• 149.616 films
  • 8.301 series
  • 25.321 seizoenen
  • 556.540 acteurs
  • 324.504 gebruikers
  • 8.518.572 stemmen
Avatar
 
banner banner

Chariots of Fire (1981)

Drama / Sport | 124 minuten
3,07 316 stemmen

Genre: Drama / Sport

Speelduur: 124 minuten

Alternatieve titel: De Overwinnaars

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Hugh Hudson

Met onder meer: Ben Cross, Nicholas Farrell en Nigel Havers

IMDb beoordeling: 7,1 (60.274)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 4 juni 1981

Plot Chariots of Fire

"This is the story of two men who run, not to run, but to prove something to the world. They will sacrifice anything to achieve their goals... except their honor."

Het ware verhaal van twee Britse atleten die tegen elkaar strijden op de Olympische Spelen in 1924. De ene is een Schotse man die God aanbidt en de andere is een Joodse student die rent voor beroemdheid.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Harold Abrahams

Eric Liddell

Jennie Liddell

Sybil Gordon

Lord Andrew Lindsay

Sam Mussabini

Aubrey Montague

Henry Stallard

Master of Trinity

Master of Caius

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van MaartenF

MaartenF

  • 112 berichten
  • 2209 stemmen

Een film over hardlopen. Op papier klonk dit voor mij erg interessant, omdat hardlopen één van mijn hobby's is.

De beginscene waarin een stel mensen in witte kleding langs een strand rennen, begeleid door de muziek van Vangelis, is werkelijk prachtig. Een veelbelovend begin, maar jammergenoeg is dit het hoogtepunt van de film.

Ironisch is dat deze film, die over hardlopen/rennen gaat, nogal traag is. Daarnaast kreeg ik geen binding met de hoofdpersonages. Je hebt Eric Liddell, iemand die hevig in God gelooft en hem wilt eren door te rennen op de Olympische Spelen, om zo een medaille te winnen. De scenes waar hij in voorkomt bevatten veelal dialogen over God en zijn trouw aan hem. Ik vond dit personage niet interessant omdat het geneuzel over God mij niet kon boeien.

De andere hoofdpersoon, Harold Abrahams, is een Jood die rent vanwege de vooroordelen die veel mensen over Joden hebben. Hij wilt (net als Liddell) dolgraag een medaille winnen op de Olympische Spelen, maar hij komt er achter dan hij niet snel genoeg rent. Hiervoor krijg hij hulp van een trainer, die hem helpt sneller te rennen. De scenes waarin Abrahams getraind wordt zijn fraai in beeld gebracht en ondersteund door goede muziek (wederom van Vangelis). Daarnaast heeft Abrahams vaak dialogen met zijn vrouw. Zij vindt dat hij teveel aandacht besteed aan het rennen en niet aan haar.

Dan komen de Olympische Spelen. Abrahams doet mee aan de 100 meter sprint en Liddell doet mee aan de 400 meter sprint. Zoals zo vaak in sportfilms winnen de hoofdpersonages, en ook hier is dat het geval. Dit is ook de reden dat ik geen fan ben van sportfilms in het algemeen (uitzondering daargelaten, zoals Rocky en The Wrestler).

Slecht kan ik Chariots Of Fire niet noemen, maar er zijn daarnaast weinig positieve dingen over te melden. De scenes waarin gerend wordt zijn mooi gefilmd en daarnaast is de muziek goed, maar daarnaast verloopt de film erg traag en kreeg ik geen binding met de personages. Waarom dit de Oscar voor de beste film won is mij een raadsel.


avatar van Tarkus

Tarkus

  • 6405 berichten
  • 5310 stemmen

4 Oscars heeft deze film gewonnen, en dat was verdiend.

De film, die handelt over hardlopen en de Olympische Spelen van 1924, komt nu wel een beetje oubollig en traag over.

De prent betekende ook de doorbraak van Ben Cross, en de muziek van Vangelis zal iedereen wel bekend in de oren klinken, de titelsong was in de jaren '80 een grote hit.

Ook zie je in deze film Sir John Gielgud aan het werk, een van mijn favoriete 'oudere' acteurs (overleden in 2000).


avatar van MrRotKip

MrRotKip

  • 72 berichten
  • 67 stemmen

Mooie film;

ik vond hem niet al te gedateerd, alleen was bij mijn versie de beeldkwaliteit niet geweldig goed en de beginmuziek was om de een of andere reden vals - te hoog.

Maar het verhaal was heel mooi, en prima uitgewerkt.

Alleen vond ik dat de muziek van Vangelis in het begin bijna niet te horen was.

Dicht bij het eind wel meer, gelukkig, en Eric's theme is geweldig - misschien zelfs sterker dan het main theme. Af en toe iets té synthesizerig, toch wel; juist ook omdat het over de jaren 20 gaat.

(k keek de film ook voor de muziek, ben behoorlijk fan van Vangelis.)

een mooi stukje is het stukje waarin Abrahams getraind wordt door Ian Holm - de mannen acteren prima.


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 65702 berichten
  • 5309 stemmen

avatar van Malick

Malick

  • 9014 berichten
  • 0 stemmen

Chariots of Fire krijgt dus een BR-uitgave. Kippenvel!


avatar van Uzza_Sparta

Uzza_Sparta

  • 1195 berichten
  • 2138 stemmen

behalve die Blu-Ray versie komt een remastered versie ook weer in de bioscoop als deel van de "Let The Games Begin" voor de Olympische Spelen.

Eric Liddell, de Schotse athleet, speelde ook Rugby voor Scotland, werd de Wereldrecordhouder voor de 400 meter, en won een goud op de 400meter en een brons op de 200meter, maar werd tijdens de Olympische Spelen in Beijing ook aangekondigd als de allereerste winnaar van de goud medaille op een Olympische Spelen voor China!

Eric Liddell - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Chariots of Fire - Filmhouse Cinema Edinburgh - filmhousecinema.com

RESTORED CLASSIC

The true story of Eric Liddle (Ian Charleson) and Harold Abrahams (Ben Cross) who ran for British and Scottish gold in the 1924 Olympics despite great personal obstacles. Liddle, a devoutly religious man, would not run his qualifying heat because it fell on a Sunday, while Abrahams, who was Jewish, faced anti-Semitism.
 One of the film's strengths is its truly cinematic storytelling – from the early shots of feet pounding the ground, to the slow-motion races, the soaring music supports a truly stirring story.

de oscar winnaar Chariots of Fire is een aanrader


avatar van A.L.I.E.N

A.L.I.E.N

  • 775 berichten
  • 999 stemmen

Prachtige film over de Olympische spelen en hardlopen, maar ook over Eer, Religie, zelfvertrouwen, overwinning's drang, faalangst, vriendschap en liefde! De film wordt ook deels gedragen door de fenomenale muziek van Vangelis en de krachtige acteerprestaties door o.a. Ben Cross als Harold Abrahams, Nicolas Farrel als Aubrey Montague en Ian Charleson als Eric Liddell. Let ook op de bijrollen van Ian Holm als Mr Mussabini en Brad Davis als de amerikaan Jackson Scholz. Ook de montage was zeer knap. Kortom "Chariots of Fire" (Wagens van Vuur) is een zeer goede film, een aanrader!


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2909 stemmen

Afgelopen tijd heb ik alle nog niet eerder geziene films die de Best Picture-oscar wonnen gekeken. Chariots of Fire was de laatste titel en het viel helaas niet mee allemaal. Een jofele Indiana Jones-film zou nooit zo snel als winnaar worden gekozen. De dames en heren van de Academy hebben een overduidelijke voorkeur voor epische bombastische drama's volgens het stramien 'ondanks alle tegenspoed, behaalt de protagonist toch zijn doel' en het sportdrama Chariots of Fire is daar geen uitzondering op.

De sportscenes in de setting van de jaren '20 waren nog wel aardig om te zien, beetje kitscherig wel met die muziek van Vangelis, maar soit. De rest eromheen was redelijk saai met de welbekende conflictsituaties die eerst afgewikkeld moeten worden. Ook een portie hautaine Engelse 'kijk-ons-tof-zijn'-attitude kwam weer langs en daar heb ik het ook al niet zo op. Kortom ik vond het allemaal maar bijzonder matig.


avatar van gauke

gauke

  • 9855 berichten
  • 13069 stemmen

Een emotionele en tijdloze film over het leven van twee totaal van elkaar verschillende atleten, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Een verhaal over doorzettingsvermogen en vriendschap met de ingrediënten godsdienst in combinatie met innerlijke strijd, fascisme en antisemitisme, maar ook over de techniek van het hardlopen.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 7572 berichten
  • 3646 stemmen

Dikke tegenvaller. Te traag en dat voor een loopfilm. De traagheid wordt nog verder versterkt door teveel slowmotions van o.a. extatisch opengerekte smoelen van hardlopers.

Het kreeg me vooral niet mee, en als dat het geval is, dan is het aftellen tot het einde. Ik ga er niet teveel woorden aan spenderen : vooral de gewichtige British upper class dialogen en het tenenkrullende religieuze gezever vielen me hier zwaar tegen. Ik kreeg ook nergens voeling met de personages. Niks voor mij deze psychologische sportfilm, al is de weergave van de Britse jaren '20 op zich wel correct en genietbaar.


avatar van Tarkus

Tarkus

  • 6405 berichten
  • 5310 stemmen

Tarkus schreef:

4 Oscars heeft deze film gewonnen, en dat was verdiend.

De film, die handelt over hardlopen en de Olympische Spelen van 1924, komt nu wel een beetje oubollig en traag over.

De prent betekende ook de doorbraak van Ben Cross, en de muziek van Vangelis zal iedereen wel bekend in de oren klinken, de titelsong was in de jaren '80 een grote hit.

Ook zie je in deze film Sir John Gielgud aan het werk, een van mijn favoriete 'oudere' acteurs (overleden in 2000).

Heb deze film ook voor een habbekrats op de kop kunnen tikken en ben er wel blij mee.

Het is en blijft een uitstekende film !!


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

I've known the fear of losing but now I am almost too frightened to win

Hugh Hudson, ik vind het toch wat een vreemde regisseur. De nog altijd levende Brit heeft in heel zijn carrière maar een handvol films gemaakt en hij is het meest bekend geworden via twee compleet verschillende films. Een film rond Tarzan (met Christopher 'Highlander' Lambert als het ware als de man met de oerkreet) en deze Chariots of Fire, een verfilming van het leven van een aantal Britse atleten. Twee uiteenlopende genres dus en het overige werk van Hudson wordt nooit ergens geroemd, als het überhaupt al gekend is.

Ik had verwacht dat Chariots of Fire dan ook zijn meest gekeken film ging zijn, maar dat valt me wat tegen. Toch een film met een zekere klassieker status, maar Greystroke zit momenteel aan iets meer stemmen en dat zijn er eerlijk gezegd ook niet enorm veel. Onterecht, want Chariots of Fire (de titel werd ontleent aan de hymne Jerusalem waarin "Bring me my chariot of fire" het refrein is) is een interessante film. Voelt af en toe nogal vreemd aan vanwege het rare tempo doordat de wedstrijden zelf elke keer worden onderworpen aan slowmotion, maar na een tijd geraak je in een soort van vibe en kon ik de stijl wel waarderen. Iets wat vooral te wijten is aan een sublieme soundtrack van Vangelis die de scènes echt vooruit duwt. De openingsscène op het strand is gewoon hierdoor al één van de mooiste openingen die ik al in een film heb mogen aanschouwen. Beetje jammer misschien dat Liddell en Abrahams het uiteindelijk niet tegen elkaar opnemen, je zit toch met het gevoel dat de film daar toch naar toe lijkt te werken, maar de geslaagde uitdieping van de karakters zorgt ervoor dat dat maar een klein euvel is op een voor de rest uitstekende film.

Veel bekende koppen trouwens in minieme bijrolletjes. Stephen Fry maakt hier zijn debuut in de 'He Is An Englishman' routine van Abrahams, hier te zien trouwens. Kenneth Brannagh (regisseur van onder andere Thor) is ook even te zien als een extra en die kun je dan weer hier spotten. Soit, die twee zijn natuurlijk niet de kracht van Chariots of Fire. Neen, die eer is weggelegd voor Ian Charleson en Ben Cross als respectievelijk Liddell en Abrahams. Sowieso over het algemeen goede rollen van onder andere Ian Holm als coach Mussabini. Er is eigenlijk op niemand iets aan te merken.

Leuke zit dus die nergens verveelt. Verbaas me eerlijk gezegd wat over de lage score, maar bon. Dat is niet de eerste keer en het zal zeker en vast ook niet de laatste keer zijn. Hudson levert in ieder geval een interessante film af rond een thema dat me niet meteen ligt, weer een regisseur om eens wat meer van te gaan opzoeken.

4*


avatar van TMP

TMP

  • 1546 berichten
  • 1515 stemmen

Een behoorlijk saaie film, deze Chariots of Fire. Hoewel het acteerwerk best degelijk is, komen het verhaal en de personages nooit echt tot leven. Meeleven met de personages zit er daarom ook niet echt in. De opbouw is bovendien erg traag. Veel hardlooptrainingen, maar de wedstrijden zelf zijn vervolgens niet al te boeiend, hoofdzakelijk door een overdaad aan slow motions. De muziek van Vangelis is wel goed, hoewel niet overal even passend. Al met al zeer matig.


avatar van W.V.

W.V.

  • 845 berichten
  • 476 stemmen

Zelden een sportfilm gezien die zo integer in beeld werd gebracht als Chariots. Ik zag de film een paar jaar geleden weer eens, dat kwam doordat de film tijdens de opening van de OS in London werd aangehaald met een briljante Rowan Atkinson. Chariots heeft de tand des tijds goed doorstaan, en als er gesproken mag worden van een typisch britse film, dit is er eentje. Niet alleen het verhaal, maar de wijze waarop het verhaal zich ontwikkeld. Het acteren blijft ingetogen en steeds van een hoog niveau. Tevens is het een genot om te zien dat ook de bijrollen een bewuste bijdrage zijn aan de film en niet, zoals zo vaak, beeldvulling. De muziek is in 1 woord magistraal en bevestigde toentertijd al de grote klasse van Vangelis. Jammer dat Hudson als regisseur geen vervolg kon geven aan deze prachtige film. Greystoke ging nog wel maar Revolution was een regelrechte afknapper, jammer van dat verspild talent.


avatar van Elchapo

Elchapo

  • 993 berichten
  • 1910 stemmen

Vooral de muziek van Vangelis is legendarisch,film is ok,3.5 stars.


avatar van Boneka

Boneka

  • 2032 berichten
  • 1132 stemmen

Toen ik deze film voor het eerst zag jaren geleden boeide mij ook alleen het eerste stuk met name door het fantastische nummer van Vangelis. Het is denk ik ook geen echte film voor pubers die deze film vast erg saai vinden. We beginnen wat studentiekoos (niet echt mijn ding), maar geweldig in beeld gebracht. Beelden zijn mooi authentiek en de acteurs spelen geweldig alsof het in die tijd is opgenomen. Vond ook de dialogen goed genoeg en sterk vooral van Ben Cross die zowel zijn sterke kanten liet zien, maar zeker ook zijn onzekerheid, wat ook gold voor Farrel zijn tegenspeler. Subliem.

Interessanter wordt het als hij gaat trainen en lopen. Leuke details doen de film ook goed. Zo is het graven in het zand met een troffel een bijzonder fenomeen. In die tijd had je namelijk nog geen startblokken. Wat de meesten ook niet meer weten is dat de olympische spelen alleen voor atleten was op amateur basis. Zodoende was de training van Abraham discutabel. Leuke details van een film die ik toch beter vond dan in mijn jeugdtijd. Zeker geen spannende film met een hoog tempo, wel zeer nostalgisch en mooi om weer eens te zien, met natuurlijk de prachtige soundtrack van Vangelis!


avatar van 93.9

93.9

  • 3109 berichten
  • 4160 stemmen

Best goede film.

Iets minder stichtelijk had wel gemogen..

Muziek is fenomenaal bij de scenes. Mooie kostums...


avatar van Onceuponanytime

Onceuponanytime

  • 502 berichten
  • 732 stemmen

Door de knappe weergave (decors en kostuums ) wordt men in de jaren 20 meegezogen.

De gedrevenheid van beide atleten treden iets veel op de voorgrond. Door de focus daar op te leggen, komt het verhaal traag over.


avatar van baspls

baspls

  • 4118 berichten
  • 1672 stemmen

Now there are just two of us - young Aubrey Montague and myself - who can close our eyes and remember those few young men with hope in our hearts and wings on our heels.

Chariots of Fire was de Oscar-winnaar van 1981. De film verteld het verhaal over de atleten van het Britse renteam ten tijde van de Olympische spelen van 1924. De Schotse Eric Liddell wil eigenlijk missionaris worden, maar geloofd dat god hem zijn renvermogen heeft gegeven. Harold Abrahams is een Joodse student en is vastbesloten om Liddell te overtreffen.

Voor iemand die niet van sport houd, heb ik toch al aardig wat sport-films achter de kiezen. Ik vind een sport-film ook vele male spannender dan een echte wedstrijd. Dat komt omdat je het leven van de sporters buiten de wedstrijden ook mee krijgt. Je ziet wat hen drijft en welke obstakels ze moeten overbruggen. Dat is in Chariots of Fire ook weer sterk gedaan. Wel moet ik zeggen dat het allemaal maar vrij braafjes bleef. Er heerst rivaliteit, maar iedereen schud keurig elkaar de hand. Zodoende begrijp ik dat veel mensen het een vrij saaie film zullen vinden.

Wat mensen vooral bij zal blijven aan de film is natuurlijk de magistrale soundtrack van Vangelis. Een gedurfde keuze om een door en door Britse historische film te voorzien van een ultra-moderne soundtrack van een Griek. Het hoofdthema is al ontelbare keren hergebruikt, maar werkt nog altijd het aller beste onder de originele beelden. Want de film is ook meesterlijk geschoten. De energie van de renners spat van de slow-motion beelden af.

Al met al dus een prima biografische sportfilm, die door de muziek, de beelden en het sterke acteerwerk ook vrij meeslepend is. Het verhaal heeft echter niet bijzonder veel om het lijf en blijft zo braaf dat het nergens degelijkheid overstijgt.


avatar van K. V.

K. V.

  • 3443 berichten
  • 3387 stemmen

Deze speelfilm ook eens geprobeerd en het was niet mis, maar ook niet veel meer. De film begon nochtans veelbelovend, maar het tempo is redelijk traag om de lange speelduur te boeien. Verder was het toch eens interessant om te zien hoe ze zich voorbereiden.

Niet mis om eens gezien te hebben.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4822 berichten
  • 1981 stemmen

Interessante personages met boeiende psychologische dilemma's, uitstekende acteurs met een scene-stealing Ian Holm voorop, fraaie fotografie en een klassieke muziekscore – bij herziening is dit nog steeds een sterke en pakkende film waarvan het trage tempo me absoluut niet stoort om de eenvoudige reden dat ik het tempo niet als traag ervaar, maar net als toen ik hem voor het eerst zag vraag ik me af hoe deze film de Oscar voor beste film van 1981 kon wegkapen vóór de neuzen van Raiders of the lost ark, Reds (winnaar van de Oscars voor beste regie, vrouwelijke bijrol en camerawerk), On Golden Pond (winnaar van de Oscars voor beste mannelijke en vrouwelijke hoofdrollen en bewerkt script) en Atlantic City USA. Goed maar niet groots in mijn optiek.

        In zijn autobiografische The Fry chronicles besteedt Stephen Fry ook aandacht aan deze film en aan zijn rol hierin (in hoofdstukjes getiteld Chariots 1 en Chariots 2), maar hoe goed ik ook mijn best deed (en met dank aan de beeldje-voor-beeldje-knop op mijn DVD-speler), ik kon hem nergens herkennen. Dank aan Metalfist die in zijn bericht van 31-5-2015 een link naar een foto geeft waarop we de dan 24-jarige Fry kunnen zien.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 4578 berichten
  • 3409 stemmen

Fijne sportfilm over de 8e Olympische Spelen in 1924. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Britse atleten die zich voorbereidden op deze Olympics. Toch - behoudens enkele boksfilms die ik als een aparte categorie aanzie - één van de betere sportfilms die ik al zag. Wel redelijk verbaasd dat de film ging lopen met 4 Oscars, waaronder die van beste film. De film is boeiend, maar niet in die mate onweerstaanbaar om naar huis te gaan met zoveel gouden beeldjes. De muziek van Vangelis was sowieso overweldigend.

Mooie inkijk op de training en opoffering ter voorbereiding van de hardloopwedstrijden. Schitterend decor in het stadion waarbij je je waant in de dagen van toen. Aangenaam om ook de oude trainingsmethoden en outfits te zien. Als je ziet hoe hedendaagse atleten zich vandaag klaarstomen, dan is het contrast qua kennis, voeding, uitrusting en training gigantisch. Geweldig om te zien hoe de atleten putten maakten in de piste om een betere afstoot te hebben.

Cinematografisch ook zeker ok en de acteerprestaties waren op niveau. Aangename wegkijker, maar meer ook niet. Sportfilms gzan vaak over mytische prestaties waarbij doorzettingsvermogen en arbeidsethos centraal staan, ook hier dus. Niet slecht, een degelijke 3,5*!


avatar van jono

jono

  • 315 berichten
  • 3655 stemmen

In Chariots of Fire volgen we twee atleten, de Schotse Eric Liddell en de Joodse Harold Abrahams, tijdens hun voorbereidingen voor de Olympische Spelen van 1924 in Parijs. De film is nogal traag, wat vreemd is voor een film over hardlopen. Daarnaast vond ik het moeilijk om binding te krijgen met de hoofdpersonages; hun karakters werden wat mij betreft onvoldoende uitgediept. En dan is er nog de irritante synthesizermuziek van Vangelis, die ik absoluut niet vond passen bij een film die zich afspeelt in de jaren twintig.

De film won in 1981 de Oscar voor beste film. Vreemd, want ik vind echt dat er dat jaar veel betere films zijn gemaakt. 3*


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3727 berichten
  • 4091 stemmen

Nogal middelmatig filmpje waarin met veel bombast geprobeerd wordt een soort legende te creëren voor de Schotse Folkert Velten. Het wordt allemaal tergend traag gebracht zonder enige bijzonder interessante verwikkelingen. Verder worden we geacht mee te leven met elitaire types die champagneglazen op de horden laten zetten en meer van dat soort ongein. Alleen Abrahams was een personage met wat potentie maar dat kwam er ook niet helemaal uit. Er wordt verder best goed geacteerd maar ik vond de film behoorlijk sfeerloos, de roaring twenties waren in de hoogste kringen in GB kennelijk zeer onderkoeld en beschaafd.

Maar ik kan in elk geval weer een Oscarwinnaar afstrepen. Zeer nipte 2,5 *.


avatar van stratmans

stratmans

  • 812 berichten
  • 824 stemmen

Geen fraaie beelden, de acteurs hebben hard gelopen aan de close-ups van hun gezichten te zien, de film gaat wel erg traag


avatar van Movsin

Movsin

  • 6351 berichten
  • 7666 stemmen

De film begint (en eindigt) met een mooie scène van op strand oefenende lopers. Ook de muziek van deze film is mooi en betekent een pluspunt. Daarnaast kan ik me alleen de reflectie maken dat in die tijd athletiek een sport was eigen aan de betere kringen. Het was amateurisme, voor de eer, en de betere kaste had tijd om zich voor te bereiden; de rest was murw van 't werken.

Voor de rest weinig spanning en echt meeleven met deze film zat er niet in.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1065 berichten
  • 460 stemmen

Filmkriebel schreef:

vooral de gewichtige British upper class dialogen en het tenenkrullende religieuze gezever vielen me hier zwaar tegen. [...] Niks voor mij deze psychologische sportfilm, al is de weergave van de Britse jaren '20 op zich wel correct en genietbaar.

Is dit geen regelrechte tegenspraak, Filmkriebel?


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 7572 berichten
  • 3646 stemmen

ThomasVV schreef:

(quote)

Is dit geen regelrechte tegenspraak, Filmkriebel?

Niet noodzakelijk omdat ik het over de visuele weergave (aankleding) van de jaren '20 had, niet zozeer over de klassenmentaliteit uit die periode. Ik erken dat dit er ook bij hoort natuurlijk en dat het ook opzettelijk uitvergroot wordt, maar dit maakte de film ergerlijk voor mij.


avatar van blurp194

blurp194

  • 3362 berichten
  • 3055 stemmen

Chariots of Fire is een van die films die voor mij zo'n iconische status hebben dat er niet echt ruimte lijkt te zijn voor de vraag 'wat vind ik er eigenlijk van'. Teveel verweven in alles - en niet alleen de soundtrack van Vangelis of de sport, maar ook de moraal, de ideologie, de manier waarop de mensen met elkaar omgaan en wat belangrijk voor ze is. Daarmee wordt het tot meer dan een film, een monument van een tijd waarin nog niet alles tot het laatste taboe aan platgemaakt werd, en van voordat alles vooral om geld leek te gaan. Afhankelijk van of je de film zelf of het narratief daarin beschouwt, zo'n honderd of veertig jaar geleden. Helemaal nog niet zo lang goedbeschouwd.

Voor bijna alle betrokkenen overduidelijk ook het hoogtepunt van hun carriere - en ietwat bevestigend dat het winnen van een Oscar het einde inzet. Hugh Hudson, de regisseur, heeft na Chariots niet meer iets echt interessants gepresteerd. Ben Cross is in wereld van de tv-series terecht gekomen, en ook daar zie ik nauwelijks iets opzienbarends tussen staan. En Ian Charleson is veel te vroeg overleden. Maar ook de onaantastbare Sir John Gielgud, en natuurlijk de eerste grote rol van Alice Krige - die daarna de iconische rol van Tully in Bar Fly zou gaan spelen, en natuurlijk de even iconische Borg Queen.

Behalve het motief van geloof en afkomst heeft de film nog een wellicht onderbelicht tweede onderwerp te behandelen - amateurisme of commercie in de sport, en specifieker in de Olympische spelen. Dat geeft me toch ook wel echt te denken, om de discussie van toen te leggen tegen de praktijk van vandaag waarin zo ongeveer alles wordt opgeofferd aan de commercie, en het geld belangrijker is dan de sporter. Mijlen ver verwijderd van de originele Olympische idealen, en waar het in de tijd van de film nog een eer was om daaraan mee te mogen doen, lijkt het langzamerhand eerder tot een vloek geworden.

Terug naar de film, want er is nog iets waarvan ik voel dat dat vaak over het hoofd gezien wordt: de soundtrack. Want niet alleen de overduidelijke inbreng van Vangelis is daar - alweer dat woord - iconisch in, ook de afsluitende scene in de kerk en de psalm 'Jerusalem', of het zingen van de studenten. Daar krijg ik de rillingen wel wat van over mijn rug. Ook dat lijkt iets van een vervlogen tijd.


avatar van deridder

deridder

  • 254 berichten
  • 1455 stemmen

Wat een heerlijke film. Ik wou dat er nog films zoals deze worden gemaakt. Je ziet nauwelijks meer films over goede mensen die goede dingen doen met de juiste doeleindes.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 5645 berichten
  • 4310 stemmen

Pfff.

Aan de ene kant is het best begrijpelijk dat een film als Chariots of Fire een Oscar wint. Aan de andere kant vind ik het compleet onbegrijpelijk dat films als deze aan zulke grote prijzen kunnen komen. Nu neem ik de Amerikaanse prijzen al lang niet heel serieus meer, maar er is toch wel redelijk onderzoek naar verricht. Vreemd zal het blijven.

Chariots of Fire is een soort sportieve biografiedramafilm over personages waarvan ik nauwelijks de naam ken. We zien ze wat lopen, rennen en dansen tussendoor. Soms gaan ze kort even dineren met wat machtige personen. Over de achtergrond wordt echter weinig toegelicht. Familieleden verschijnen soms plots op de achtergrond of in de tribune, verder zijn de makers op momentopnames gericht. Uiteraard is het verder met fictie vermengd, maar niettemin gebaseerd op echt bestaande personen onder dezelfde naam (die ik even op moest zoeken).

Belabberd geacteerd, werd ook na enige tijd misselijk van de constante arrogantie, toon en accenten. Je kan wel zeggen dat deze film zich afspeelt in de rijkste Engelse kringen, Hudson neemt ook nooit de moeite om ons maar een moment op andere gedachte te brengen. Ik werd er helemaal kriegelig van, en als de personages tot overmaat van ramp ook geen moment interessant weten te zijn wordt Chariots of Fire al snel een film die je de strot uitkomt.

Visueel wel groots opgezet met veel figuranten en menigten, verder nergens bijzonder of onderscheidend geschoten. Nogal saai in beeld gebrachte sportscenes ook. Naast het feit dat deze van korte duur zijn worden ze ook nergens echt uitdagend in beeld gebracht. Je kan nergens voor juichen, ondanks de felle kreten van het publiek zelf. Kijker wordt nooit in het feest betrokken. Nu zal ik ook eerlijk zijn. Ik wil me nooit in deze kringen bevinden.

Ik kan simpelweg zeggen dat ik er geen ene reet aan vond. Irritant geacteerd, niet bijzonder geregisseerd en sport dat zelden passend en/of effectief in beeld wordt gebracht. Wat de film echter voor me persoonlijk wat verder naar beneden brengt is dat regisseur Hudson nooit de moeite neemt om de wereld van de film maar een moment intrigerend in kaart te brengen. Vermoeiende ervaring.


avatar van Sergio Leone

Sergio Leone

  • 3206 berichten
  • 2347 stemmen

Saai.

Ontiegelijk saai, zelfs. Kennelijk ook Oscarwinnaar. Dat verklaart wel iets. De muziek van de onlangs overleden Vangelis is iconisch. Het is niet per se mijn ding, maar wel erg herkenbaar en dat zorgt voor een openingsscène die te boek staat als klassieker.

Verder is dit een grijze mus. Een saai en stoffig drama. Na de film kon ik met moeite aan de namen van 3 personages komen; er is niemand die goed uit de verf komt. Dat kan aan het acteerwerk liggen, maar ik denk eerder aan een script dat nergens schwung in de film kan brengen. De film voelt doods. De sportscènes zijn al even doods geschoten: het trucje met de slow motion is erg snel uitgewerkt. Dat enkele personages een uiterst merkwaardige looptechniek hebben, waarin hun hoofd losjes in de nek ligt te bungelen, is opvallend. Tijden veranderen, wie weet was het anno 1924 de mode.

1