Zabriskie Point (1970)

De Duitse uitgave is het best: mooiste beeldkwaliteit en geluidskwaliteit. Je kan 'm voor 25 euro halen bij Cine-Qua-Non te Amsterdam.

Deze uitgave is, zoals al eerder gezegd, compleet waardeloos. De helft van het beeld is er simpelweg afgeknipt. Schandalig dat ze 25 euro vragen voor zo'n verminkte film.

nog niet gezien; bedankt fat je het zegt. De verkoper zei dat het mooier beeldkwaliteit was dan de Russische en het geluid overigens ook.

Er schijnt een nieuwe Franse versie te zijn, die wel widescreen is! Zal een kwestie van tijd zijn voordat deze ook in andere landen uitkomt!

Zabriskie Point: Amazon.fr: Rod Taylor, Mark Frechette, Daria Halprin, Michelangelo Antonioni: DVD

Edit: Inderdaad. Film is widescreen!

Ik vond de film opvallend sterk beginnen, maar vanaf het moment dat Mark dat vliegtuig steelt vond ik het verhaal steeds rommeliger worden. Vooral de wijze waarop hij in contact komt met Daria is erg onwaarschijnlijk. De altijd goede Rod Taylor speelt hier een veel te kleine rol en het heel even in beeld komen van Harrison Ford is ook een pluspunt. Verder is de muziek in de film en de sountrack ook een pluspunt. Ik geef de film een 2,5.

Van een vriend kreeg ik een .avi met de film in het originele formaat (bleek zelf toch ook geen 1:2.35 te hebben van een oude VHS, maar 1:1.85). Weer hele stukken gekeken. Het is zo onderhand de film die ik het vaakste zag in mijn leven. Het einde nog ná de ontploffingsscènes van het huis zeg maar blijf ik een van de meest fascinerende stukjes cinema vinden.

Zoals Antonioni in Blow-Up al in de slotscene de perfecte metafoor weet te vinden voor de juistheid en perceptie van waarneming is het hem hier gelukt om iets nog ongrijpbaarder in beelden te vangen: Het gaat hier weer om kleur, vorm, dimensie en wat je ziet (voorwerpen van olijven, uitgebeende vissen, prei en mayonaise zijn gewoon herkenbaar) krijgt zo'n andere lading (los van betekenis) dat je opeens anders leert kijken. Misschien vreemd, maar ik voel me even kind die voor het eerst iets ontdekt.

Vijf plaatsen winst in mijn Top 10. Tijdloos meesterwerk. (En wie weet tijd om die Franse widescreen versie aan te schaffen, beeldkwaliteit van de .avi is niet optimaal).

Matige Antonioni.

Verhaal en personages zijn echt te onboeiend voor woorden. Een doodsteek voor een film dus. Verder dan een paar half mooie (qua kleur best wel pover) scènes (scènes waarin niet gesproken wordt over het algemeen) komt Zabriskie Point niet.

Snel vergeten en op naar L'Eclisse.

1.5*

Geweldige Antonioni wat mij betreft. Het heeft de landschappen, de emotionele onderlinge spanning, én dit keer zelfs een geweldige soundtrack. Ondanks de matige ontvangst door de jaren is dit wat mij betreft de meest bijzondere Antonioni die ik tot nu toe gezien heb (Blowup, L'éclisse, L'avventura zijn de andere films).

De laatste scene zit zelfs zo vol met power dat het me verbaasd dat het uit het brein van Antonioni ontsproten is. Middenstuk is ook heel typisch, met de slopend lange woestijnscene, maar toch meer dan het zien waard!

Gisteren de in 2009 verschenen Warner DVD (regio 1) gekocht (met optionele Engelse subs). Volgens de hoes is het een 1:2.35 release. Dus dat zou de eerste fatsoenlijke Engelse release in het originele formaat zijn. Helaas is mijn regiovrije speler defect dus ik kan het niet checken. Mooie hoes ook, met die typerende belettering.

Het begon allemaal tergend slecht met het lagerhuis achtige debat tussen de scholieren, waarna het zo mogelijk nog vervelender werd met al die grote billboards die pontificaal, maar nogal random in beeld gebracht werden. Ik vond het een nogal simplistische manier om op zo `n manier af te geven op de consumptiemaatschappij. Daarbij wist ik niet wat mij overkwam in het 1ste half uur, waarin iedereen er naar hartelust op los kakelde. Vreselijk veel woorden, die waartoe leiden? Tot nieuwe inzichten? Laat ik daar bij Antonioni nou net een broertje dood aan hebben.

Eenmaal de film een goed half uur onderweg is kwam ik langzaam in de film terecht. Antonioni vertelt niet geforceerd een verhaal meer, maar schetst een verhaal aan de hand van langerekte, trage scenes, die bij mij veel meer tot de verbeelding spraken, na dat eindeloze, overbodige gekwèk. De hoofdrolspelers vinden een 2de onderkomen tussen de zandbergen, waar niet alleen de temperatuur het kwik doet opdrijven. Behoorlijk intensief allemaal, met wat gave vondsten zoals die fata morgana achtige beelden van talloze vrijende stelletjes.

Vanaf Zabriskie Point bloeit de film helemaal op en weet hij moeiteloos te imponeren, met als kers op de taart een weergaloze spektakelshow die mijn mond wel even deed openvallen. De explosie vanuit meerdere perspectieven gefilmd was al fijn, maar de werkelijke afsluiter was verrukkelijk in al zijn onwerkelijkheid en kracht om te verrassen. Zonder ook maar een woord te gebruiken, zoals ik het graag zie bij Antonioni.

Een film met 2 gezichten waar een mij niet aanstond en de ander mij volop in vervoering wist te brengen. Dikke 3,5*

Ik vind het nogal een simplistische manier om op zo'n manier te concluderen dat hier wordt afgegeven op de consumptiemaatschappij.

Doe wat je niet laten kan.

Halve film, halve score.

Het eerste deel is enorm vervelend, ik heb 's avonds geen zin om naar een slechte discussie van "de 7e dag" (vrt) te zien.

Het 2e deel is inderdaad wel knap, misschien moet ik hem nog een 2e keer zien om wat beter te wikken en te wegen.

Ik heb m' gisteren gezien in de bioscoop en de afstand tussen mijn gezicht en het scherm was kleiner dan die tussen de linker- en rechterkant van het scherm. Lekker plastisch breed.

En dat mag wel want we hebben het hier echt wel over een visuele trip. Ik vind het ook raar dat men hier over een 'vervelend' eerste deel spreekt. Ik vind het net geweldig boeiend. Die discussie tussen de studenten duurt nu toch ook weer niet zo heel lang. En daarna krijg ik een stuk film met los Angeles in de hoofdrol zoals ik LA nog nooit gezien heb: een woestijn van beton en losgeslagen door mensen gecreëerde chaos.

Het contrast met de woestijn is dan ook superb. Ik heb trouwens zelden de woestijn zo mooi in beeld gebracht gezien. Het verhaal springt schokkerig met veel hiaten voort. Dat is wel even wennen. ook de vrijscène vond ik eerder aan intensiteit verliezen door de hallucinante beelden erbij dan dat het sterker werd.Ik heb er ook het raden naar waarom die villa op het eind explodeert.

Heeft het meisje daar een bom geplaatst? Met voorbedachte rade? Alles lijkt er toch op et wijzen dat het geen meedogenloze, recht op haar doel afgaande, koel berekenende terroriste is, maar eerder een impulsief kind dat wel heel toevallig in een bizar avontuur betrokken raakt.

Wat de maatschappijkritiek betreft: het lijkt een beetje zwart-wit weergegeven te worden met wel heel schietgrage flikken, maar ja, misschien was het in die tijd (en nu nog) wel echt zo. Voor het overige moet je enkel je ogen gebruiken. Het afgrijselijke, onmetelijke LA vs. de ongerepte woestijn.

Een trip waar niet alles meteen duidelijk is, maar die wel in je hoofd blijft spoken en aan betekenis wint.

Deze film vanavond weer eens herzien. Bij mijn eerste kijkbeurt zo'n 15 jaar geleden kon ik absoluut geen waardering hebben voor deze film van Antonioni. Nu bij herziening bleek ook waarom niet. De eerste 30 minuten met oeverloos politiek geouwehoer moet tot die lage waardering geleid hebben. Maar na het eerste half uur werd het toch duidelijk beter hoewel ik de film in zijn geheel toch wel erg rommelig vond. De vrijscènes bij Zabriskie Point en vooral het surrealistische slot met muziek van Pink Floyd vond ik niettemin zeer mooi en hebben mij doen besluiten mijn eerdere waardering van 2,0* te verhogen naar 3,0*. De villa en de koelkast die Daria in haar fantasie liet ontploffen wat moest staan voor de ontploffing van de hele consumptiemaatschappij vond ik toch best wel goed gevonden van Antonioni. Misschien wel wat overdreven, maar het is natuurlijk wel een film die je moet zien in zijn tijd, het opstandige jaren zestig tijdperk.

btw Mijn eerdere bericht van 21 maart 2008 kan hierbij naar de prullebak.

3,0*

Het einde heeft niet alleen een 'narratieve' betekenis die jij (en anderen) eraan hangen van de consumptiemaatschappij.

Net als het einde van Blow-Up: daarin is er een "tennis wedstrijd" waarin Antonioni duidelijk de thematiek van de waarneming die door de hele film natuurlijk verweven is (wat zie - wat hoor je: wat neem je waar?).

Het einde van Zabriskie Point is er min of meer een andere vorm van: weer verworden dingen tot abstracte vormen, kleuren, het effect van de muziek, van de vertraging: allemaal om de waarneming te beïnvloeden (wat zie je nu eigenlijk???) en alle zekerheid een beetje te verstrooien. Letterlijk in beeld en figuurlijk. Dat figuurlijke zit in de waarneming die wij als kijker doen van het narratieve (de wraak - althans zo interpreteert men het einde) en het gevoel dat de film achterlaat: waar gaat dit over?

Ik wil hier niet vervallen in clichés van "het blijft op mijn netvlies branden" maar het IS wel zo.

Voor deze "shoot first, ask questions later" aanpak is wel heel veel te zeggen. Ik word er ongelofelijk melancholisch van hoe je ziet dat er een tijdperk is geweest waar cineasten min of meer hun ding konden doen. Is toch veel krachtiger dan een een gewoon verhaaltje vertellen met liefst zo veel mogelijk 'special' effects erin.

Ik heb deze film vijf dagen geleden gezien en ik ben zo blij dat het gezien heb! Ik volg ook helemaal niet de ergernis van veel mensen over het 'saaie geouwehoer'. Je bent toch getuige van een uniek punt in de geschiedenis. Ik krijg ook een punthoofd van het gelul hoor (net zo ergerlijk als het gediscussieer in de "Die Zeit von viele Worte"; deel 12 van Heimat2) Maar de manier waarop het in beeld gebracht is met de zwervende camera, de extreme close-ups (zie 'm aub in de bioscoop als je de kans krijgt) zorgt ervoor dat je als een vlieg in de zaal alles kan volgen.

ik vind dat eerste deel met de niet meer terug te dringen betonjungle en de smog van LA net zo indrukwekkend als het woestijngedeelte.

Woorden schieten tekort om deze vernieuwende film van grootmeester Michelangelo Antonioni de hemel in te prijzen. De beelden zijn onvoorstelbaar krachtig.

Ik kan me globaal aansluiten bij maxcomthrilla, vond ook het tweede gedeelte van de film sterker, maar ik denk wel dat het LA-stuk daarvoor nodig is. De structuur van Zabriskie Point is mijns inziens die van radicalisering: eerst studentendiscussies, dan een wat zinloze moord, vervolgens een retraite in de woestijn, met sekte-achtige dimensies, en tenslotte een grootse terroristische daad (hoewel ik denk dat de explosie zich slechts afspeelt in de fantasiewerkelijkheid van de vrouw).
Overigens leunt de film nogal op de muziek en het inderdaad indrukwekkende einde. Interessant wel, komt zeker in aanmerking voor een heziening ooit.

Fantastische existentialistische film. Pas mijn 3e Antonioni. Moet maar eens meer van de man gaan zijn. Vooral de laatste 10 minuten waren overweldigende cinema.

Dikke 4*

Je moet er wel echt voor gaan zitten.

Bekijk 'm ergens laat op een of andere obscure zender als je al wat moe bent en je vindt het misschien wel saai en irritant.

Vorige week zag ik de film op groot scherm, een absolute aanrader (vereiste?) voor dit soort cinema. Met name de woestijnlandschappen en het overdonderend slot komen fantastisch uit de verf.

Zabriskie Point is zo'n film die er baat bij heeft gemaakt te zijn geweest door een topcineast. Dit zeg ik niet om te dwepen met de grote namen, maar omdat de narratieve warrigheid/leegheid van de film in handen van een minder cineast misschien geleid had tot een saaie ondermaatse film (net na de conclusie van de 'vliegtuigkaping' vond ik de film overigens even inzakken). Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen, maar Antonioni zorgt ervoor dat Zabriskie Point bulkt van de sfeer en zo'n heerlijk tijdsdocument is waarbij je de Amerikaanse counterculture en toenmalige tijdsgeest echt voélt/proeft.

Antonioni zorgt voor een beklijvende filmervaring, dankzij schitterende sequenties (de orgie in de woestijn en het slot op kop natuurlijk) die opgebouwd worden door gestileerde shots en prachtig gebruik van muziek van Pink Floyd. De hoofdpersonages zijn niet meteen sterk uitgewerkt of uitermate sympathiek, maar het stoort hoegenaamd niet binnen het algemeen gevoel dat de film uitdraagt.

Net als Blow-Up is Zabriskie Point een behoorlijk eigenzinnige en aparte film, een film die zeker en vast zijn uitgesproken voor- en tegenstanders heeft. Zelf reken ik me tot één van de voorstanders en de film krijgt een mooie 4*.

4*

Interessante zichtwijze van Olaf K. op de vorige pagina. Ik zag dit in eerste instantie ook als een nogal rechlijnige aanklacht tegen het establishment, maar dat zou er inderdaad wel eens helemaal naast kunnen zijn. Het feit dat Frechette terug vliegt, een zelfmoordactie, lijkt duidbaar als het inzicht dat ook de hippycultuur geen antwoord heeft. Dat is in elk geval overtuigender dan de smoes die Frechette in de film gebruikt. "Als ik iets leen, dan breng ik het ook terug." Dat past niet echt bij zijn karakter.

Hoe dan ook, qua vorm best een lekker speelse en losse film. Ik had dit veel soberder verwacht.

Erg mooie film deze Antonioni en bij momenten een geweldige kijkervaring.

Het eerste halfuur had ik even moeite om in de film te komen. De vele gesprekken vond ik nogal onsamenhangend overkomen en daarnaast ook niet altijd even boeiend.

Gelukkig stapt de film daar na een klein halfuur vanaf en vanaf dat moment wordt de film beter en beter. Zeker vanaf het moment dat het vliegtuigje gestolen wordt is het op momenten echt genieten geblazen van de prachtige beelden die Antonioni ons voorschotelt. De manier waarop het vliegtuigje over de woestijn vliegt en ook de woestijn zelf worden echt geweldig in beeld gebracht. De film is soms aan de trage kant, maar desondanks verveelt het daar geen moment. Zeker de langgerekte scène waarbij de twee hoofdrolspelers en nog enkele anderen de liefde met elkaar bedrijven, mag er absoluut zijn. Een van de hoogtepunten van deze mooie film.

Ook het einde van de film is sterk. Het surrealistische einde met de ontploffingen, is een visuele pracht op zich. Daarna is het typisch zo’n moment waarbij je ook even goed over de film kunt nadenken. Sommige zaken zijn voor meerdere interpretaties vatbaar, maar dat vind ik op zich altijd wel mooi bij films zoals deze.

Antonioni weet in ieder geval hoe hij een boeiende sfeervolle film moet maken, dat is wel duidelijk.

4,0*

Het is even lastig om erin te komen en om de film helemaal te doorgronden zijn een aantal extra kijkbeurten nodig, maar wat een schitterende film is dit!

De prachtige natuurbeelden ondersteund met de puike soundtrack zijn alleen al een genot (al moet je van het trage karakter houden). Inhoudelijk neemt Antonioni geen blad voor de mond, al laat hij voldoende ruimte over om zelf na te denken over deze kwesties van de tegencultuur uit de jaren 60. Mark Frechette (die naar het schijnt geen acteerervaring had) weet zich daar perfect mee te identificeren. Hij weet het cynisme en de woede jegens de gevestigde orde goed over te brengen. Dat cynisme zie je bijvoorbeeld als Mark 'Karl Marx' als naam opgeeft op het politiebureau en de agent hem gelooft en het verkeerd opschrijft In zijn acteerprestatie zie je die strijd van het vooruitgaan, het willen naleven van de idealen, maar toch ook het stuurloze en de jeugdelijke naïviteit.

Ik meen ooit gelezen te hebben dat de liefdesscène in de woestijn is gedaan met een experimentele toneelgroep. Het is samen met de ontploffing op het einde het meest tekenende voorbeeld van een moment waarop je in eerste instantie niet inziet wat er nou gebeurt, maar dat de film achteraf juist iets extra's geeft.

Het einde is misschien voorspelbaar, maar op zich is het de enige juiste boodschap die een dergelijke film kan bevatten. Net als in Easy Rider en Vanishing Point sterft de rebelse held (hier net als in VP door toedoen van de politie). Dankzij zijn idealen? Of was hij bereid te sterven voor zijn idealen?

Al een aardige tijd geleden heb ik deze film vier sterren gegeven, maar eigenlijk nooit genoteerd waarom. En nog steeds is dat eigenlijk heel moelijk. Perfect is deze film voor mij zeker niet. Halprin, een van de hoofdpersonen mag er dan bijzonder sappig uitzien met dat leuke lange haar, ditto benen en die priemende ogen, een actrice van formaat vind ik het niet bepaald. Ook is de montage van scene naar scene soms slordig en rommelig. Niet altijd om een effect teweeg te brengen, lijkt me. Het komt soms echt storend rommelig over.

Goed zijn dan de kracht van de beelden en vooral, vind ik, het camera-werk. Juist een top scene is voor mij de studenten discussie aan het begin. Dit kwam, met name door de camera voering, op mij over alsof een paar personen met hun camera live aanwezig waren bij een echte vergadering. Ontzettend interessant gefilmd. Ook sommige composities waren van fotografische schoonheid.

Maar verder vind ik het ontzettend moeilijk om iets van de inhoud van de film te zeggen. Erg moelijk om daarover een mening te vormen. Daarom laat ik mijn gevoel spreken en hou deze film op 4.

Mijn eerste niet-Italiaanse Antonioni en samen met PR toch mijn grote verwachting van zijn uitstapje. Zijn Impossible Love trilogie behoort tot mijn favoriete films en ondanks dat Zabriskie Point dat niveau niet haalt (is ook geen verwachting) is het toch wel weer een knap staaltje cinema weer.


Compleet anders, ook op cinematografisch niveau een totaal andere Antonioni. Niet zo veel compositie als je van de beste man gewend bent maar als ie het doet is het weer verbluffend en de close-ups zijn van ongekende schoonheid. Ik ben ook wel een groot fan van die intieme in-your-face shots. De wisselwerking van de hectische betonnen jungle tussen de serene woestijn is magistraal.


Fijne chemie tussen Frechette en Halprin. Halprin mag dan geen Monica Vitti zijn maar toch een zeer charmante vrouw. De dromerige vibe in de woestijn is heerlijk en de orgie is de spreekwoordelijke slagroom op de taart. Deed me gevoelsmatig ook erg denken aan het Texas in Paris, Texas. Echt een heerlijke atmosfeer.


Dan volgt de finale en die is toch weer erg typisch Antonioni. Als nooit tevoren - maar Antonioni doet het bij elke film - confronteert hij de kijker ermee dat het allemaal draait om waarneming. De herhalende explosie scene maakt hierdoor zoveel indruk en geeft zoveel indrukken. Erg goed weer.

De rode woestijn en swingin' London zijn inmiddels veranderd in een woestenij van reclame waar je ook kijkt, nadat er bij een bezetting een agent wordt gedood steelt de hoofdpersoon een vliegtuig en beleeft een korte romance bij Zabriskie Point.

Alle scene worden ontzettend lang aangehouden en dat levert o.a. een fantastische variant op het North By Northwest-vliegtuigje.

Eindscenes zijn fenomenaal: zelden zo'n pracht van een ontploffing gezien....Be Careful with that Axe Eugene!

De gelijkenissen met Tarkovsky treffen mij eens te meer, ook in deze Amerikaanse Antonioni. Kan iemand mij daar meer over vertellen?