The Illusionist (2006)

Leuk en boeiend verhaal, Edward Norton is weer geweldig in de film.

The Illusionist doet mij denken aan films als the prestige maar ook fight club, omdat je op het verkeerde been wordt gezet. Vond alleen dat de twisten in die twee films veel beter uitgewerkt en geloofwaardiger waren dan in deze film. Vind het hier een beetje een goedkope manier om het verhaal te volbrengen.

Achja boeiend filmpje

Deze film is het levende bewijs van hoe belangrijk sfeer in een film kan zijn.

Waar ik lang niet op ieder moment helemaal het verhaal ingezogen werd, werd ik dat wel iedere keer door de melancholische 19e eeuwse sfeer, die perfect neergezet wordt.

Af en toe deed het me wat dat betreft wat aan Das Parfum denken.

Het type verhaal trekt me erg: ( goede ) goocheltrucs in films zijn vaak de moeite waard, en dat is ook hier het geval. De gelijkenissen met the Prestige zijn onmogelijk te negeren, maar omdat het in deze film toch meer om het drama draait, zijn beide films aardig uit elkaar te houden.

Het verleden van Eisenheim en de spanning rondom diens shows, de vete met de kroonprins en de interventies van commisaris Uhl, voorbeelden van aantrekkelijke elementen uit het verhaal die een zekere spanning met zich meebrengen, waardoor je wilt blijven kijken.

De love story met Biel vond ik wat minder, mede te wijten aan het matige optreden van laatsgenoemde.

Norton daarentegen is meer dan briljant, en dat mag ook van Giomatti en Sewell gezegd worden.

De trucs waren heerlijk, al trok dat met de geesten niet zo, mede omdat het echte wauw-effect hier uitbleef.

Aan het einde zit een mooie climax, die jammergenoeg te snel wordt afgeraffeld, waarbij details buiten beschouwing blijven. Dit wordt in films als the Usual Suspects en Shutter Island beter gedaan.

Boeiend, gedegen, en vermakelijk, maar met de nodige minpunten. Kleine 4*

En inmiddels is dat herbekijken gebeurd.

Uitstekende prent is dit nog altijd, en nog steeds een aanrader.

Leuke film.

Ik deel wel de kritiek dat er maar weinig diepgang aan de karakters gegeven wordt, het draait eigenlijk allemaal om de trucs van de illusionist, en daarnaast blijft er weinig over. De ontknoping vond ik daarbij ook wel wat aan de flauwe kant.

Tot zover de wat mindere punten, daar staat tegenover dat er bijzonder sterk gespeeld wordt. Van Norton verwacht je dat, en misschien van Giamatti ook wel, maar het is altijd leuk om verrast te worden met een film waarin Jessica Biel ineens ook een behoorlijke actrice blijkt te zijn. En niet alleen om haar looks, hoewel dat natuurlijk wel een beetje helpt.

The Illusionist heeft The Prestige van Nolan niet kunnen overtreffen maar opzichzelf staand is deze film wel een sterk eindproduct die een bijna perfecte balans weet te brengen tussen de romantiek, het drama en spanning. De film wordt gedragen door een sterke cast met vooral Gamiatti en Norton. Biel doet het degelijk en de badguy, waar ik even niet op kan komen, was naar mijn gevoel het minste maar was dan ook niet meer dan een marionet. het leuke is dat de film mooi overgaat van genre naar genre. In het begin kan je je ogen de kost laten vieren door de trucs, daarna komen we even in een romantische bui, daarna komt de spanning naar boven en uiteindelijk ook nog enkele leuke twists. Dit alles gebeurd vloeiend al had het misschien net wat meer door elkaar verweven mogen worden. De finale twist had ik wel niet zien aankomen en daarvoor krijgt de film dan ook een (half)punt extra. Aan Nolans goochelfilm kan deze niet tippen want op het puntje van men stoel heb ik nergens gezeten maar misschien is deze film wel een betere optie om samen met de vriendin te zien. Voor ieder wat wils en alles solide uitgevoerd.

The Illusionist is een sterke film met dank aan de cast, een solide verhaal en een verscheidenheid aan genres die mooi in balans zijn. Enkel de spanning had toch wat hoger gemogen en de illusie voor ons als kijker had iets meer mogen doorgetrokken worden naar de hele film.

Wat blijft er van deze film over als de trucs bestaan uit special effects. En je de plottwist al mijlenver ziet aankomen? Dan is het nog een lange zit tot het einde..

Wel menselijk neergezette personages en dito dialogen. En ook goed acteerwerk.

Verschillende gevoelens heb je gaandeweg deze film. Wat het grootste deel overheerste was dat je eigenlijk gewoon naar een romantische film zat te kijken in een goocheljasje. Alle clichés zijn op dat vlak aanwezig (jongen en meisje van verschillende standen worden verliefd, worden uit elkaar gedreven, ontmoeten elkaar na 15 jaar compleet 'toevallig' weer, huidige man is een lul, enzovoort). En dat is, laten we wel wezen, gewoonweg kut.

Waar een lage score dus op de loer ligt, trekt de film in het tweede deel zichzelf de goede kant op. De spanning en mysterie worden opgevoerd en er is een goed einde, hoewel je een deel wel ziet aankomen. De sfeer en beeldvorming is prima. Norton is altijd goed.

Groot deel van de sfeer hangt ook wel op de goocheltrucs, die nergens verklaard worden en dus redelijk gemakzuchtig toegevoegd konden worden. Gelijkenissen met het uit dezelfde tijd stammende The Prestige is snel gemaakt, maar waar het daar meer op mysterie/thriller gaat, draait het hier meer om romantisch drama. Al met al een aardige film, maar wel even doorbijten.

The Prestige light. Komt niet in de buurt van Nolan's meesterwerk, maar desondanks goed om weg te kijken. Sterkste punt is de sfeer uit 1900 die goed gecreëerd wordt. De plottwist had langer en gedetailleerder aandacht verdient imo.

***

Mooie film, met een bijzondere sfeer. Normaal ben ik niet zo van de mysterie, maar dit was interessant gedaan, en de effecten waren ook erg overtuigend. Het had ook nog een zeker realisme over zich, en dat was prettig. Desondanks is de onknoping toch nog wel verrassend, ik had het in ieder geval niet zien aankomen als leek in het genre, en moest het ook even twee keer terugkijken om te zien wat er nu eigenlijk gebeurd was. Is er in ieder geval nog iemand voor wie de twist werkt.

Daarnaast ziet de film er ook prachtig uit. Begin 20ste eeuw is sowieso al een filmgenieke tijd, en daar is in deze film dan ook alles uitgehaald.

Giamatti zet overigens weer de sterkste rol van allemaal neer, Norton vond ik om eerlijk te zijn niet bijster interessant.

4*

My intention has only been to entertain, nothing more.

Daarin is de film toch net niet helemaal geslaagd. Het begin was goed waarin de romance tot stand komt tussen Eduard en Sophie, maar na zovele jaren was de klik duidelijk weg. Dat kwam bijvoorbeeld doordat Sophie hem niet eens herkende. Logisch want het is een andere persoon in de film, maar je gaat me niet zeggen dat je de persoon die je jarenlang niet kon vergeten niet meer herkend als hij recht voor je staat en meedoet met zijn goocheltruc.

Het einde zit uiteindelijk goed in elkaar en blijkt de ultieme illusie te zijn. Een beetje jammer vond ik de geestachtige verschijningen, die wat mij betreft toch niet de benodigde wauw-effecten teweeg wisten te brengen. De sfeer en de muziek vond ik daarentegen wel goed passen bij de film.

Geen grootse maar wel een zeer onderhoudende film met een mix van romantiek, intrige en "magie", ondersteund door sfeervolle fotografie die bijna té sepia-bruin is (maar toch goed werkt) en muziek die bijna té cliché-Philip-Glass is (maar toch goed werkt, en dat zegt iemand die bepaald geen Glass-fan is). Edward Norton doet het prima, evenals Jessica Biel die ook nog eens prachtig is om naar te kijken, maar de bevredigendste rol is weggelegd voor Paul Giamatti, aan wiens gelaatsuitdrukking en lichaamstaal je steeds prachtig kunt aflezen hoezeer hij twijfelt tussen zijn verlangen naar (de) waarheid en zijn loyaliteit aan (en angst voor) de kroonprins. Zoals in wel meer films steelt hij elke scène waarin hij voorkomt, en bij de slotscène op het station waarin hij lachend, grijnzend en grimassend begrijpt hoe de vork in de steel zit moet ik –of ik nou wil of niet– hardop met hem mee lachen.
        De vergelijking met The prestige is eigenlijk vrij zinloos, afgezien van het feit dat de films in hetzelfde jaar uitkwamen, allebei over goochelaars omstreeks de vorige eeuwwisseling handelen, en beide gebruik maken van een plotelement dat in strijd is met de realistische insteek van de rest van de film en dus in dramatisch opzicht bijzonder onbevredigend is (in The illusionist het gegeven dat het mogelijk is om iemand voor dood te laten doorgaan, inclusief de afwezigheid van hart- en polsslag, een cliché dat ik eigenlijk alleen maar bij fakirs in stripboeken ben tegengekomen, om nog maar te zwijgen van het feit dat ik me niet kon voorstellen dat Jessica Biel al halverwege uit de film zou zijn geschreven, waarmee ik meteen ook het voornaamste minpunt van de film heb genoemd).

Niet lang geleden The Prestige van Nolan gezien, en in de comments bij die film werd geregeld naar deze film verwezen. Dus ook maar eens gekeken.

Hier wordt veel minder gespeeld met wat er achter de trucs schuilt en de vertoonde trucs lijken ook wat meer op magie dan op gegoochel, waardoor ik me kan voorstellen dat veel mensen zich meer aangetrokken voelen tot The Prestige.

Ik heb duidelijk een voorkeur voor The Illusionist, simpelweg omdat het audiovisueel en qua sfeer een veel betere film is. Fijn het Wenen van rond 1800, mede met dank aan het sepiafilter. Ook prettige muziek, al had ik ook graag Mahler gehoord in een film in deze setting en tijd. Dat de trucs als echte magie ogen draagt ook flink bij aan de sfeer. Magie, omdat het volgens mij allemaal uit de computer komt, wat heel af en toe toch wel zichtbaar is.

Het verhaal tenslotte weet te boeien, al zag ik de ontknoping al van mijlenver aankomen. Maar uiteindelijk blijft voor mij het verhaal nevenzaak, en is het vooral een fijne film qua sfeer om je in te laten onderdompelen. 4*.

The Illusionist kwam uit in het zelfde jaar als The Prestige. Beide films vertellen een mysterieus verhaal over goochelaars, maar The Illusionist is toch erg anders door de Oostenrijkse setting en het warmere sfeertje.

De film verteld het verhaal van jonge goochelaar die een hechte vriendschap aangaat met een jonge hertogin. Als de jongen en het meisje er samen van door willen gaan worden ze van elkaar gescheiden. De jongen reist de wereld rond en komt jaren later terug als de beroemde Illusionist Eisenheim. Ondertussen is Sophie verloofd met de Weense prins Leopold.

De film heeft een heerlijk sfeertje. De setting van Oostenrijk-Hongarije - gefilmd in Tsjechië - was prachtig. Daarnaast zat er ook een stoffig kleurfilter en een (soms overdreven) vignetering over de beelden waardoor het tijdsbeeld versterkt werd. Wat de hele sfeer compleet maakte was natuurlijk de prachtige score van Philip Glass.

Minder aan The Illusionist is dat de trucs soms wel heel erg bovennatuurlijk aandoen, ook al werd achteraf duidelijk dat hij toch mechanieken en projecties heeft gebruikt. Daarnaast licht de focus ook niet echt op de romantiek, heel erg meegesleept wordt je er ook niet door. De intriges in het keizerijk en de speurtocht van de inspecteur was eigenlijk het best belicht.

Edward Norton speelt een sterke rol als Eisenheim. Als voorbereiding op zijn rol is hij een tijdje in trening geweest bij een aantal goochelaars. Ook Paul Giamatti speelde een goede rol als de inspecteur.

Al met al een leuke sfeervolle film.

Wie The illusionist zegt, moet eigenlijk onvermijdelijk denken aan The prestige die toevallig (?) hetzelfde jaar uitkwam. Niet onlogisch met zowat hetzelfde thema, romantisch tintje en plottwist op het einde. Ik heb genoten van beide films en plaats The prestige kwalitatief een klein trapje hoger.

In de eerste plaats hulde aan de geweldige Giamatti die uitstekend vorm geeft aan inspecteur Uhl. Hij tornt boven Norton uit en zijn chemie en kat-en-muis spel met illusionist Eisenheim is super. Ook Norton doet het zeer goed en brengt geloofwaardigheid en presence aan de film en de romance tussen hem en Sophie. De liefde trok me niet zozee aan, het getreiter met Leopold boeide me meer.

De trucs waren weliswaar minder interessant dan in The prestige, toch spraken ze aan al was het maar om de bewondering van het publiek te ervaren. En hoewel de plottwist interessant was het tegelijk jammer dat deze wel erg snel werd afgehaspeld.

Lijkt me saai.. heb de film niet eens afgekeken

Deze film steekt goed in elkaar! De acteerprestaties zijn goed en het verhaal vond ik erg sterk.

Bijzonder vermakelijke en sfeervolle film. De strijd met de andere grote illusionistenfilm The Prestige verliest hij zondermeer, maar niet zozeer op kwaliteit maar meer nog vind ik dat de films niet met elkaar te vergelijken zijn. Maar zoals in The Prestige de bestanddelen voor een goocheltruc uitgelegd worden, zijn die niet net zo voor deze film van toepassing?

De belofte: zijn eigen hunkering naar Sophie, Sophie zelf die ongelukkig is en de tiran van een Weense prins.

De wending: In een vlaag van razernij dood de prins Sophie.

De prestige: Sophie leeft nog, kan nu bij Eisenheim zijn en de gemene prins heeft een ontmoeting met karma.

In die zin is de film bijzonder goed opgebouwd. Wat natuurlijk meteen verschilt met The Prestige zelf is het gebrek aan diepgang. In die film krijgen de hoofdrolspelers veel meer introductie en is een hele voorgeschiedenis nodig voor beider motieven om het aan het einde weer rond te krijgen. Daar houd The Illusionist het juist extreem gemakkelijk, namelijk niets minder dan een onmogelijke relatie. Meer is er niet voor nodig om alle raderen draaiende te krijgen. Om nu te zeggen dat deze film slechts draait om de goocheltrucs is veel te kort door de bocht. Niet alleen speelt er vanaf het begin al rivaliteit en jaloezie tussen Eisenheim en de Prins maar is de opvoering met de sabel ook meteen al een krachtmeting tussen de twee. Zo beschouw ik de film zelf met zijn script ook als één langgerekte vooropgezette truc om haar daar weg te krijgen en hem er voor op de laten draaien, en dat blijft lang goed verborgen. En dat vind ik verdomd knap.

Maar er is meer dan het plot. Vooral de sfeer en de setting doen het bijzonder goed. Lichtgeel kleurenfilter, flakkerende lichten, de film lijkt zo nu en dan wat teveel licht te hebben gehad bij de ontwikkeling, om nog maar te zwijgen van de donkere door kaarsen verlichte theaters. Mooi soundtrack van Philip Glass overigens en prima rollen van Norton natuurlijk, Giamatti goed als altijd en Sewell die zoals meestal een prima ploert neerzet.

Mooi film, vermakelijk, goed plot, sfeervol. Gewoon erg goed!

“Everything you've seen is an illusion, it's a trick.”

Sterke en uitermate sfeervolle film. The Illusionist is een film die de kijker graag op het verkeerde been zet met veel twists en onverwachte gebeurtenissen. De film ziet er ook schitterend uit met een aparte camerastijl (sommige beelden zien er wazig uit om extra effect te creëren), een donker kleurengebruik en kostuums en decors waardoor je jezelf echt even in het Wenen aan het eind van de 19de eeuw waant. Het verhaal is simpel maar zit ingenieus in elkaar.

Eisenheim en Sophie zijn jeugdliefden die elkaar weer tegenkomen als ze ouder zijn. Hij is een illusionist en zij is verloofd met de kwaadaardige kroonprins Leopold. Eisenheim wil Sophie redden uit de handen van Leopold en verzint een gewaagde truc om voor eens en altijd samen te zijn. Dit soort verhalen staat of valt bij de chemie die de hoofdrolspelers samen hebben en gelukkig zijn Norton en Biel een leuk duo. Ook Rufus Sewell is sterk en Paul Giamatti heeft een heerlijke bijrol als inspecteur Uhl, die de shows van Eisenheim moet doorgronden wegens vermoeden van fraude en uiteindelijk nauw betrokken raakt bij het onderzoek naar de relatie tussen Eisenheim en Sophie. De film oogt door zijn aanpak als een theaterstuk met veel kleine sets, en vooral bij de shows van Eisenheim komt dat goed tot uiting. The Illusionist houdt zijn kaarten lange tijd dicht tegen de borst en pas op het einde komt de verrassende ontknoping. Gelukkig stelt deze niet teleur en wordt de oplettendheid van de kijker beloond.

Erg aandoenlijke film.

Burger zet de moeilijke taak neer om mysterie en romantiek op een feilloze manier te verweven. Normaal gesproken delft één van de twee halverwege de film het onderspit, maar gelukkig blijft The Illusionist tot het eind op beide fronten actief. En dat op een continue warme en stijlvaste manier. Erg fraai in beeld gebracht, eindelijk eens iemand die écht iets doet met een historische setting. Brengt je echt terug naar de beginjaren van de 20e eeuw. Warme kleurtjes, en ook de flashbacks zien er mooi uit. Heeft uiteindelijk wat weg van een sprookje. Het verhaal mag dan niet veel bijzonders zijn, als het op deze manier is uitgewerkt vind ik het prima.

Als het acteerwerk dan ook nog eens dik in orde is valt er eigenlijk niet zoveel te klagen.

Dikke 4*.

Leuke quiz vraag. Welke film was er eerder The Illusionist of the Prestige?

Nee? Ze zijn opmerkelijk genoeg beiden gemaakt in 2006 al zag ik in de aftiteling dat The Illusionist is gemaakt in 2005. Anyway afgezien dat beide films over illusionisten gaat hebben we verder weinig gemeen.

Ik had de Illusionist twee keer half gezien maar nu dan eindelijk helemaal op blu-ray. Weliswaar met Engelse subs maar dat is in deze film geen probleem. De trucs zijn prachtig in beeld gebracht de oranjeachtige sfeer is geweldig authentiek. Verhaal loopt goed, alleen het eind worden alle facetten net even iets te snel in beeld gebracht. Muziek is ook een pluspunt en de uitstekende acteerprestaties van Paul Giamatti die in Sherlock Holmes niet zou misstaan.

Dikke voldoende die net iets minder scoort dan The Prestige maar verder prima scoort! De bijzondere mystiek heeft mij zeker geraakt in deze film.

Film 4,0

Beeld 4,0

Geluid 4,0

Extra's 1,0

Zo goed gedaan. Als je ziet hoe ze het hebben gefilmd en hoe ze hebben geacteerd is zo goed gedaan. Dit is nu echt een film waar je naar wilt blijven kijken tot het einde. En dan op het einde krijg je het antwoord van de hele film. Is ze echt dood en waar zijn ze naar toe.
De hele film is een truc en dat merk je echt als je de film tot het einde kijkt want dan zie je hoe de grote truc in elkaar zit.
Voor mijn hele review:
review The Illusionist

Belle epoque drama over de romantische verwikkelingen rondom een illusionist en diens jeugdliefde. Dit soort rollen zijn de vaak wat onderkoelde Edward Norton op het lijf geschreven. Een sfeervolle film met een boeiend verhaal (incl. een passend einde) en fraai camerawerk. Erg mooi.

Opmerkelijk dat er in 2006 twee films over een illusionist werden uitgebracht, de film The Prestige van Christopher Nolan en deze van Neil Burger. Waar Nolan er een ingewikkelde legpuzzel voor de kijker van maakt, maar eigenlijk weinig te vertellen heeft, heeft de film van Neil Burger een verhaal met een kop en een staart, een liefdesgeschiedenis zelfs, in het Wenen van de (vorige) eeuwwisseling.

Ik vond het verhaal afwisselend, onderhoudend en bij vlagen spannend, met sfeervolle beelden van het Wenen uit die tijd. Alhoewel, de opnamen zijn gemaakt in Tsjechië, namelijk in Praag, Tabor en in het kasteel Konopiste, ten zuiden van Praag. Wie dat slot kent, herkent het onmiddellijk. Het behoorde toe aan troonopvolger Frans-Ferdinand, die min of meer model staat voor de prins Leopold in de film. Inclusief z'n driftbuien en zijn connectie met de familie Von Teschen, een zijtak van het huis Habsburg. En de vrouw met wie hij getrouwd was heette ook Sophie, hier gespeeld door de mooie Jessica Biel.

Er valt dus veel te genieten met deze film. Met aan het slot een aardige twist, want het gaat nu eenmaal over een illusionist.