Les Choses de la Vie (1970)

Voor mij werkte deze film niet zo. Dat had ik uiteraard wel gehoopt, want ook ik houd erg van Romy Schneider. Piccoli kende ik niet echt en de kennismaking was met deze film niet een hoogtepunt in mijn leven.
Het duurde heel lang voor ik überhaupt een beetje in de film zat. Dat had niet alleen met het verhaal te maken dat ik nogal warrig vond in het begin maar ook met de Engelse ondertiteling, die vrees ik door een Franse vertaler was geschreven.
Er werd voortdurend gerookt door de personages/acteurs en op gegeven moment trok dat zó mijn aandacht dat ik als een scriptgirl ging zitten opletten of de lengte van de sigaretten klopte met de montage. (het klopte vaak niet)
Het duurde heel lang voor ik de verhoudingen een beetje snapte tussen de personages, daarom duurde het zo lang voordat ik erin zat en toen dat dan eindelijk het geval was, was de film bijna afgelopen.
Er stoorden mij veel details:
Waarom spreken ze van 'het eiland'? Is dat iets typisch Frans, dat ze de naam niet zeggen? (in Anouilh's Antigone wordt de voedster ook steeds aangesproken met 'voedster' ipv met haar naam, dus het is een mogelijkheid) En als Schneider in het Duits vloekt omdat ze een woord niet weet in het Frans, ga ik er vanuit dat ze een Duitse is die woonachtig is in Parijs. Maar waarom spreekt haar moeder dan Frans?
Als Schneider in de auto met Piccoli na hun familiefeestje een herinnering ophaalt aan een belangrijke gebeurtenis van een jaar geleden waarom gaat ze dat dan helemaal vertellen? Dat lijkt me op zo'n moment alleen voor de kijker te gebeuren. Voor het personage lijkt de noodzaak (om het woord maar eens te gebruiken) er helemaal niet te zijn.
Als Schneider naar Rennes rijdt - waar een snelweg naartoe leidt (tenminste nu, ik neem aan ook in '69) vanaf Parijs - waarom rijdt ze dan toevallig over het zelfde plattelandsweggetje als Piccoli? Dat vind ik teveel toeval. Dat geloof ik niet. Misschien kijk ik te logisch.
Er zitten ook heel mooie momenten in. Het camerawerk is vaak schitterend, de verhouding tussen Piccoli en zijn vrouw en zoon is pijnlijk en die tussen hem en Schneider vond ik zelfs genant. De dialogen zijn meestal mooi, effectief en spaarzaam (wat ik een verdienste vind) maar het mooiste vond ik de glimlach op Piccoli's gezicht na zijn ongeluk. Het is een glimlach die mij ook vertelde: nu hoef ik geen keus meer te maken, die is nu voor mij gemaakt.
De schrijver, Dabadie, heeft een geweldige achternaam trouwens. Zoudie een zoon hebben? Dan noem ik ons kind Dabada.

Mooie film. Net als Renske had ik wat moeite om door het rommelige begin te komen. Het verhaal pakte me vrij laat.

Ik moet zeggen dat ik me erg irriteerde aan Piccoli. Niet alleen zijn overmatige gerook, maar vooral zijn norse blik en zijn schaarse dialogen. Ik kan nou niet bepaald zeggen: 'wat een prestatie'.

Ik vind de film pas echt goed als Piccoli in het reine komt met zichzelf en op de filosofische crash test tour gaat.

Wat Romy Schneider betreft: De ideale vrouw!

Het (lange) einde van de film vond ik prachtig.

Tjonge, ik ben aangenaam verrast door het werk van Claude Sautet. Of eigenlijk zelfs dat hij bestaan heeft en films heeft gemaakt. Want ik moet bekennen dat ik tot voor kort nog nooit van hem gehoord had. Maar gelukkig ontdekte ik al klikkende op deze site dat zijn films wellicht wat voor mij zouden zijn. En dat is zeker het geval.

Gisteren was ik al onder de indruk van Un Coeur En Hiver, vandaag heb ik genoten van deze film. Beide zijn ingetogen, fijngevoelige karakterstudies van mensen die worstelen met de relaties in hun leven.

De muziek, de beelden, de vrouwen, allemaal prachtig. Erg mooi vond ik ook de compassie die wordt getoond voor de personages en de ruimte die hen wordt geboden voor hun keuzes. Er is geen goed en geen fout, alleen een worsteling, waardoor de kijker inzicht wordt verschaft en dezelfde ruimte wordt geboden.

En het auto-ongeluk en de slotscene vond ook ik wonderschoon.

Dank aan deze site en de bezoekers voor de (indirecte) tips!

toch een lichte tegenvaller deze film. Torenhoge verwachtingen na Cesar et rosalie. de flahsbacks en shots werkten niet echt bij mij. Ook emotioneel wist het verhaal me niet te raken. acteerprestaties zijn daarentegen wel weer goed en een aantal briljante shots bleven toch hangen.

De verhaallijn die wel heel herkenbaar aanvoelt maar niet werkt. erg jammer. Waar ik bij cesar et rosalie werd meegevoerd en meeleefde met de karakters had ik dat bij deze prent totaal niet. Al met al een nipte 4*. Denk niet dat het er meer gaan worden.

Mooi uitgevoerde dramafilm . De hoofdrolspeler Pierre vond ik maar een onsympathieke kerel. Toch was ik geïnteresseerd in de laatste uren van hem en de keuze die hij tussen Catherine en Helen voorgeschoteld krijgt gedurende de hele film. De scenes tijdens en na het auto-ongeluk maakten op mij de meeste indruk. Opvallend trouwens hoeveel er gerookt werd in deze film: minstens twee pakjes zijn er door Piccoli en anderen in een luttele 83 minuten doorheen gepaft. Dat zou nu echt niet meer kunnen .

Aanvankelijk kon de film mij niet helemaal boeien. Ik had een wat meer poëtische film met een zomerse sfeer verwacht. Nou was Cesar et Rosalie al geen subtiel werk, vanwege de Franse blaaskaken verkleedt als haantjes, dus ik had eigenlijk beter moeten weten. Het idee dat je leven aan jezelf voorbijschiet bij een auto ongeluk is interessant, minder leuk vond ik dat er op relatief veel drama werd teruggekeken.

De hele reconstructie van het auto ongeluk is fraai gefilmd. Afschuwelijk zoals de auto zich eerst in slow motion en zich daarna nog eens binnen 6 seconden in de puinpoeder rijdt. De scene waarin Piccoli daadwerkelijk het leven laat is ook machtig mooi in beeld gebracht met een passende metafoor.

De acteerprestaties vond ik trouwens niet geheel overtuigen. Bij de audities was het, zo nonchalant mogelijk een sigaret opsteken vast een van de weinige criteria waaraan voldaan moest worden. Mijn god, wat werd er hier veel afgepaft. Wat een stel idioten, alsof ze niets beters te doen hadden!

Een vlotte film waarin de muziek verdienstelijk was. De beginscene waarin alles teruggespoeld wordt en de begincredits die verschijnen in close ups van het auto ongeluk zijn ook bijzonder in beeld gebracht! 3,5*

Oprecht en rokerig drama, naturel gespeeld met een alledaagse hint, waardoor er al snel een authentiek sfeertje ontstaat. Tragisch natuurlijk, waarbij de structuur wat dat betreft erg meewerkt. Het ongeluk, dat versnipperd voorbij komt, hangt meteen al als donderwolk in de film en de verschillende manieren waarop het gefilmd is, is zonder meer van toegevoegde waarde. De wijze waarop Pierre's twijfels verdampen in dromerige hersenspinsels is van een poëtische waarde. Toch is het, ondanks de sterke rollen van Schneider en met name Piccoli, allemaal nét wat te compact om echt stevig bij de strot te grijpen.

Franse klassieker met Piccoli en Schneider die ik tot op heden gemist had.

Lag een beetje aan het plot dat me niet zo heel erg aansprak, maar wantrouwen wordt gelogenstraft.

Toegeven het ongeval is het spectaculairste gedeelte van de film en geeft dit ook een wat afwijkende kijk op het in feite typische Franse relatie-gedoe.

Nou ja wel gedoe met Michel Piccoli en dat zorgt er bij voorbaat voor dat het allemaal niet de kitsch-kant opgaat.

Acteurs-kannonen-film met spectaculair gefilmd ongeval de hele film doorgaand.

De dingen van het leven.

Indertijd gezien, dat zal wel ergens eind jaren 70 geweest zijn, en diep van onder de indruk. De scene waar het allemaal om draait is me al die jaren bijgebleven, tot merk en kleur van de auto aan toe. Toen was deze film al een klassieker, en dat is hij nu ook nog. Niet zozeer een tijdloos meesterwerk, daarvoor speelt het teveel in de setting van een andere tijd - waarin een ambulance nog een nieuwigheid was, en je om te telefoneren nog naar de eerstvolgende boerderij moest. Wel om de geniale structuur, de knappe beelden van het ongeluk, het wrede van het noodlot en de nietsontziende manier waarop dat gefilmd wordt. Zo stereotype Frans dat je je kan afvragen of deze film nou in beeld brengt hoe de Fransen zijn, of dat de Fransen dat van deze film geleerd hebben.

Ondanks dat dit echt geen acteursfilm is, schitteren Romy Schneider en Michel Piccoli met perfecte rollen. Niks op aan te merken, volstrekt en totaal kloppend en geloofwaardig in het verhaal - er is geen moment dat de karakters een vraagteken oproepen, een twijfel aan de geloofwaardigheid veroorzaken.

Het verhaal is een van de sterkste die ik me zo even voor de geest kan halen. De structuur, de manier waarop de flashbacks aan het verhaal in de tegenwoordige tijd geankerd worden eigenlijk een toonbeeld van hoe dat moet. Emotioneel is het een voorbeeld van wat ik wel eens vaker denk te zien als het grote verschil tussen de Franse en de Amerikaanse filmindustrie - subtiel, wrang, lomp, en rauw - allemaal tegelijk. Echte emoties, in plaats van iets wat bedacht is door iemand die er wel eens een verhaaltje over gelezen heeft.

Wat me dan over de dertig, vijfendertig jaar sinds de vorige keer zien dan toch wel wat ontschoten was is het einde. Misschien dat ik daar toen wat minder aandacht voor had, dat het nu belangwekkender overkomt door de misschien iets volwassener blik. Want ook dat is een kenmerk van de genialiteit van de film - dat er aan het einde toch nog zoiets meegegeven wordt. Een klein stukje symboliek, wellicht ietsje sentimenteel, maar toch een mooie manier om een boodschap mee te geven.

Uitstekende film waarin een man een keuze moet maken in zijn leven, maar vervolgens een auto-ongeluk krijgt. Verteld door middel van flashbacks is de montage op het begin wat verwarrend, maar dit wordt zeker goedgemaakt door een emotionele tweede helft (die zich afspeelt na het ongeluk). Het ongeluk zelf is mooi in beeld gebracht met goed gebruik van vertraagde beelden. Verder twee sterke rollen van Michel Piccoli en Romy Schneider.

Zowel stilistisch als inhoudelijk heb ik wat ambivalente gevoelens bij Les choses de la vie. De stijl is op zich prima, maar de flash-forwards voelen wat lukraak aan en zijn niet consistent gebruikt doorheen de film. Qua inhoud moet de film het hebben van z'n nonchalante, weinig plotgedreven en daardoor behoorlijk natuurlijke vertelwijze, maar het ontbreekt wel een beetje aan echte diepgang. Ik had het gevoel dat de film baat gehad zou hebben bij een extra halfuur om de personages meer uit te diepen. Hoewel de hand van Sautet zeker zichtbaar is, wordt het niveau van Un coeur en hiver daarom als je het mij vraagt niet gehaald.

Prachtfilm. Staat de scène van het ongeluk en wat er daarna op volgde nog steeds, sinds ik die film een eerste keer bij het uitbrengen zag, op het netvlies gegrift, te vermelden zijn eveneens de schitterende, vooral subtiel eenvoudig en natuurlijke vertolkingen van Michel Piccoli, Romy Schneider en ook van Lea Massari en Jean Bouise. Zeer goed gecast zijn ook de chauffeurs, de dokter.... Het schijnt dat de opnames van het ongeluk ruim 10 dagen filmwerk in beslag namen.
Ideeënrijk alleszins. Denk maar het luidop nadenken van het slachtoffer na het incident, de feestmaal met 2 soorten gasten, het sterven, de dreigende muziek...
Film om regelmatig eens opnieuw te zien.

Na enige tijd merk je dat de opnamen in de crashende Alfa (mooi model overigens) verwijzingen zijn naar dat wat onvermijdelijk gaat komen in elk leven: het einde. De fragmenten die dan komen, zijn hoogte- en dieptepunten uit het leven. Vooral de mooie momenten worden geschetst en zijn dat niet de momenten die een ieder bijblijven? Ontroerend zijn de vroege ontmoetingen met zijn maîtresse en het moet gezegd: de camera is verliefd op Romy Schneider en menig kijker wordt dat ook.

Het scenario is uitstekend en de puzzelstukjes vormen op het einde een mooi en droevig geheel. Het heeft mij verbaasd dat ik in de beoordelingen niets lees over de brief. Wat een mooi motief en uitstekend ingeleid en uitgewerkt.

Michel (ik laat de filmnamen buiten beschouwing) schrijft tijdens een dieptepunt van de relatie een afscheidsbrief. Daarin schrijft hij aan Romy dat hun relatie voorbij is. Dat de liefde over is en dat ze nooit gelukkig met elkaar kunnen worden. Dat hij zelf enorm twijfelt en de relatie niet kan verbreken, blijkt al uit het feit dat hij direct na het schrijven besluit de brief nooit te versturen en te vernietigen. Hij belt haar en spreekt in dat hij graag wil dat ze bij hem komt in het hotel waar hij verblijft. De brief blijft in zijn zak zitten en wordt veel later na zijn dood aan zijn vrouw overhandigd. Deze leest de brief die niet voor haar bestemd is en denkt dat Piccoli voor zijn dood besloten heeft te stoppen met zijn maîtresse Romy. Deze heeft inmiddels gehoord dat Piccoli op haar wacht in het hotel en is daarover heel blij. Als zij uiteindelijk erachter komt dat haar geliefde is verongelukt, zal ze nooit te weten komen dat de afscheidsbrief al klaar lag om te worden verstuurd aan haar want Piccoli’s vrouw heeft de brief direct na lezing verscheurd en in een prullenbak gegooid. Beide vrouwen zullen de rest van hun leven denken dat zij de belangrijkste vrouw in zijn leven waren. Alleen de kijker kent de waarheid en hoe mooi is dat. Een film die je absoluut gezien moet hebben.

Het oogt allemaal behoorlijk modern voor wat betreft film technieken. En ook de cast is aantrekkelijk te noemen. Het verhaal kan me ook wel bekoren maar ondersteboven ben ik er niet van. Het is fijn dat het allemaal vrij ingetogen gebracht wordt, zonder veel grote emoties maar ik vind het geheel daardoor ook wat vlak. Het pafwerk van gehele cast, figuranten incluis is grandioos.

Hele mooie film, al vanaf het begin met die dromerige vertraagde beelden. Interessante originele opzet, geweldig spel van Piccolo (denk aan een beeld van een Fransoos en je krijgt hem) en Schneider, fijne menselijke interactie, sfeervol, goed tempo, emotioneel betrokken en boeiend van begin tot eind. De film toont het leven zoals het is. Hoogstens richting het einde wordt er nog net te lang doorgegaan, iets eerder stoppen en de film was perfect geweest. Nu 4,5*.

Deze Les Choses de la Vie heeft me niet weten te overtuigen. Het was nogal moeilijk om echt in de film te komen, omdat we na het auto-ongeluk lukraak in het leven van Pierre worden gegooid. De situatie van Pierre en de verhoudingen tussen de personages waren niet echt duidelijk en enige diepgang ontbreekt toch, waardoor het moeilijk in de film komen was. Bovendien wordt het verhaal over Pierre die voor enkele moeilijke keuzes staat op een vrij saaie manier verteld. Het auto-ongeluk is anders wel erg fraai in beeld gebracht met de slow motion en is waarschijnlijk het enige dat ik me over een paar dagen nog zal herinneren van deze film. Spijtig voor Romy Schneider en Lea Massari, want het zijn wel 2 uitstekende actrices en prachtige dames.

2*