Marie Antoinette (2006)

Ik heb de film twee keer gezien, vond 'm mooi, maar niet zo bijzonder als the Virgin Suicides en zéker niet zo bijzonder als Lost in Translation. Drie sterren voelt voor mij altijd een beetje als een lullige stem, omdat het vlees noch vis is. Maar ik weet gewoon nooit zo goed wat ik met deze film aan moet.

Tja. Kirsten Dunst is eigenlijk wel één van de actrices die mijn interesse heeft, of ze nu in een soort van musical (Get over it) zit of niet. Marie Antoinette kent natuurlijk niet echt dromerigheid zoals in Virgin Suicides en LiT.. Ook de muziek is wel een beetje verkeerd. Er word teveel in gepraat. En met teveel bedoel ik ook echt teveel. Toch 3,5*, want voor de rest is Kirsten goed bezig, ze speelt goed, doet haar best, en ik hou gewoon van sprookjesachtige onzin, hoe oud ik ook word.

Ik heb erg dubbel gevoel over deze film. Prachtig gefilmd en mooie decors. Zelfs met liefde in beeld gebracht Kirsten Dunst en haar twijfel en verveling. Balans in de film is rond uit slecht. Laatste half uur gebeurt meer dan de eerste uur in een veel kortere tijd. Voelt een beetje afgeraffeld aan. Bij deze film heb ik het gevoel dat er veel meer te halen was door de regisseuse. Jammer genoeg niet gedaan. Zeker geen Lost in translation qua niveau. Een 2,5.

Ik heb een beetje deja vu gevoel met de film Ludwig1888.

Jammer, matig in vergelijking met lost in translation, de film blijft afstandelijk, het einde lijkt idd wat afgeraffeld.

Tja, wat zal ik zeggen.Had veel meer van deze film verwacht, viel dus tegen.. Alleen de aankleding niet, prachtige decors en kostuums. Het begin is traag en het einde gaat te snel.

2*

Er zit gewoon zeer weinig pit in dit filmpje. Coppola wist in haar andere films met al haar sloomheid nogal wat sentiment op te roepen, hier heeft dat het tegengestelde effect.

Ook qua biografie trekt dit op niks.

De enige twee punten dit ik kan vernoemen is de gewaagde muziekkeuze (The Strokes in 18e eeuw, waarom niet?) en uiteraard de alweer geweldig lekkere Kirsten Dunst.

Misschien is het zij die me ervan weerhield niet in slaap te dommelen.

2.5* met kans op verlaging

Ik vond het nogal een saaie film! Ik had veel meer verwacht van deze film, omdat je geweldige films kan maken over dit thema..

Ik vond Kirsten Dunst het vrij goed doen en ik vond de beelden heel mooi..

daarom geef ik hem toch nog *2,5

Marie Antoinette is eigenlijk best de film die ik van Sofia had verwacht. Ze maakt hier niet alleen een kostuumdrama, maar vooraleer een universeel beeld van een jeugdig meisje dat maar moeilijk met haar afgedwongen levensstijl overweg kan.

Tussen door de plechtigheden (die absoluut interessant om te volgen zijn), speelt vooral in het begin van haar Franse leven een grote rol. En is die verveling niet universeel? En als die verveling universeel is, kan de rest van de film dan ook niet naar 'onze' tijd getrokken worden? Gevoelens worden door Coppola vertaald door muziek en die muziek komt weer uit haar wereld. Deze synergie tussen traditioneel en hedendaags is ook mooi in beeld gebracht tijdens een scène waarin we Marie's schoenenfetisch in beeld zien worden gebracht. Tussen de muiltjes is terloops ook een paar Converse All Star-schoentjes te vinden..

Als film vond ik het soms iets te terloops en kabbelde het soms ietwat teveel voort. Hierdoor bleef vooral een interessante kijk in het Franse hof net voor de val van de monarchie over, met een aparte ombuiging naar het heden. Kirsten Dunst speelt haar rol goed, de rest van de cast stelt ook niet teleur. Geen echte hoogvlieger, geen echt prachtige scènes te bekennen, maar vooral wel een interessant project.

Toch wel een goede film...kan hier eiglijk niet veel over zeggen..behalve dat de muziekkeuze niet geweldig was, Kirsten Dunst het wel erg goed deed, en het einde te plotseling was.

3,5 ster.

Coppola heeft voor mij een zeer goede "pruikenfilm" gemaakt. Vooral de geweldige 80's soundtracks en de manier van filmen was misschien wel een taboe in dit genre. Maar voor mij maakte dit de puberfase van de cast sterker. Dunst speelt natuurlijk geweldig. Minpuntje: Aan het einde werd het een beetje saai, konden zeker 15 minuten vanaf.

Sofia Coppola’s debuutfilm The Virgin Suicides was ijzersterk vervolgens kwam Lost in Translation en daarvan was ik minder gecharmeerd. Ik vond dat het tijd werd voor haar tot nu toe laatste film. Meteen merk je op dat Marie Antoinette vrij eenzaam en diepongelukkig is nu ze aan het hof van Versailles woont. Geen vrienden of familie en al haar gewoontes moet ze afleren om zo koningin te worden. Plus dat er briesje rondhangt van zelfmedelijden. Deze thema’s verweeft Coppola door al haar films. Wat waren de vijf meisjes in The Virgin Suicides of de twee hoofdpersonen in Lost in Translation?

De film is vrij taai en sloom en dat kwam bij mij in ieder geval ten goede aarde. Zij wekt zelfs interesse in natuuropnames en luchtopnames. Ze waren misschien kort maar zeer zeker niet zinloos. Ze creëert hierdoor een akelig sfeertje rondom en in het paleis. Maar het grootste waagpunt vond ik nog wel de onconventionele muziek onder het kostuumdrama. Deed me denken aan 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick. Sciencefiction en opera wat viel dat slecht toendertijd maar hij heeft er wel voor gezorgd dat nu allemaal kan. En wat ik nog meer een sterke troef vond was dat Kirsten Dunst de hoofdrol neerzette. Eindelijk eens wat variatie in de keuken van Dunst eindelijk geen Spiderman of een tienerfilm nee een film die neigt naar de filmhuishoek op te gaan. Dat vooral ook kwam door de zwijgzame Antoinette en peinzende blikken in haar ogen van het eerste uur. Nadat ze eindelijk is opgenomen wordt ze wat vrijer en gaat ze met geld gooien wat vervolgens leid dat ze uitgekotst wordt door het volk. Minpuntje vond ik het afgeraffelde einde en dat vader lief toch weer voor de nodige kennis en geld over de brug moeten komen om het project te verwezenlijken. Gelukkig verdwijnt dat als sneeuw achter de zon en had ik een prettig gevoel over gehouden naar de film. Dus Coppola slaat hard terug door vorm en inhoud elkaar te laten ondersteunen en niet te misbuiken.

Ik heb de film vanmorgen nog even afgekeken, maar hij is opzich heel mooi gemaakt, alleen jammer dat er af en toe een stuk wordt overgeslagen in de tijd en het einde vond ik een beetje raar.

Vooral de kostuums vond ik helemaal geweldig! maar ik vind kostuum-drama's meestal heel mooi

Marie-Antoinette komt voor mij niet boven het genre van de kostuumfilm uit. Hoewel Kirsten Dunst een prachtige (titel)rol speelt, blijven de andere personages behoorlijk plat. Irritant vind ik de gimmick om in de track keiharde rock op te nemen (Bow Wow Wow, Siouxsie and the Banshees, The Cure). Dat effect kenden we van A Knights Tale (Helgeland, 2001) met Queen’s ‘we will rock you’ tijdens een riddertoernooi. Voor dat anachronisme lijkt gekozen te zijn om de achttiende eeuw op te leuken voor een publiek dat geschiedenis eigenlijk muf en duf vindt. Hopelijk wordt dit geen trend bij historisch drama, geef mij maar de reconstructieve benadering en geen hippe fratsen.

Onzin. Als je deze film beschouwdt als een geschiedenisles vind ik het ook een slechte film. De geschiedenisleraar die dit aan zijn klasje laat zien, zal zeker een aantal lesjes aan de duiding van deze film mogen besteden, om dan wellicht tot de conclusie te komen dat dit misschien toch niet de juiste keuze was om het 18e eeuwse Frankrijk uit te leggen. De moderne elementen in de film benadrukken juist de universaliteit van de thema's die de film aansnijdt. Sofia Coppola is sowieso een meester in het in beeld brengen van menselijke relaties en emoties en de banaliteit van het leven. In deze film kleedt ze Marie Antoinette met veel opschmuk aan, maar tegelijkertijd kleedt ze dit personage weer tot op het bot uit en legt ze alle banaliteit en menselijkheid van de koningin van Frankrijk bloot. Dat hierbij een uiterst gekleurd beeld (hier figuurlijk bedoeld) van de historische Marie Antoinette ontstaat, neem ik voor lief. Als ik mijn kennis van de geschiedenis van Frankrijk aan het einde 18e eeuw nog eens wil opveizelen, pak ik wel een boek (of een andere, historisch nauwkeurige film). Deze film is kunst, geen geschiedschrijving.

De grote atractie van deze film is de locatie waar is gefilmd: Versailles. De spiegelzaal in volle glorie aangekleed. Het verhaal wordt rustig en overtuigend verteld. Helaas is de climax afgeraffeld en daardoor niet dramatisch genoeg. Het lijkt erop alsof Coppola er niet in geinteresseerd was. Jammer want met goede finale was het een perfect kostuurdrama geweest.

Oké, ik zeg het Sofia Coppola kan wel eens de grootste regisseuse van haar tijd worden en vaderlief ver achter zich laten. Ook een tweede keer kijken naar Marie Antoinette was een aangename verrassing. Dit keer op het grote doek en dat zorgde voor een misschien wel betere kijk op de zaak.

Vond het redelijk goed, alleen de muziek vond ik veel te modern en nergens opslaan

Dat moderne zat toch wel in meer dan alleen de muziek. Vond het daardoor minder storend dan dacht.

Goede film dit. Het is geen ouderwets kostuumdrama, maar een frisse en gedurfde prent: erg origineel in zijn soort. De moderne muziek, evenals de moderne interpretatie van het verhaal maken het tot een zeer interessante film, die volledig losstaat van oudere kostuumdrama's die een verhaal uit de betreffende tijd te vertellen hebben. De manier waarop MA bij het gemaskerde bal losgaat tot na half 4 's ochtends, het zoenen in de hoeken van de dansvloer, het roken van dubieuze tabak bij een intiem gezelschap, samen met de moderne muziek: haal de kostuums en het decor weg, en het is een modern verhaal geworden.

Zoals ik al zei erg fris, doet wat mij betreft niet veel onder voor Lost in Translation.

Marie Antoinette probeert het verhaal van de gedoemde koningin te vertellen op een moderne manier en het werkt nog ook, al is het wel jammer dat ze een open einde laten. Iedereen weet vast wel dat Marie Antoinette, Louis XVI, Mme. DuBarry en Mme. Elisabeth zijn omgekomen door toedoen van de Guillotine en dat Prinses de Lambale werd vermoord tijdens de septembermoorden van 1792, maar het zou wel een dramatisch hoogtepunt zijn geweest als ze de revolutie aan het einde in beeld brachten terwijl je nie zoiets hebt van 'en verder?'

Verder wel heel mooie shots van Versailles en omgeving, ook keek ik op van Kirsten Dunst, ze bracht Marie Antoinette tot leven en introduceerde haar bij de jongere generatie, niet geschikt voor geschiedenis(daar zou je dan beter de klassieke versie met Norma Shearer gebruiken, of Marie Antoinette: La Veritable Histoire, een tv-film die over het leven van Marie Antoinette gaat, van haar aankomst in Versailles, 1770 tot haar dood in Parijs, 1793), maar wel amusant.

ik vond de film redelijk, de acteurs en de kostums etc waren prima maar ze hebben Dunst niet echt ouder gemaakt in de film wat ik minder vond, ook heeft ze 4 kinderen gebaard in plaats van 2 waarvan 1 miskraam want op het einde zie je alleen Marie-Thèrése-Charlotte en Lodewijk Karel.

Ook de muziek vond ik niet gepast bij de film

3 sterren

Gare film, verdient niet veel. Omgeving is perfect, iedere keer weer..dat is ook het enige.

Francis Ford op de docu: Sofia should throw a big Marie Antoinette party and everbody is invited. Dankzij Kirsten daarom nog best vermakelijk ook.

zown leuke film =)

Ik ben verliefd Nee, zo'n vaart zal het nu ook niet lopen, maar ik heb wel de hele film met open mond zitten kijken hoe ze om de minuut van gedaante veranderde en steeds even aanbiddelijk bleef. Los daarvan is de film ook best het bekijken waard: het verhaal is prachtig in zijn leegheid (er gebeurt helemaal niks, en als er al iets gebeurt - de geboorte van het kind waar zo naar is opgebouwd, de revolutie op het einde - wordt er amper aandacht aan besteed). Er zijn veel (soms zelfs er goede) kostuumfilms gemaakt over de ondraaglijke leegte van het adellijke bestaan in die tijd, maar het contrast met de jonge, vrolijke en decadent luxueuze prinses met haar probleempjes die eigenlijk die uit een doordeweekse meisjes-puberroman amper overstijgen, is wat deze film zo af maakt. Het spelen met historische en moderne elementen (in de muziek maar ook in het scenario) vond ik origineel en goed werken. Maar toch wordt de film in de eerste plaats gemaakt door de beeldschone Kirsten Dunst, aangevuld met prachtige kostuums en decors - een lust voor het oog, en dan mag het verhaal wel eens wat minder intellectueel

Film was aan het begin een beetje langdradig, maar wist me toch te boeien.

Ik moet zeggen je maakt een daverende entree -

Als een zuurtje, zo zoet!!

Met het risico mijzelf te herhalen vind ik deze magnifieke Marie Antoinette een Lust Voor Het Oog.

Dit begint voor mij bij de eerste seconde. Ik heb zo ongelooflijk genoten van vooral de eerste 15 minuten (plusminus). Kirsten in de koets, op reis naar haar toekomst, dromerig naar buiten starend, wasem op de ruit ademend en daarna een figuurtje erin tekenend... Wat een speciale, surrealistische sfeer. Alsof de tijd even helemaal stilstaat.
Ik werd betoverd.

Hier en daar vind ik de film *een pietsje* langdradig, net een vleugje te weinig voortgang in het plot. Maar het vreemde is, bij de ene ziening stoort me dit, bij de andere niet. Toch een reden om nu niet het volle pond te geven.

Lachen, wanneer je er al zo'n uur op hebt zitten, is Marie jarig. "Gefeliciteerd met je 18e"
Huh ? !!

Een extra uitroepteken verdient de muziek. Een sexy mix van oude maar zeer opwindende barokke melodieën en stoere hedendaagse (rock)nummers. Wanneer Louis Seize gekroond wordt zijn de extatische tonen te horen van het briljante Plainsong. Een traktatie!

Kirsten is vertederend. Wat een mooi en lief meisje (dat veel in haar mars heeft). Hetgeen ik heel fijn vind, is de wijze waarop Sofia (Ja, ik mag Sofia zeggen @ Flipman) haar geregisseerd heeft. Kirstens woorden zijn zo lekker Kirsten, er is niets gekunsteld - 'ik speel Marie Antionette dus doe ik extra deftig' - achtigs aan. Hoe ze eenmaal 'good night' zegt tegen haar eega in het prinselijke bed: verrassend leuk!

Sofia eindigt haar film op een mooi moment. Kijk alsjeblieft ook Lost in Translation (mijn beschrijving).

Marie Antoinette staat in de geschiedenisboekjes als een dom wichtje dat heeft moeten boeten voor het falend beleid van haar man. Met deze biografie wil Sofia Coppola een heel andere kant van deze markante dame laten zien. Dat doet ze door doelbewust de film vol te stoppen met anachronismen en zodoende de belevingswereld van haar protagoniste aan te passen aan die van de moderne '' post-sex and the city '' vrouw. De film is een zinnenprikkelend filmisch hoogstandje geworden, vol met schitterende decors en een uitgebreide selectie achtergrondfiguren. Het grootste compliment gaat naar Kirsten Dunst, die op sublieme wijze haar karakter laat veranderen van jong meisje tot een volwassen vrouw gedwongen tot een ondenkbare beslissing. Klein puntje van kritiek; er hadden wel een paar scenes uit gemogen, nu duurde het mij net iets te lang.