Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Wanneer iemand het over Peckinpah heeft, krijg je altijd the Wild Bunch te horen, of anders toch wel the Getaway of Straw Dogs. Terwijl dit misschien wel zijn beste film is.

De film heeft harde, rauwe actie en toont vrouwen gewoon naakt als ze sex hebben gehad. Oates is een viezige anti-held en dat eerste geldt eigenlijk voor iedereen in de film. Een typische Peckinpah dus.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar toch is dit meer dan een opeenstapeling van geweld. De film heeft diepgang. De moeizame verhouding tussen Bennie en Elita is interessant, goed uitgewerkt en minstens zo belangrijk als de zoektocht naar het hoofd van Alfredo Garcia.

Ondertussen is het aantal memorabele momenten opgelopen tot een stuk of 10. Dit alles maakt deze film tot Cinema met een verdiende hoofdletter.

4 dikke sterren. Gaat dit zien mensen, het aantal stemmen is voor zo'n goede film wel erg laag.

Een film die het niet van zijn eerste gedeelte moet hebben. Als na een klein uur echter alle voorbereidingen zijn getroffen en iedereen het op elkaar gemunt heeft is het echter een waar feest voor de kijker. De meesterlijke shoot outs volgen elkaar vanaf dan in rap tempo op en het wordt wel erg duidelijk dat Quentin Tarantino zijn inspiratie bij Sam Peckinpah vandaan haalt.

Kleine 4 sterren

Er zit maar weinig gang in deze film. Het tempo ligt veel en veels te laag en net als in Straw Dogs is de climax het meest interessant, maar het duurt zolang voordat die bereikt wordt. Waar Straw Dogs het nog kon hebben van zijn geweldige verhaal, vond ik Bring me the Head vooral een standaard Westernverhaaltje met een heleboel gringo's en meer van dat soort stereotypes.

Peckinpah viel me wat tegen in deze film. Zijn typische regiestijl is maar mondjesmaat echt overtuigend en eigenlijk alleen Warren Oates levert echt een mooie rol af. Dit was inmiddels de 5e die ik van Sam Peckinpah zag, maar het was toch echt de minste.

Niet onverdienstelijke avontuur-misdaad-thriller. Aanvaardbaar script - het einde misschien wat onwaarschijnlijk - en goede acting.

Een kleine tegenvaller. De verwachtingen waren gewekt door de prachtige titel, Peckinpah, en dat deze film als inspiratie heeft gediend voor de superieure film The Three Burials of Melquiades Estrada. De film begint sterk en nogal onheilspellend. Maar zodra Bennie en Elita het centrale punt worden in de film, wordt de film een stuk minder interessant.

Wat volgt is ca. 45 minuten aan karakterontwikkeling, dat niet weet te boeien. De film weet zich uiteindelijk te herpakken, hoewel het einde iets teveel van het goede is. Het is jammer dat de film niet meer heeft gedaan met de karakters die in het begin geïntroduceerd zijn. Die bleken allen een stuk interessanter te zijn dan hoofdrolspeler Bennie.

Zeer prettige film met de nodige geweld en mooi verhaal.

Aantal mooie scenes en sterk geacteerd.

3,5 ster

Leuke titel, minder leuke film. Vooral omdat het me gewoon nergens echt kon boeien. Het verhaal sukkelt maar een beetje door en er had hier en daar flink wat gesneden kunnen worden. De geweldsuitbarstingen zijn wel stijlvol geregiseerd in de stijl waarin Sam Peckinpah bekend staat, maar verder vind ik dit wel zijn minste film.

Verouderde slome trage film. Lange vervelende stukken, kortom voor mij geen topper. Naar mijn mening te hoge stemmen. 2.0 voor mij.

Surrealistisch sfeervol.

De psychologische oorlogsvoering van de anti-held overheerst hier de typische slomo's en gewelduitbarstingen, die regisseur Peckinpah's handelsmerk zijn. Om precies te zijn leunt de film op Oates, die door zijn hebzucht in één grote surrealistische situatie lijkt te zijn terechtgekomen. Zijn zenuwinzinking sleept de kijker mee naar een ietwat theatrale finale, maar de weg er naar toe wordt sfeervol ingevuld.

Zeer goed.

Gave film weer van Sam Peckinpah. Ik vond dit wel weg hebben van een western in een moderne setting. Het oogt zelf nu nog zeer modern door Peckinpah's rechttoe rechtaan-stijl: lekker rauw en gewoon laten zien waar het op staat: veel geweld (prachtig gefilmd overigens), harde dialogen en af en toe nog wat bloot. Verhaal is niet heel diepgaand, maar blijft leuk om te volgen. Ik wou toch wel graag weten hoe het afliep en de climax daarvan zat prima in orde wat mij betreft!

Aardig, maar zeker niet de film waarop ik vooraf gehoopt had.

Peckinpah is in ieder geval een regisseur die mij meestal wel ligt en die een aantal erg goede films gemaakt heeft. Op papier zag dit verhaal er heel goed uit en met Peckinpah aan het roer kon dat bijna niet misgaan. Nou misgaan deed het uiteindelijk ook niet, maar meer dan een voldoende zit er helaas niet in voor deze zeer westernachtige misdaadthriller.

Het begint gelijk al erg grimmig en interessant, maar dat duurt niet zo heel lang. Het grootste probleem is dat Bennie en Elita niet zo heel erg interessante hoofdrolspelers zijn. Hun relatie mag dan misschien nogal moeizaam zijn, maar de ontwikkeling die de twee meemaken, vond ik niet altijd even interessant, terwijl Peckinpah er wel goed de tijd voor neemt. Gelukkig wordt het niveau weer een stuk beter en de onvermijdelijke confrontaties gaan plaatsvinden. Confrontaties, die Peckinpah erg goed in beeld brengt en lekker hard weet te maken, zoals ik het graag zie.

Ook het einde, dat misschien wat over the top is, mag er zeker zijn. Het zijn de broodnodige zaken, die deze film uiteindelijk nog behoorlijk genietbaar maken. Maar het is wel de minste Peckinpah, die ik tot nu toe van hem zag.

3,0*

Wellicht de beste titel ooit levert niet de beste film ooit op, maar toch wel een hele sterke. Misschien wel Peckinpahs beste zelfs. Peckinpah zelf zag het als de enige film die geheel van hemzelf was (omdat hij alleen hier final cut had) en je voelt gewoon door alles heen dat de film hem aan het hart lag. Het verhaal is pulp, maar overstijgt dat niveau met gemak door de affectie die de regisseur lijkt te voelen voor alle elementen van de film, inclusief de vele moorden, met vliegen bezaaide hoofden in zakken, verkrachtingen en meer van dat soort zaken. Dat Peckinpah van dit soort dingen hield (in verhaalvorm dan, in het echte leven neem ik aan van niet) was waarschijnlijk iedereen al duidelijk die ooit één van zijn andere bekendere films zag. Maar meer dan ooit weet hij van de totale wanhoop en het bijna-nihilisme een heldhaftig portret te maken, waarbij een man zijn taak volbrengt uit eerbetoon aan een vrouw. Ja, dit is enige keer dat we een romantische Peckinpah zien. Alleen Peckinpah zou een liefdesverhaal vertellen aan de hand van de jacht op een hoofd.

Zoals gezegd houdt het persoonlijke de film op de rails. Het eindresultaat is imperfect, maar Peckinpah behoord tot het zeldzame type regisseurs waarbij imperfectie bijna een vereiste lijkt te zijn om het goed tot zijn recht te laten komen (zie ook Werner Herzog of de Marx Brothers). Dus er zitten wat scènes in die onhandig overkomen of waarbij bepaalde elementen (vooral het seks en geweld) uit de bocht vliegen en belachelijk worden, hier met name de schietpartijen of de bizarre, bijna onverklaarbare scène met Kristofferson. Niettemin zou ik er niets van willen missen.

Oates heeft de rol van zijn leven (en ik vind hem altijd wel uitstekend, fascinerende kop ook) en gaf toe dat hij Peckinpah nadeed; hij leende zelfs diens zonnebril, dus Peckinpah moet zich er van bewust zijn geweest en het parallel tussen het hoofdpersonage gewaardeerd hebben. Isela Vega speelt volgens mij het enige noemenswaardige vrouwelijke personage in het oeuvre van de regisseur (die van Straw Dogs is toch vooral een speelbal van de mannen in het verhaal). Aanvankelijk leek ze me weer zo'n typisch hoertje dat je in al zijn films ziet en die vooral bestaan om geneukt of geslagen te worden, maar deze heeft echt karakter. Als ze instemt met de poging tot verkrachting van Kristofferson en Oates vertelt: "I've been down this way before and you don't know te way" (ik parafraseer) heeft ze me om en de zin wordt bijna poëtisch, op een Peckinpah-manier natuurlijk.

Op zich verbaasd de aanvankelijke controverse rond deze film me niet echt en ook de nog de nogal wisselende kritieken hier zijn ietwat begrijpelijk. Bring Me the Head of Alfredo Garcia is trouw aan zijn titel in dat ze beide een bijzonder gevoel voor schoonheid hebben. Maar bij de film zelf moet je er misschien voeling mee hebben. Ik vermoed echter dat dit er eentje is die ik nog wel vaker zal bekijken. Misschien wel meer dan de andere films van deze regisseur.
4*

Zeer sterke film. Vooral een intiemere persoonlijkere film dan ik van Peckinpah gewend ben. In vorm een enorme pulp film maar inhoudelijk schuilt er een diepere context in. Aan alles merk je dat Peckinpah echt liefde voor dit project had.

Hele mooie melancholische thematieken in deze pulpfilm en het is vooral de zeer persoonlijke inbreng van Peckinpah die de film 'redt'. Geweldig personage ook die Benny, met een complexe en gelaagde psyche die op een zeer aangrijpende manier op zoek gaat naar verlossing.

Mooie titel, prima film. Echt had ik wel meer verwacht van deze Peckinpah. Warren Oates zit fantastisch in z'n rol, maar het ondanks mooie, rauwe neergezette sfeertje kon dit verhaal(tje) me niet constant boeien. Op een gegeven moment krijgt de film een surrealistisch laagje en krijgen we een paar bijzondere scenes te zien. Daarnaast zorgt de smerige oude Mexicaanse sfeer, vol met drank, geweld, vrouwen, bars en mooie landschappen absoluut voor pluspunten. Peckinpah blijft interessant. Voldoende voor deze prent.

Decennia voor Quentin Tarantino en The Coen Brothers was Sam Peckinpah de grootmeester van realistisch doch fraai in beeld gebracht geweld. Destijds grotendeels neergesabeld door de filmkritiek heeft 'Bring Me The Head Of Alfredo Garcia' de tand des tijds meer dan doorstaan. Peckinpah zelf vond het zijn beste film en daar kon hij wel eens gelijk in hebben. Er vallen doden bij bosjes en de discutabele held van het verhaal is er uiteindelijk één van.

En dat is weer eentje van het laatste stapeltje 70's classics die ik nog nooit gezien had. Sam Peckinpah met een soort pikzwarte roadmovie door Mexico, waar we op jacht zijn naar het hoofd van Alfredo Garcia. Makkelijke klus, want onze hoofdpersoon, Alfredo is zojuist tragisch om het leven gekomen, maar Sam Peckinpah kan z'n befaamde slow motions ook hier gewoon toepassen.

Bijzondere film, dat zeker. Glansrol voor Isele Vega, van Oates weet ik het niet zo - hij doet het wel goed, maar ik vraag me af of hij de perfecte man voor deze rol was. Het verhaal is nogal atypisch, zal ook wel meta bedoeld zijn, maar ik kon er uiteindelijk niet zo veel mee. Misschien ook maar es vaker kijken. Bij de 3e keer viel me bv. op dat die bus met toeristen in het begin bij de bar van Bennie stond en later ook weer opdook net voor de shootout met de familie en de 2 gentlemen / ultra bad guys... Ook de Time Magazine met Nixon op de cover sprong in het oog.

En me dunkt dat 'Guantanamera' ook bewust gekozen is... Ik ben een eerlijk man / Uit dit land met palmen / En voordat ik sterf wil ik / Deze gedichten vanuit mijn ziel delen...

De slomo's zijn vaak erg efficiënt en mooi toegepast. Vooruit, een kleine 7 voor nu.

Het eerste deel van de film is wel aardig, maar het gewelddadige tweede deel –zo ongeveer vanaf de dood van Elita– spreekt mij veel minder aan. Ik denk niet dat ik ooit een Peckinpah fan zal worden.

Zoals je psychologische thrillers hebt, en psychologische horror, Bring Me the Head of Alfredo Garcia is een soort psychologische actiefilm. De door sommigen als saai bestempelde eerste helft was voor deze film nodig om de gemoedstoestand van de tweede helft te verklaren, als de opportunistische Benny zich als wraakengel ontpopt, in plaats van het geld mee te nemen. Ik vond de scenes tussen Oates en Vega sowieso erg geslaagd, maar zonder die tragische liefdesgeschiedenis zou het tweede deel ook helemaal niet interessant zijn.

Het is ondanks de romantiek (op z'n Peckinpah's) verder een film die doet waar liefhebbers van Peckinpah op zullen rekenen, met een cynische blik op de mens, veel geweld, waarbij ook een rouwend moedertje niet wordt gespaard. Het wordt allemaal stijlvol in beeld gebracht, en eindigt in een kogelregen. Peckinpah all over, maar juist die wat afwijkende eerste helft maakt van deze film een klassieker imho.

Decennia geleden voor het eerst gezien volgens mij, en als ik op Alex Cox Vdeodrome google blijkt dat inderdaad zo te zijn, want Alex Cox presenteerde die film op de BBC in zijn geweldige cult-cinema-serie op 4 september 1994. Ook niet verrassend dat deze film me bijstond als een soort Terminator avant la lettre met Warren Oates als nietsontziende moordmachine, want het is per slot van rekening Peckinpah nietwaar, maar sindsdien is mij wel duidelijk geworden dat die man meer dan één kunstje beheerst. In feite is dit een soort ultieme existentialistisch Peckinpah-statement waarin de kleine man zijn kans ruikt om in één keer uit zijn miserabele omstandigheden te kruipen en daartoe door roeien en ruiten gaat, met een perfect gecaste Oates, en hoewel de film niet altijd even aangenaam is om naar te kijken heb ik bewondering voor de compromisloze insteek, hoewel de allerlaatste scène misschien een beetje té is, net zoals je je kunt afvragen of het personage van Yves Montand op het einde van Le salaire de la peur… enfin.

Sam Peckinpah is toch wel een interessante regisseur. Na Straw Dogs en The Wild Bunch die ik recentelijk gezien heb, is zijn stijl wel erg duidelijk met die grauwe maar erg fraai in beeld gebrachte schietpartijen.

Erg vrouwvriendelijk zijn Peckinpah's films niet en ook hier pakt hij uit met een verkrachtingsscene, krijgt een vrouw een stevige tik in haar gezicht wanneer ze avances probeert te maken met een van de mannetjes van de maffiabaas en ook het oude dametje wordt niet ontzien bij de schietpartij. Al laat hij hier ook een ‘romantische’ kant van hem zien met Bennie die de eer gaat verdedigen voor zijn vermoorde vriendin.

Alleen stokt het halverwege de film wel een beetje. Het tempo van het eerste deel neemt af en Peckinpah neemt vooral de tijd voor de karakterontwikkelingen en de romance tussen Bennie en Elita. Vanaf het moment dat Bennie op roadtrip vertrekt met het hoofd van Alfredo krijgen we wel een heel aantal sterke scènes voorgeschoteld met 2 shoot-outs. Ook het eindshot waarbij Bennie de ontsnapping niet overleeft, is erg knap gedaan.

De film balanceert ergens tussen een dikke 3* en een kleine 3.5*, maar er zijn toch overwegend positieve punten aan deze film.

3.5*