Zabriskie Point (1970)

Interessant vanwege het einde, de muziek en omdat zij, met dat haar tot op de kont een week ofzo met Dennis Hopper getrouwd is geweest en Harrison Ford schijnt ergens op te duiken.

Tel uit je winst.

Het is gedoe, het is ongeinspireerde rommel.

En dan noemen we het 'een aanklacht tegen de amerikaanse consumptiemaatschappij'

het begin belooft veel en voorspelt een ware revolutie, maar dat loopt uit op een redelijk saaie film met een nogal rommelig verhaal. zo heb ik gelezen dat er nogal een ophef over het maken van de film was nog voordat ze ermee begonnen waren, iets dat nou al allang niet meer begrijpelijk is. wel interessant is de prachtige manier waarop antonioni beeld en geluid combineert en de speciale montage. dit alles heeft wel de nodige invloed gehad op veel latere filmmakers. 2.5 sterren

De makers hebben inderdaad de verkeerde verwachtingen gecreëerd met hun omschrijving van deze film. Erg jammer, want als men de film gewoon bekijkt als "sfeerfilm", is het beslist geen slechte film. Zeker de waanzinnig mooie soundtrack (Rolling Stones, The Grateful Dead, Pink Floyd, enz) maakt een hele hoop goed. Meer info hierover binnenkort op musicmeter.nl.

Fantastisch nummer eigenlijk aan het eind bij de explosie en de slowmotion beelden, Pink Floyd? Een film die je meerdere malen moet zien om te begrijpen. Volgens mij gaat Zabriskie Point meer over de aard van Amerikanen en de Amerika zelf. Een van de Antonioni’s beste. (top 5)

***** / *****

Ja: "Careful with that Axe, Eugene" van Ummagumma.

Ik heb alle films van Antonioni gezien en dit is mijn favoriet. Ik heb hem al talloze malen gezien en wordt er iedere keer totaal door meegesleept. Het stuk hieronder schreef ik ooit in het 'schriftje' waarin ik bijhield wat er op mijn videobanden stond en nu ik het teruglees heb ik zin om hem maar weer eens te bekijken. De briljante slotscene is al vele malen beschreven, maar de hele film geeft zo goed de sfeer en de omgeving (inderdaad die consumptiemaatschappij) weer waar het verhaal zich afspeelt. Voor mij een meesterwerk!

Zabriskie Point is het diepst gelegen punt van de Verenigde Staten, in de buurt van de Mojave Desert. Het wordt het ontmoetingspunt van twee jonge mensen uit een totaal verschillend milieu: Mark en Daria. Mark is student en is actief in het studentenverzet. Hij is het praten over wantoestanden en noodzakelijke hervormingen moe en besluit tot werkelijke actie over te gaan. Hij wordt ervan verdacht bij studentenrellen een politieagent te hebben neergeschoten en gaat ervan door in de richting van de woestijn in een gestolen privévliegtuigje. Daria is secretaresse van een onroerend goed-maatschappij, die zich voorneemt stukken woestijn om te toveren in luxe, paradijselijke villawijken. Zij wordt in dezelfde richting als Mark op missie gestuurd om er haar chef te gaan zoeken die daar op prospectie is. Daar ontmoeten Mark en Daria elkaar bij toeval.

In een typische Antonioni-film, qua thematiek en vormgeving (statische, 'gekunstelde' shots) schets hij hoe mensen die in een bepaalde situatie ('gevlucht' uit de grote stad (=consumptiemaatschappij), de werkelijkheid vanuit een totaal andere hoek beleven. Waar voor Daria de welstandsdroom voortkomt uit haar werk, is Mark alleen nog maar een mogelijk consument die door de straten, met de enorme billboard-reclames en slogans die voeding geven aan zijn utopische fantasiën, zwerft. Als de voortvluchtige Mark na hun ontmoeting wordt opgepakt komt Daria tot inkeer en neemt op niet mis te verstane wijze wraak op de consumptiemaatschappij in een oogverblindend einde van de film.

Antonioni zelf over de film: "De Nieuwe Wereld met haar jong extremisme in alle richtingen, met haar spanningen tussen welvaarts- en welzijnsutopie die tot scherpe conflicten leiden kan, intrigeert mij. Ik tracht geenszins de Verenigde Staten te verklaren in de film (film is geen sociale analyse), maar ik tracht het land te voelen door er een intuïtieve kijk op te hebben. Het verhaal is eenvoudig, maar de inhoud is erg complex. Je moet niet tussen de regels door lezen, maar tussen de beelden door kijken".

Ik ben het volledig met je eens, maar ik gaf nog een hele ster minder.

Ik had de film laatst op tcm gezien, nouja de laatste 20 minuten en ik moet zeggen dat het prachtige eind al drie weken niet uit mijn hoofd te krijgen is. Krijg soms op de raarste momenten dat beeld voor me, zal hem binnekort dan ook eens helemaal gaan bekijken, als ik hem ooit nog kan vinden.

Als-ie op TCM komt, dan komt ie regelmatg terug. Het einde is inderdaad prachtig. De rest van de film is minder mooi hoor! Maar toch klopt het als een mooi geheel.

Zabriskie Point (Antonioni, 1970). Interessante film, waar ik niks van wist eigenlijk. Zijn enige Amerikaanse film dus. En totaal geflopt, zowel bij publiek als critici. Ik zal niet zeggen dat ik de film in alle details begrepen heb (Antonioni kijkt wel uit voor zo’n mogelijkheid), maar ik heb er wel een idee van. En dat idee strookt totaal niet met de acht negatieve recensies die ik na het zien van de film heb gelezen. De film vertelt het verhaal van jeugd tegen het establishment en begint met studentenstakingen, waarbij een politieagent omkomt. Een student die aanwezig is maar niet geschoten heeft vlucht met een gestolen vliegtuig de woestijn in, waar hij een meisje ontmoet dat spijbelt van haar werk (bij een vastgoedmegalomaan) om een collega te ontmoeten voor meditatie. De twee worden verliefd, uitmondend in een (kennelijk) beroemde scene waar het tweetal rollebolt op de bodem van een droogliggende rivier. Menig critici heeft de film, zo schat ik in, op willen vatten als een poging inzicht in Amerika te krijgen en volgens hen slaagt de film er niet in verder te komen dan clichés van het type “geld en commercie corrumperen” en zijn de vrijpartijen potsierlijk (zie Roger Ebert). Volgens mij gaat deze film helemaal niet over Amerika per se, en al helemaal niet over geld. Zoals altijd kijkt Antonioni meewarig en beducht tegen veranderingen aan. Dat de industrielen en vastgoedmakelaars niets goeds in de zin hebben geloof Antonioni wel, dat heeft zijn interesse niet eens. Maar de studenten weten het ook niet en kramen toch weinig zinnigs uit. Het verliefde paar dat de heksenketel ontvlucht komt teleurgesteld uit respectievelijk het bedrijfsleven en het studentenleven en besluit het ultieme geluk dan maar te vinden in de woestijn, de doodste plek in de VS, om daar te rollebollen in een droogliggende rivierbedding, waar plotseling een heel legioen mensen naast gaat liggen op muziek van Pink Floyd. Potsierlijk? Cynischer kun je het hippie-ideaal niet uitbeelden wat mij betreft. Kortom, Zabriskie Point lijkt me onbegrepen op een Starship Troopers-niveau. Helemaal geslaagd vond ik de film ook niet. Hij is niet heel meeslepend, hier en daar wat te schreeuwerig, en de verhaallijn had wel kunnen opknappen van een extra lezing. Maar ja, wel een interessante film.

Zo goed als ik "Blow-up" vond, zo slecht vond ik deze. De film begint al met eindeloos politiek geouwehoer op de campus over revolutie. Ja daar hadden ze de mond vol van eind jaren zestig. Verder krijgen we nog een vrijpartij te zien in de woestijn, een ontploffende koelkast en voor de rest, nou ja laat maar zitten. Het acteren vond ik ook bijzonder slecht.

Het is Antonioni's enige amerikaanse film en ook zijn slechtste. Het zou tot 1975 duren voor Antonioni weer een fatsoenlijke film maakte. "Professione Reporter" die nu opnieuw in de filmhuizen is uitgebracht.

Ouwe rukfilm met hippies en long-shots van woestijnen etc. Kon het na een half uur niet meer aanzien.

Pink Floyd's muziek voor de film vind ik dan wel weer goed.

Daarvoor dus 1 punt.

Op Ummagumma staat de live versie van "Careful with that Axe, Eugene". Het nummer in deze film is een studio remake van het oorspronkelijke nummer (wat alleen op single en de CD "Relics" is uitgekomen). Het nummer heet "Come in Number 51, Your Time Is Up".

Zabriskie Point (1970) - MusicMeter.nl

Zabriskie Point is zoals iedereen denk ik wel weet een bekend uitkijkpunt in The Death Valley National Monument in Californie (een dal in de verenigde staten). Het is een van de heetste plekken op aarde en wordt herkent door zijn pastelkleurige golvende duinlandschappen waar eigenlijk niets leeft. De plek is overigens vernoemd naar de Amerikaanse zakenman en onderdirecteur van de Pacific Coast Borax Company: Christian Brevoort Zabriskie (1864 - 1936), wat je vast zult denken is dat de hele set bestaat uit de werkelijk Zabriskie Point maar dat is niet waar; er is maar een deel door Antonioni geschoten op het wereldbekende Zabriskie Point, de rest is in de studio nagebootst.

Ik zelf vindt Zabriskie Point, L'eclisse en l'avventura zelf het mooiste werk van Antonioni (alhoewel mag Blowup naturlich ook niet ontbreken).

De nieuwe duitse dvdrelease van deze film blijkt een ramp:

4:3, dus de zijkanten zijn eraf geknipt. Weg composities dus. Sites als DVDBeaver waarschuwen liefhebbers het ding NIET te kopen.

Shit, ik was net zo blij dat ie eindelijk op dvd was...

Heb hem vannacht dan eindelijk in zijn geheel gezien en ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat ik ermee aanmoet vooral na vorige week het overdonderende Blow-up (ook van Antonioni) gezien te hebben. Aan de ene kant ziet de film er schitterend uit, de beelden in combinatie met de muziek met als hoogtepunten de surrealistische orgie in de woestijn en natuurlijk het fantastische einde in Death Valley onder begelijding van-
Pink Floyd, maar aan de andere kant gebeurt er bar weinig in deze film en zijn de meeste scenes behoorlijk saai te noemen en duurt de film net iets te lang, maar toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen deze film een onvoldoende te geven al is het alleen al om de eerder genoemde scenes die nu nog door mijn hoofd spoken en het tijdsbeeld dat de film duidelijk uitstraalt. Ik houd het voorlopig op-

3 sterren

Zo juist per toeval op TCM gezien, en het is toch een sterke film. Ook hier voorbeelden van surealisme: de orgie in de woestijn, de explosies en eigenlijk ook wel de vlucht van het bont geverfde vliegtuigje
De explosies op het einde van de film waren wel het hoogtepunt, en ik bleef er gebiologeerd naar kijken. Antonioni ging steeds dieper op de explosies in wat een hallucinant effect had. De muziek van Pink Floyd deed er trouwens nog een schepje boven op.
Ik vond over het geheel gezien de film zeker niet slecht, met uiteraard een paar prachtige scene's.

4*

Ik ga deze film ook zeker aanschaffen, en past mooi naast Blow-Up.

Er is geen reguliere DVD van de film beschikbaar. In Amsterdam is in een filmwinkeltje wel een Russische import (maar of die officieel is kan ik je niet vertellen) te vinden, maar die kost een vermogen. Dezelfde uitgave kun je trouwens vinden op eBay bijvoorbeeld. Is-ie sowieso goedkoper, maar de vraag is wat de kwaliteit ervan is.

Er is een Duitse maar die is te vermijden.

edit: wat hierboven al staat bij Ramon K.

Ik zal hem wel eens via eBay bestellen, daar wordt hij tevens ook veel aangeboden.

Dan ben ik erg benieuwd hoe de kwaliteit en de beeldratio is. Want het is een Top 10 film van mij en behalve een VHS (van TCM ooit) heb ik m niet in bezit. Zou m graag toevoegen. Kan er eindeloos naar kijken, heb m al talloze malen gezien.

Ik ben zelf ook wel benieuwd naar de kwaliteit van de russische uitgave.

Het is inderdaad een hypnotiserende film.

Goede kwaliteit vond ik. Ik had 'm laatst gehuurd (in de Cultvideotheek Amsterdam). Ratio is 4:3 geloof ik.

Als de ratio 4:3 is, dan is het dus gewoon een dvd die je moet mijden. Als je deze film in 4:3 gezien hebt, dan heb je hem eigenlijk niet gezien.

Mijn Antonioni ontgroening.
Weet niet of dit direct de beste film is om mee te starten, maar op hoop van zegen ben ik er aan begonnen. Achteraf gezien weet ik nog niet of het een goede keus was. Meer films van hem zullen sowieso volgen, dus de tijd zal het mij vertellen.

Zabriskie Point was een film waarin ik andere films herkende. Zo deed het betoog op het begin me denken aan Punishment Park, die eigenlijk eenzelfde visie op het Amerika van eind jaren zestig lijkt te hebben. Direct het startpunt van de film, een planning van een wat rommelig protest: nog een gespatte ader in het olieslurpende systeem. Wanneer dit misloopt ziet Frechette geen andere optie dan te vluchten (alhoewel ik hier ook het avontuur in herken, een soort zelf gekozen noodgedwongen actie om te ontsnappen aan de beklemming van de stad).
Deze vlucht doet hem belanden in het (bijna) niemandsland van de woestijn, waar een afgelegen weg, een uitkijkpunt en een grot nog de enige connectie met de bewoonde wereld lijkt. De vrijheid wordt gedeeld en om tot een climax te komen, de ultieme vrijheid (b)lijkt een orgie. Onder het stof, in elkaar gedraaid lijkt de consumptiemaatschappij met zijn billboards en zijn destructieve aard even ver weg.
Uiteindelijk moet er toch teruggekeerd worden naar diezelfde maatschappij, maar hebben beide zo van de vrucht des vrijheid (zo hé, dat klinkt groots) geproefd en lijkt er geen andere optie dan tot grootste acties over te gaan.
Ik kon niets anders dan in dit deel aan Twentynine Palms te denken (de grootsheid van de woestijn, maar ook het wegvluchten uit de wereld en de terugkomst en climax).

Klinkt allemaal indrukwekkend, en dat was het bij momenten ook, maar over de gehele linie kon Zabriskie Point me op intuïtief niveau niet meekrijgen. Zo vond ik sommige scènes in de stad mooi, ook de orgie in de woestijn en spreekt de ambiguïteit beeld en geluid en in thematiek me wel aan. Zo werd voor mij nooit echt duidelijk of het nu een échte aanklacht is (de studenten zelf lijken ook als kippen zonder kop iets 'anders' te willen). Toch vond ik veel scènes wat stijf overkomen (de gekunstelde manier van filmen werkt soms wel, op andere momenten niet) en kon ik niet veel met het einde (de ontploffingen, vond ze wat weinig subtiel). Ik weet het nog niet, maar echt overtuigt ben ik niet..

Maar echt onberoerd ben je toch ook niet.

Laat het maar even inwerken. Ik vind het een prima herkenbaar stuk waarin je je filmbeleving beschrijft. De eerste keer dat ik de film zag was ik nog onvoorwaardelijk Pink Floyd fan dus dat hielp toen enorm. Inmiddels is die jeugdzonde overwonnen, maar staat de film nog steeds als een huis.

Ik wel nog een vraagje: waarom refereer je alleen aan Frechette en niet aan het personage van Helprin?

En of het de ideale film is om mee te beginnen. Ik weet het niet. Ik vind het wel een typische Antionioni, zelfs zijn beste, dus waarom niet. L'Eclisse, Professione Reporter, Blowup en La Notte hebben dezelfde thematiek (kilheid, afstomping, zoekende zielen) en aanpak (stilistisch). Alleen de setting is anders en dat maakt het films met een eigen karakter. Ze zijn altijd zo terloops als deze en weinig uitgesproken. Een van de sterke punten wat mij betreft.

En ik heb eigenlijk nooit echt iets met Pink Floyd gehad. In de film kon ik het maar net aan, maar kon het mij niet naar grote hoogtes meekrijgen..

Omdat ik Frechette als hoofdpersoon zie, Helprin is iemand die op zijn weg komt, later in het verhaal opgepikt wordt en uiteindelijk meegaat. Had ook best over haar kunnen beginnen overigens, ik vond haar alleen eigen worden aan het einde, en juist dat stuk vond ik minder boeiend..

Zal me binnenkort wagen aan L'Eclisse en L'Avventura. Je hoort het tegen die tijd van zelf wel.

Ik ben zelfs lichtelijk geïntrigeerd, vandaar ook mijn verdere zoektocht in Antonioni's oeuvre.

Deze film moet terug op een groot scherm in de bioscoop en dan met de geluidskwaliteit van tegenwoordig......