Zabriskie Point (1970)

het begin belooft veel en voorspelt een ware revolutie, maar dat loopt uit op een redelijk saaie film met een nogal rommelig verhaal. zo heb ik gelezen dat er nogal een ophef over het maken van de film was nog voordat ze ermee begonnen waren, iets dat nou al allang niet meer begrijpelijk is. wel interessant is de prachtige manier waarop antonioni beeld en geluid combineert en de speciale montage. dit alles heeft wel de nodige invloed gehad op veel latere filmmakers. 2.5 sterren

Matige Antonioni.

Verhaal en personages zijn echt te onboeiend voor woorden. Een doodsteek voor een film dus. Verder dan een paar half mooie (qua kleur best wel pover) scènes (scènes waarin niet gesproken wordt over het algemeen) komt Zabriskie Point niet.

Snel vergeten en op naar L'Eclisse.

1.5*

Geweldige Antonioni wat mij betreft. Het heeft de landschappen, de emotionele onderlinge spanning, én dit keer zelfs een geweldige soundtrack. Ondanks de matige ontvangst door de jaren is dit wat mij betreft de meest bijzondere Antonioni die ik tot nu toe gezien heb (Blowup, L'éclisse, L'avventura zijn de andere films).

De laatste scene zit zelfs zo vol met power dat het me verbaasd dat het uit het brein van Antonioni ontsproten is. Middenstuk is ook heel typisch, met de slopend lange woestijnscene, maar toch meer dan het zien waard!

Het begon allemaal tergend slecht met het lagerhuis achtige debat tussen de scholieren, waarna het zo mogelijk nog vervelender werd met al die grote billboards die pontificaal, maar nogal random in beeld gebracht werden. Ik vond het een nogal simplistische manier om op zo `n manier af te geven op de consumptiemaatschappij. Daarbij wist ik niet wat mij overkwam in het 1ste half uur, waarin iedereen er naar hartelust op los kakelde. Vreselijk veel woorden, die waartoe leiden? Tot nieuwe inzichten? Laat ik daar bij Antonioni nou net een broertje dood aan hebben.

Eenmaal de film een goed half uur onderweg is kwam ik langzaam in de film terecht. Antonioni vertelt niet geforceerd een verhaal meer, maar schetst een verhaal aan de hand van langerekte, trage scenes, die bij mij veel meer tot de verbeelding spraken, na dat eindeloze, overbodige gekwèk. De hoofdrolspelers vinden een 2de onderkomen tussen de zandbergen, waar niet alleen de temperatuur het kwik doet opdrijven. Behoorlijk intensief allemaal, met wat gave vondsten zoals die fata morgana achtige beelden van talloze vrijende stelletjes.

Vanaf Zabriskie Point bloeit de film helemaal op en weet hij moeiteloos te imponeren, met als kers op de taart een weergaloze spektakelshow die mijn mond wel even deed openvallen. De explosie vanuit meerdere perspectieven gefilmd was al fijn, maar de werkelijke afsluiter was verrukkelijk in al zijn onwerkelijkheid en kracht om te verrassen. Zonder ook maar een woord te gebruiken, zoals ik het graag zie bij Antonioni.

Een film met 2 gezichten waar een mij niet aanstond en de ander mij volop in vervoering wist te brengen. Dikke 3,5*

Deze film vanavond weer eens herzien. Bij mijn eerste kijkbeurt zo'n 15 jaar geleden kon ik absoluut geen waardering hebben voor deze film van Antonioni. Nu bij herziening bleek ook waarom niet. De eerste 30 minuten met oeverloos politiek geouwehoer moet tot die lage waardering geleid hebben. Maar na het eerste half uur werd het toch duidelijk beter hoewel ik de film in zijn geheel toch wel erg rommelig vond. De vrijscènes bij Zabriskie Point en vooral het surrealistische slot met muziek van Pink Floyd vond ik niettemin zeer mooi en hebben mij doen besluiten mijn eerdere waardering van 2,0* te verhogen naar 3,0*. De villa en de koelkast die Daria in haar fantasie liet ontploffen wat moest staan voor de ontploffing van de hele consumptiemaatschappij vond ik toch best wel goed gevonden van Antonioni. Misschien wel wat overdreven, maar het is natuurlijk wel een film die je moet zien in zijn tijd, het opstandige jaren zestig tijdperk.

btw Mijn eerdere bericht van 21 maart 2008 kan hierbij naar de prullebak.

3,0*

Ik kan me globaal aansluiten bij maxcomthrilla, vond ook het tweede gedeelte van de film sterker, maar ik denk wel dat het LA-stuk daarvoor nodig is. De structuur van Zabriskie Point is mijns inziens die van radicalisering: eerst studentendiscussies, dan een wat zinloze moord, vervolgens een retraite in de woestijn, met sekte-achtige dimensies, en tenslotte een grootse terroristische daad (hoewel ik denk dat de explosie zich slechts afspeelt in de fantasiewerkelijkheid van de vrouw).
Overigens leunt de film nogal op de muziek en het inderdaad indrukwekkende einde. Interessant wel, komt zeker in aanmerking voor een heziening ooit.

Erg mooie film deze Antonioni en bij momenten een geweldige kijkervaring.

Het eerste halfuur had ik even moeite om in de film te komen. De vele gesprekken vond ik nogal onsamenhangend overkomen en daarnaast ook niet altijd even boeiend.

Gelukkig stapt de film daar na een klein halfuur vanaf en vanaf dat moment wordt de film beter en beter. Zeker vanaf het moment dat het vliegtuigje gestolen wordt is het op momenten echt genieten geblazen van de prachtige beelden die Antonioni ons voorschotelt. De manier waarop het vliegtuigje over de woestijn vliegt en ook de woestijn zelf worden echt geweldig in beeld gebracht. De film is soms aan de trage kant, maar desondanks verveelt het daar geen moment. Zeker de langgerekte scène waarbij de twee hoofdrolspelers en nog enkele anderen de liefde met elkaar bedrijven, mag er absoluut zijn. Een van de hoogtepunten van deze mooie film.

Ook het einde van de film is sterk. Het surrealistische einde met de ontploffingen, is een visuele pracht op zich. Daarna is het typisch zo’n moment waarbij je ook even goed over de film kunt nadenken. Sommige zaken zijn voor meerdere interpretaties vatbaar, maar dat vind ik op zich altijd wel mooi bij films zoals deze.

Antonioni weet in ieder geval hoe hij een boeiende sfeervolle film moet maken, dat is wel duidelijk.

4,0*

Mijn eerste niet-Italiaanse Antonioni en samen met PR toch mijn grote verwachting van zijn uitstapje. Zijn Impossible Love trilogie behoort tot mijn favoriete films en ondanks dat Zabriskie Point dat niveau niet haalt (is ook geen verwachting) is het toch wel weer een knap staaltje cinema weer.


Compleet anders, ook op cinematografisch niveau een totaal andere Antonioni. Niet zo veel compositie als je van de beste man gewend bent maar als ie het doet is het weer verbluffend en de close-ups zijn van ongekende schoonheid. Ik ben ook wel een groot fan van die intieme in-your-face shots. De wisselwerking van de hectische betonnen jungle tussen de serene woestijn is magistraal.


Fijne chemie tussen Frechette en Halprin. Halprin mag dan geen Monica Vitti zijn maar toch een zeer charmante vrouw. De dromerige vibe in de woestijn is heerlijk en de orgie is de spreekwoordelijke slagroom op de taart. Deed me gevoelsmatig ook erg denken aan het Texas in Paris, Texas. Echt een heerlijke atmosfeer.


Dan volgt de finale en die is toch weer erg typisch Antonioni. Als nooit tevoren - maar Antonioni doet het bij elke film - confronteert hij de kijker ermee dat het allemaal draait om waarneming. De herhalende explosie scene maakt hierdoor zoveel indruk en geeft zoveel indrukken. Erg goed weer.

De rode woestijn en swingin' London zijn inmiddels veranderd in een woestenij van reclame waar je ook kijkt, nadat er bij een bezetting een agent wordt gedood steelt de hoofdpersoon een vliegtuig en beleeft een korte romance bij Zabriskie Point.

Alle scene worden ontzettend lang aangehouden en dat levert o.a. een fantastische variant op het North By Northwest-vliegtuigje.

Eindscenes zijn fenomenaal: zelden zo'n pracht van een ontploffing gezien....Be Careful with that Axe Eugene!

Mijn eerste Antonioni.

Ik weet alleen niet zo goed waar dit nou een aanklacht tegen was? Tegen reclame? Tegen leegheid? Tegen revolutionaire jeugd? Ik denk dat laatste. De film opent met studenten die het hebben over een revolutionaire partij en in mijn gedachten zegt de film dat het daar min of meer bij blijft. De held van het verhaal heeft geen zin om te praten maar wil actie.

De hoofdpersoon is Iemand die van school getrapt is door allemaal kattenkwaad en rebels zijn en een soort droom heeft om een agent neer te schieten maar dat lukte hem zelfs niet want iemand was hem voor. Hij steelt een vliegtuig en heeft een quasifilosofisch monotoon onderonsje met een wiet rokende hippie chick waar hij uiteindelijk ook mee vrijt. Dan verven ze het vliegtuig met hippie achtige kreten om hem weer terug te brengen.

Dus praten over een revolutie of actie ondernemen tegen revolutie, het is allemaal maar onzin. Het einde is wel echt prachtig en vervreemdend, de film had wel meer van dat soort scenes mogen hebben. Het is alleen allemaal in de fantasie van het hoofd van het meisje, daar blijft het bij, fantasie of is dat wat de film wil zeggen dat we in onze hoofd eigenlijk alles willen ontploffen. Mehh.

Het einde is geweldig en die reclame met die modepoppen vond ik ook behoorlijk grappig. Maar als dit een aanklacht is tegen de Amerikaanse consumptiemaatschappij dan mocht dat wel wat harder in beeld komen. Ik bedoel een paar close-ups van reclameborden maakt nog geen aanklacht...

Die scenes werken ook helemaal niet in mijn ogen. Lijkt wel alsof Antonioni uit een auto hangt en inzoomt op een paar reclameborden. Dat had veel indringender en intenser gekund, vond het nogal slordig en niet doeltreffend.

Ik weet eigenlijk ook niet zo goed waarom ik drie sterren geef voor een aantal goede scenes maar de aparte structuur en eigenzinnigheid van de film bevalt me wel.

Een wereld waarin niet Pink Floyd, maar Patti Page van een andere planeet lijkt te komen. Of: de oude wereld, die vermorzeld wordt tussen de nietsontziende projectontwikkelaars en grondspeculanten, en het naïeve extremisme van de nieuwe generatie, die in haar vermeende onschuld de geschiedenis denkt uit te kunnen wissen. Zabriskie Point is hun gedroomde nieuwe begin, hun Stunde Null, maar:

‘It’s peaceful, isn’t it?

- No, it’s dead’.

Antonioni’s perspectief verandert gaandeweg van een documentair realisme, een reeks van impressies, in een haast paradijselijk romantische blik, om uiteindelijk te transformeren tot een overweldigend surrealisme. En overal zo ... concreet, dat het weer abstract wordt.

Van begin tot einde - van het jeugdige elan afstralend van de bloedserieuze, gefrustreerde studentenhoofden, de tot op het bot geïrriteerde agenten, het bord voor de kop van de zakenman, de zwerfjochies van een jaar of zes die een ‘piece of ass’ willen, en de droevige old timer achter zijn biertje, via de plagerige hofmakerij met het vliegtuigje en het paringsballet in de woestijn, tot de explosieve kersen op de taart in de finale – biedt Antonioni in biologerende, vaak lang aangehouden sequenties een caleidoscopisch beeld van een gefragmenteerde samenleving in verandering en verwarring, losgeslagen van haar ankers, waarin de generaties stuurloos over het dek glijden, en (onvermijdelijk) met elkaar in botsing komen.

Zeer sterke, breed uitwaaierende soundtrack ook: én Roscoe Holcomb, én Pink Floyd, én Roy Orbison. Je kunt het jammer vinden dat l’America de score uiteindelijk niet gehaald heeft, maar misschien is het geluid van The Doors ook te geharnast en te donker voor de heldere, neutrale blik die deze film biedt.

Zeldzame klasse toont Antonioni hier. Zabriskie Point kan zich moeiteloos meten met zijn fameuze trilogie, en behoort mijns inziens sowieso tot het beste van de vorige eeuw. Qua tijdsbeeldschets afstandelijker en poëtischer dan Nashville, en vele malen beter dan Easy Rider.

Name? - 'Karl Marx'

2e Antonioni. Wat een film. Ben een groot liefhebber van L.A. én al het zand daar omheen. Qua locaties kan deze film dus niet stuk. Diep, heel diep midden in Death Valley - op het heetste stukje woestijn ter wereld ('Zabriskie Point') ontmoeten Mark en Daria elkaar. Totaal verschillende mensen met verschillende levens.

Wat volgt is een meesterlijke en bloedhete trip. Alvorens dit begint, schetst Antonioni wel een erg duidelijk en raak beeld van de consumptiemaatschappij in L.A.. Al die reclameborden, commercials op tv, alles in de samenleving lijkt om het verweven van diensten en goederen te draaien. Totdat Mark vlucht, een vliegtuigje jat en diep de woestijn in vliegt. Antonioni laat vervolgens grotendeels de beelden het werk doen + de ietwat minimale aanwezigheid van dialoog, maar op dit vlak wordt wel goed raak geschoten.

De vrij-scene is magistraal, al trippend komen er meer mensen bij daar in de hitte. Machtige scene. Maar het is pas naar het einde toe dat deze 'Zabriskie Point' echt onvoorstelbaar goed begint te worden, waardoor alles wat voorafging in Death Valley, precies in de puzzel past. Vanaf het moment dat Daria alleen - na de dood van Mark - ''wraak'' wil nemen begint deze trip buitenaards goede vormen aan te nemen. Dat huis! Prachtig, een droom. Daar middenin de woestijn. Schitterend. Maar hij zal en moet plat, denkt Daria. De surrealistische ontploffing is een van de beste scenes die ik in een hele lange tijd heb gezien.

Of toch niet? Daria rijdt rustig weg. Roy Orbison zorgt met zijn 'So Young' voor een prachtige afsluiter. De brandende zon wordt de kijker nog even in het gezicht geduwd net voor de aftiteling en ik heb genoten. Prachtige film. Niet gedacht dat deze film me zoveel zou doen. Wat mij betreft een meesterwerk.

Hele fijne film van Antonioni. Wat hij nu precies wil zeggen is niet direct duidelijk maar ergens maakt dat ook niet uit. Deed me ergens denken aan Knight of Cups die ik de dag ervoor zag. Beide spelen zich af in en rond L.A. en lijken bepaalde thema's als de leegte van het bestaan te geven. Maar waar Knight of Cups constant gezever middels de voice over geeft (en daardoor irriteert en vooral pretentieus overkomt) gaat Antonioni puur uit van de kracht van zijn beelden. Inhoudelijk ook niet altijd even sterk - de genoemde kritiek op de consumptiemaatschappij zie ik echt niet, dan zou ik eerder Ghost World aanbevelen- maar die inhoud ligt ook nergens in de weg om te genieten van de dromerige beelden.

Fijn tijdsbeeld van L.A. ook en heerlijke shots in de woestijn, vooral met de psychedelische muziek op de achtergrond. Daarnaast deed me deze weer wat meer denken aan La Notte waar je merkt dat er is nagedacht over de shots en er constant wel een bijzonder beeld in zit, waar de hoek of compositie net iets anders is. Halverwege (rond de seksscène) gaat de flow er een beetje uit, maar over het algemeen kijkt de film heerlijk weg en tegen het einde komt dat ook weer terug. Wel is het jammer dat beide hoofdrolspelers er niet veel van weten te maken, dat had de film net nog wat beter kunnen maken.

Voor mij is dit vooral een film over jeugd die wel heel veel wil, en roept, maar uiteindelijk niets doet (en ook gewoon precies wordt waartegen zij ageren, zij het dat dat laatste punt niet echt naar voren komt). Maar ik geloof wel dat dat buitenhuis in de laatste scène (prachtige scène trouwens) nooit is opgeblazen, enkel in de gedachten van het meisje. 4,0*.

Intrigerende prent opnieuw van Antonioni, die me bij een eerste visie evenwel minder deed dan The Passenger (Professione: Reporter) die ik eerder deze week zag.

Ik heb ook wat minder met de VS dan met Spanje, dat kan meespelen. Maar ook het koppel in de hoofdrol wist me in tegenstelling tot Nicholson en Schneider eigenlijk nooit mee te slepen.

Verder wel een paar knappe momenten, zoals de orgiescène en eigenlijk het volledige slot. Net als in The Passenger fabuleus.

Knap in beeld gebracht ook opnieuw, en het zou mij dan ook niet verbazen dat deze Zabriskie Point (prachtige poster trouwens) mij de volgende keer nog beter bevalt.

Quoteren is moeilijk, maar ik zet in op 3*. Lijkt wel een groeier.

Antonioni goed America, zijn enige Amerikaanse film vermoed ik. De film laat zich geheel onderdompelen in de hippiecultuur en de vele protestmarsen die plaatsvonden in de jaren 60 en 70. Als acteur vond hij de onbekende en niet-ervaren Mark Frechette die later na een mislukte bankoverval nog in de gevangenis terecht kwam en aldaar stierf. De film waarin hij de hoofdrol speelde zou zomaar uit zijn leven gegrepen kunnen zijn.

Maar Antonioni is erg eigenzinnig en zijn film zijn niet zomaar te behappen. Geen rechttoe rechtaan plot, maar een soms wat warrig filosofisch getinte aanklacht tegen hier de consumptiemaatschappij. Het is alvast ook niet altijd mijn ding en het is geen oeuvre dat je er zomaar eens tussendoor bij neemt.

Visueel ligt de lat erg hoog met prachtige shots en beelden. Mooie seksscène daar en als het einde toch één van de hoogtepunten van de film.

Redelijke film over een jongeman die betrokken raakt bij de dood van een politieagent tijdens een demonstratie. Een nogal trage en ook wat saaie film over de Amerikaanse tegencultuur van eind jaren '60. De film komt vrij moeizaam op gang en de twee hoofdpersonages weten niet echt te boeien. Wel ziet het er prachtig uit (vooral de scenes in Death Valley), en de film bevat één van de mooiste film-explosies.