The Haunting (1963)

Bijzonder boeiende film met een mooi suggestief plot. De remake lijkt me bij voorbaat al niks, want veel overdadige special effects passen absoluut niet bij dit fraaie, intelligente verhaal.

En dan komen er ook nog de mooie beelden bij. Een erg mooi decor, kamers die net iets te vol staan met meubels. Suggestie door middel van belichting en cameragebruik.

Kortom: Mooie film.

4.0*

The Haunting is een film uit 1963, en dat merk je. De film is op geen enkel moment écht spannend, zelfs niet als je alle moeite doet om erin op te gaan. Op zich erg spijtig, maar buiten dit toch wel grote minpunt is de film quasi perfect.

Camerawerk en belichting zijn van zo'n hoog niveau dat moderne regisseurs er nog wat kunnen van leren. Samen met een zenuwslopende soundtrack en een betoverend decor dragen ze bij tot een sfeervolle filmervaring.

Het plot is misschien niet bijster origineel, maar eens te meer gefundeerd en goed uitgewerkt. De diepgang van de verschillende personages draagt hier zeker toe bij.

Deze film is voor mij niet meteen een griezelfilm, maar eerder een aangename kennismaking met typische jaren '60 spookhuis-horror.

Stemmige horrorfilm, die het niet zozeer van spanning moet hebben, maar veel meer van sfeer. Daar zorgt vooral het camerawerk voor, dat w.m.b. tot het beste ooit gerekend mag worden. Dat camerawerk zorgt voor de sfeer, voor de spanning (dat er toch wel een beetje in zat, zeker naar het eind toe) en voor fraaie beelden. Prachtig hypnotiserend. Op het juiste moment wordt er ingezoomd of uitgezoomd, wordt de camera een beetje schuin gezet (wat dat bespookte huis meer tot leven laat lijken komen) of wordt het beeld wat wazig, wat een hallucineerde werking heeft.

En dus zorgt het camerawerk bijna in zijn eentje voor een zeer geslaagde horrorklassieker. Verder vond ik het niet écht bijzonder. Karakteruitdieping was er eigenlijk alleen bij die Eleanore (wel heel goed gedaan, eigenlijk), acteerwerk was oké (maar dus niet bijzonder sterk). Maar goed, heb me wel weer vermaakt. 4 bescheiden sterretjes.

Robert Wise waar ken ik die naam toch van?!!!!

Ik heb pas nog mogen genieten van Hitchcock `s Rebecca en onbedoeld is die film ( die zich ook grotendeels afspeelt in een landhuis ) veel onheilspellender en dreigender dan deze matte, saaie bedoening.

Het begin mocht er echter nog best zijn. We krijgen een korte introductie over de historie van het landhuis en zijn voormalige bewoners, zo komen wij te weten waar het landhuis zijn befaamde reputatie nou aan te danken heeft. Daarbij vond ik het wel goed voor de sinistere sfeer, die de film zo graag wou oproepen, dat iedereen kwaad sprak over het huis en Jan en alleman sterk afraadde om een bezoek te komen brengen aan het huis.

Snel daarna loopt het geheel al in de soep. Ik vond het allereerst al geen goede keuze dat zoveel mensen ineens hun intrek, in het pand deden, ik was in de veronderstelling dat Eleonor de nacht alleen zou doorbrengen in het pand. De schrikeffecten in de hele film vond ik ook ver onder de maat: spiegeleffecten, hard gebonk op een deur, schaduwen, geen enge huishoudsters of ander personeel die rondspookten.

Ik kreeg gewoon nooit het idee dat er werkelijk een bepaalde dreiging vanuit het landhuis uitging en dat de personages die de film bevolken iets kon overkomen. Ik hoef echt niet te verschieten van de schrik bij een horrorfilm uit de jaren `60 maar een beetje meer spanning had de film best mogen genereren. De zwart - wit fotografie was bij momenten nog wel redelijk, zij het wat tè statisch, de regisseur leek maar wat graag een beroep te doen op telkens maar weer dat overzichtshot van het landhuis. Een 2*

En alsof de duvel ermee speelt, bleef de letter R van mijn toetsenbord net hangen en ik maar denken: waarom blijft de letter R zich maar ongevraagd vermenigvuldigen?!

Horrorfilms uit de oude doos kan ik vaak meer waarderen om hun sfeer en aankleding dan om de horror zelf. De beste ervan zijn vaak hoogstens lichtjes spannend, maar nooit echt griezelig. Toegegeven, de meeste moderne horrors vind ik eveneens niet eng en missen de vaak heerlijk gotische sfeer. Mijn favoriete genre is horror dan ook niet. Vandaar dat ik toch wel verrast werd door The Haunting, een film uit 1963 geregisseerd door nota bene Robert Wise die ik vooral kende van musicals. The Haunting wordt hier nog al eens dan een meer sfeervolle dan spannende film omschreven. Ik ga er helemaal in mee dat het een bijzonder sfeervolle film is, maar ik vond hem absoluut ook spannend. Intens zelfs, tegen het einde aan. Het belangrijkste is dat een gevoel van onvermijdelijke verdoemenis omtrent de hoofdpersoon opgebouwd wordt. Dat de film dit ook weet door te voeren tot een daadwerkelijk slechte afloop maakt het alleen maar sterker.

Het is eigenlijk op de eerste plaats een psychologische horrorfilm en ik heb al vaker gemerkt dat deze mij het beste liggen. Het huis zelf is een superieure versie van andere filmspookhuizen. De belichting, de camerastandpunten, de decors (met een extra vermelding voor de wenteltrap in de bibliotheek) en de niet te onderschatten geluidseffecten weten allemaal de indruk te wekken dat het huis echt leeft. Dit is een geweldige prestatie, maar slechts de helft van het totaalplaatje. De andere grote prestatie is namelijk dat de film dicht bij Eleanor blijft en haar psychologische ontwikkeling altijd in het oog houdt. Dat het huis in werkelijkheid niet vervloekt is en het gewoon Eleanors verbeelding is valt helaas niet waar te maken, daarvoor reageren de andere personages teveel op de bovennatuurlijke gebeurtenissen. Maar de zichtbare aftakeling van Eleanors psyche draagt net zoveel bij aan de spanning dan het huis zelf. In feite kun je ze nauwelijks loskoppelen.

Het levert gewoon een bijzonder intense, mysterieuze filmervaring op. Daarvoor vergeef ik het de film wel dat er soms wat suffe of oubollige stukken inzitten en dat Julie Harris soms wat te hard acteert. Zeker één van de betere horrorfilms dit.
4*

Uiteraard was dit slechts het begin. Direct na The Haunting zou Robert Wise een nog veel gruwelijkere film maken. Een die zo eng is dat ik hem niet nog eens zou durven opzetten.

Aardige film, maar echt onder de indruk ben ik niet.

Het is vooral het camerawerk en de sfeer, die bovengemiddeld sterk zijn. In combinatie met de goede karakterontwikkeling van de personages levert dat in ieder geval een paar redelijk sterke punten op. ook de setting mag er trouwens zijn.

Minpunt is wel dat de film in de verste verten niet eng is. Alles wordt op de kracht en de macht van het huis gegooid, maar los van wat gerommel in andere kamers en een bewegende trap, komt het eigenlijk niet. Best jammer, want het psychologische aspect, is nochtans niet verkeerd.

Dan resteert dus een aardige spookhuisfilm. Niet eng, maar verder wel amusant.

3,0*

Sfeervol spookhuis.

Deze beroemde griezelfilm was een van de meest toonaangevende binnen het subgenre der spookhuisfilms. Volgens regisseur Martin Scorsese zijn favoriete horrorfilm en tevens inspiratiebron voor Shutter Island. Al lijkt dat laatste misschien wel wat vergezocht.

Het is het thema van een aantal bezoekers dat tracht de nacht door te komen in een oud landhuis dat bevolkt zou zijn door geesten, wat uitnodigt. Wat vooral opvalt aan The Haunting zijn de deugdelijke acteerprestaties en sfeervolle settings.

Goed.

Had eerlijk gezegd een stuk meer verwacht van deze film. Robert Wise - zeker geen onbekende - probeert vooral psychologisch in te spelen op de kijker, maar dat is bij mij dan toch niet helemaal gelukt. Van horror is al helemaal geen sprake, en ook qua spanning zat ik amper op het puntje van mijn stoel. Ik was bij momenten zelfs soms aan't denken aan de remake, die mijns inziens soms zelf meer voorstelde.

Nuja, het spookhuisconcept heeft hier wellicht een ijkingspunt gevonden, en het uitgangspunt en openingsscene zijn zeker niet mis. Alleen had de uitvoering wat mij betreft iets beter gekund. En het steken op de tijdsgeest vind ik een beetje verkeerd, want er zijn zeker sterkere films gemaakt in het verleden.

Een teleurstellende 2.5* dus

Pff. Aan Hill House ligt het niet. Vooral binnen een prachtige, rijk gedecoreerde setting. Wise is af en toe bezig met spiegels en hun reflecties, doet z'n best met allerlei camerahoekjes en bewegingen om het er zo schots en scheef mogelijk uit te laten zien en, nou ja, noem maar op. De keren dat het huis tot leven komt, doen er op zich ook wel toe, maar er had wel wat meer van dat soort leven in de brouwerij mogen zitten. Heel veel meer.

Van bovennatuurlijke tot psychologische horror en dat vooral rondom Nell. Met een voice over die haar gedachten oplepelt. De hele film lang. Niks aan, een hopeloos karakter. Vanaf het begin bevend als een rietje en, zoals ze onderweg terecht wordt genoemd, een zeur. De anderen zijn gelukkig vlotter, al staat Dr. Markway wel heel veel uit te leggen. Te veel geneuzel en te wenig huiselijk geweld maken dit oudje maar een saaie bedoening.

1 van die horror pareltjes uit de jaren 60, die sfeer in deze film is vooral de drijvende kracht en daar helpt een oud vervallen huis ook goed bij. Mooi dat ze daadwerkelijk in het huis hebben gefilmd(Ook al zijn de binnen scenes van een ander huis dan de buiten scenes) het brengt een hoop creepy sfeer met zich mee.
Ik snap dat sommige kijkers het personage Eleanore onder andere door de vele voice overs irritant begonnen te vinden, ik zelf vond het juist wel een meerwaarde geven om haar gedachtes te kunnen horen en als kijker een beter beeld te krijgen wat door haar heen gaat. Dat ze irritant is voor sommige is eigenlijk alleen maar een kwestie van goed kunnen acteren, want dat ze geestelijk het padje kwijt was was wel duidelijk.

Het is een film van 1 uur en 50 minuten maar toch vond ik de film nergens te lang, de sfeer zit er 90% van de tijd goed in en trekt je als kijker(of althans, mij dan) in het verhaal mee.
Ik ga eens kijken of er nog meer van deze horror pareltjes zijn te vinden want dit is smullen en hedendaagse horror films vallen mij vaak tegen.

4 sterren zijn minimaal op zijn plaats.

"An evil old house, the kind some people call haunted, is like an undiscovered country waiting to be explored. Hill House had stood for 90 years and might stand for 90 more. Silence lay steadily against the wood and stone of Hill House, and whatever walked there... walked alone."

The Haunting is een beroemdheid onder de Spookhuisfilms. Daarnaast is het ook nog eens de favoriete horrorfilm van Martin Scorsese. Robert Wise is altijd een regisseur die zijn films, in welk genre dan ook, heel degelijk en netjes maakt en ze ook serieus neemt. Bij The Haunting is dat weer het geval.

Dokter John Markway besluit samen met twee vrouwen en de neef van de eigenaar in het beruchte spookhuis Hill House te verblijven. Zijn doel is om het bovennatuurlijke te onderzoeken.

De film moet het echt hebben van de sfeer en is dan ook bijzonder sfeervol. Het huis zelf alleen al maakt het de film meer dan waard. Het exterieur is gefilmd bij het Engelse Ettington Park Hotel, een schitterend Gotisch gebouw. Het sfeertje wordt alleen maar versterkt door de mooie zwart-wit opnamen met uitstekende (en vrij moderne) cinematografie. Ook de mooie muziek van Humphrey Searle helpt enorm bij het opbouwen van mysterieuze en onheilspellende sfeer.

Toch had de film lang niet alles wat je van een spookhuisfilm zou verwachten. De film komt vrij langdradig over en bestaat grotendeels uit interactie tussen de personages. Wat ook niet helpt is dat iedereen al weet dat het een spookhuis betreft, en een personage al bang zijn voor het is begonnen. Bovendien wordt de geschiedenis van het huis in het begin netjes uitgelegd, waardoor er geen mysterie is zoals bij bijvoorbeeld The Changeling wel is. De bovennatuurlijke taferelen bestaan ook eigenlijk alleen maar uit geluiden en dichtslaande deuren. De flexibele deur en de geluidseffecten vond ik dan wel weer erg goed en slim toegepast. Het einde voelt in mijn ogen toch een beetje afgeraffeld en anticlimactisch aan.

Had er meer van verwacht, maar toch een bijzonder sfeervolle en degelijk gemaakte spookhuis klassieker. Mijn zoektocht naar de perfecte spookhuisfilm zet zich voort...

Stemmige horrorfilm, die het niet zozeer van Horrorelementen moet hebben, maar veel meer van sfeer. Met een duur van 112 min. is het ook een redelijk lange film. Maar door het prima acteerwerk en de spannende scene`s is erg knap dat je ondanks je maar weinig geesten/spoken ziet toch de tijd zo om is. Eleanor kan voor sommige mensen misschien iets te irritant overkomen qua acteren. Echter ik vond dit juist erg goed aangezien dit de sfeer verhoogde of ze aan doordraaien was of bezeten door het huis?

Aardige film, echter wel gedateerd. Hoewel het huis waar dit is verfilmd erg fraai uitziet valt de filmische kwaliteit wat tegen. Hier en daar is het camerawerk wel aardig, geldt ook voor het acteerwerk, maar er wordt nauwelijks met licht en schaduw gewerkt, de special effects zijn erg mager (ook voor die tijd) en het tromgeroffel lijkt misplaatst en is allesbehalve eng (op een deur bonken maakt volgens mij een heel ander geluid...). De middelen die men tot de beschikking had om de film echt eng te maken worden lang niet optimaal benut, al is het wel beter dan de remake uit 1999. Niet echt eng en niet echt bijzonder. 3*

Robert Wise excelleert in 'The Haunting' met inventieve camerastandpunten, hallucinerende beelden op een wenteltrap, het aanschouwelijk maken van temperatuurverschillen en het creeren van onduidelijkheid over het dag en nachtritme. Horror op zijn best, voornamelijk gebaseerd op suggestie en de vraag opwerpend of het allemaal echt gebeurd of slechts in de gedachten van de hoofdpersoon. Twee jaar later perfectioneerde Wise alles nog verder met de ultieme horror-klassieker 'The Sound Of Music'.

Ondanks de leeftijd en dus enigszins gedateerde film die in zwart/wit is gefilmd, hebben wij een mooie 2 uur van deze film genoten. Sommige stukken zijn behoorlijk griezelig en aangrijpend met een bombastische sound erbij die dat geheel nog meer aanzet.

Er is ook een nieuwe uitvoering van deze film, de remake die in 1999 uitkwam The Haunting (1999).

Ondanks zijn lagere waarderingen vonden wij die ook wel prima in zijn genre.

Maar ondanks alles en ieders mening, wij vonden beiden fijn en spannend om te zien. De nieuwere hebben we trouwens in de bios gezien en dan maakt het grotere beeld en de betere geluidsinstallatie een film ook mooier overkomen.

Wat ik altijd het meest waardeer aan (horror)films uit de jaren 60 is de sfeer, iets wat ik vaak mis bij moderne horrorfilms, en op dat gebied zit het met The Haunting wel goed. De film begint met een introductie over het tragische verleden van het huis, wat ook meteen het hoogtepunt van de hele film is. Daarna zakt het een beetje in door een iets te trage opbouw. We komen er al snel achter dat het hoofdpersonage Eleanore niet helemaal stabiel is, waar wat mij betreft meer mee gespeeld had mogen worden; spookt het nou echt in het huis of is het waanzin? De scares zijn matig en de beste scènes zijn dan ook een resultaat van Eleanore's mentale instabiliteit. Uiteindelijk duurde het allemaal net te lang en voelde het einde vergezocht aan.

Lichte teleurstelling, maar dankzij de sfeervolle setting en het camerawerk wel een voldoende.

Ok.

Toch niet heel slecht geworden uiteindelijk. Ik ben niet zo van de oude filmpjes, maar af en toe zit er toch best een behoorlijke meevaller in het genre. Deze The Haunting was daarmee dus ook een best positieve uitblinker in het genre.

Het verhaal lag me wel, maar helaas is het theatrale acteerwerk er met Eleanor bij ook weer terug. Gelukkig wordt ze hiervoor regelmatig op haar plaats gezet wat ik wel kon waarderen. Uiteindelijk is er weinig te beleven met horror, helaas, met weinig "spoken".

Het huis zorgt wel voor wat sfeer, maar echt spannend is het nergens en nergens heel beklemmend. De stukken met het harde gebons zijn wat leuker en sfeervoller, en de laatste scene op de half kapotte trap zijn wel lekker gedaan.

Ik heb me wel vermaakt hiermee, duurde niet echt te lang en is zeker een van de betere at de oudere filmpjes betreft.

Eindelijk ook eens bekeken, maar gezien zijn status wist deze film de hoge verwachtingen niet in te lossen.

De sfeer, het spookhuis en de zwart-wit fotografie maken inderdaad indruk.

Maar het verhaal wist me niet echt te boeien. Vooral langdradig uitgesponnen en totaal niet spannend.

Qua horrorelementen erg matig, maar oké...daar ga ik de film niet op afkraken want de sfeer zoals gezegd maakt de balans wel positief. Het acteerwerk vond ik solide, ook al is de rol van het hoofdpersonage best erover, maar het paste wel bij het verhaal en de uitwerking ervan. Het slot vond ik maar pover uitgewerkt.

6/10

behoorlijk wat hysterisch gedoe vooral van de ene dame zonder dat er nu echt heel veel gebeurt .

Je kunt het sfeer noemen maar voor mij werkte het niet .

Redelijke film over een vrouw die een uitnodiging krijgt om deel te nemen aan een experiment in een oud, groot huis. Mooi camerawerk die samen met de aankleding van het huis voor een sfeervol geheel zorgen. Een paar goeie dialogen over het bovennatuurlijke. Voornamelijk omdat het hoofdpersonage nogal irritant is, net geen 3.5 sterren.

"We live over in town, miles away. No one lives any nearer than town. No one will come any nearer than that. So there won't be anyone around if you need help. We couldn't hear you. In the night. In the dark”.

Heel uitnodigend klinkt de begroeting niet die de labiele Eleanor Lance ten deel valt bij het betreden van het enorme landhuis in een afgelegen streek in New England. Bij het horen van die woorden zou een normaal mens onmiddellijk omkeren. Eleanor is echter niet normaal en is toe aan afleiding na elf lange jaren voor haar doodzieke moeder te hebben gezorgd.

Het is een sfeervolle kennismaking met het huis met de naam Hill House waar we de komende twee uur in zullen vertoeven. The Haunting uit 1963 is dan ook een film die teert op sfeer. Op suspense. Expliciete scènes zoek je hier tevergeefs. De film gebruikt subtielere middelen om de kijker angstaanjagend te plezieren. Het zijn onbestemde geluiden, verontrustend gefluister, hard gegil, het verschijnen van teksten op de muren, het openen en sluiten van deuren zonder aanwijsbare oorzaak die hier een dreigende sfeer opwekken. Regisseur Robert Wise zoekt het in dergelijke geraffineerde technieken om spanning op te bouwen en Hill House als spookhuis te afficheren.

Een ander subtiel middel dat Wise inzet om een ongemakkelijk gevoel op te wekken is dat hij de personages en daarmee de kijker bloot stelt aan desoriëntatie. Met geraffineerde cameraperspectieven en geraffineerd aangebrachte cuts is het onmogelijk om je ruimtelijk te oriënteren en aldus niet verdwaald te raken in de wirwar van gangen, trappen, deuren en kamers in het grote huis. De protagonisten worden met regelmaat bevangen door een gevoel van verlorenheid. Niet alleen in plaatsruimtelijke zin trouwens. Ook in tijdruimtelijke zin is er regelmatig verwarring.

Maar is Hill House wel een spookhuis? Het wordt nooit helemaal duidelijk of de gebeurtenissen zijn ingebeeld, manipulatief tot stand zijn gekomen of inderdaad authentiek zijn. De reden voor de twijfel is gelegen bij het personage Eleanor. Ze is zichtbaar getraumatiseerd door de jarenlange verzorging van haar moeder en geeft er niet in alle opzichten blijk van dat zij in staat is om met haar eigen irreële en ietwat kinderlijke kijk op de wereld de verbeelding van de werkelijkheid te kunnen onderscheiden. Ze ontwikkelt de obsessie dat Hill House haar roept en bezit van haar wil nemen. Een gedachte waar zij overigens niet onwelwillend tegenover staat.

In dit kader is het leuk om te weten hoe scriptschrijver Nelson Gidding het boek 'The Haunting of Hill House' van Shirley Jackson opvatte. Hij dacht helemaal niet te maken te hebben met een boek over een spookhuis. Hij interpreteerde het boek als een boek over een psychisch gestoorde vrouw. Ziehier de reden dat de film terughoudend is in het tonen van onloochenbare bovennatuurlijke verschijnselen. Overigens geheel in tegenstelling tot de latere filmische adapties van het boek. Die films leggen juist de nadruk op het bovennatuurlijke aspect. En doen dat met gebruikmaking van sensationele speciale effecten.

Het gebrek aan sensationele speciale effecten in deze film uit 1963 zou een reden kunnen zijn voor de moderne horrorkijker om de film links te laten liggen of om hem als saai te kwalificeren. Die kijker raad ik The Haunting (1999) aan. Veel kijkplezier wens ik de kijker toe die niet terugschrikt voor zwart-wit beelden en niet per se gelooft dat spanning alleen ddor expliciet geweld, rijkelijk stromend bloed of angstaanjagende monsters kan worden opgewekt maar juist door het onzichtbare, het onverklaarbare en de eigen verbeeldingskracht.

"Hill House has stood for 90 years and might stand for 90 more. Within, walls continue upright, bricks meet, floors are firm, and doors are sensibly shut. Silence lies steadily against the wood and stone of Hill House. And we who walk here... walk alone“. Heerlijk toch?

Ik zag ooit de geflopte remake van Jan De Bont, maar deze beviel me toch iets beter. Wanneer men de geruchten wil onderzoeken of het daadwerkelijk spookt in Hill House, laat het antwoord niet lang op zich wachten. De vraag stellen is ze beantwoorden. De oproep van Dr. Markway is beperkt gebleven en slechts Eleanor en Theodora zijn niet bevreesd mee op onderzoek te gaan.

De film is wat gedateerd in film- en geluidkwaliteit, maar toch slaagde Robert Wise erin een naar hedendaagse normen nog steeds erg gedegen horrorprent te bieden. Zeker omdat in dergelijke films sfeer, mysterie en dus ook decor en omgeving erg belangrijk zijn. Zeker ook omdat de spanningsboog hoog wordt gehouden. De kracht van de suggestie is meer dan geslaagd. Dat komt ook onder meer door het prima acteerwerk. De beklemmende sfeer slaat aan met dank aan het imposante griezelig ogende landhuis, dat helpt wel. Verklarend is de film niet, inbeelding of realiteit, moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Daarom ook waarom deze film aanslaat.

Natuurlijk heel anders dan de horrorfilms die we vandaag de dag gewend zijn. Maar dit is zeker eentje die je niet over het hoofd mag zien. Robert Wise, een regisseur die met veel verschillende genres uit de voeten kan, heeft met The Haunting een enorm sfeervolle film afgeleverd. Een film vol mooie shots. Wise maakt goed gebruik van het concept "wat bevindt zich in de schaduwen van een oud, eng huis". Het acteerwerk is prima en er zitten zeker spannende momenten in de film. Alles behalve een stoffige oude film. Het voelt een beetje als een verhaal wat bij een kampvuur wordt verteld. Je ziet bijna niets, de kracht van de film komt voornamelijk uit het geluid, de vreemde shots en de reacties van de acteurs. En dat is erg knap gedaan.