en vergelijkbare werk Fracture een stuk beter is geworden.

Standaard cliché rechtbankthriller. Het komt allemaal erg geforceerd over, waardoor echte spanning of betrokkenheid ontbreekt. Alleen wat met de verdachte aan de hand is maakt de film nog enigzins boeiend, maar ook dat krijgt op het einde een ongeloofwaardige wending.

Eigenlijk is Primal Fear een vrij standaard rechtbankthriller. Past prima in het rijtje Fracture, Rules of Engagement, The Lincoln Lawyer en A Few Good Men. Toch is hij duidelijk de minste. Dialogen zijn erg matig en de film vaart voroal op het weergaloze acteerwerk van Norton in plaats van een boeiend plot. Maar damn, wat is Edward sterk zeg.. Richard Gere is natuurlijk stukken minder, al ligt dat misschien aan het feit dat hij sowieso een beperkt en ietwat irritant acteur is.

Het einde is wel verassend te noemen.

3*

Onderhoudende rechtbankthriller. Tot op zekere hoogte. Lange tijd draait het allemaal redelijk soepel met onder meer een zijspoortje. Dat mag dan aan de gemakkelijke kant zijn, zo krijgt de film wel wat extra body en afleiding. Dat gebrek aan raffinement wreekt zich alsnog wanneer de plot z'n geheim prijsgeeft. De debuterende Norton is uitstekend, maar ook hij kan niet voorkomen dat het allemaal niet zo plausibel overkomt en dan is de ontknoping z'n munitie kwijt.

Op de originele dvdcover staat zelfs actie/thriller. Dat actie is geheel overdreven, en een thriller is het gedeeltelijk. Persoonlijk zou ik het omschrijven als een rechtbank drama. Helaas is er van een echte spanning geen sprake. Norton en Gere spelen hun rollen goed uit, en mede daardoor blijft de film boeien.

Primal Fear

Opnieuw een rechtbankdrama. Ditmaal gaan Gere en Norton de strijd aan. Er zijn inmiddels zoveel acteurs die er wel één gespeeld hebben. Is het iets wat je gedaan moet hebben in Hollywood? Het concept is weer hetzelfde als al die andere films. En toch is het vermakelijk... Het gelijknamige boek van William Diehls lijkt wat dat betreft heel veel op een John Grisham. Ook de sfeer in deze film deed denken aan verfilmingen van Grisham (The Pelican Brief, A Time To Kill).

Het verhaal is geen enkel moment opzienbarend. Door de vele films is mijn standaard in de loop der tijd een stuk omhoog gegaan. Ik kan er dus ook niet meer dan een voldoende voor geven. Het plot heeft niet eens een beschrijving nodig. Moord, verdachte, verdediging en dan maar hopen op de vrijspraak. Hetzelfde liedje. Alleen het einde bied enige originaliteit, zoals vaak in de films zo is. Niets aan te veranderen.

Gere speelt nogal oppervlakkig. Ik vond hem geen enkel moment echt diepgaand en zijn arrogantie was meer een stoorzender dan een aanwinst. Waar ik normaal wel gecharmeerd ben van de man staat hij weer hetzelfde te spelen. Het personage van hem omvangt geen enkele mystiek ondanks dat het het hoofdpersonage is.

Norton speelt daarentegen verrassend goed. Hij weet zowel als stotteraar als bruut een goede rol neer te zetten. Eigenlijk geeft hij je een kijkje in wat acteren nou precies inhoud. Hij acteert de hele film (nogal logisch, maar de kijker weet hoe het precies zit...). Goed gedaan.

Linney speelt gewoon een op en neer huppelend vrouwtje wat niet weet wat ze wil. Je voelt een zekere chemie tussen haar en Gere maar die wordt maar magertjes uitgewerkt. Ze weet alleen op het einde een beetje acteerwerk neer te zetten maar voor de rest niet. Jammer.

De film blinkt eigenlijk nergens in uit. Zo ook niet in het visuele aspect of de muziek die een film zou moeten ondersteunen. Het is een gewone rechtbankthriller.

Zoals ik al zei is mijn standaard voor rechtbankfilms omhoog gegaan. Daar wordt Primal Fear als eerste de dupe van. Je kan ze niet allemaal hoog beoordelen, dan zou de standaard te hoog worden.

2.5*

Best een fijne film.

Ondanks het nogal standaard verloop, wist de film me grotendeels toch best te boeien. De twee hoofdpersonages doen het goed, al moge het natuurlijk duidelijk zijn dat de ietwat houterige Gere overklast wordt door Norton. Zijn prestatie is dan ook hetgeen waar de film op teert. Een fantastische rol, waarmee de beste man maar weer eens bewijst zo'n beetje van alle markten thuis te zijn. Vaak erg diverse rollen, maar vrijwel altijd met verve gespeeld.

De twist op het einde zag ik aankomen, zo ook andere key moments in de film. Toch kan het de pret niet al teveel drukken, want mede door Norton's personage zijn de desbetreffende scenes alsnog gewoon erg leuk. Dat lachje van Norton wanneer Gere erachter komt hoe de vork in de steel zit is priceless.

Om hoger te scoren had het wat minder conventioneel gemogen, en had de film op audiovisueel gebied iets meer te bieden mogen hebben. Desondanks een aardige rechtbankthriller, met vooral een geweldige Norton. 3,0*.

Leuk hè, de log line van de film t.a.v. het two faces hebben... Geldt in meer of mindere mate voor drie personen in de film: de bisschop, de advocaat... en de man die terecht staat. Norton speelt zo sterk, dat bijna over het hoofd kan worden gezien dat dit één van de betere rollen van Gere is. Linney en hij vormen een leuk stel ook.

Een plot twits in de stijl van six sense.

Dat en het fantastische spel van Norton maakt dit tot een goede film.

Die als ik me niet vergis was bedoeld als TV film.

En de doorbraak van norton.

Waarom horen we zo weinig van hem de laastst tijd?

Psychologie is erg sterk in deze film aanwezig.

goed!

Wauw, ik vond dit toch een erg goede en kunstige thriller. Toffe plot twist die ik toch niet meer aan zag komen. Zeer fijne film om na te kijken, grotendeels door de rol van Norton, die hier werkelijk een fantastische rol neerzet.

“I chose to believe in the basic goodness of people. Some basically good people do some very bad things.”

De grote Edward Norton show! Primal Fear is een geweldige rechtbankthriller met sterke acteerprestaties van onder andere Richard Gere en Laura Linney maar het is vooral Norton die de show steelt. Norton speelt Aaron, die opgepakt wordt door de politie voor de moord op een bisschop en waarbij het lang onduidelijk blijft of hij dader of slachtoffer is. Vanaf het begin is al duidelijk dat er wat met hem aan de hand is maar wat precies wordt lang in het ongewisse gelaten.

Het stotteren, de schichtige blikken, de verlegenheid, Norton is fenomenaal in toch wel zijn doorbraakfilm. Maar wanneer hij op het einde zijn ware aard laat zien is hij misschien nog wel beter. Als je op jonge leeftijd al zo goed twee verschillende gezichten kan laten zien dan is dat knap, heel knap. Gere is ook goed op dreef als arrogante, zelfbewuste advocaat van Aaron. Het is geen heel opzienbarende rol maar Gere brengt het er goed vanaf. Linney is ook sterk als eigengereide Officier van Justitie en oude vlam van Gere. De regie van Gregory Hoblit is wat gewoontjes en visueel ziet het er allemaal niet bijzonder uit maar gelukkig geven de acteurs nog wat kleur aan het geheel. Het verhaal is redelijk standaard met de advocaten die op onderzoek uitgaan om de onschuld van Aaron te bewijzen en de OvJ die het tegenovergestelde doet maar het wordt nergens saai of langdradig. De twist zag ik de eerste keer niet aankomen en maakte een verpletterende indruk door vooral het bizar goed acteren van Norton. Primal Fear steekt door het sterke acteren van de cast en een fantastisch laatste gedeelte ruim boven de middelmaat uit.

Edje Norton was al relatief oud voor deze rol (26 jaar), maar hij overtuigt wel als schuchtere koorknaap die verdacht wordt van een gruwelijke moord op een bisschop. Interessant ook hoe zijn personage ontwikkelt gedurende de film. Richard Gere en Laura Linney vond ik echter stukken minder in die typische quasi-stoere kibbelende rechtbank-rollen. Het komt op mij erg onecht en vooral vervelend over. Dat is toch vaak het manco van dit soort thrillers. De zaken zijn op zichzelf vaak wel interessant, maar wat betreft hoe het uitgevoerd wordt, heb ik nooit het gevoel te zien hoe het er nou daadwerkelijk aan toe gaat in zo'n rechtbank.

Sterke film. Goede acteerprestaties. Ik ben geen fan van Gere maar in deze film speelt hij naar mijn mening goed. Toch vallen zijn acteerprestaties in het niets bij Norton. Wat kan die man acteren zeg, prachtig. Ookal heb ik deze film al meerdere malen bekeken en is het verassende eind voor mijn geen verassing meer. Het blijft het bekijken waard.

Ik vind het overigens geen thriller. Mensen die daarbij aan een 'enge' film denken moeten deze niet kijken. Overigens niet om die reden.

Primal Fear is een goed rechtbank-drama met Richard Gere. Gere zet een sterke rol neer als de arrogante advocaat en Edward Norton was ook goed als het jongetje.

Ik verbaasde me er een beetje over dat het zo lang duurde voordat het misbruik ter spraken kwam. Tegenwoordig is misbruik denk ik het eerste waar men aan denkt als iemand een priester vermoord. Wat dat betreft waren het toen betere tijden (of in ieder geval vrolijker). Ik hoopte eigenlijk dat er nog wat meer achter zou zitten, maar dat bleek niet het geval.

Het rechtssysteem dat we hebben werkt voor geen meter en al helemaal dat van Amerika niet. Zoals in de film wordt ook word gezegd gaat het helemaal niet om de waarheid, het is gewoon een groot juridisch spelletje tussen de aanklager en de advocaat van de verdachte. De rechter geeft ook geen zak om wat nou de waarheid is en verklaart doodleuk een hele getuigenis ongeldig als ze er zin in heeft. Waarom zou je niet van strategie mogen veranderen al je nieuwe informatie hebt? Als die Janet aan het einde ook nog gaat klagen dat ze haar baan kwijt is... dat jochie is zijn leven kwijt en jij klaagt over je baan. Maar goed, uiteindelijk blijkt dat jochie gewoon een grote klootzak die zelfs zijn advocaat manipuleert. Die twist zag ik eerlijk gezegd niet aankomen en maakt de film nog onheilspellend ook.

De film was mooi opgenomen, deed vaak een beetje denken aan The Fugitive met Harrison Ford. De muziek van James Newton Howard vond ik erg goed.

Uiteindelijk een prima film, met voldoende wendingen om je aandacht vast te houden.

Redelijk drama met wat thrillerelementen.

De film start, met een mysterieuze moordzaak die veel vragen oproept, veelbelovend. Spanning volop. Dat gaat een tijdje goed. De neergang zet in als de handeling zich langzamerhand verplaatst naar het proces en naar de rechtbank. Het vergaren van de bewijslast is een levendig en spannend avontuur. Het gedoe in de rechtbank is theatrale onzin en valt in spanning niet mee.

De advocatentruukjes van Gere zijn van een lachwekkende simpelheid. De voorstelling waarin een advocaat van allure met belegen trucs en eenvoudige provocaties geroutineerde mensen in de war brengt, onbeheerste reacties uitlokt en zelfs machtige entiteiten aan het wankelen brengt, is erg ongeloofwaardig. Het is allemaal nogal overdreven en daardoor teleurstellend voorspelbaar.

Dat zijn de personages ook. De uitgesproken zwart-wit gekleurde personages zijn simpel leesbaar. Goed is goed en slecht is slecht. Lekker herkenbaar. Lekker makkelijk. En net als je daaraan gewend bent, is er (oh verrassing) opeens wat voorzichtige nuance. Is er warempel ruimte voor wat verandering in kleur als iemand wikkend en wegend lering trekt en met hernieuwd zelfinzicht de goede kant kiest. Ontroerend.

Norton acteert prima. Zijn scènes roepen onbestemdheid en ongemak op. Hij is eigenlijk het enige personage dat daarin slaagt. Het lukt Gere niet.

Aardige film. Af en toe spannend. En af en toe wat simpel en voorspelbaar.

Saai.

Als regisseur scoort Hoblit best goed, maar ik moet zeggen dat ik zijn naam nooit eerder bewust ben tegengekomen. Fracture vond ik al redelijk flauw, deze is nog een graadje erger, want veel meer dan een suf rechtbankdrama is Primal Fear niet.

Het jaar verklaart anderzijds wel een beetje de hoge score. Een film die duidelijk op de twist-wave van films als Scream of The Usual Suspects teert. Misschien dat het einde in '96 een geweldige twist was, maar anno 2017 schrik je nog amper op van zo'n plotkronkel, al helemaal wanneer het er nogal achteraangeplakt uitziet.

Gere is een wat karakterloos acteur, Norton vind ik normaal best goed maar zijn personage is té doorzichtig hier. Het ziet er ook geacteerd uit, net als de rol van Linney, die dik tekort komt als geloofwaardige advocaat. Plot en regie kunnen deze film dus al niet redden.

En van een 90s rechtbankdrama enige audiovisuele stimulans verwachten is ook wat naief. Het wordt in beeld gebracht en af en toe klinkt er geluid, veel meer valt daar niet over te zeggen.

Een nogal duffe film dus, met een apart hoge score. Bij veel films is het de uitwerking of de keuzes van de regisseur die bij mij tot een lage score leiden, waardoor ik een hoge score nog wel kan plaatsen (smaak enzo), maar bij Primal Fear mist toch vooral de hand van een regisseur. Grijs bandwerk, buiten wat genreclichés valt er zéér weinig te beleven.

1.5*

Behoorlijk matige rechtbankthriller. Gere probeert wel heel gladjes over te komen, maar slaagt daar niet heel erg goed in. Norton speelt wel best aardig en had wellicht nog wat meer aan bod mogen komen. Minpunt is dat het verhaal nergens echt interessant of spannend wordt. Enkele zijplotjes worden nauwelijks echt verkend en de rechtbank scènes zijn niet al te boeiend. De twist aan het eind maakt weinig indruk.

Gere mag dan niet de beste acteur zijn, hij is wel geschikt voor deze rol. Zijn hoofd past als geen ander voor de gladheid van advocaat Martin Vail. Ook Edward Norton speelt erg schitterend. Eerlijk gezegd vind ik dit misschien zijn sterkste prestatie tot nu toe. Het einde zag ik helemaal niet aankomen. Ik vind het dus persoonlijk wel een geslaagd einde.

Rechtbankdrama's vind ik meestal nog wel boeiend maar veel hangt af of de juiste vragen gesteld worden en hoe het gebracht wordt. A Time To Kill vond ik wat beter door onder meer de sterke speech van McConnaughey. Met de twist komt Primal Fear op dezelfde hoogte.