Chariots of Fire (1981)

goeie film,die terecht de Oscars voor beste film,muziek,script en kostuums won.op een boeiende wijze worden de redenen,emoties en problemen van de personages uitgediept.veel psychologische diepgang en uitstekend acteerwerk.daarnaast zit in de film de wereldberoemde score van vangelis,die voor veel mensen,die nooit de film hebben gezien,bekend in de oren zou moeten klinken.4 sterren

indertijd Oscarwinnaar, nu hopeloos gedateerd.

Vooral de muziek, toen geroemd en bekroond, nu lachwekkend 80's klinkend en volkomen misplaatst bij de geest en sfeer van de plot (dan heb ik het niet alleen over het overbekende thema - dat een eigen leven is gaan leiden in pianolounges en liftkokers - maar over de hele soundtrack)

Gevolg is onder meer dat er nogal wat wordt afgerend in slowmotion in deze film, vreselijk gepijnigde grimassen trekken inbegrepen.

Wat ik nog het meest storend vond is dat de studenten annex atleten heel de film door heel welbespraakt, beleefd en hoffelijk zijn en plezier maken met een partijtje indoorcricket, een piano-singalong of een spreekbeurt, terwijl een misplaatst homo-erotisch sfeertje heel de film door sluimert.

Toch is de film niet helemaal slecht, af en toe viel mij knap camerawerk op, er is de mooie bijrol van Ian Holm als trainer, en is het verhaal zelf (de atleten Abrahams en Liddell) interessant genoeg om de film uit te kijken.

**' 2,5 op 5 **'

kijk eens naar de film en luister naar de soundtrack, ik denk dat je moeilijk anders kunt dan toegeven dat op zijn minst de muziek gedateerd is en helemaal niet past bij wat getoond wordt ...

Je doet je in dit geval even geen eer aan Tony Waarom gedateerd, dit zou dus betekenen dat laten ik zeggen Blade Runner van Vangelis ook gedateerd is en 1492? Ik hoor nou nog steeds wel eens scores die erg naar de muziek van Vangelis neigen te gaan qua synthesizer geluid. Mijn idee is dat alles weer terugkomt dus muziek van Miklos Rosza uit de jaren 40. En op de een of andere manier wordt er zo niet meer gewerkt over het algemeen omdat veel mensen die stijl gedateerd vinden. Vind het maar vreemd...

waarom doe ik mij geen eer aan, Neo

Er is in de film een scène waarin Abrahams traint op zijn spurttechniek en waar de muziek van Vangelis echt vloekt en

- althans bij mij - heel storend overkomt.

Vangelis' muziek klinkt in deze film heel koud en naar mijn mening gedateerd omdat de synthie-muziek de film onuitwisbaar een misplaatst jaren '80-stempel geeft.

In Blade Runner kan zulke muziek misschien wel, omdat de plot en de tijdsgeest van de film zulks toelaten (ik heb de film nog niet gezien)

En de muziek in 1492 kun je in geen eeuwen vergelijken met deze uit Chariots of Fire, die klinkt helemaal anders en past wel bij de film en het verhaal.

Dat was een geintje

Prachtig sportdrama, perfect geacteerd en een lust voor het oog. Het verhaal rond de fascinerende personages levert een schitterende blik terug in de tijd op. Ondanks dat de film overladen is met prijzen, toch een beetje een vergeten meesterwerk.

4*.

Looool, so true

Blijkbaar werden alle atletieknummers op de olympische spelen van 1924 in slow motion gelopen. Dit cinematrografisch truukje begon mij op de duur echt te storen.

De film slaagt er wel in om uit een alledaags gegeven (de deelname van enkele Britten aan de Olympische spelen van Parijs) toch nog een meer dan behoorlijk scenario te putten. De karakters zijn goed getypeerd. De intriges, nevenverhaaltjes en omkadering dragen bij tot het geheel van de film zonder deze te laten verzuipen.

De muziek van Vangelis is nog steeds om kippenvel te krijgen.

3.5*

Hij zou net zo goed nu gemaakt kunnen zijn over vroeger

Best wel modern en goed en realistisch

Toppie. niet helemaal mijn stijl, maar ok.

4*

Tja, ik vond toen ook al dat de muziek mij iets te futuristisch overkwam voor een historische film.

Dat de muziek gedateerd is, is logisch. De muziek van Dirty Dancing is ook gedateerd, de film trouwens ook.

De film is overigens wel prachtig. Dat de nummers veelal in slowmotion worden afgespeeld is ivm de dramatiek. Is dus erg functioneel. Bij atletiekwedstrijden zijn de slow-motion beelden de mooiste.

Het script zit goed in elkaar en het thema is nog steeds actueel, nog steeds is het niet alleen de prestatie die bepaalt of je mee mag doen of niet en de liefde, sport en geloof zijn vaak nog steeds tegenstrijdig. Kwestie van juiste keuzes maken.

Truttige en nogal saaie film die mij op geen enkel moment wist te boeien.

Ook irritant was dat het geluid en de beelden grotendeels niet helemaal synchroon liepen, wat een film altijd knullig en goedkoop doet lijken.

De tijdsgeest is wel mooi weergegeven en het acteerwerk is ook niet echt slecht.

Cijfer: 2,5

Een klassiek uitende film met een mooie sfeer! Desondanks wist de film mij niet constant te boeien! Nightbreed geeft hieronder al aan dat het geluid en de beelden niet altijd synchroon liepen, en dat is zeker waar! Het doet de film inderdaad geen goed en dat is jammer, want de wereldberoemde score van Vangelis is prachtig en zeker een opsteker voor deze film! Verder zijn de acteerprestaties goed en worden de emoties van de spelers goed weergeven!

* * *

volgens mij is dit alleen op sommige DVD re-releases? ... ben mee eens dat dit storend zou zijn maar in de bioscoop en op Britse DVD release dat ik heb is geluid & beeld perfect!

een top film en een aanrader

Vangelis, dat is de Mozart van de twintigste en éénentwintigste eeuw. Zijn muziek zal met de tijd alleen maar meer geapprecieerd worden en zal nooit gedateerd zijn. Er gaat niets boven de analoge synthesizerklanken en steeds meer muzikanten beseffen dit. Neem nu bijvoorbeeld de synthesizer yamaha cs-80 waarmee Vangelis van eind jaren zeventig tot midden jaren tachtig mee werkte (en waarvan hij nu nog steeds een aantal exemplaren in zijn bezit heeft en nog zelfs zou gebruiken in nieuwe composities). Dit is één van de meest gezochte synthesizer van het moment omwille van zijn unieke klank en goede exemplaren gaan duizenden euro's (nog niet te spreken van de kosten van onderhoud en reservestukken). Men heeft zelfs een emulatieprogramma gemaakt voor de huidige computers dat zeer populair is. Echte synthesizermuziek (om het zo te noemen) dat kunnen die jonge "technomannen" niet maken want dit vereist ook een zeer goede kennis van klassieke instrumenten zoals bijvoorbeeld de piano. Vangelis is trouwens ook niet echt tevreden met de huidige evolutie in electronische instrumenten en gelooft ook dat er een terugkeer zal zijn naar de synthesizers. Ik kan nog een tijdje verdergaan maar zal voorlopig mijn betoog hier staken...

De muziek maakt voor mij eigenlijk deze film. 3*

een perfect film om naar te kjiken nu dat de olympic games ook bezig zijn! ... zeker als je een Schot, Engelsman of Brit bent!

Gewoonlijk reageer ik niet meer op 5 jaar oude berichten, maar dit is toch wel belachelijk:

Iets beter opletten tijdens een film mag ook wel. De atleten hier zijn geen moderne Rocky-achtige sloppenwijkjongens. Het zijn studenten (!) van een universiteit (!) in de jaren '20 (!) in Britannië (!). Natuurlijk spelen ze cricket en zijn welbespraakt. Er heerste toen nog een gigantische klassemaatschappij en zo gedroeg men zich in die kringen. Misplaatst is het allerminst.

Al met al een aardige film. Goed verteld en geacteerd en met schitterende muziek. Het had alleen allemaal wel wat filmischer gemogen. De hardloopscènes zijn sterk gefilmd, maar voor de rest oogt het als een BBC-productie voor de tv. Buiten dat om kijkt het lekker weg. Waarom dit dan weer een Oscar voor Beste Film won mag Joost weten.

3*

With Wings on their Heels and Hope in their Hearts

Knappe film van Hugh Hudson, een sterke opening en eindscène maakt van Chariots of Fire een film die gebaseerd is op waargebeurde feiten.

De film moet het vooral weten door zijn sterk camerawerk en tot zijn bekroonde muziek. Maar vooral de emoties gedurende de begin en eindscène vond ik zeer sterk.

Ik vond het een prima film, die hier op MoMe duidelijk meer aandacht verdiend, en ook ondergewaardeerd. Prachtige score en regie, en spannend gefilmde wedstrijden. Deze film verdient meer aandacht en erkenning, daar heeft hij de kwaliteiten voor. Kwaliteitsfilm, 4*.

Goed en degelijk doch ouwbollig.

Chariots of Fire is zo'n film die de tand des tijds eigenlijk niet goed kan weerstaan. En dan komt het vooral doordat het te ouwbollig zal zijn voor de meesten; iets waar ikzelf geen last van heb, maar wel kan indenken bij anderen.

Het verhaal zelf is goed uitgewerkt waardoor het je aandacht weet vast te houden. Er wordt goed en degelijk geacteerd en de neergezette personages zijn interessant. Ook cinematografisch goed en degelijk, waarbij vooral de wedstrijden en trainingen opvallen door effectief gebruik van slow-motion. Het geheel oogt authentiek met prima aangeklede decors en kostuums.

En hoewel alles dus goed en degelijk is, is er uiteindelijk maar één iets dat Chariots of Fire net dat beetje extra (en dus die 0,5*) geeft. En dat is de muziek. Werkelijk uitstekend!

Ik moest ook wel even gniffelen om Tonyvdb's reactie op het leven en de manieren van de geportretteerden. Britse studenten, pre-WO II, dé elite van die tijd. The One Ring's reactie is dan ook logisch.

Chariots of Fire deed me enigszins denken aan Brideshead Revisited. Natuurlijk loopt die vergelijking gaandeweg best mank, vooral omdat vriendschap geheel niet centraal blijkt te staan (religie (levensvisie) dan weer wel, wat in de Brideshead ook een grote rol heeft). Chariots wist me op bepaalde vlakken best te bekoren. Zo is een inkijk in het studentenleven van een Britse universiteit fascinerend en is de thematiek van de onderdrukten en diegene met een hoger doel interessant (nog eens wat anders dan de huidige sportfilms, maar niet eens zo extreem anders). Ik mistte echter wel een onderhuidse spanning, vond het over het geheel een wat vlakke film. Daarbij ook wat aan de stijve kant (en daar kan Vangelis met zijn larger than life muziek niet echt iets aan veranderen). Een kleine tegenvaller was het zeker.

Een film die me iedere keer weer in me hart raakt.

Vertel, vertel!

Ik denk dat het iets persoonlijks is. Het is namelijk een combinatie van verhaal, acteerwerk, beelden en muziek en daar krijg ik iedere keer weer kippenvel van. Ik zal je er verder ook niet mee lastig vallen.

prachtig

Mooi filmpje, prachtige muziek en mooie beelden.

Natuurlijk een beetje gedateerd en een beetje langzaam maar ik blijf het gewoon een mooie film vinden. 4*

Ik vond het toch maar een lange zit deze film, die me lang niet altijd even goed kon boeien. De film schetst een goed tijdsbeeld van het Engeland in de jaren 20. Verder is de muziek erg herkenbaar en ook erg goed. Maar verder?

Goed er wordt redelijk geacteerd, maar op de een of andere manier vond ik de personages niet altijd even boeiend. Ook verloopt de gehele opbouw richting de Spelen traag. Het is mooi op te zien hoe ze oefenen en trainen, maar het blijft nogal afstandelijk en daardoor kon ik totaal niet met de personages en hun (innerlijke) strijd meeleven.

Nee niet helemaal mijn film dit, dat is wel zeker.

2,0*

Ik volg Spetie grotendeels. De film is wel goed gemaakt, maar gewoon saai. Vrij kartonnen personages en weinig opbouw en spanning. De dialogen zitten nog wel goed, maar onvoldoende om de film recht te houden. Acteerprestaties zijn ook niet echt hoogstaand. Hoe het komt dat dit een Oscar won. Muziek (voor die tijd zeer modern) en kostumering kan ik nog begrijpen. Maar beste film? Zal deels wel aan de concurrentie liggen.

De film kabbelt wat van wedstrijd naar wedstrijd zonder enige opbouw en voor je het weet zijn de Olympische Spelen daar en weet je dat het tijd is voor de laatste wedstrijd. Film gedaan.