Cat People (1982)

Ooit zag ik eens een geweldig spannende film van iemand die in een katachtige veranderde, en ik heb altijd gedacht dat het deze was. Totdat ik deze film terug zag en me stierlijk verveelde met dit verhaaltje. Dus blijft de film die ik bedoel misschien wel altijd een grote onbekende...

2 sterretjes voor deze Cat People.

Deze film weer eens herzien. Als horrorfilm niet echt bijzonder, maar het spel en de schoonheid van Natasha Kinski mag er natuurlijk wel wezen. Haar katachtige sprongen deden mij enigszins aan Carice van Houten in de film "Minoes" denken.

De typische jaren 80 muziek van Giorgio Moroder paste zeer goed in deze film, vooral in de woestijnscenes, die je oa in het begin en in het midden van de film te zien kreeg.

Kort samengevat; deze film is noch goed, noch slecht. Gewoon aardig amusement voor een vrijdag- of zaterdagavond.

3,0*

Stijlvolle remake van de klassieker uit 1942.

Cinematografisch zeer in orde met een paar subliem mooie scenes. Script is niet helemaal consistent maar dat deert niet al te veel. Dit minpunt wordt genoeg gecompenseerd door de bovengemiddelde karakterontwikkeling en de audiovisuele klasse.

Soundtrack van Moroder en Bowie is het sterkste punt van Cat People en geeft deze film een heerlijk authentieke jaren 80 sfeer mee.

Schandalig lage waardering hier.

4*

Een totaal onzinnig verhaal dat het geheel allemaal behoorlijk lastig maakt. Maar de zeer sterke sfeer, creatieve regie, muziek van Bowie en de borsten van Kinski maken heel veel goed (en overigens niet alleen d'r borsten). Er zitten enkele originele vondsten in en vooral de laatste scene vond ik heel mooi.

Deze remake vergelijken met het origineel is hetzelfde als Apels met Peren vergelijken. Waar het origineel leunde op sfeer, zit de remake vol met seksuele spanning. Alleen al de incestueze relatie tussen Irena en Paul.
Tel daar bij op de relatie tussen Irena en Oliver, en Oliver en Alice en je hebt een broeiende vierhoeks verhouding. Dat daar dan nog een dosis horror overheen wordt gegoten, maakt de film alleen maar leuker.

Naast dat het geen straf is om naar Kinski te kijken, zijn ook de effecten redelijk goed en is de muziek zelfs erg goed.

Heerlijke, typische, jaren '80 horror!

3,5*

Herzien na een jaar of dertig

Lelijk jaren-80 geluid (toen vonden we dat mooi, geloof ik).

Erg twijfelachtig acteren met alleen Kinski als uitzondering.

Nogal slordigjes geedit.

Viel wat tegen dus.

Remake van de gelijknamige film uit 1942, met destijds de mooie Franse actrice Simone Simon in de hoofdrol. Voor deze remake werd het destijds 20-jarige Duitse fotomodel Natassja Kinski gecast. Dat is meteen ook het grootste pluspunt van deze remake. Net als Simone Simon is Kinski een oogverblindende schoonheid.

Voor de rest is dit echter een tamme remake, die zich meer op de seksualiteit van het verhaal richt dan op de horror. Nergens is de film dan ook echt spannend. De scène waarin Kinski langzaam in een panter veranderd is echter goed gedaan en de film wordt uitermate plezierig ondersteund door de typische jaren 80 soundtrack van Giorgio Moroder.

Sfeervolle horror van regisseur Paul Schrader, met een mooi hoofdpersonage en heerlijke muziek van Giorgio Moroder (machtig die synths - doet mij als fan altijd goed) en natuurlijk de plaat 'Cat People' van David Bowie zelf. Nastassja Kinski wist mij als kijker met haar ogen en uiterlijk constant te intrigeren. Het verhaal(tje) zelf is zo simpel en bezopen wat, maar Schrader weet constant een heerlijke onderhuidse erotische spanning te creëren. Ondersteund door de goede muziek en sfeervolle beelden boeit deze prent van begint tot eind. Ben nu ook wel benieuwd naar het origineel uit 1942. Ook die maar eens zien.

Dit is toch een cultfilm die stof deed opwaaien. Sfeervol en gewaagd: de seksuele aantrekkingskracht tussen broer en zus. De krachtige en sensuele muziek van legende David Bowie (Putting Out Fire) helpt natuurlijk ook! En de schoonheid van de erg jonge Nastassja Kinski evenaart zeker de schoonheid van het prachtige dier, de zwarte panter.

Begin jaren '80 in het zelfde jaar als John Carpenter's remake van The Thing maakte Paul Schrader, een van de minder bekende Movie Brats van New Hollywood, een remake van Val Lewton's klassieker Cat People.

De hoofdrol wordt vertolkt door Nastassja Kinski, de knappe dochter van het Duitse heethoofd Klaus Kinski. Haar broer door Malcolm McDowell (A Clockwork Orange) en haar love-intrest Oliver door John Heard (je weet wel de vader uit Home Alone).

Destijds flopte de film omdat door de vergelijking met het origineel de film slechte kritieken kreeg. Tegenwoordig is dat nog steeds een grote reden voor onderwaardering. Ik snap met op zich wel, want waar het origineel veel aan de verbeelding overliet en de nadruk legde op het mysterie is de remake nogal direct. We zien mensen verscheurt worden door panters, bloed gore en indrukwekkende transformaties en de achtergronden worden aan ons uitgelegd. Precies het tegenovergestelde van het cryptische en mysterieuze origineel, maar het past op zich wel bij de tijd waarin de film gemaakt is. Op zichzelf is de film trouwens zeker niet slecht, al is het script een beetje rommelig.

Het sterkste punt aan Cat People is dat de film audiovisueel een heerlijk jaren '80 product is. De special effects van Albert Whitlock (The Thing, Dracula 1979, The Birds) en de briljante gore effecten zien er geweldig uit. Ook de kattentransformatie is zeker van het niveau van An American Wherewolf in London. Schrader heeft de film sfeervol geschoten, al waren de beelden van 'het midden-oosten' een beetje fout. Maar het allerbeste is toch wel de heerlijke soundtrack van Giorgio Moroder met themesong van David Bowie. De muziek weet de broeierige duistere sfeer perfect weer te geven met analoge synthesizerklanken.

Helaas is nergens terug te vinden of er geen dierenmishandeling heeft plaatsgevonden tijdens de opnames met de panters. Over dierenmishandeling gesproken, wat een ontzettend dieronvriendelijke dierentuinen waren er toen nog in de VS. Een leeuw of een luipaard in betonnen kooi van 4 bij 2 meter, dat is hetzelfde als een mens zijn leven lang in een doodskist opsluiten. En dan heb ik het nog niet eens over stroomstokken en met kogels op dieren schieten...

Al met al een aardige remake die niet de waardering krijgt die hij verdient. Al is het origineel misschien wat beter, deze film mag er ook zeker wezen.

Redelijke film waarin een een broer en zus elkaar na jaren weer terugzien. Een film die met gemak een stuk korter had kunnen zijn, want qua verhaal stelt het niet veel voor. Het ziet er allemaal wel goed uit (niet alleen Nastassja Kinski, maar ook de hele look van de film en de make-up effecten). Sfeervol en mooie muziek van Giorgio Moroder. Een kleine 3.0 sterren.

De mens ziet zichzelf graag als een redelijk wezen dat boven de rest van de schepping verheven is, maar daaronder schuilt nog steeds een dierlijke, instinctieve kant. Irena raakt verscheurd door die innerlijke tweespalt. Haar broer Paul heeft voor de dierlijke kant gekozen. Zij wil niet worden zoals hij. Daartegenover staat Alice, die mooi, jong en gezond is. Irena wil haar job - met dieren werken - en haar vrijer.

Irena lijkt telepathisch contact te hebben met de zwarte luipaard in de zoo. Ook andere katachtige roofdieren zitten daar, net als een groenvleugelara, en een olifant die zich met plezier nat laat spuiten. De eeuwenoude band tussen mens en dier wordt geïllustreerd met grotschilderingen, beeldhouwwerken en de animatieserie Top Cat.

Nastassja "Kinky" had een katachtige uiterlijk, lenig en groenogig. Malcolm McDowell leerde een stuk vlees te verorberen in de stijl van een luipaard. Slechts twee dingen werden ontleend aan de versie van 1942: het basisidee van de katmensen - een sensuelere tegenhanger van de weerwolf - en de zwembadscène.

De openingsscène toont een droomlandschap uit de tijd van de verre voorouders, met een baobab en kleurfilters - roze voor de dag, blauw voor de nacht. De volle maan suggereert bovennatuurlijke invloed. Tijdens de scène met de luipaard in een motel, komt een reproductie van Da Vinci's Laatste Avondmaal in beeld, gevolgd door een reclameaffiche voor junkfood. Schaduwen roepen een duistere sfeer op. De synthesizerklanken van Giorgio Moroder creëren een dromerige stemming; elektronische percussie geeft de dreiging aan. Het is een zwartgallig, symbolistisch ballet over de verborgen, duistere kant van de mens.

Rare, achterlijke film. Ik kan hier als kijker totaal niet warm van worden, vond het idee van mensen die een kat moeten nadoen en dat serieus proberen over te brengen ook te krankzinnig voor woorden. Het concept en de basis van de film lopen uiteraard een stuk dieper dan dat, maar Schrader maakt er vooral een heel vreemd geheel van. Om te beginnen is Kinski totaal ongeschikt voor hoofdrollen, dat blijkt in ieder geval wel uit deze film. Slaat een compleet achterlijk figuur. Onovertuigend, constant vervreemdend en al helemaal niet het soort sexy dat Schrader had gehoopt eruit te krijgen. Visueel zitten er soms aparte scenario's tussen waar nog wel leuk met kleur wordt gespeelt, maar in het kader van het plot maakt dat geen enkel verschil. Het is vooral een film die maar van geen ophouden weet en dat moet dan ook nog eens 118 minuten duren. Ik ben niet de grootste liefhebber van het klassieke bronmateriaal, maar alles liever dan dit. Voor enige tijd hangt er dan nog wel een degelijk tempo aan vast, maar ook dat wordt met een bizarre finale teniet gedaan. Ik kon me op geen enkele manier inleven met de personages. Ik snap ook oprecht niet wat de producers in een film als deze zagen, maar niet iedereen kent dezelfde gedachtegang als die van mij uiteraard dus dat zal daar wel aan te wijten zijn.

Horror en erotiek. In Cat People spelen beide elementen een rol. De filmposter waarop Nastassja Kinski heel prominent, heel gevaarlijk, heel zinderend en heel begeerlijk prijkt, spreekt boekdelen. Na van de positieve schrik te zijn bekomen ontwaar je op de poster nog de tekst: “An erotic fantasy about the animal in us all”. Seks en horror dus.

Het verhaal is simpel en niet erg spannend. Een mooie vrouw (Kinski) en de zoöloog van de plaatselijke dierentuin raken verliefd. Van lichamelijke consumptie van de liefde kan geen sprake zijn. Zij weet waarom, maar kan het hem niet vertellen. Tussen de geliefden staat de broer van Kinski. Hij volgt zijn dierlijke instincten en poogt Kinski over te halen hem daarin te volgen. Cat People vertelt het verhaal van een driehoeksverhouding en smukt de boel op met erotiek en horror. Het geheel werkt nogal onsamenhangend.

John Heard speelt de zoöloog. Tamelijk vlak en onopvallend. Malcolm McDowell speelt de broer. Zijn duivelse blik doet hem er steevast uitzien als een wild dier. Hij voldoet zonder daarbij opzienbarend te presteren. De ster van de film is Nastassja Kinski. Een heerlijke verschijning die in grote delen van de film naakt door het decor schrijdt. In beginsel moet zij het enkel van haar schoonheid hebben. In de loop van de film evolueert zij van een ingetogen schoolmeisjesachtig wezen naar een volwassen vrouw met een harde blik en een sonoor stemgeluid. Kinski is het enige personage dat zich ontwikkelt. Zij is het enige personage dat niet wegglijdt in een clichématige presentatie van haar karakter.

Verhalend is de film niet sterk. Stilistisch wel. Mooie uitgelezen plaatjes. Goed camerawerk. De horror is bruut maar schaars. Het tempo vrij traag. Af en toe is de film zelfs wat aan de saaie kant. Pas in het laatste ruime halve uur gaat het tempo omhoog en sluipt spanning de film in. Pas dan smijt de film met scènes die je rechtop doen zitten. Pas dan zie je scènes die je bijblijven. Rijkelijk laat. Het is maar goed dat Nastassja Kinski tot die tijd de kijker goed heeft weten te vermaken.

Na afloop van de film las ik dat regisseur Paul Schrader hevig verliefd was op de 15 jaar jongere Kinski. Hij spreekt zelf van een obsessie. Waarschijnlijk verklaart die obsessie een grotere interesse in de stijl en een mindere interesse in de substance. Spannend is het beeld van de vrouw. Niet erg spannend is de film.