Chariots of Fire (1981)

Prachtig sportdrama, perfect geacteerd en een lust voor het oog. Het verhaal rond de fascinerende personages levert een schitterende blik terug in de tijd op. Ondanks dat de film overladen is met prijzen, toch een beetje een vergeten meesterwerk.

4*.

Een klassiek uitende film met een mooie sfeer! Desondanks wist de film mij niet constant te boeien! Nightbreed geeft hieronder al aan dat het geluid en de beelden niet altijd synchroon liepen, en dat is zeker waar! Het doet de film inderdaad geen goed en dat is jammer, want de wereldberoemde score van Vangelis is prachtig en zeker een opsteker voor deze film! Verder zijn de acteerprestaties goed en worden de emoties van de spelers goed weergeven!

* * *

Gewoonlijk reageer ik niet meer op 5 jaar oude berichten, maar dit is toch wel belachelijk:

Iets beter opletten tijdens een film mag ook wel. De atleten hier zijn geen moderne Rocky-achtige sloppenwijkjongens. Het zijn studenten (!) van een universiteit (!) in de jaren '20 (!) in Britannië (!). Natuurlijk spelen ze cricket en zijn welbespraakt. Er heerste toen nog een gigantische klassemaatschappij en zo gedroeg men zich in die kringen. Misplaatst is het allerminst.

Al met al een aardige film. Goed verteld en geacteerd en met schitterende muziek. Het had alleen allemaal wel wat filmischer gemogen. De hardloopscènes zijn sterk gefilmd, maar voor de rest oogt het als een BBC-productie voor de tv. Buiten dat om kijkt het lekker weg. Waarom dit dan weer een Oscar voor Beste Film won mag Joost weten.

3*

With Wings on their Heels and Hope in their Hearts

Knappe film van Hugh Hudson, een sterke opening en eindscène maakt van Chariots of Fire een film die gebaseerd is op waargebeurde feiten.

De film moet het vooral weten door zijn sterk camerawerk en tot zijn bekroonde muziek. Maar vooral de emoties gedurende de begin en eindscène vond ik zeer sterk.

Ik vond het een prima film, die hier op MoMe duidelijk meer aandacht verdiend, en ook ondergewaardeerd. Prachtige score en regie, en spannend gefilmde wedstrijden. Deze film verdient meer aandacht en erkenning, daar heeft hij de kwaliteiten voor. Kwaliteitsfilm, 4*.

Ik vond het toch maar een lange zit deze film, die me lang niet altijd even goed kon boeien. De film schetst een goed tijdsbeeld van het Engeland in de jaren 20. Verder is de muziek erg herkenbaar en ook erg goed. Maar verder?

Goed er wordt redelijk geacteerd, maar op de een of andere manier vond ik de personages niet altijd even boeiend. Ook verloopt de gehele opbouw richting de Spelen traag. Het is mooi op te zien hoe ze oefenen en trainen, maar het blijft nogal afstandelijk en daardoor kon ik totaal niet met de personages en hun (innerlijke) strijd meeleven.

Nee niet helemaal mijn film dit, dat is wel zeker.

2,0*

Ik volg Spetie grotendeels. De film is wel goed gemaakt, maar gewoon saai. Vrij kartonnen personages en weinig opbouw en spanning. De dialogen zitten nog wel goed, maar onvoldoende om de film recht te houden. Acteerprestaties zijn ook niet echt hoogstaand. Hoe het komt dat dit een Oscar won. Muziek (voor die tijd zeer modern) en kostumering kan ik nog begrijpen. Maar beste film? Zal deels wel aan de concurrentie liggen.

De film kabbelt wat van wedstrijd naar wedstrijd zonder enige opbouw en voor je het weet zijn de Olympische Spelen daar en weet je dat het tijd is voor de laatste wedstrijd. Film gedaan.

Een film over hardlopen. Op papier klonk dit voor mij erg interessant, omdat hardlopen één van mijn hobby's is.

De beginscene waarin een stel mensen in witte kleding langs een strand rennen, begeleid door de muziek van Vangelis, is werkelijk prachtig. Een veelbelovend begin, maar jammergenoeg is dit het hoogtepunt van de film.

Ironisch is dat deze film, die over hardlopen/rennen gaat, nogal traag is. Daarnaast kreeg ik geen binding met de hoofdpersonages. Je hebt Eric Liddell, iemand die hevig in God gelooft en hem wilt eren door te rennen op de Olympische Spelen, om zo een medaille te winnen. De scenes waar hij in voorkomt bevatten veelal dialogen over God en zijn trouw aan hem. Ik vond dit personage niet interessant omdat het geneuzel over God mij niet kon boeien.

De andere hoofdpersoon, Harold Abrahams, is een Jood die rent vanwege de vooroordelen die veel mensen over Joden hebben. Hij wilt (net als Liddell) dolgraag een medaille winnen op de Olympische Spelen, maar hij komt er achter dan hij niet snel genoeg rent. Hiervoor krijg hij hulp van een trainer, die hem helpt sneller te rennen. De scenes waarin Abrahams getraind wordt zijn fraai in beeld gebracht en ondersteund door goede muziek (wederom van Vangelis). Daarnaast heeft Abrahams vaak dialogen met zijn vrouw. Zij vindt dat hij teveel aandacht besteed aan het rennen en niet aan haar.

Dan komen de Olympische Spelen. Abrahams doet mee aan de 100 meter sprint en Liddell doet mee aan de 400 meter sprint. Zoals zo vaak in sportfilms winnen de hoofdpersonages, en ook hier is dat het geval. Dit is ook de reden dat ik geen fan ben van sportfilms in het algemeen (uitzondering daargelaten, zoals Rocky en The Wrestler).

Slecht kan ik Chariots Of Fire niet noemen, maar er zijn daarnaast weinig positieve dingen over te melden. De scenes waarin gerend wordt zijn mooi gefilmd en daarnaast is de muziek goed, maar daarnaast verloopt de film erg traag en kreeg ik geen binding met de personages. Waarom dit de Oscar voor de beste film won is mij een raadsel.

Afgelopen tijd heb ik alle nog niet eerder geziene films die de Best Picture-oscar wonnen gekeken. Chariots of Fire was de laatste titel en het viel helaas niet mee allemaal. Een jofele Indiana Jones-film zou nooit zo snel als winnaar worden gekozen. De dames en heren van de Academy hebben een overduidelijke voorkeur voor epische bombastische drama's volgens het stramien 'ondanks alle tegenspoed, behaalt de protagonist toch zijn doel' en het sportdrama Chariots of Fire is daar geen uitzondering op.

De sportscenes in de setting van de jaren '20 waren nog wel aardig om te zien, beetje kitscherig wel met die muziek van Vangelis, maar soit. De rest eromheen was redelijk saai met de welbekende conflictsituaties die eerst afgewikkeld moeten worden. Ook een portie hautaine Engelse 'kijk-ons-tof-zijn'-attitude kwam weer langs en daar heb ik het ook al niet zo op. Kortom ik vond het allemaal maar bijzonder matig.

Dikke tegenvaller. Te traag en dat voor een loopfilm. De traagheid wordt nog verder versterkt door teveel slowmotions van o.a. extatisch opengerekte smoelen van hardlopers.

Het kreeg me vooral niet mee, en als dat het geval is, dan is het aftellen tot het einde. Ik ga er niet teveel woorden aan spenderen : vooral de gewichtige British upper class dialogen en het tenenkrullende religieuze gezever vielen me hier zwaar tegen. Ik kreeg ook nergens voeling met de personages. Niks voor mij deze psychologische sportfilm, al is de weergave van de Britse jaren '20 op zich wel correct en genietbaar.

Heb deze film ook voor een habbekrats op de kop kunnen tikken en ben er wel blij mee.

Het is en blijft een uitstekende film !!

I've known the fear of losing but now I am almost too frightened to win

Hugh Hudson, ik vind het toch wat een vreemde regisseur. De nog altijd levende Brit heeft in heel zijn carrière maar een handvol films gemaakt en hij is het meest bekend geworden via twee compleet verschillende films. Een film rond Tarzan (met Christopher 'Highlander' Lambert als het ware als de man met de oerkreet) en deze Chariots of Fire, een verfilming van het leven van een aantal Britse atleten. Twee uiteenlopende genres dus en het overige werk van Hudson wordt nooit ergens geroemd, als het überhaupt al gekend is.

Ik had verwacht dat Chariots of Fire dan ook zijn meest gekeken film ging zijn, maar dat valt me wat tegen. Toch een film met een zekere klassieker status, maar Greystroke zit momenteel aan iets meer stemmen en dat zijn er eerlijk gezegd ook niet enorm veel. Onterecht, want Chariots of Fire (de titel werd ontleent aan de hymne Jerusalem waarin "Bring me my chariot of fire" het refrein is) is een interessante film. Voelt af en toe nogal vreemd aan vanwege het rare tempo doordat de wedstrijden zelf elke keer worden onderworpen aan slowmotion, maar na een tijd geraak je in een soort van vibe en kon ik de stijl wel waarderen. Iets wat vooral te wijten is aan een sublieme soundtrack van Vangelis die de scènes echt vooruit duwt. De openingsscène op het strand is gewoon hierdoor al één van de mooiste openingen die ik al in een film heb mogen aanschouwen. Beetje jammer misschien dat Liddell en Abrahams het uiteindelijk niet tegen elkaar opnemen, je zit toch met het gevoel dat de film daar toch naar toe lijkt te werken, maar de geslaagde uitdieping van de karakters zorgt ervoor dat dat maar een klein euvel is op een voor de rest uitstekende film.

Veel bekende koppen trouwens in minieme bijrolletjes. Stephen Fry maakt hier zijn debuut in de 'He Is An Englishman' routine van Abrahams, hier te zien trouwens. Kenneth Brannagh (regisseur van onder andere Thor) is ook even te zien als een extra en die kun je dan weer hier spotten. Soit, die twee zijn natuurlijk niet de kracht van Chariots of Fire. Neen, die eer is weggelegd voor Ian Charleson en Ben Cross als respectievelijk Liddell en Abrahams. Sowieso over het algemeen goede rollen van onder andere Ian Holm als coach Mussabini. Er is eigenlijk op niemand iets aan te merken.

Leuke zit dus die nergens verveelt. Verbaas me eerlijk gezegd wat over de lage score, maar bon. Dat is niet de eerste keer en het zal zeker en vast ook niet de laatste keer zijn. Hudson levert in ieder geval een interessante film af rond een thema dat me niet meteen ligt, weer een regisseur om eens wat meer van te gaan opzoeken.

4*

Een behoorlijk saaie film, deze Chariots of Fire. Hoewel het acteerwerk best degelijk is, komen het verhaal en de personages nooit echt tot leven. Meeleven met de personages zit er daarom ook niet echt in. De opbouw is bovendien erg traag. Veel hardlooptrainingen, maar de wedstrijden zelf zijn vervolgens niet al te boeiend, hoofdzakelijk door een overdaad aan slow motions. De muziek van Vangelis is wel goed, hoewel niet overal even passend. Al met al zeer matig.

Zelden een sportfilm gezien die zo integer in beeld werd gebracht als Chariots. Ik zag de film een paar jaar geleden weer eens, dat kwam doordat de film tijdens de opening van de OS in London werd aangehaald met een briljante Rowan Atkinson. Chariots heeft de tand des tijds goed doorstaan, en als er gesproken mag worden van een typisch britse film, dit is er eentje. Niet alleen het verhaal, maar de wijze waarop het verhaal zich ontwikkeld. Het acteren blijft ingetogen en steeds van een hoog niveau. Tevens is het een genot om te zien dat ook de bijrollen een bewuste bijdrage zijn aan de film en niet, zoals zo vaak, beeldvulling. De muziek is in 1 woord magistraal en bevestigde toentertijd al de grote klasse van Vangelis. Jammer dat Hudson als regisseur geen vervolg kon geven aan deze prachtige film. Greystoke ging nog wel maar Revolution was een regelrechte afknapper, jammer van dat verspild talent.

Now there are just two of us - young Aubrey Montague and myself - who can close our eyes and remember those few young men with hope in our hearts and wings on our heels.

Chariots of Fire was de Oscar-winnaar van 1981. De film verteld het verhaal over de atleten van het Britse renteam ten tijde van de Olympische spelen van 1924. De Schotse Eric Liddell wil eigenlijk missionaris worden, maar geloofd dat god hem zijn renvermogen heeft gegeven. Harold Abrahams is een Joodse student en is vastbesloten om Liddell te overtreffen.

Voor iemand die niet van sport houd, heb ik toch al aardig wat sport-films achter de kiezen. Ik vind een sport-film ook vele male spannender dan een echte wedstrijd. Dat komt omdat je het leven van de sporters buiten de wedstrijden ook mee krijgt. Je ziet wat hen drijft en welke obstakels ze moeten overbruggen. Dat is in Chariots of Fire ook weer sterk gedaan. Wel moet ik zeggen dat het allemaal maar vrij braafjes bleef. Er heerst rivaliteit, maar iedereen schud keurig elkaar de hand. Zodoende begrijp ik dat veel mensen het een vrij saaie film zullen vinden.

Wat mensen vooral bij zal blijven aan de film is natuurlijk de magistrale soundtrack van Vangelis. Een gedurfde keuze om een door en door Britse historische film te voorzien van een ultra-moderne soundtrack van een Griek. Het hoofdthema is al ontelbare keren hergebruikt, maar werkt nog altijd het aller beste onder de originele beelden. Want de film is ook meesterlijk geschoten. De energie van de renners spat van de slow-motion beelden af.

Al met al dus een prima biografische sportfilm, die door de muziek, de beelden en het sterke acteerwerk ook vrij meeslepend is. Het verhaal heeft echter niet bijzonder veel om het lijf en blijft zo braaf dat het nergens degelijkheid overstijgt.

Deze speelfilm ook eens geprobeerd en het was niet mis, maar ook niet veel meer. De film begon nochtans veelbelovend, maar het tempo is redelijk traag om de lange speelduur te boeien. Verder was het toch eens interessant om te zien hoe ze zich voorbereiden.

Niet mis om eens gezien te hebben.

Interessante personages met boeiende psychologische dilemma's, uitstekende acteurs met een scene-stealing Ian Holm voorop, fraaie fotografie en een klassieke muziekscore – bij herziening is dit nog steeds een sterke en pakkende film waarvan het trage tempo me absoluut niet stoort om de eenvoudige reden dat ik het tempo niet als traag ervaar, maar net als toen ik hem voor het eerst zag vraag ik me af hoe deze film de Oscar voor beste film van 1981 kon wegkapen vóór de neuzen van Raiders of the lost ark, Reds (winnaar van de Oscars voor beste regie, vrouwelijke bijrol en camerawerk), On Golden Pond (winnaar van de Oscars voor beste mannelijke en vrouwelijke hoofdrollen en bewerkt script) en Atlantic City USA. Goed maar niet groots in mijn optiek.

        In zijn autobiografische The Fry chronicles besteedt Stephen Fry ook aandacht aan deze film en aan zijn rol hierin (in hoofdstukjes getiteld Chariots 1 en Chariots 2), maar hoe goed ik ook mijn best deed (en met dank aan de beeldje-voor-beeldje-knop op mijn DVD-speler), ik kon hem nergens herkennen. Dank aan Metalfist die in zijn bericht van 31-5-2015 een link naar een foto geeft waarop we de dan 24-jarige Fry kunnen zien.

Fijne sportfilm over de 8e Olympische Spelen in 1924. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Britse atleten die zich voorbereidden op deze Olympics. Toch - behoudens enkele boksfilms die ik als een aparte categorie aanzie - één van de betere sportfilms die ik al zag. Wel redelijk verbaasd dat de film ging lopen met 4 Oscars, waaronder die van beste film. De film is boeiend, maar niet in die mate onweerstaanbaar om naar huis te gaan met zoveel gouden beeldjes. De muziek van Vangelis was sowieso overweldigend.

Mooie inkijk op de training en opoffering ter voorbereiding van de hardloopwedstrijden. Schitterend decor in het stadion waarbij je je waant in de dagen van toen. Aangenaam om ook de oude trainingsmethoden en outfits te zien. Als je ziet hoe hedendaagse atleten zich vandaag klaarstomen, dan is het contrast qua kennis, voeding, uitrusting en training gigantisch. Geweldig om te zien hoe de atleten putten maakten in de piste om een betere afstoot te hebben.

Cinematografisch ook zeker ok en de acteerprestaties waren op niveau. Aangename wegkijker, maar meer ook niet. Sportfilms gaan vaak over mytische prestaties waarbij doorzettingsvermogen en arbeidsethos centraal staan, ook hier dus. Niet slecht, een degelijke 3,5*!

In Chariots of Fire volgen we twee atleten, de Schotse Eric Liddell en de Joodse Harold Abrahams, tijdens hun voorbereidingen voor de Olympische Spelen van 1924 in Parijs. De film is nogal traag, wat vreemd is voor een film over hardlopen. Daarnaast vond ik het moeilijk om binding te krijgen met de hoofdpersonages; hun karakters werden wat mij betreft onvoldoende uitgediept. En dan is er nog de irritante synthesizermuziek van Vangelis, die ik absoluut niet vond passen bij een film die zich afspeelt in de jaren twintig.

De film won in 1981 de Oscar voor beste film. Vreemd, want ik vind echt dat er dat jaar veel betere films zijn gemaakt. 3*

Nogal middelmatig filmpje waarin met veel bombast geprobeerd wordt een soort legende te creëren voor de Schotse Folkert Velten. Het wordt allemaal tergend traag gebracht zonder enige bijzonder interessante verwikkelingen. Verder worden we geacht mee te leven met elitaire types die champagneglazen op de horden laten zetten en meer van dat soort ongein. Alleen Abrahams was een personage met wat potentie maar dat kwam er ook niet helemaal uit. Er wordt verder best goed geacteerd maar ik vond de film behoorlijk sfeerloos, de roaring twenties waren in de hoogste kringen in GB kennelijk zeer onderkoeld en beschaafd.

Maar ik kan in elk geval weer een Oscarwinnaar afstrepen. Zeer nipte 2,5 *.

De film begint (en eindigt) met een mooie scène van op strand oefenende lopers. Ook de muziek van deze film is mooi en betekent een pluspunt. Daarnaast kan ik me alleen de reflectie maken dat in die tijd athletiek een sport was eigen aan de betere kringen. Het was amateurisme, voor de eer, en de betere kaste had tijd om zich voor te bereiden; de rest was murw van 't werken.

Voor de rest weinig spanning en echt meeleven met deze film zat er niet in.

Chariots of Fire is een van die films die voor mij zo'n iconische status hebben dat er niet echt ruimte lijkt te zijn voor de vraag 'wat vind ik er eigenlijk van'. Teveel verweven in alles - en niet alleen de soundtrack van Vangelis of de sport, maar ook de moraal, de ideologie, de manier waarop de mensen met elkaar omgaan en wat belangrijk voor ze is. Daarmee wordt het tot meer dan een film, een monument van een tijd waarin nog niet alles tot het laatste taboe aan platgemaakt werd, en van voordat alles vooral om geld leek te gaan. Afhankelijk van of je de film zelf of het narratief daarin beschouwt, zo'n honderd of veertig jaar geleden. Helemaal nog niet zo lang goedbeschouwd.

Voor bijna alle betrokkenen overduidelijk ook het hoogtepunt van hun carriere - en ietwat bevestigend dat het winnen van een Oscar het einde inzet. Hugh Hudson, de regisseur, heeft na Chariots niet meer iets echt interessants gepresteerd. Ben Cross is in wereld van de tv-series terecht gekomen, en ook daar zie ik nauwelijks iets opzienbarends tussen staan. En Ian Charleson is veel te vroeg overleden. Maar ook de onaantastbare Sir John Gielgud, en natuurlijk de eerste grote rol van Alice Krige - die daarna de iconische rol van Tully in Bar Fly zou gaan spelen, en natuurlijk de even iconische Borg Queen.

Behalve het motief van geloof en afkomst heeft de film nog een wellicht onderbelicht tweede onderwerp te behandelen - amateurisme of commercie in de sport, en specifieker in de Olympische spelen. Dat geeft me toch ook wel echt te denken, om de discussie van toen te leggen tegen de praktijk van vandaag waarin zo ongeveer alles wordt opgeofferd aan de commercie, en het geld belangrijker is dan de sporter. Mijlen ver verwijderd van de originele Olympische idealen, en waar het in de tijd van de film nog een eer was om daaraan mee te mogen doen, lijkt het langzamerhand eerder tot een vloek geworden.

Terug naar de film, want er is nog iets waarvan ik voel dat dat vaak over het hoofd gezien wordt: de soundtrack. Want niet alleen de overduidelijke inbreng van Vangelis is daar - alweer dat woord - iconisch in, ook de afsluitende scene in de kerk en de psalm 'Jerusalem', of het zingen van de studenten. Daar krijg ik de rillingen wel wat van over mijn rug. Ook dat lijkt iets van een vervlogen tijd.

Pfff.

Aan de ene kant is het best begrijpelijk dat een film als Chariots of Fire een Oscar wint. Aan de andere kant vind ik het compleet onbegrijpelijk dat films als deze aan zulke grote prijzen kunnen komen. Nu neem ik de Amerikaanse prijzen al lang niet heel serieus meer, maar er is toch wel redelijk onderzoek naar verricht. Vreemd zal het blijven.

Chariots of Fire is een soort sportieve biografiedramafilm over personages waarvan ik nauwelijks de naam ken. We zien ze wat lopen, rennen en dansen tussendoor. Soms gaan ze kort even dineren met wat machtige personen. Over de achtergrond wordt echter weinig toegelicht. Familieleden verschijnen soms plots op de achtergrond of in de tribune, verder zijn de makers op momentopnames gericht. Uiteraard is het verder met fictie vermengd, maar niettemin gebaseerd op echt bestaande personen onder dezelfde naam (die ik even op moest zoeken).

Belabberd geacteerd, werd ook na enige tijd misselijk van de constante arrogantie, toon en accenten. Je kan wel zeggen dat deze film zich afspeelt in de rijkste Engelse kringen, Hudson neemt ook nooit de moeite om ons maar een moment op andere gedachte te brengen. Ik werd er helemaal kriegelig van, en als de personages tot overmaat van ramp ook geen moment interessant weten te zijn wordt Chariots of Fire al snel een film die je de strot uitkomt.

Visueel wel groots opgezet met veel figuranten en menigten, verder nergens bijzonder of onderscheidend geschoten. Nogal saai in beeld gebrachte sportscenes ook. Naast het feit dat deze van korte duur zijn worden ze ook nergens echt uitdagend in beeld gebracht. Je kan nergens voor juichen, ondanks de felle kreten van het publiek zelf. Kijker wordt nooit in het feest betrokken. Nu zal ik ook eerlijk zijn. Ik wil me nooit in deze kringen bevinden.

Ik kan simpelweg zeggen dat ik er geen ene reet aan vond. Irritant geacteerd, niet bijzonder geregisseerd en sport dat zelden passend en/of effectief in beeld wordt gebracht. Wat de film echter voor me persoonlijk wat verder naar beneden brengt is dat regisseur Hudson nooit de moeite neemt om de wereld van de film maar een moment intrigerend in kaart te brengen. Vermoeiende ervaring.

Saai.

Ontiegelijk saai, zelfs. Kennelijk ook Oscarwinnaar. Dat verklaart wel iets. De muziek van de onlangs overleden Vangelis is iconisch. Het is niet per se mijn ding, maar wel erg herkenbaar en dat zorgt voor een openingsscène die te boek staat als klassieker.

Verder is dit een grijze mus. Een saai en stoffig drama. Na de film kon ik met moeite aan de namen van 3 personages komen; er is niemand die goed uit de verf komt. Dat kan aan het acteerwerk liggen, maar ik denk eerder aan een script dat nergens schwung in de film kan brengen. De film voelt doods. De sportscènes zijn al even doods geschoten: het trucje met de slow motion is erg snel uitgewerkt. Dat enkele personages een uiterst merkwaardige looptechniek hebben, waarin hun hoofd losjes in de nek ligt te bungelen, is opvallend. Tijden veranderen, wie weet was het anno 1924 de mode.

1

Deze oscarwinnaar beste film (de 71e die ik zie) hoort bij de 10 zwakste voor me. Het is een poging om van een tweetal jaren '20 atleten legendes te maken, compleet met kitschmuziek van Vangelis. De film zit er voor mij bijna constant naast. Er wordt geen spanning opgebouwd naar de races toe. De relaties tussen de twee hoofdpersonen en de vrouwen in hun leven hangen aan elkaar van de clichés. Vooral de relatie tussen het joods zijn en de rest van het leven van Abrahams is totaal zonder diepte of relief uitgewerkt. Veel lelijke slowmotions en stijf acteren in deze film.

Gaat er dan niks goed? Vond de scenes tussen Lidell en zijn trainer wel aardig en Holm als trainer steekt boven de rest van de acteurs uit. Hij maakt er tegelijk een voor toen moderne trainer van met een aantal dingen die nu niet meer zouden kunnen (die eeuwige sigaar).

Op naar 72 en hopen dat die beter zal zijn.

Een sportdrama met een bekende titel, een nog bekenderen soundtrack, en natuurlijk goed in de prijzen viel in 1982. De kans die geboden werd via de BBC kan ik dan ook niet laten liggen, doch een succes of interessante film werd dit verre van...

Aan het verhaal hoeft het niet perse te liggen met het tijdsbeeld, de tweede sporters met de gebruikelijke struggles, en de Spelen van 1924. En er valt wat te zeggen over de Oscarwinst vanwege beste film aangezien Chariots of Fire waarschijnlijk wel één van de eerste films met het concept van een 'out of de box' denkende trainer met nieuwe methodes die de sporter in kwestie klaar stoomt, en ach, dat gedeelte heeft zo zijn charme met een en Ian Holm die altijd wel wat toevoegd. Daarnaast is er het authentieke beeld van de Britse Upper Class, de bekende stiff upper lip, de gebruikelijke Black Adder achtige poespas op de universiteiten, in de klassiek ogenden groene veldjes en banen in combinatie met traditionele witte kleren. Het is niet moeilijk te geloven dat het beeld ongeveer zo was...

Maar tussen al die goede punten zitten ook meteen de minder punten verschonen. Niet typische Engelse arrogantie, die uit de hoogte achtige houding, dat typische stijve en harkerige. Maar helaas zijn de Britten zelf niet het enige minpunt, want buiten dat voelt de film hopeloos oubollig aan, is de film ontstellend moeizaam en saai, en spreekt het verhaal nog de sporters eigenlijk nergens een moment aan. Buiten de eerder genoemde pluspunten geeft de maar al te bekende soundtrack van Vangelis gelukkig nog wat kleur op de kaken, eindresultaat is toch wel een zoutloos geheel. Zoals al eerder vastgesteld zal deze film in 1982 een andere indruk gemaakt hebben dan die dat nu doet, toch kan ik me niet aan de indruk om te trekken dat het wellicht een heel magere jaar was. Dat een Indiana Jones film genomineerd was vind ik eigenlijk wel een zwakte bod, begrijp me goed dat ik Indy films erg leuke en goede films, maar niet het type film dat ik voor een dergelijke prijs geselecteert zou willen zien. Goed, daar zal een ander het weer heel erg mee oneens zijn.

Echt zo'n film waar ik praktisch mijn hele leven al tegenaan zit te hikken en die eigenlijk best oké is. Op de één of andere manier stelde ik me altijd een stoffig, suf en saai drama voor, maar niets is minder waar. Het waargebeurde verhaal van twee Britse atleten die met en tegen elkaar strijden op de Olympische Spelen in 1924 is meeslepend en intelligent in beeld gebracht, voorzien van een prima cast. Vooral Ben Cross is hier erg goed. Ook mooi hoe regisseur Hugh Hudson nergens doorslaat in bombast of sentiment en het op cruciale momenten klein houdt.