Primal Fear (1996)

Degelijke thriller cq rechtbankdrama heeft de allure van een TV film, op cinematografisch gebied was het wel erg mager. De film moet het dan vrijwel alleen van de acteurs en de plot hebben, die best aardig is maar waarbij het einde er helaas veel te dik bovenop gelegd wordt, de triomfantelijke Norton die en passant nog even de moord op zijn vriendin opbiecht, dat had echt wel wat subtieler gemogen. Het moest er kennelijk even diep ingewreven worden. Redelijke Gere, een (op het einde na) prima Norton en ook leuke bijrollen van McDormand, die zich kennelijk 60 uur in de luren liet leggen en de mij onbekende Braugher.

Zo'n film waarbij ik puur op de cast ben afgegaan. De drie hoofdrolspelers hebben meerdere goede films op hun naam staan en ook in Primal Fear doen ze het uitstekend. Gere en Linney zijn op dreef, maar het was met name Norton die indruk wist te maken. De film komt wat langzaam op gang, maar weet zich desondanks binnen niet al te lange tijd te ontwikkelen tot een spannende rechtbankthriller. De plottwist op het einde, waar blijkt dat Roy Martin al die tijd voor de gek gehouden heeft, zag ik absoluut niet aankomen en liet me, hoewel het wat vergezocht is, met stomheid geslagen achter...

3,5*

Zeer degelijke thriller. Gere speelt een rol die op zijn lijf geschreven is en hij speelt het echt en overtuigend. Met een nog jonge Norton die met deze film solliciteert voor zijn rol in The Score.

Het einde had van mij niet gehoeven al doet het (gelukkig) niet af aan de thematiek van de film. *4.0

Heerlijke thriller.

Een arrogante advocaat die alles doet om te winnen is de ideale rol voor Richard Gere. Al zie ik Christian Bale dat ook wel doen. Dé ster van Primal Fear is wat mij betreft toch Edward Norton. Fenomenaal in de scène waarmee de kijker kennismaakt met Roy.

Wat is Laura Linney in deze film bloedmooi. Maura Tierney ook. Bij elkaar dus een geweldige cast voor zo’n film die ook nog een verrassende plottwist kent. Ik had het zelf totaal niet verwacht. Ik voelde wel dat er nog iets ontbrak maar dat werd dus pas aan het eind van de film duidelijk.

Mooie poster trouwens!

Degelijk en droog.

Moeilijk om bij herziening te beoordelen. Komt natuurlijk voornamelijk door de inmiddels bekende twist, die als een vanzelfsprekendheid boven de ontwikkelingen hangt. Daar komt nog eens bij dat het fenomeen Multiple Personality Disorder inmiddels een van de meest verstofte plotwendingen is, waar je als kijker bedacht op kunt zijn. Waarschijnlijk was het destijds wat schokkender en tegen groter effect in te zetten, misschien mede door het extra staartje (dat het dus geen MPD blijkt).

Neemt niet weg dat Nortons debuut er eentje is om in te lijsten. De fragiele Aaron steekt sterk af tegen de agressieve Roy en ook de overgangen zijn door Norton sterk gespeeld. Een geroutineerd zelfvoldane Gere en weinig sprankelende Linney en McDormand hebben het nakijken, want in feite komt de charme van deze film voor een groot deel op Nortons conto.

Wat extra politieke verwikkelingen om het aan te kleden, alsmede een wat laag tempo zorgen ervoor dat het een wat lange zit is, al kan dat eveneens komen doordat ik 'm al eens had gezien. Wat wel echt opvalt is dat de film audiovisueel echt gortdroog en minimaal op het scherm verschijnt. Vaak inherent aan rechtbankdrama's, maar hier bleef het toch wel op armetierig niveau steken.

Al met al een halfje aftrek. Nog altijd degelijk en redelijk vermakelijk, maar nergens hoogstaand. Ja, behalve dat acteerwerk van Norton uiteraard.

Een rechtbankfilm valt altijd wel binnen mijn interesse, dus in deze Primal fear had ik wel zin. In Richard Gere iets minder. Al vond ik dat hij zijn rol als gehaaide mediageile en gladde advocaat met verve vervulde. Vail heeft er alles voor over om te winnen en doet dat ook meestal. En alle (emotionele of strategische) trucs zijn dan welkom. Aaron, gespeeld door een schitterende Edward Norton, is hiervoor geknipt: een onzekere stotterende en zielig kijkend personage. Het is vooral hun samenspel dat het een boeiende film maakt.

Het eerste uur sleept wat aan, maar kom later pas echt op gang. Het psychiatrische onderzoek is maar beperkt om echt conclusies aan te verbinden, maar daar val ik niet over. De zijplots rond het politieke luik vond ik niet noodzakelijk, maar stoorden niet.

Het einde is verrassend en is knap gedaan al viel ik niet helemaal zelf uit de lucht. Al is het niet zo simpel al het lijkt. Dit is geen algemeen goed en het is een zeer kleine minderheid die vanuit een psychisch profiel in staat zijn tot dergelijke leugens en bedrog. Erg fijn om eens gezien te hebben!

'Look here. Who the fuck are you?'
'Who the fuck are yóú!'

Aantal jaren geleden voor het eerst gezien en toen maakte de film met zijn ontknoping en 'pinch' in de 'dying seconds' een indruk die mij de film deed onthouden. Achteraf een indruk die trouwens beter leek, dan met de herkijk achteraf blijkt.

Amper bijzonder te noemen verhaal over en gladde advocaat die het tuig verdedigen niet schuwt en zelfs zaken wint. Een mannetje waar eigen glorie en ego belangrijk is en niet bepaald gewaardeerd door anderen. Waarom Vail deze bij aanvang deze onmogelijk zaak wil hebben is mij niet geheel duidelijk. Overschatting? Kende hij de Aartsbisschop? Geilt hij dan zo op aandacht dat verliezen niet bij hem opkomt? Langzaam wordt de zaak onderzocht en voorbereid op het gerecht, net als de stijgende volharding afgewisseld met twijfel van Vail, die mij regelmatig verbaasd door te willen zetten en vasthoudt aan niets eigenlijk.

De tot dan toe degelijke standaard thriller die draait om de zaak, verdedigende team, aanklager en uiteraard het nadenken over andere mogelijkheden, wordt plots op geschrikt door het bijzondere fenomeen van Aaron's verandering. De film verandert in een soort mysterie waar de uitkomst en dader helemaal nog niet zo duidelijk blijkt te zijn. Zelfs wanneer alterego Roy het gedaan zou hebben blijven er veel vragen rond het hoe dan verder. Even veert de film van degelijk, en een beeld dat we al zo vaak gezien hebben, naar next level shit, vooral door de uitstekend acterende Norton. Maar is dit iets van korte duur. De ontknoping in de rechtszaal voelt mij te geforceerd en snel aan. De twee gezichten komen wat mij betreft niet uit de verf, iets waar zeker meer tijd voor genomen had kunnen worden.

Echt top is Primal Fear dan ook niet ondanks de geweldige veeg die de arrogante zakenwinnaar Vail krijgt, en zeker ondanks de ontknoping in die laatste minuten. Wel een heerlijke biecht die veel op de kop zet. Toch is het sfeertje allemaal wat te tam en standaard, daarom geen topwaardering maar een degelijk cijfer net als de film zelf.

Ik vond deze niet bijster goed, voornamelijk vanwege het behoorlijk aantal 'over the top' dialogen en scenes en het hoge onwaarschijnlijkheidsgehalte, bijv. dat niemand door het verhaal van Aaron/Roy prikte. The cast was OK alhoewel ik Norton een irritant figuur vind; in al zijn rollen. De zijsprongen naar de officier van justitie en Pinero hadden ze weg kunnen laten omdat dit niets toevoegde aan het verhaal; de film had dan tevens een aangenamere lengte gehad.

Wouw wat een film. Het einde had ik zeker niet verwacht, maar wat was deze film toch goed. Het verhaal zit goed in elkaar en de acteurs spelen geweldig.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review primal fear

25 jaar geleden een geweldige film, nu nog steeds een geweldige film!

Deze film heeft alle ingrediënten die een goede thriller nodig heeft. Hoewel het vandaag de dag blijkbaar de bedoeling is om te klagen over de zogenaamd lange speelduur en traagheid, omdat alles snel moet zijn, laat deze film zien hoe het hoort!

Ruim 2 uur is echt heel prettig, er is tijd voor introductie van de personages, er is tijd voor dialogen, een mooi middenstuk dat rust brengt en niets hoeft afgeraffeld te worden tegen het einde.

Richard Gere, een goede acteur en speelt altijd geloofwaardig, wat ook geldt ook voor Laura Linney, maar Edward Norton zet hier toch wel een hele geweldige rol neer! Beleeft, nederig, aandoenlijk, niet alleen z'n advocaat, maar ook de kijker neemt hij vreselijk in de maling...een genot om naar te kijken!

Met een hele dikke plottwist op de plottwist, blijft dit een van de betere films in dit genre!

Blijft het waard om eens in de zoveel tijd opnieuw te bekijken
9-
4,5

Redelijk.

Een film die ik eigenlijk al lang had moeten zien. Hij wordt immers goed beoordeeld. Desondanks had ik eigenlijk geen idee waarover het zou gaan. De poster deed (en doet nog steeds) denken aan een thriller - een klopjacht van oude agent Richard Gere. Bon, dat is het dus niet geworden. Wél geworden: een rechtbankdrama.

De jaren '90 lijken dat genre nogal wat wind in de zeilen te hebben geblazen. Primal Fear is daar zeker niet de slechtste van. Echt indruk maken doet het evenmin. Vooreerst zit je met een cast die weinig tot de verbeelding spreekt. Gere is Gere: als er iets meer gedaan moet worden dan een minzame grijns, valt die door de mand. Hij wordt in matig acteerwerk wel grandioos overvleugeld door Laura Linney - bizar slecht. En Edward Norton, kennelijk zijn grote doorbraak, is verder wel oké, maar daar ben ik nooit van onder de indruk. Met zijn films eind jaren '90 heeft die een geweldige reputatie, maar ik zie het er zo niet in.

Blijft een stoffig drama'tje over. Niet echt slecht gebracht, maar ook niet al te veel nieuws onder zon. Je voelt als kijker aan alles welke kant het op gaat - daar gaat het een film lang te gemakkelijk voor. De grote twist is eveneens een typisch product van die tijd. Heel tof, hoor, maar zo godsgruwelijk verrassend is dat toch allemaal niet?
De film leunt daar, onvermijdelijk, op, wat in mijn geval niet per se de beste zaak is.

3

Een film met goed acteerwerk; Gere zet een sterk een gladde advocaat neer en Norton overtuigd ontzettend als kwetsbare jongen die een meervoudige persoonlijkheid heeft. Ik word door de film meegezogen en geloof dat zijn karakter echt is, dat zijn karakter niet acteert, terwijl het karakter natuurlijk in werkelijkheid door een acteur neergezet wordt. Klasse gedaan door Norton.

En toch weet de film me niet te overtuigen. Omdat ik er geen snars van geloof dat iemand echt een deskundige zoals gespeeld door McDormand voor de gek kan houden. En omdat het toch ook een beetje vreemd is dat het kennelijk noodzakelijk is om de eigen advocaat voor de gek te houden. Het enige dat ik kan bedenken is dat het één groot masterplan van Nortons personage is om zijn advocaat precies zo te laten reageren als hij wil, maar het wordt dan alleen maar verder en verder vergezocht.

De film werkt uiteindelijk dus niet helemaal voor me, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Als het rechtssysteem in de VS echt zo werkt, dan klopt er weinig van. Hoewel ook zonder film ik er van overtuigd ben dat dit systeem niet deugd.

Wat een prima film. Een prima cast die overtuigend acteert. Gere, Linney, Woodard en Norton waren top.

Zelden kijk ik een film in één ruk uit. Maar deze film hield mij in mijn stoel.

De plot zag ik aankomen. Maar dat maakte niets uit, omdat de weg er naar toe boeiend genoeg was.

Geluk dat ik film nog net even op Netflix kon meepakken.

Aardige film wel. Gere is prima gecast en doet zijn ding en dat werkt. Norton is opvallender maar ik geloofde hem niet altijd. Voorts zal de kijker anno 2023 toch niet meer ondersteboven zijn van het einde met dat twistje? Of sowieso hoe de film halverwege langzaam richting de meerdere persoonlijkheden gaat. Terwijl de makers je nog even in nevelen houden weet je dit als kijker inmiddels wel welke kant de film op gaat. Maar dat is nog wel te doen, het einde deed echt afbreuk. Jammer, want verder wel een vermakelijke film. Sfeervol, goed tempo, rechtszaken zijn altijd wel boeiend en eigenlijk is de film gewoon aangenaam kijkvoer om zich aan het eind in de voet te schieten. 3,0*.

Uitstekend.

Wat mij betreft ook met afstand de beste film van Hoblit. Het boek staat bovenop de plank, maar daar heb ik nog geen letter van gelezen. Vooral omdat de film zelf me nooit heel erg heeft geïnteresseerd, maar recentelijk toch maar eens opgezet om te kijken of ik het wat zou vinden. Tot m'n grote verbazing werd het mijn film van de week.

Edward Norton is uiteraard een absolute showstealer. Het was zijn eerste rol in een film en hij werd verkozen boven 2000 andere kandidaten. Het is zeker niet moeilijk om te zien waarom, hij zet zijn rol namelijk met verve neer. Bijna elk hoogtepunt van de film komt tot stand vanwege Norton, al mogen de overige leden absoluut niet vergeten worden. Gere en Linney spelen sterk. Wat ik vooral prettig vond is dat ik ze als echte mensen kon zien. Indrukwekkend wanneer ze met elkaar in contact komen, alsof je twee grootmachten tegenover elkaar ziet staan. De korte romantische zijsporen hebben me dan ook geen moment gestoord.

Visueel mag de film dan niet al te bijzonder zijn, maar het draait dan ook vooral om het inhoudelijke verhaal en die brengt Hoblit kundig naar voren. Intrigerende stilering, maar vooral een heel pakkend concept. Niet elke conversatie van Gere werkt, maar de meeste scenes boeien enorm en werken zich naar een geweldige finale toe. Het is toch weer even geleden dat ik met open mond naar het beeld heb lopen staren. Persoonlijk vond ik de stukken tussen Gere en Pinero niet heel interessant, maar dat is zowat al mijn kritiek.

Ik heb ontzettend genoten van deze thriller. Niet ultiem spannend, wel erg mysterieus en boeiend. Rechtbankfilms liggen me sowieso wel, zolang er maar iets interessants omheen wordt gebouwd. Primal Fear doet dat met gemak en overtuiging, waardoor een speelduur van 130 minuten binnen no-time wordt uitgezeten. Ik heb nog niet alles van Hoblit gezien, maar ik neem aan dat hij hier niet meer overheen gaat. Heerlijke ervaring.

Na lange tijd deze weer herzien op bluray.

Wanneer in Chicago de aartsbisschop wordt afgeslacht en de 19 jarige koorknaap Aaron Stampler (Norton) verdacht word van de moord ziet de arrogante advocaat Martin Vail (Gere) een mooie verdedigingszaak voor zijn carrière. De zaak lijkt in eerste instantie simpel, maar Gere krijgt al gauw door dat er op de achtergrond corruptie en politieke spelletjes spelen. In de rechtbank staat hij tegenover zijn ex en tevens aanklager Janet (Linney).

Uitstekende rechtbankthriller van Hoblit in zijn speelfilmdebuut. Gere zet een ijzersterke vertolking neer met een goede combinatie van charme en arrogantie. Ook Norton speelt fantastisch in zijn debuut en heeft wel iets weg van een jonge Dustin Hoffman. Werd ook terecht genomineerd voor een Oscar. Frances McDormand is ook goed op dreef als psychologe. Tot slot een kleine rol van Steven Bauer, die de meeste zullen herkennen als Manny Ribera van “Scarface”.

Enige minpuntje is dat je halverwege de film al een beetje weet welke kant de film opgaat, al zit er nog wel een goeie twist in.

Gere en Linney perfecte tegenpolen met een goede rol van Norton. Goed uitgewerkt met veel intermenselijke momenten, waarbij de verdachte het onverwachte schijnt te zijn. Fijn kijktempo!