The Illusionist (2006)

Weinig geïnspireerde en soms wat langdradige klucht met matte acteerprestaties en voorspelbare plotwendingen. Erg vervelend ook zijn de inconsequente accenten van Norton, Giamatti en Biel, die klinken als een mengelmoesje van Russisch, Duits en Brits, maar uiteindelijk nergens op lijken.

En de "verrassende" plottwist op het einde (inclusief de tenenkrommend melige laatste scène) is helemaal een giller. Nooit gedacht dat de filmmakers het zichzelf zo makkelijk zouden maken.

2 sterren.

Op zich best een aardig sfeervol filmpje, maar wat heb ik me lopen ergeren aan die overbodige en irritante accenten...

En "verrassend einde"... tja ik heb blijkbaar iets teveel van dit soort films gezien de afgelopen jaren, het was niet eens in me opgekomen dat het anders in elkaar had kunnen zitten.

2,5 *

Ik ben het over het algemeen met Hando eens. De film ziet er mooi uit, er wordt goed geacteerd, maar wordt helaas nergens echt interessant. Er wordt een cliche liefdesverhaaltje + whodoneit met een 'verrassend einde' uit de hoed getoverd. Ondanks dat we dit vaker gezien hebben, gaat het geheel niet vervelen en wordt het niet vervelend om naar te kijken.

Het acteerwerk en de beelden slepen drie sterren uit het vuur, maar ik had er meer van verwacht.

Meevaller dit.

Norton is sterk, visueel met veel liefde gemaakt, Giamatti is erg goed in z'n rol.

Wat de film verder ver boven de middelmaat uittilt zijn de optredens, die echt mooi het "magische" van het moment vangen. Geweldig om Norton bezig te zien op het podium.

Visueel sterke film, prachtige kleuren en sterk kleurgebruik vooral. Ziet er heel romantisch uit. Verhaaltje is fijn en het acteerwerk is, buiten Biel om, sterk.

Had er niet zoveel van verwacht, maar viel me uiteindelijk erg goed mee.

4*

Beetje teleurstelling dit.

Erg mooie beelden met de sepia kleuren, creert een mooi ouderwets sfeertje. De trucs zijn erg gaaf. Vind vooral de scène bij de kroonprins erg goed met het zwaard .

Toch mist de film wat, waar ik niet goed de vinger op kan leggen. Er wordt zeker naar behoren geacteerd daar ligt het niet aan. Ik bleef echter het idee houden dat dit een tussendoortje voor Norton was. Misschien is de grootste tegenvaller wel dat hier veel werd gesproken over een geniaal einde. Dit einde zag ik echter al wel mijlenver aankomen en vond ik toch te makkelijk, beetje cheap.

Wat mij betreft had het allemaal wel wat duisterder gemogen. Het einde geeft er weer zo'n feel good gevoel aan. Een einde waarin Biel toch gestorven zou zijn had ik beter gewaardeerd. En dat Eisenheim gewoon wraak neemt via zijn magie. De 'mindfuck' tegen de de kroonprins pakte niet goed uit.

3*

Kruisbestuiving tussen Sisi en Agatha Christie in een bruinige en donkere nostalgische en romatische Efteling sfeer. Vond het verhaaltje niet al te boeiend eigenlijk, het sleept zich maar een beetje voort. Inspecteur Giamatti doet het verder prima hoor (man heeft trouwens ook een mooie sprookjes-vertel-stem viel me op), Biel is verder een prettige verschijning maar Norton als een soort victoriaans medium Char vond ik echter behoorlijk nietszeggend.
Het hinkte het overgrote deel van de film tegen een nipte voldoende aan (beetje saaiig maar toch redelijk vermakelijk en aardige plaatjes) het einde vond ik echter zo idioot dat die illusie in een klap in lucht oploste.
(Dat het hangertje weken later nog zo uit de stal kan worden opgevist Maken ze de stallen soms niet schoon daar in Wenen??)

2*

Emotieloze magie

'The Illusionist' speelt in op de populariteit van het 'fantastische' genre en lijkt zo op eerste zicht weinig nieuws voor de dag te brengen. Deze prent heeft echter één grote troef voor de hand, die niet alleen anderen in zijn genre met verstomming doet slaan, maar tegelijk de grote prenten van het jaar doet kwijlen van jaloersheid.

'The Illusionist' doet onze oogjes plezier, doet ons smachten naar het onstaan van cinema en doet ons bovenal verlangen naar die magische periode van de stille film.

Inspiratie is te vinden in goochelaars als Mélies, die zijn films zag als een experiment om onze zintuigen te prikkelen en ons zaken te tonen die we nooit voor mogelijk hadden geacht. Waarom er dan niet meteen Griffith, de vroege Demille, Smith en zelfs Feuillades bijnemen; Burger lijkt werkelijk bij elk van hen inspiratie op te halen.

Hoe laat zich dat blijken en op welke manieren manifesteert dat zich in 'The Illusionist'?

Een impressionistisch geïnspireerde fotografie, die zich zonder enige concurrentie mag kronen tot de mooiste van het filmjaar 2006. Prachtige tableaux gedomineerd door een geelbruine filter, afgewerkt met een wazige kadrering (vaak door inventieve plaatsing van objecten in de ruimte) en gebruik makend van de iris op vlak van continuiteit en contiguiteit.

Belichting zal ook meermaals zijn bijdrage maken. Of het nu tijdens een pan naar een observerende Giamatti is, tijdens een vertoning van Norton of tijdens een koetsrit; het is allemaal tot in de puntjes afgewerkt.

De vertoningen van Norton als Eisenheim zijn trouwens een genot om te mogen aanschouwen en vormen telkens een nieuw hoogtepunt in deze prent. Telkens wanneer het gordijn zich opende, was er reeds verbazing (een gevolg van de effectieve enscenering).

Toch wringt het schoentje ergens, meer specifiek op emotioneel vlak. 'The Illusionist' is in de eerste plaats een romantische film, maar heeft een spanningsboog die werkelijk nihil is. Bijzonder vreemd, aangezien het plot ook volledig ten dienste staat van de romance tussen de twee hoofdpersonages en hun eeuwige liefde voor elkaar. Ook de muzikale score, verzorgd door een indrukwekkende Philip Glass (die zijn inspiratie ook haalt uit de vroege periode), heeft zijn invloed op het romantische geheel.

Maar uiteindelijk moeten we het daar niet gaan zoeken en is het onbewust afkomstig van de weinig geloofwaardige verhouding tussen Norton en Biel. Hoe intrigerend eerstgenoemde en hoe knap en sensueel laatstgenoemde ook moge wezen, het leeftijdsverschil is te groot om door de vingers te zien. Biel mag dan de présence hebben, op acteervlak is ze vooral emotioneel weinig overtuigend.

Door zijn emotionele tekortkomingen is 'The Illusionist' een film met hoogtes (nogmaals de intrigerende voorstellingen van Norton) en laagtes, waardoor het geheel moeilijk een mooi evenwicht kan vinden.

Uiteindelijk een vrij grote teleurstelling, aangezien dit een project was, waar ik veel verwachtingen voor koesterde.

3*

The Illusionist straalt sfeer uit: settings, echt mooie special effects, de muziek van Glass, de donkere rol van Norton, de uitstekende rol van Giamatti (was dat echt z'n stem?), en een stralende Biel die hiermee haar sexy hot chick imago met gemak afschudt (ik dacht in het begin dat het Cate Blanchett was trouwens, maar dat bleek een illusie).

Helaas faalt de film in het script. Het is doorzichtig hoe de vork in de steel zit, alleen hoe het precies in z'n werk ging, ja, dat was het raadsel. De 'grand finale' komt ook over als een enigszins teleurstellende climax, waar de aanwijzingen voor de onoplettenden nog eventjes op een presenteerblaadje worden gegeven incl. zaken die we niet gezien hadden zoals het feit dat Sophie een slaapmiddeltje deed in de drank van de kroonprins. Het 'wauw'-effect bleef bij mij dus achterwege.

Desalniettemin, een film die gezien mag worden. 3,5*

Het verhaal dat verteld wordt heeft niet al teveel om het lijf maar de sfeer, die een authentiek Wenen nabootst zonder Sissi elementen, doet het hem.

Het trucje dat uiteindelijk met de kijker wordt uitgehaald zag ik al aankomen maar toch, door die sprekende gezichtsuitdrukking van Giamatti, die zelf volkomen verrast was en dit perfect verbeeldde door een gezicht te trekken dat balanceerde tussen bewondering en berusting i.p.v. verbetenheid of woede deed dit moment magisch aan. Hij ging hier helemaal in op. Herstelt zich prima van een zwakke beurt in Sideways.

Verder zijn Norton en Biel een uitstekend koppel en is vooral Norton lekker op dreef. Nou, heb ik vrij weinig interesse in goochelkunsten en ander zweverig gedoe maar de passie die Norton voor het vak uitstraalde tijdens zijn optredens was groots. Het camerawerk en de muzikale begeleiding werkten ook mee aan een fijne duistere sfeersetting. Nipte 4* dus.

Niet zo goed als The Prestige die ik onlangs zag, maar The Illusionist ziet er vooral visueel verbluffend uit (iets wat The Prestige weer in mindere mate had). DoP Pope heeft heel doeltreffend de sfeer van Wenen rond die tijd weten te scheppen (en dat voor een man die vooral Engels sociaal-relalistische drama's draaide).
De 'grap' dat je de gehele film naar een illusie aan het kijken bent is natuurlijk wel enigzins voorspelbaar. Ik had 'm al door toen Sophie en Eisenheim in dat hutje zaten en Sophie zei dat ze voor altijd bij hem wilde zijn. Desalniettemin weet Burger toch wel de spanning erin te houden, omdat je je wel af blijft vragen over het hoe en het waarom. Het sterkste gegeven hier is waarschijnlijk dat Burger het enigzins in het midden laat hoe Eisenheim zijn trucs nou deed, of hij écht een illusionist was, of wellicht wel een beetje meer. Helaas wordt de film naar mate het einde vorderde een beetje te uileggerig (iets waar The Prestige ook onder leed) en ik had hier graag wat meer openheid gezien (ik had dus absoluut niet willen zien dat Uhl dat boek rkreeg over die sinnasappelboom, omdat het zo overduidelijk is dat Eisenheim's optredens één grote illusie waren).

Visueel gezien een plaatje, maar verhaaltechnisch gezien zit The Prestige toch net wat beter en vooral slimmer in elkaar.

3,5*

Nogal een tweesnijdend zwaard (badumching), deze film. Werkelijk schitterende shows en dito effecten, erg magisch en sfeervol inderdaad. Maar ze verdrinken een beetje in de algehele stijl van de film. Geforceerd (g)oud, met die irritante fade-ins en zwarte randen. Die seksscène, echt superlelijk. Romantisch vond ik de film dan ook totaal niet.

Verder veegt The Prestige qua verhaal de vloer aan met deze film. De tweestrijd tussen beide rivalen daar is stukken interessanter dan de liefde van het ene eendimensionale karakter voor het andere eendimensionale karakter en het bijbehorende detectiveverhaaltje. Norton probeert van alles, en op de moments supême (lees: optredens) staat hij er wel, maar Biel helpt het laatste beetje chemistry (wat een puns toch vandaag) om zeep. Giamatti valt dan nog het meest op, omdat hij zelfs van zijn diepgangloze (goh, hij was ook een amateurgoochelaar, wat toevallig) nog het beste weet te maken.

En die clou is natuurlijk té voorspelbaar. "Everything has been an illusion. Dan werkt "Are you watching closely?", uitgesproken door Bale, een stuk beter.

3* maar, voor de shows.

Gister gekeken en genoten. Wat een schitterende film met prachtige vleugjes drama en fantasy.

Edward Norton speelt weer briljant, wanneer niet eigenlijk?

Je hebt symphatie voor de personages die voorkomen in het verhaal en het hele verhaal lijkt erg duidelijk, tot aan het einde, waar alles toch nog geheel anders eindigt dan je dacht. Schitterend werk!

Dikverdiende 4*

Tja ... ik heb de film 5 sterren gegeven maar dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat ik als enige van de gehele wereld het plot en het einde daarvan niet zag aankomen. Als ik terugkijk denk ik ook, hoe had ik het nou niet kunnen zien.

Het komt gewoon omdat ik de film zelf ongelovelijk mooi vond. De sfeer, het prachtige Wenen, Edward Norton, het verhaal, de goocheltrucs. Het kan me niks schelen dat bepaalde dingen niet kloppen of onvoorspelbaar zijn. Ik was zo gehypnotiseerd door deze film dat me dit allemaal niet meer uitmaakt. Jessica Biel was voor mij ook inderdaad het enige minpuntje.

Dat een film me zo raakt, gebeurt me niet vaak. Vandaar zo'n hoge waardering.

Film verdient kuddo's voor de prachtige aankleding en camera waardoor je je letterlijk in het Wenen van een eeuw geleden waant, ondanks het taaltje dan (Norton's accentje is wel erg merkwaardig). Helaas kan The Illusionist voor de rest niet de (onvermijdelijke) concurrentie aan met The Prestige; vooral de trucs vallen tegen en komen rechtstreeks uit de computer wat het sfeertje behoorlijk onderuit haalt. Het liefdesverhaaltje is niet geweldig, de finale wat gezocht, maar de algemene look van de film trekt me net over de grens.

3*.

Sfeervolle film waaromheen echt een 19e eeuwse sfeer hangt. Edward Norton acteert zeer goed, Jessica Biel helaas wat minder maar het gaat er mee door. Met name het eerste half uur is zeer sterk, daarna wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde. Het einde is niet erg schokkend maar wel vrij onverwacht.

The Prestige is beter, maar The Ilusionist is ook een prima film.

3,5*

Een film met een geweldige sfeer, waarbij je bijna 2 uur lang toeleeft naar een gigantische anticlimax. Het enige dat wordt uitgelegd is dat de prins erin is geluisd, maar naar alle trucs, zoals de geestverschijningen enzo, daar mag je naar raden. Dat is wel erg zwak.

Natuurlijk zullen er wel weer mensen zijn die beweren dat het juist de kracht van de film is dat er zo weinig wordt uitgelegd en dat er zoveel wordt overgelaten aan de interpretatie van de kijker, maar ik vind dat eerder getuigen van een armoedig verhaal. Dan kan je ook zeggen dat de kracht van een Chuck Norris film is dat er slecht wordt geacteerd. Want de rest laat je over aan de fantasie van de kijker. Ja daag...

3 sterren

En kan je deze film vergelijken met The Prestige? Ja en nee. Ja, want de films kwamen vrijwel gelijktijdig uit, spelen in hetzelfde tijdperk en gaan over hetzelfde onderwerp. En nee, want The Prestige is veel beter.

Na het zien van het geweldige The Prestige besloot ik deze ook maar eens een kans te geven, maar de illusie van The Illussionist kwam niet helemaal goed op mij over, en vond ik persoonlijk in The Prestige veel beter uitgewerkt.Maar zoals al eerder gezegd zijn de twee niet te vergelijken qua genre.

De film wist mij niet helemaal te pakken en dat kwam met name door het vrij saaie begin de kinderjaren van herr Eisenheim tot aan de "moord" van Sophie .Maar dan begon het toch wel spannend te worden je wilt toch weten hoe het verhaal zich verder gaat ontwikkelen en dit wist mijn aandacht tot in zekere zin nog wel vast te houden,dat en natuurlijk de geweldige illusie's die aan ons worden getoond die vond ik hier weer beter getoond dan in die andere goochelaars film.Je wordt zo'n beetje vanaf de helft van de film tot het einde een beetje in het donker gelaten. En dan komt de climax en die vond ik een beetje teleurstellend ze verraden daarin eigenlijk de hele film en dat vond ik erg jammer want dat haalt een heel deel van de illusie/magie weg voor mij.

Acteer werk van Norton was best goed, maar dat accent brrr, van Giamatti ben ik nog nooit echt van onder de indruk geweest om maar te zwijgen over de prestatie's van Jessica Biel, maar voor de mooie beeld vulling kan ik het haar wel vergeven.

Film technisch vond ik het ook niet beister interressant, beetje saai camera werk en dito belichting.De editing was wel goed.Verder waren de illusie''s zoals gezegd om van te smullen en de effecten waren ook dik in orde.

2.5*

Net zoals "The Prestige " vond ik dit een geweldige film met een geweldig einde. Edward Norton vond ik geweldig in deze film.

Ik verwachte niets van deze film, maar hij verraste me volkomen.

Alle elementen voor een betoverende ervaring zijn aanwezig: met zorg wordt het Wenen uit de 18e eeuw tot leven gebracht door een spel te spelen met magie en werkelijkheid. In de hoofdrollen zijn de heerlijk enigmatische illusionist Eigenheim

( Edward Norton ) en een chagrijinge politie-inspecteur ( Paul Giamatti ) als tegenspeler. Toch valt het mij allemaal bitter tegen.

Het probleem is dat de film al in een vroeg stadium toewerkt naar een ''onvoorspelbaar'' einde, maar helaas slaan ze daarmee de plank volledig mis. Door een verkeerd getimede flashback aan het begin, kan iedereen met een redelijk verstand al vrij rap uitpuzzelen waar het allemaal naartoe gaat leiden. Dat haalt de spanning er volledig uit. Goed, voorspelbaarheid is een ding, maar een film kan natuurlijk desondanks toch vermakelijk en/of ontroerend zijn. Maar helaas schiet ''The illusionist'' ook op dat vlak een beetje tekort. Het acteerwerk is zo goed zoals te verwachten valt van de grote namen, maar helaas bedienen zij zich allemaal van verschrikkelijk slecht gespeelde accenten die Europees aan moeten doen. Daarbij is er weinig chemie tussen Edward Norton en zijn vrouwelijke tegenspeelster Jessica Biel. Dat is funest natuurlijk in een verhaal dat zich presenteert als liefdesgeschiedenis. Tot slot zijn de computer-effecten - die gebruikt worden om Edward Norton goochelskills te geven - tamelijk doorzichtig. Ze verstoren elke magie die je in een film met als insteek illusionisme en goochelarij mag verwachten.

Wat doet de film dan wel goed? Qua sfeer is er veel aandacht besteed om het Wenen van die tijd tot leven te brengen, en daarin slagen de makers met vlag en wimpel. Ook de soundtrack ligt lekker in het gehoor en Giamatti en Norton zijn gewoon verschrikkelijk charismatische acteurs in welke film ze ook spelen. Dat bij elkaar maakt dat ik de film met een redelijk plezier nog uit heb gekeken. Maar toch blijft het gevoel hangen dat hier meer in had gezeten. Misschien dat de tegelijk uitgekomen The Prestige daarin voldoet?

Vaak wordt The Illusionist vergeleken met The Prestige omdat ze beiden over goochelaars gaan en praktisch gelijktijdig uitkwamen. Echter deze film is minder een thriller en iets meer een sprookje dan The Prestige. Norton is als vanouds goed en de sfeer die de film uitademd is wonderschoon. Zéér goed.

Eindelijk gezien!

Mooie film naar mijn mening. Giamatti speelt echt iedereen eruit. Maar Norton mag er ook wezen.

Ben overal tevreden over: De Kostuums, decoren, special effects, de Cast en de mooie megaande muziek van Philiph Glass.

Top film, met een wonderbaarlijk maar mooi einde!

Een film die de spanning er in houdt en ook een zeer verrassend einde kent.

Vanuit een andere invalshoek is dit eigenlijk een bruikbaar thema voor een aflevering van Inspector Barneby in zijn "MidsummerMurders".

en achteraf beschouwd is de illusionist niet de meest boeiende figuur in de film maar wel Paul Giamatti als het politiehoofd.

Goede film, met oog voor het detail. Zag ook graag die vaal-bruine kleuren in veel straatopnames, typerend voor zichtkaarten en foto's uit de periode waarin het gebeuren zich afspeelt.

The Prestige vond ik een erg goede film en ik hoor veelal dat die vergelijkbaar is met deze Illusionist. Niet zo ver gezocht natuurlijk, maar ik vind The Prestige toch beter dan deze, die me wat tegenviel.

Het ziet er allemaal prachtig uit en de sfeer is geweldig. Edward Norton speelt de pannen van het dak en ook Jessica Biel en Paul Giamatti doen het erg goed. Ik snap dat gezeur - wat ik vaak hoor - over Biel trouwens niet. Prima actrice, maar ze ziet er vast te goed uit om ook nog eens complimenten over haar acteerprestaties te kunnen krijgen. Het verhaal is opzich erg interessant, maar niet altijd even goed uitgewerkt.

Vermakelijk is het wel, dat zeker. Maar de film is gewoon erg voorspelbaar. Niet op alle punten natuurlijk, maar het einde zie je van ver af aankomen en dat is een beetje jammer. De scénes met Norton op het podium zijn erg leuk en de verschijningen van de geesten zijn leuk gevonden. Jammergenoeg wordt daar totaal geen aandacht aan besteed, aan het eind. We krijgen alleen maar te weten dat de prins er in is geluist, maar voor de rest werd ik toch wat met een leeg gevoel achtergelaten.

Toch een voldoende voor deze film, want ik heb me vermaakt. De sfeer, het tijdsbeeld wat neergezet is en de muziek van Glass zijn toch ook uitstekend in de film, dus kom ik op zo'n drie sterretjes denk ik.

Heb hem gisteren dan eindelijk gezien en ik heb er geen spijt van.

De muziek, het goede acteerwerk van iedereen, de mooi afgewerkte decors en costuums,... maakten dat ik direct mee in de film en de sfeer die er rond hangt kwam.

Het plot is ook wel verassend vond ik. Want ik had het eerlijk gezegd niet zien aankomen.

Een welverdiende 4**** dus.

Leuke film met een erg mooie aankleding en prima sfeer, maar ik vond het qua inhoud toch ietwat aan de magere kant. Gelukkig wordt dat goedgemaakt door de acteurs. Norton is eigenlijk altijd goed en zet in deze film een aardige ingetogen man neer, voor wie je naarmate de film vordert een hoop sympathie gaat voelen. De meeste indruk maakt echter Paul Giamatti die op een leuke manier de innerlijke worsteling weergeeft die commissaris Uhl heeft met de tweestrijd van zijn gevoelens. De illusies zeer mooi weergeven, net zoals de meeste elementen in de film er uit zien als mooie plaatjes. Je waant je echt in de vorige eeuw. Het is alleen jammer dat het einde van de film nogal gehaast en onafgemaakt oogt. Het liet mij ietwat met een leeg gevoel achter. Desalniettemin een mooie film die maar weer eens bevestigt, wat een klasse acteurs Norton en Giamatti zijn.

3,5*

Prachtige aankleding, geweldige sfeer en puike acteerprestaties. Dat is The Illusionist in een notendop.

Norton is een echte rasacteur, vanaf het begin van zijn carrière (Primal Fear) tot nu (The Illusionist): hij maakt geweldige films. Of althans: zijn acteerprestaties zijn telkens opnieuw overtuigend. Hij tilt zijn films naar een hoger niveau.

The Illusionist is een goede film, die geen moment verveelt en prachtig is vormgegeven.

Films over de liefde hebben we natuurlijk in alle soorten en maten. De combinatie met een fin-de-siècle Wenen waar goochelaars de natuurwetten tarten en de keizer de dienst uitmaakt, is toch wel redelijk uniek.

Maar dan moet je wel een liefde hebben die werkt. En dat is hier helaas niet echt het geval. Nu heeft de film nog meer te bieden dan dat liefdesverhaaltje, maar toch. Gemiste kans. De film heeft allereerst een sterke troef in handen: Edward Norton. Het soort acteur dat de aandacht achteloos lijkt te kunnen vasthouden. Zijn shows zijn mede door hem een waar genot om te zien. Maar meer nog is het de magie en het bijna ongemakkelijke gevoel waarmee hij je achterlaat, dat zijn schijnbaar simpele voorstellingen zo sterk zijn. Ze vormen het hoogtepunt van de film. Je blijft je aldoor afvragen hoe de vork in de steel zit. Wordt dit allemaal nog wel verklaard? Kán dit wel? Is het magie? Is Norton echt iemand met bovennatuurlijke gaven? Interessante vragen.

Verder vond ik het allemaal helaas niet veel bijzonders. Het acteerwerk was allemaal uitstekend maar niet bijzonder, de aankleding en belichting en dergelijke waren prima, maar minder indrukwekkend dan een 'The Prestige'. Vergeef me die vergelijking, maar hij ligt wel erg voor de hand. En The Prestige is werkelijk in alles de betere film. De spanningsboog in The Illusionist is veel te afwezig, en het grootste deel van de film zit je gewoon maar te kijken, zonder dat je echt bij het gebeuren betrokken bent. Intrigerend wordt het pas weer echt wanneer Eisenheim die groep volgelingen krijgt, die hem als een soort van messias beschouwen. Dan begin je je weer af te vragen of het nu werkelijk illusie is. Of niet.

Het einde vond ik niet zo geweldig. Had ons dan op zijn minst een clue gegeven. Dit viel een beetje uit de lucht en was ook niet zo heel briljant. Wederom: kijk The Prestige om te zien hoe het wel moet.

Volgens mij was trouwens Paul Giamatti de hoofdpersoon, en niet Edward Norton. Ik weet het eigenlijk wel zo'n beetje zeker. Paul is degene die we volgen, die de veranderingen doormaakt.

Toch een leuke magische film met mooie muziek, maar helaas te weinig eigenheid. Ook al vind ik Sophie wel een erg leuke naam.

3*

Maar ik heb de dvd. Misschien herkijk ik hem nog wel eens voor eventuele verhogingen.

Fijne sfeervolle film. Het verhaal is wat dun, de karakterontwikkeling wat beperkt en het plot ontwikkeld zich wel erg snel. Gelukkig leunt de film vooral op sfeer en imponeert het op visueel gebied.

Het acteerwerk is over de gehele lijn genomen sterk. Norton speelt prima ingetogen en imponeert tijdens de voorstellingen. Giamatti verraste me in positief opzicht, ken verder niet zoveel films van hem. Biel viel me eigenlijk prima mee, haar personage was volgens mij eerder van nature zo ingetogen dan dat het te wijten viel aan haar acteerwerk. Verder vervulde ze in dit moderne sprookje de rol van beauty, en wat mij betreft mag ze die titel zeker dragen. De romance zelf verliep enigszins snel, maar kon me mede door Biels uitstraling wel boeien.

De score van Philip Glass is uitstekend en houdt de sfeer er goed in. Films als dit kunnen nogal eens doorschieten in hun veel te bombastische soundtrack tot het punt waarop het tegen gaat staan maar Glass lijkt uitstekend aan te voelen wat de film nodig heeft.

Al met al een prima film, die ondanks zijn mankementjes (het plot had wat beter uitgewerkt mogen worden, de romance had iets overtuigender gekund) toch indruk maakt.

4*

Een sfeertje om van te watertanden.

Recent voor de 1e maal bekeken: The Illusionist.
In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'Charlie Wilson's War'.

Een mooi verhaal, geheimzinnig en met overtuiging geacteerd. Norton speelt ingehouden. Heeft met name weinig tekst. En maakt een zeer sterke indruk.
Alleen voor Edward is het al meer dan de moeite waard om dit fijne filmpje te gaan zien.

Biel lijkt perfect geschikt voor dit verhaal. Luisterrijke kop heeft die vrouw. Prima gecast.
Wat eveneens, met uitroepteken geldt voor Giamatti.

De afwikkeling vind ik minder.
Na een fijne tijd te hebben vertoeft in deze sprookjesachtige wereld, waarbij het heerlijk wegdromen is maar terzelfdertijd je aandacht toch niet verslapt, word ik geconfronteerd met makers' behoefte een 'spannend, thrillerachtig einde' aan dit feeërieke gebeuren te breien.

De betovering wordt bruut verbroken.

(Film doet me sterk denken aan Vidocq)

Erg fijne film.

Script is misschien niet geweldig en ook het romantische onderdeel hiervan had beter uitgewerkt kunnen worden maar echt bezwaarlijk is dat hier niet. Het gaat hier immers om de sfeer en de beleving.

Vooral de shows van Norton zijn echt fantastisch om te aanschouwen en de sfeer is echt fantastisch. Vooral gebruik van kleur is erg sterk en de aparte kadrering voegt ook wat toe. Mooie score ook.

Acteerwerk was uitstekend waarbij vooral Norton en Giamatti opvielen. Jessica Biel heeft af en toe wat moeite om bij te blijven evenals Rufus Sewell.

Kom net aan de 4*