Naboer (2005)

Een aanloop van 45 minuten in een film van 75 minuten is echt veel te lang en zelfs de betere tweede helft is eigenlijk ook wel enigszins bekende stof.
Schijnbaar bedoeld als een tribute aan Polanski en dan kunnen we het al wel raden: Repulsion en Le Locataire.
Opvallende sexscene en mooi einde, verder is het allemaal niet zo overtuigend.

Sterke thriller.

De film mag dan enkele platgewalste paden betreden, nochtans is de uitvoering gewoon best goed. Begint vooral lekker mysterieus, best sfeervol ook, voornamelijk de soundtrack levert een flinke bijdrage. Visueel is het niet helemaal je van het, al is de setting zelf wel tamelijk beklemmend, wat de film al aardig wat cachet meegeeft.

Het hele plot is zoals eerder gezegd verre van origineel. Zo halverwege de film borrelt er al een zeker vermoeden op, en wanneer het zaakje vervolgens uit de doeken wordt gedaan komt de clou nou niet bepaald aan als een wereldshock. Verder niet heel erg of zo, want voor de rest dus genoeg te genieten in dit filmpje.

Qua sfeer meer dan in orde, paar creepy scenes, en een perfecte speelduur waardoor de film allesbehalve verveelt. Geen cinema om van je stoel te lazeren, maar wel gewoon een prima film dus. Bescheiden 3,5*.

Goeie film waarin een man wiens relatie recent beëindigd is, verleidt wordt door zijn buurmeisje. Een psychologische horrorfilm met een vrij beklemmende sfeer. Alhoewel de ontknoping niet de meest verrassende is, blijft de film wel redelijk spannend (ook vanwege de korte speelduur). Verder nog een bijzondere seks-scene. Een kleine 3.5 sterren.

Heerlijke en inderdaad "kleine" (qua tijd) film die de kijker(s) weet te bekoren. De hoofdrol wordt gespeeld door Kristoffer Joner die bekend is door zijn rollen in o.a.: Bølgen (2015), Mission: Impossible - Fallout (2018) en The Revenant (2015)

John maakt langzamerhand kennis met zijn lieve en schone buurmeisjes die op hem uit zijn, voornamelijk door lust. Ondanks de geheimzinnige en naargeestige ruimte waarin zij wonen, blijft hij uit op contact en mannen kennende is dat niet zo zeer om een zwaar ding te verplaatsen, zoals het ene zusje in het begin vraagt maar om zijn lichamelijke conditie op peil te houden d.m.v. de seks met de dames.

Als je ervan houdt is het een pracht van een film en van ons krijgt deze een ruime 7!

Kristoffer Joner (Kompani Orheim (2012), Bølgen (2015)) speelt de rol van John, een alleenstaande man, die onlangs is verlaten door zijn vriendin. Hij rouwt en is niet zichzelf. Joner speelt de rol fantastisch. In het begin van de film draagt hij een aangeslagen en wanhopige stemming uit en is sympathie zijn deel. In de loop van de film speelt hij heel subtiel met andere stemmingen en is sympathie niet meer het eerste woord dat opkomt als je hem gadeslaat. Ja, goeie acteur.

Regisseur Pål Sletaune laat in het midden waarom de relatie van zijn hoofdpersonage werd verbroken. De kijker heeft alleen het perspectief van John als richtsnoer. John die in bezit is van karaktertrekjes die niet allemaal even aangenaam zijn en te maken heeft met een instabiele geestelijke gezondheid, geeft zijn troebele visie op de breuk. Zo heeft de kijker in ieder geval een houvast. Zo’n moment van houvast duurt overigens nooit lang. Nieuwe ontwikkelingen en raadsels doemen om de haverklap op en laten de toeschouwer in hernieuwde verwarring achter en dwingen hem zodoende om constant een nieuw houvast te ontwikkelen.

Het naastgelegen appartement waarin twee excentrieke en veeleisende zussen wonen, speelt een sleutelrol in John’s verwerking van zijn scheiding en in zijn gevecht om zijn geestelijke stabiliteit te bewaren. Het appartement is een ondoordringbare wirwar van kamers en gangen met daarin personen die van kamer naar kamer fladderen en zich ongrijpbaar gedragen. Elke kamer biedt nieuwe raadsels en nieuwe uitdagingen. De monotone gelige lichtinval en de onverzorgde staat van het appartement zorgen voor een onsmakelijk gevoel. Een zoektocht naar innerlijk fundament valt onder deze chaotische omstandigheden niet mee.

Ok. Zo’n film is het dus. Warrig. Wat er daadwerkelijk aan de hand is onder die vergaarbak van raadselachtige indrukken, woelige belevenissen en metafysische gebeurtenissen, maar blijft tot het einde van de film onzeker. De bedoeling van dit verstrikte concept blijkt aan het einde van de film en is eigenlijk verbazingwekkend simpel. Het is bijna teleurstellend om al die boeiende turbulentie te zien eindigen in eenvoud. Het voelt bijna platvloers.

Naboer is een geraffineerde film die strak op het hoofdpersonage zit, dat kampt met wisselingen in stemming en in perceptie. Liefdesverdriet, begeerte, onzekerheid, teleurstelling, kille ernst, vertwijfeling en schizofrenie wisselen elkaar onregelmatig af en geven de toeschouwer weinig rust om uit te vinden wat de betekenis van alles is. Die rust is er gewoon niet. Die logica is er niet. Tussentijdse interpretaies van gebeurtenissen vormen een houvast en zijn bijzonder leuk om te doen, maar zijn grotendeels kansloos. Pas aan het eind worden de gaten definitief gevuld.

Geniet dus vooral van het dynamische camerawerk, van de duistere sfeer, van de prachtsetting, van het acteerwerk en van de vele verrassende momenten.

Inzichtelijke buren

Ik weet nog goed dat ik Naboer de eerste keer zag ten tijde van zijn release jaar, als onderdeel van het Mr. horror presents DVD-label. Destijds maakte het verhaal een diepe indruk op mij maar dit was dan ook meteen het enige wat mij bijgebleven was. Ik was Naboer compleet vergeten, totdat ik hem opeens voorbij zag komen op Netflix als een van de Scandinavische titels die aan het aanbod toegevoegd werden. Meer van deze titels zagen er veelbelovend uit, maar ik besloot te beginnen met een herziening. Maar helaas, zoals wel vaker het geval is met herzieningen die je vele jaren later terugziet, was deze weliswaar unieke productie, minder hoogstaand dan ik in mijn gedachten had.

Pakweg 15 jaar later ging de ontknoping veel minder diep dan ik verwacht had en was deze vrij rechttoe rechtaan. En hoewel ik aanvankelijk wederom in het duister tastte had ik de ontknoping eerder door dan dat deze uit de doeken gedaan werd. Hoewel het verhaal nog steeds uniek is en ik bij het begin nog geen idee had welke kant het verhaal uit zou gaan, had de uiteindelijke plottwist een minder grote impact dan dat deze in het verleden op mij had. Het is nog steeds een aanrader, al is het alleen al vanwege de taal en het feit dat dit om een niet Amerikaanse productie draait. Mits je hier zonder al te hoge verwachtingen instapt.

3,0*

Naboer is een bevreemdende film over een man wiens relatie net op de klippen is gelopen. Hij loopt er wat verweesd bij en moet duidelijk de relatiebreuk nog verwerken. De omstandigheden van de breuk zijn raadselachtig en die raadselachtigheid wordt doorgetrokken naar de rest van het plot.

Het appartement is een grauw geelbruin doolhof van kamertjes en gangen. Qua oriëntatie was ik niet altijd even mee. De buurmeisjes kwamen en gaan en hun vreemde gedrag straalde af op de film. Mysterie en geweld doen hun intrede en al snel wordt duidelijk dat er iets eigenaardigs aan de hand is.

De clue is niet geheel verrassend, maar hakt er toch op in. De film is erg sfeervol en indringend. Paranoïa is nooit ver weg. Prima acteer- en camerawerk. Niet slecht!

Film begint sterk, maar wordt al snel vaag en als kijker ('geoefende kijker' las ik hierboven, een rake typering) heb je al snel door hoe de vork in de steel zit. De film weet nergens te verrassen, maar wordt ook niet meer spannend. En weet uiteindelijk niet meer te boeien. Jammer, want visueel en qua sfeer kan het wel, dat bleek wel in het begin. Ook heel behoorlijk geacteerd. Maar uiteindelijke overheerste het vreemde dat echter nooit een nachtmerrie werd maar gewoon vreemd bleef. 2,0*.

Heerlijk. Een kijkje in het hoofd van een psycho. Hij ziet zichzelf niet als de bad guy (welke moordenaar wel?) Slachtoffer van de omstandigheden of doen wat je moet doen om te overleven.. Hij verzint excuses voor zichzelf. Hij houdt zichzelf voor de gek. Natuurlijk leeft ze nog. Hij houdt van haar. Hij zou haar nooit iets aandoen. Niet expres...


Echt zo'n film waarbij je iedere keer dat je 'm ziet iets nieuws ontdekt. Heel sterk neergezet. Goed geacteerd in simpele settings waardoor alle aandacht naar het verhaal gaat.

Aparte film die toch wel een passend sfeertje weet neer te zetten. Je wordt meegezogen in deze psychologische thriller. Zelfs als je stilaan doorkrijgt wat de insteek is van de film, blijf je toch gefascineerd kijken. De korte tijdsduur van 75 minuten maakt dat er niet teveel overbodige scènes in zitten. Aangename verrassing.

De uitspraak van de rechter was duidelijk: ontoerekeningsvatbaar...

Boeiende, misschien iets te korte, aparte film waarin het even duurt om erachter te komen hoe de vork in de steel zit; dat er iets niet in de haak is met de hoofdrolspeler is wel vrij snel duidelijk. Mooi gedaan, die appartementen: net zo'n doolhof als in het hoofd van John. Goede cast, bijpassend muziekje en geluiden, met andere woorden best een goede film.

Niet mijn type thriller/horror. Voelde soms wat The Shining achtig aan. Of dat was in ieder geval een gevoel van mij. Voor de rest is het een grauwe, grijze film. Ook nogal bruut en raar, maar goed ik vermoed dat dat wel past bij een psychopaat. Al heb ik al betere psychopaten films gezien. The House That Jack Built bijvoorbeeld was dan toch beter, ook al ben ik geen Von Trier film. De speelduur is natuurlijk een meevaller, maar dat maakt het inderdaad nog geen goede film.