Possession (1981)

Geen blauwe kleurenfilter gezien, wel een aardige film.

Ben benieuwd welke 40 minuten weggeknipt zijn. Hopelijk de eerste, want die waren redelijk mager. Matig 80s drama, dat hier en daar wat extreem en weird aandoet, maar nergens echt boeiend wordt.

Daarna wordt het geleidelijk aan een pak leuker. De weirdness stapelt zich op, bepaalde scenes (die tunnelscene) doen inderdaad terugdenken aan Fukui, en het wordt langzaam duidelijk waarom hij met deze film komt aanzetten.

In het tweede deel zitten enkele zeer knappe, freaky scenes, maar uiteindelijk is dat niet genoeg om de gehele film te keren. Voelt ook een beetje als een Cronenberg op bepaalde momenten, al is dit dan nog iets beter. 3*, werd hoe langer hoe leuker, jammer dat het een tijdje duurde.

In het verleden 2x de film L’Important e’est d’aimer gezien. Raakte beide keren stevig onder de indruk van deze film van Andrzej Zulawski. Nu eindelijk ook eens een ander werk, Possession, van hem bekeken. Wat een geweldige regisseur is hij toch eigenlijk.

Wat een hartstochtelijk camerawerk, adequate montage en geweldige acteursregie zit er in zijn films. Het verhaal in Possession vind ik zwakker dan in L’Important c’est d’aimer. Toch blijven de innerlijke, emotionele landschappen van de personages in deze film ook heftig intrigeren. Wat is het toch dat Zuwalski telkens wel weet weg te komen met een balanceren op het randje van de kitsch? Films als Django of Malpertuis vallen bij mij door de mand door allerlei slordigheden die regelmatig een harmonieus evenwicht tijdens het kijken verstoren. Zulawski is nooit op die moeilijk aan te duiden valkuilen bij kijkkitsch te betrappen; op zeer ingenieuze wijze weet hij telkens weer een harmonieuze, visuele balans te vinden.

Om de films van Zulawski te kunnen waarderen, moeten oncomfortabele gevoelens niet al te zeer tegen de borst stuiten. De Frans/Poolse regisseur lijkt een voorkeur te hebben om liever zijn vervloekingen te tellen, dan zijn zegeningen. Wat dat betreft doet hij denken aan die andere Poolse filmmaker, Krzysztof Kieslowski. De manier waarop Zulawski aan het tellen is, wordt echter nooit heel erg zwaarmoedig. Zijn werk roept herinneringen op aan sommige schilderijen van Jeroen Bosch met een vrolijke en bonte stoet taferelen vol menselijke zonde en andere ellende.

Via Ebay nu ook een Duitse dvd (Nachtblende) met L’Important c’est d’aimer te pakken kunnen krijgen met een keuzemenu voor die Sprache: Deutsch, Englisch oder Französisch. Geweldig!

Andrzej Zulawski is een regisseur die het niet zo opheeft met die hele mensheid.

Een gitzwart drama, waarin de hoofdpersonages veel schreeuwen tegen elkaar en daarbij ook fysiek geweld niet schuwen.

Raakt soms ergens redelijk aan Cronenberg, maar waar zijn films saai worden als de horror afneemt, worden er hier alleen maar wat horror-elementen aan bijgevoegd zonder dat het allemaal echt iets met de gangbare horror van doen heeft....of zoiets.

Liefhebbers van Irreversible, Martyrs, La Pianiste zullen het geweldig vinden, mensen met een positief mensbeeld moeten hier maar van wegblijven die zullen een wereld zien die ze liever niet zien.

Meesterwerkje!

Mwaah, aardig.

Sfeervol met een goede geluiden-keuze.

Niet zo zeer horror, voornamelijk drama, veel meer dan verwacht, weet alleen nergens echt helemaal te grijpen (zijn de karakters ook iets te ongrijpbaar voor).

Eigenlijk een grote aaneenschakeling van freaky scenes, soms zelfs zo vaag dat het een beetje amateuristisch aanvoelt, maar altijd met een zekere charme en een bepaalde functie.

Acteerwerk is wat wisselvallig. Bij Sam Neill dan, Isabelle Adjani doet het formidabel, zeker naarmate de film groeit (Sam doet het ook langzaamaan steeds beter). Mooie vrouw ook trouwens.

Op het einde kwam er nog een hele revelation, al snapte ik zelf niet wat. Misschien doordat ik niet elk dialoog even helder doorkreeg zo zonder ondertiteling, het ontging me in ieder geval.

Hoopte eigenlijk op wat meer, is waarschijnlijk ook wat meer, maar dat is dus op het einde een beetje langs me heen gegaan.

Toch 3,5* voor een vreemde kijk-ervaring.

Geen onaardige film.

Film trok me eigenlijk niet, maar ik wilde hem wel eens zien. De sfeer en sommige scene's waren erg apart. Het wist me gelijk al te interesseren. Helaas kon ik niet bij elke scene mijn aandacht bij houden. En Isabelle Adjani speelt zeker niet de sterren van de hemel in mijn ogen. Maar slecht was ze ook weer niet. Alleen kwam Sam Neill in mijn ogen iets beter uit de verf. Camerawerk is erg goed gedaan. Subliem eigenlijk en de film loopt ook best wel goed qua scenario, alleen soms was het wat te saai. 3,5.

Een ronduit geniale film. Prachtig wervelende en intense cameravoering, dynamische positionering en dicht op de huid. Jammer genoeg is de editing soms net wat te abrupt, eigenlijk het enige minpuntje wat mij betreft.

Een ronduit bizar en zeer sfeervol tafereel op het scherm met een hoop geweldige scenes met een aantal totaal geflipte personages. Doorspekt met een hoop symboliek en in een perfecte omgeving. Opvallend ook om te zien dat de straten van Berlijn vlak langs de muur eigenlijk altijd vrijwel altijd (nagenoeg) uitgestorven zijn. Verder met geweldige acteerprestaties van met name Adjani, wat een energie zit er in die rol zeg... Bovendien zijn de sfx ronduit schitterend en effectief.

Zeer heftige film met enorm veel passie en intensiteit gemaakt. Jammer genoeg zie ik nu pas dat de Blu-Ray eigenlijk al vrij snel uitkomt, had hem graag in nog wat betere kwaliteit willen zien, maar dat komt dan wel weer. Krijgt nu desondanks al gelijk de volle mep. Beste film die ik in tijden heb gezien.

5*

Aparte film maar wel erg goed.

Possession mag gerust wat meer aandacht krijgen. De film heeft een sfeer die ik nog niet heb gehad bij horrorfilms. Erg hysterisch en druk op momenten maar toch blijft het ergens mysterieus en vaag. Waardoor deze film ook wel een beklemmende sfeer krijgt. Er zitten ook een aantal scènes in die erg memorabel zijn en mogen behoren tot meest angstaanjagende scènes van de jaren 80.

Het verhaal is boeiend en verliest zijn kracht niet, het wordt zelfs alleen maar beter. Het is sterk en origineel.

Een paar minpunten zitten vooral op gebied van acteren. De hoofdrollen zijn erg goed maar een baar bijrollen die nogal theatraal aanvoelden.

En naar het einde toe waren er een aantal zaken wat moeilijker te volgen vond ik. Zal de film dus zeker eens moeten herbekijken (wat ik met plezier zal doen).

Een unieke filmervaring die ik zeker kan aanraden aan de horrorliefhebbers.

4*

Possession vind ik onmogelijk om goed te vinden en onmogelijk om slecht te vinden. Het is totaal niet mijn ding en tegelijkertijd is het compleet onweerstaanbaar. Een vreselijke scène wordt al snel afgewisseld met een hele goede. Kortom: ik kan ieder sterrenaantal van 0,5* tot 5* (oké, 4,5* dan) geven en ze zouden allemaal terecht zijn.

Ik hou over het algemeen niet zo van overdreven films als deze, waarin iedereen constant hysterisch of gestoord is en het grootste deel van de dialogen geschreeuwd of gekrijst worden Ook de combinatie tussen horror, psychologische problemen en een relatiedrama vond ik vaak lachwekkend, zelfs al is het idee om een echtscheiding op deze manier weer te geven geïnspireerd.

Ik weet het niet, op een bepaalde manier werkt Possession gewoon. Misschien is het toch de effectiviteit van de horror en de complete gekkigheid van de film in combinatie met de hypnotiserende, zwevende en tollende camerabewegingen. Het is in ieder geval niet het drama dat me overtuigde. Op een bepaalde manier kruipt de film onder de huid met zijn gekke ideeën en smerige sfeer. Ik zal het niet snel vergeten en voel uiteindelijk na een paar dagen het te hebben laten bezinken toch vooral bewondering, zelfs al smaakt het niet direct naar meer.

3,5*

Tegenvaller. Waanzinnig inderdaad, maar tot in den uiterste uitgerekt, wat de film op een gegeven moment een sleur maakt. De surrealistische noten zijn genieten, vooral de scenes met het monster, maar deze voorkomen niet dat Possession verzuipt in saaiheid. Had hier toch echt meer van verwacht.
3*

Een weekje later, maar dan toch eindelijk gezien.

Had stiekem gehoopt dat ik hem nog net een tikkeltje beter zou vinden, maar alsnog logisch en terecht dat dit zo'n cultklassieker is geworden. Met de blu-ray nu ook een prachtige release in huis te halen. Enig minpuntje is dat enkele donkere scènes wel erg noisy zijn, in plaats van stabiele donkere/zwarte vlakken. Die scènes waren blijkbaar ook niet erg goed verlicht? Snap wel dat die donkerheid een functie heeft, maar dat kan ook zonder de stabiliteit van het beeld te verliezen. Weet verder niet of dit te wijten is aan de originele productie of dat het bijvoorbeeld een restauratieprobleem is. Goed, klein minpuntje verder, over de rest meer dan tevreden. Vooral de soundtrack is voor een 1.0 mono-track echt zeer sterk. Normaal gaan zulke tracks toch kraken met dergelijke hysterisch schreeuwende personages als in deze film. De score van Korzynski lag ook erg fijn in het gehoor. Sowieso ijzersterke muziek, al miste ik halverwege wel wat muzikale begeleiding. Het meeste werd toch voor het einde bewaard had ik het idee.

Dat de film tegenviel kan ik zeker niet zeggen, maar zoals ik in het begin zei hoopte ik op net iets meer nog. Dat ligt hem vooral in het wat ontbreken van de befaamde rushes van Zulwaski. Ze zijn wel aanwezig hoor, maar niet zo wervelend en gejaagd als ik ze eerder van hem heb gezien. Wel is dit zijn meest evenwichtige film die ik tot nu toe van hem heb gezien. De andere die ik zag waren enkel zijn Poolse producties, en dit is dus pas mijn eerste Franse productie die ik zie. Zijn Poolse films kennen steeds enkele zeer vermoeiende en zelfs strontvervelende momenten, in de hand gewerkt door overdreven en hysterische personages die allerlei filosofische beslommeringen naar je hoofd smijten. Die momenten ervoer ik hier gelukkig niet, al was het materiaal van Possession er wel naar om dat ook hier weer toe te passen. Dat filmpje van Adjani op de balletschool (dat Neil op zijn projector kijkt) zit wel weer op het randje trouwens, met name die laatste monoloog dan, maar paste hier wel goed in het verhaal en stoorde ook niet doordat ze niet al te lang door bleef emmeren. Sowieso wel sterke acteerprestaties, al steekt Adjani er wel echt ruim bovenuit. Heinrich is daarnaast ook een lekker excentriek personage. En leuk om een Fassbinder regular te zien (Margit Carstensen), maar haar rol was verder niet al te opmerkelijk.

Het dynamische camerawerk maakt toch wel dat Possession een streepje voor heeft op bijvoorbeeld een Cronenberg. Niet gek dat dit Fukui's favoriete film is nee, zoals Onderhond aangeeft. Die metrotunnel-scène is inderdaad een mooi voorbeeld. Wel deel ik de kritiek van pippo dat het iets te veel weg heeft van een theaterperformance, met name doordat er verder geen mensen zijn, terwijl Fukui gewoon nietsvermoedend publiek laat passeren. Maar alsnog wel indrukwekkend uitgevoerd door Adjani hoor. Qua locaties blijft het helaas wat beperkt, maar veel vrijheid zal Zulawski wel niet hebben gehad, zo naast die muur.

Het einde is tenslotte redelijk magistraal te noemen. Het monster in de vorm van Neil's personage voor de deur, het jochie dat don't open! blijft roepen en in de badkuip gaat liggen (toevallig was die al gevuld) en dan dat apocalyptische bombardementlawaai met een close-up van de andere Adjani met een flikkerende belichting.

Deze film moet het voor mij van drie dingen hebben;

1. Isabelle Adjani, die haar dubbelrol van van Anna en Helen subliem vertolkte. Een mooie vrouw ook trouwens.

2. Het monster. Zelden in de film zo'm luguber gedrocht gezien.

3. Het grauwe Berlijn anno 1981 in de omgeving van de muur.

Van die Sam Neil werd ik af en toe een beetje moe en wat de betekenis is van het nogal warrige verhaal is mij nog niet helemaal duidelijk, hoewel de verklaring van McSavah mij wel enige duidelijkheid lijkt te verschaffen. De horroreffecten waren niettemin zeer goed en dat kan ook gezegd worden van de spanningsopbouw.

Deze film bekeken met Spaanse ondertiteling wat voor mij geen handicap was want ik kan het Spaans moeiteloos volgen, net zoals het Engels en het Duits. Is maar goed ook, want zonder ondertiteling had ik van het verhaal helemaal niets begrepen. Het Engels in deze cult film was vrij onverstaanbaar.

3,5*

Een drukke, wervelende film, die opvalt door zijn vloeiende, dynamische cameravoering en het aparte verhaal. Dat verhaal vervreemde mij in eerste instantie, maar aan de andere kant is het enorm beklijvend en grijpt het je op een gegeven moment vast om je niet meer los te laten. Possession is in ieder iets, wat je niet elke dag voorbij ziet komen.

Isabelle Adjani speelt een sterke hoofdrol. Geweldig hoe mooi ze er aan de ene kant uitziet, terwijl ze daarnaast op een hysterische en compleet gestoorde manier, een andere kant laat zien. Die andere kant, waarbij ze compleet onvoorspelbaar te werk gaat en vanuit het nietszich zomaar verwondt, is al een sterk stukje horror op zich. Hetzelfde valt te zeggen voor het monster. Dat ziet er echt bijzonder goed uit, zeker als je bedenkt dat deze film inmiddels ook alweer 33 jaar oud is. De poster hierboven, die eveneens prachtig is, zegt wat dat betreft alles. Ook de locatie, gesitueerd in het duistere Berlijn, zorgt voor een fijne grauwe sfeer.

Niet alles is even goed aan Possession. Tussen al het goeds door zitten ook scenes, die minder goed werken. Daarnaast vond ik Sam Neill niet al te sterk acteren en zijn personage soms ook best vervelend. Dat neemt niet weg dat Possession toch wel sterk blijft hangen. De soundtrack mag er ook zijn en een dag later heeft de film voor mij gevoel toch net een klein beetje meer indruk gemaakt, dan dat ik net na het zien ervan had. Ik zat eerst te twijfelen tussen drieënhalve of vier sterren, maar aangezien het duidelijk een blijvertje is, kies ik uiteindelijk toch vrij gemakkelijk voor de tweede keuze.

4,0*

Hysterisch drama uitmondend in de meest krankzinnige horror. Possessions reputatie hint vooral naar het tweede. Bij mij althans. Dan wil het wel eens doorbijten zijn in het eerste uur. Het is in ieder geval even wennen aan het van de pot gerukte melodrama waarmee Zulawski zijn nogal brede fundament bouwt. Vitaal is het absoluut, mede dankzij het energieke camerawerk, maar het is uiteindelijk Heinrich die bij mij het ijs doet breken.

Ik heb me kapot gelachen om die glibberige Duitser. Helemaal hoe het met hem uitpakt. Het tweede uur is niks minder dan uitzinnig. Heerlijke bende met allerlei bizarre momenten en ontwikkelingen. En een wervelende Adjani. Haar scène in de tunnel zal iedereen er wel uitpikken. Een andere waar je moeilijk omheen kunt, is het jochie met zijn repeterende tip en zwierige duik. Ook die blijft hangen. En zo zijn er nog wel een paar. Leuke film.

Matige film waarin een man zijn vrouw laat achtervolgen als hij haar verdenkt van ontrouw. Te vaag en onbegrijpbaar wat mij betreft (er is me ongetwijfeld het een ander ontgaan). Het prima camerawerk past goed bij de bevreemdende sfeer van de film. Isabelle Adjani zet een intense rol neer hier.

Ronduit weerzinwekkend werkje.

Het pakweg eerste halfuur is al best sterk, al blijft de vraag wanneer er echt een beetje pit in komt. Vervolgens, nadat de sfeer is gezet, stapelen de rariteiten zich op, en passeren diversen van de pot gerukte situaties de revue. Zo nu en dan wel afgewisseld met wat saaiere scenes, maar op z'n hoogtepunten is de film gewoonweg geniaal. Vooral die tunnel-scene zal me nog wel even bijblijven.

Neill deed het wat matigjes, Adjani is grandioos in haar rol. Zeer eng mens speelt ze hier, en haar krankzinnigheid/bezetenheid wordt goed vertaald naar beeld. Het dynamische camerawerk vormt hier een belangrijke schakel in, de soundtrack doet daar ook allerminst voor onder (doet wat denken aan Goblin). Film staat ongetwijfeld ook stijf van de symboliek, maar die was me nog niet overal even helder. Wellicht dat er bij een eventuele herziening een lampje zal branden.

Ijzersterke film dus, eentje om nog eens vaker te zien. Ruime 4,0*.

"Does our subject still wear pink socks?"

Possession van Andrzej Zulawski is misschien wel de vreemdste film die ik ooit heb gezien. Hoewel de film op bepaalde punten gelijkenissen vertoond in stijl met de Body-horror van David Cronenberg en films als Hellraiser is de film erg moeilijk als horror te bestempelen.

Als hij terug komt van een zakenreis merkt Mark dat zijn vrouw vreemd gaat. Als hij haar hiermee confronteert krijgen de twee al snel zeer heftige ruzies. Na de scheiding begint zijn vrouw steeds vreemder gedrag te vertonen. Mark huurt een privé-detective in om zijn vrouw te schaduwen en ontdekt dat er iets veel vreemders aan de hand is als een affaire...

Het acteerwerk was zeker niet slecht. Wel is het af en toe een beetje over-the-top, heel extreem allemaal. Toch moet gezegd worden dat Sam Neill zich uitstekend door al de drama heen heeft geworsteld. En Isabelle Adjani heeft ook echt onmogelijke prestaties geleverd in haar totaal gestoorde rol.

De film begint nog vrij normaal. Sterke drama over relatie die uit elkaar valt en een man die kampt met een overspelige vrouw en voor zijn zoontje moet zien te zorgen. Langzamer hand word het steeds duidelijker dat er iets vreemds aan de hand is. Rare extreme uitbarstingen en tussen de gesprekken door de meest onsamenhangende dialogen. Ergens in het midden van de film word het allemaal bijzonder vaag en vond ik het moeilijk om te volgen wat er nou precies aan de hand was en waarom een personage nou precies deed wat hij deed. Aan het einde word op zich meer duidelijk maar alsnog blijft het allemaal erg vaag. Ondanks dat het geen reguliere horror is werd het middenstuk bijzonder akelig. Een vrouw die ineens op zichzelf insnijd en moord om haar monster te beschermen. Waar dat tentakelmonster vandaan komt is me een raadsel ('de vormgeving is van haar onderbewuste verlangens en frustraties' is mij toch echt te vaag) maar het zou me verbazen als Zulawski niet bekend zou zijn met H.P. Lovecraft's Cthulhu Mythos.

Zulawski zou het plot hebben geschreven tijdens een slordige echtscheiding met zijn vrouw. Dat is toch wel te merken aan de drama. Vooral in het begin is dit echt zo'n film die in mij een bepaalde herkenbaarheid oproept (makkelijk gezegd; echt zo'n film waarvan je weer even vrouwen gaat haten). Maar die herkenbaarheid verdwijnt wanneer de film vager word en die zweverige glibberige minnaar voor het eerst in beeld komt.

Wat de film naast het acteerwerk, de drama en de horror-elementen de moeite waard maakt zijn de schitterende beelden van de prachtige troosteloze locaties in Berlijn. Op dat gebied leek de film ook een klein beetje op Nineteen Eighty-Four (1984). De cinematografie was erg sterk en de vlotte opnames in combinatie met close-ups waren erg goed gedaan. Ook door de muur en omdat je op straat nauwelijks iemand ziet krijgt de film een prettige grauwe sfeer die uitstekend bij het verhaal past. Ook de muziek van Andrzej Korzynski vond ik erg goed, al hadden er misschien wat minder stiltes in gemogen. De special effects waren wel goed. Het bloed zag er ouderwets goed uit en dat monster was ook zeker niet slecht. Toch heeft Carlo Rambaldi beter gedaan (E.T., Dune).

De film is nogal vermoeiend om te volgen en voor je plezier hoef je hem echt niet op te zetten. Het is allemaal ontzettend chaotisch en sommige scènes zijn gewoon krankzinnig gestoord. Ondanks het sterke acteerwerk en de sublieme opnames waren sommige dingen ook nogal knullig gefilmd en word de film op sommige punten toch echt te vaag voor mijn doen. Aan het einde weet ik niet goed wat ik met de film aanmoet, het is een unieke film en zeker de moeite waard voor de echte filmfanaat. Ik denk zelf dat ik hem over een tiental jaren nog maar eens moet zien, in de hoop dat hij dan minder vaag over komt (ik ben dan ook pas 16...)

Redelijk hysterisch en zeer goed filmpje deze 'Possession', met veel sterke scenes - al zal ik 1 daarvan niet snel vergeten. Het moment dat Isabelle Adjani in die gang / tunnel helemaal uit haar plaat gaat. Brr. Op dat soort momenten wordt deze film echt angstaanjagend. Zo'n scene wordt weer snel afgebroken, maar impact maakt-ie wel. Veel geschreeuw, sterk geacteerd, mysterieus en een goede mix tussen drama en horror. Zo'n moment met die gehaktzaag komt vanuit het niets ineens hard aan bijv. Ja sterke film.

Wat een trip deze manische rollercoaster! Ik kreeg het letterlijk ijskoud door de kille sfeer mede door het koele kleurgebruik als ook de afstandelijke, en toch ruimtelijk en geordende manier van filmen, om nog maar te zwijgen over de psychopathische karaktertrekjes van de hoofdpersonen. De surrealistische mindfuck, in combinatie met de filosofische contemplaties die erin verwerkt zitten, maken de gruwelijkheden wat meer verteerbaar; het is geen horror om de horror, daarom is dit voor mij in eerste instantie ook geen horrorfilm. Daarbij zit er zo veel symboliek verstopt door de film heen, dat je daar bij een eerste kijkbeurt volgens mij alleen datgene van meekrijgt wat in jouw persoonlijke context valt. Al met al een welverdiende cultstatus.

Goh, ik denk dat deze DVD al jaren in mijn kast lag te zeuren om afgespeeld te worden. Iets heeft me er altijd van weerhouden, waarschijnlijk het vermoeden dat dit weer zo'n zwaarmoedige Europese arthouse-horror zou zijn met tonnen symboliek waar je best even de tijd voor neemt (twee uur). Dat vermoeden bleek uiteindelijk ook te kloppen, maar toch ben ik niet zo enthousiast als de meesten hier. Wel moet ik bekennen dat de scènes in dat verloederde appartement tot het beste behoren wat dit genre te bieden heeft. Smerig, beklemmend, uitermate bevreemdend. En toch. De pathetische vertolkingen, het aanhoudende geschreeuw en de overdreven nadruk op de relatieperikelen tussen Anna en Mark, aangevuld met enkele weinig interessante subplots (al zullen deze wel een symbolisch toegevoegde waarde hebben), werpen toch enige smet op deze prent. Ik moest bij vlagen aan Polanski denken, maar zo subtiel is Zulawski helaas niet. Het ligt er voor mij allemaal iets te dik op. Possession had van mij gerust wat korter en meer claustrofobisch gemogen, dan was de impact wellicht dubbel zo groot geweest. Maar hoe dan ook is dit een aparte film die je moeilijk met iets anders kan vergelijken en dat is ook al veel waard.

"Don't open! Don't open! Don't open! Don't open! Please don't open! Don't open it! Don't open! Don't open it! Don't open!"

Wanneer je veel films kijkt, wordt het steeds zeldzamer dat je oprecht verbaasd bent over een film. Geraakt, geschokt, geëmotioneerd, geïntrigeerd of wat dan ook. Andrzej Zulawski’s Possession krijgt het ruimschoots voor elkaar. Na de Gouden Palm nominatie en de winst voor Adjani’s gedurfde rol in Cannes in ’81, werd de film voor de Amerikaanse release hevig gecut en in de UK zelfs verboden als een van de video nasties. Sinds het nieuwe millennium is dat opgeheven is hij na nieuwe dvd releases weer wat makkelijker te zien. En nog steeds allesbehalve geschikt voor een groot publiek. Maar kevin_vp wordt bedankt voor het met klem aanraden, want ik heb het met opengesperde ogen aanschouwd.

Wat mij betreft een 'hoe minder je weet hoe beter' film, dus ik houd het kort:

Adjani is fenomenaal, all over the place, all out there en ik snap haar opmerking naderhand, dat ze nooit.meer.zo’n.rol.wilde.spelen. Dear Lord.

Zulawski’s regie, Andrzej Korzynski's spookachtige score en Bruno Nuyttens wervelende cinematografie maken van Possession een psychologisch horrordrama over een op de klippen lopend huwelijk dat alle hokjes en eenvoudige doorgronding overstijgt. Waanzin, hysterie en body-horror.

Verplichte kost voor de fans van wat meer veeleisende horror, je moet er namelijk wél voor gaan zitten. WTF's are pretty much guaranteed...

4*

Dubbele gevoelens bij deze film. Aan de ene kant werd er prachtig acteerwerk geleverd door Isabelle Adjani en Sam Neill. Zeer mooi camerawerk en prachtige beelden vanuit het grauwe Berlijn van toen de muur er nog stond. Maar andere kant werd ik verschrikkelijk moe van de symboliek en dialogen. Soms kreeg ik het gevoel dat ik naar een modern toneelstuk zat te kijken. Zo één die mensen dan heel kunstzinnig vinden. Tja, zoals je waarschijnlijk al begrijpt is dit zwaar op de hand gedoe niet aan mij besteed. Een film mag van mij best bizar of buiten de paden treden. Ik heb denk ik gewoon niets met dit soort films. De film is gewoon een dramafilm pur sang.

Een verhaal dat me niet echt ligt, een sfeer die wat ongemakkelijk kijkt, maar wel 2 acteurs die goed acteren. Vooral Adjani is sterk bezig. Dit is zeker mijn ding niet. Doet wat denken aan een mix tussen Blue Velvet en The Antichrist. Kan me wel voorstellen dat de film toen veel indruk maakte en misschien zelfs wat opspraak.

Een macabere beproeving.

Wellicht niet voor diegenen die wat meer veeleisende (psychologische) horror goed kunnen waarderen, maar wel voor mij. Na gisteren ook Antichrist (2009) gezien te hebben, kan ik toch wel concluderen dat dit soort films me over het algemeen te veel tegenstaan.

Zelfs van het wervelende camerawerk kon ik na een tijdje niet meer genieten, toen de meest krankzinnige waanzin langskwam. Gezegd, het was me allemaal nog niet eens zo choquerend als ik voorheen gedacht had, maar ik val over de schijnbare willekeur waarmee alles langskomt. Zulawski toont veel ranzigheid, en wij mogen maar uitvogelen wat het allemaal betekent. Het zou me niets verbazen als de beste man psychisch niet helemaal honderd was toen de opnames voor Possession begonnen. Probeer ik voorzichtig te zeggen, maar ik merk wel dat al die suggestieve ellende me behoorlijk de keel uit is gekomen.

Veel valt of staat hier met het acteerwerk, en daarin bedienden met name Adjani en Neill zich van een staaltje overacting dat ik moeilijk kon verteren. Dat constante manische, ik was er vanochtend veel te nuchter voor denk ik. Vind het een wonder dat ik de twee uur heb uitgezeten, en houd me even niet in als het om de beoordeling gaat.

1*

Possession stond al lang op mijn lijstje en heeft me uiteindelijk niet teleurgesteld. Ik lees dat veel mensen zich storen aan de overacting, maar het wordt hier zo consequent ingezet, dat het op zich een stijlmiddel wordt. En goed en vol overtuiging schreeuwen is erg krachtig. Adjani doet dat echt fantastisch. De scene bij de metrohalte is al veelvuldig genoemd. Ook de locatie in de buurt van de Berlijnse muur en de andere locaties helpen daarbij.

Narratief is de film heel lastig te volgen. Daardoor mist wel wat samenhang en karakterontwikkeling. Veel scenes hadden ook in een andere volgorde getoond kunnen worden. Maakt wat mij betreft niet uit, prima authentieke film.

De regisseur zat naar verluid diep in de shit en dat heeft hij duidelijk vertaald naar deze film. Het verhaal is heftig maar verbleekt nog bij de rol van met name Adjani, die (ook naar verluid..) een tijdlang moest bijkomen van haar rol. Goede rol ook van Neill, minder heftig maar anders had je dat als kijker ook niet meer getrokken.

Het verhaal lijkt vrij rechtoe rechtaan maar kent vreemde kronkels voortkomend uit de psychische staat van de karakters. DIt moet niet te letterlijk worden genomen. Intrigerend, verrassend en origineel. Luchtig kijkvermaak, dat niet..

“I can't exist by myself because I'm afraid of myself, because I'm the maker of my own evil.”

Originele, absurde en zeer vreemde horrorfilm van Zulawski. Possession doet zijn naam wel eer aan, want net zoals de personages word je ook als kijker langzaam helemaal opgeslokt door sommige plotontwikkelingen en het intense acteren van actrice Isabelle Adjani. De tunnelscene zal mij nog lang bijblijven.

Sommige kijkers zullen het acteren van Adjani hysterisch vinden, maar ik vind het de gehele film wel tegen het briljante aanzitten. Dat kan niet gezegd worden van het acteren van Sam Neill, maar slecht was hij zeker niet. Possession moet het wel van een paar iconische scènes hebben, want het verhaal is vaag en kon mij niet echt bekoren. Maar het einde maakt veel goed.

Behoorlijk intense kijkervaring. Neill en Adjani schitteren in een moeilijke rol, dat kan niet gezegd worden van de sporadische bijrolacteurs die behoorlijk matig waren (m.u.v. het zoontje die het goed deed). Maar het is een two-man show dus het maakt de film nauwelijks minder.

Zonder te vervallen in uitgekauwde trucjes -zo is Berlijn vrijwel volledig uitgestorven maar opvallend licht- heeft Zulawski met Possession een erg naargeestige film afgeleverd, die niet geheel onterecht vooral herinnerd wordt dankzij het maniakale spel van Adjani. De erg vage subplot van Neill’s werkgever en de roze sokken had van mij niet gehoeven maar heeft wellicht betrekking op de Oost-west verhoudingen, Oost en West waren ook een ruziënd stel destijds, sort of.

Ok, dat is wat vergezocht maar de film voedt kennelijk ideeën die grotendeels nonsens zijn.

Prachtige cover ! Ik heb deze klassieker een paar dagen geleden gezien en hem laten bezinken....

Zeer moeilijk om hierover te oordelen, maar dat komt doordat ik zelf de film als geheel wil begrijpen....maar helaas lukt dat niet. Het verhaal is gewoon te bizar en te vaag om het uit te spitten hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit. Ja, je hebt een eigen visie rondom het gegeven van het verhaal en bij bepaalde scènes kun je je idee vormen, maar het blijft toch allemaal vrij abstract. Het acteerwerk van Isabelle Adjani is grandioos, vooral de scène in de metro is er eentje om in te kaderen. Sowieso een interessante film met een aparte sfeer die niet voor iedereen is weggelegd. Misschien had ik er ook wat teveel van verwacht. 6/10

"I got possessed by Possession."

Wat de film heel goed doet is je volledig meenemen in het ongemakkelijke, de onwetendheid en de sfeer. Vanaf het begin is het ongemakkelijk. Je weet niet wat er gaande is en het verhaal wordt vreemder met de minuut. Heerlijk camerawerk ook. Dat shot aan het begin met Neill in dat kantoor. Daarnaast ook fijn acteerwerk. Neill die met kleine nuances laat zien dat hij doordraait bij het idee dat zijn geliefde iemand anders heeft. Adjani die wil vertellen wat er gaande is, maar eigenlijk ook niet. Op den duur wel een hoop geschreeuw over en weer, maar dat past perfect in wat de regisseur wil overbrengen naar de kijker.

Vorige week zag ik de psychologische Franse Thriller film "One Deadly Summer (1983)" met de beeldschone Isabelle Adjani en daarom wilde ik nog een film van haar zien en toen kwam ik al snel uit op deze Drama / Horror film, die overigens een fraaie filmposter heeft. "Possession" is een stijlvolle Frans-Duitse arthouse horrorfilm met een aantal zeer verontrustende scènes. De film is een mix tussen horror en drama.

Mark (Sam Neil) keert onverwacht eerder terug naar huis van een missie achter de Berlijnse Muur, om erachter te komen dat zijn vrouw Anna (Isabelle Adjani) hem wil verlaten. Nadat Anna hem heeft verlaten, besluit Mark uit te vinden waarom Anna hem heeft verlaten en hij besluit haar te gaan volgen en hij huurt ook een privé detective (Carl Duering) in. Eerst lijkt het alsof er een andere man in het spel is, maar al snel blijkt dat er iets veel gruwelijker aan de hand is...

"Possession" is inmiddels een tikje verouderd, maar het is nog steeds een fascinerende en verontrustende horrorfilm, welke is opgenomen in de troosteloze Berlijnse wijk Kreuzberg tijdens de "Koude Oorlog". "Possession" bevond zich jarenlang op de lijst van de "Video Nasties", een lijst met films die in Groot-Brittannië in de jaren 80 als ongepast en corrumperend werden beschouwd. De redenen achter het verbod van deze films waren vaak erg twijfelachtig. Gewelddadige en seksueel expliciete scènes leken de grote boosdoeners te zijn, maar in sommige gevallen waren zulke elementen nauwelijks aanwezig. En dat is ook het geval bij "Possession", want hoewel de film zeker schokkend is, valt de bruutheid in het niet bij andere titels uit de befaamde lijst. "Possession" is dan ook beangstigend op een geheel eigen wijze.

Tijdens de opening van "Possession", waar Mark weer thuis komt, lijkt het of de film zich zal ontwikkelen tot een chaotisch familiedrama over een uiteengevallen gezin. We krijgen o.a. een explosieve vechtscène tussen Mark en Anna voorgeschoteld, die doet vermoeden dat de Poolse regisseur Andrzej Zulawski zijn film in de richting van een onstuimig echtscheidingsdrama stuurt. Maar dan slaat "Possession" al snel een andere richting in. Zodra Mark zich in het geheime leven van Anna stort, die hem verlaten heeft, voelt er iets niet goed. Tijdens zijn speurwerk wordt de indruk gewekt dat er iets gruwelijks staat te gebeuren. We worden hierna geconfronteerd met een haast tastbaar gevoel van onbehagen en rampspoed. Er is iets gaande met Anna, maar niemand weet precies wat er in haar omgaat. Terwijl Mark zich probeert te verdiepen in zijn voormalige wederhelft, valt hij net als de kijker ten prooi aan verwarring. Ieder antwoord roept talloze nieuwe vragen op.

Zulawski construeert geleidelijk een onzekere en paranoïde atmosfeer, terwijl schijnbaar alledaagse gebeurtenissen samenvloeien tot een surrealistische nachtmerrie, waardoor het imaginaire geloofwaardiger wordt dan het gangbare. West-Berlijn is hier de ideale locatie voor. De Berlijnse muur torent te allen tijde boven alles en iedereen uit. In de schaduwen die deze opwerpt, nemen we de meest troosteloze contreien waar. Zulawski lijkt zijn karakters vooral van elkaar te willen isoleren. Donkere metro hallen, smalle gangenstelsels, smoezelige cafés, "Possession" heeft een buitengewone grimmige sfeer. De karakters wentelen zich halsstarrig in deze trieste omgeving.

De meest verontrustende scène in de film speelt zich af in de metro hal, waar Anna een miskraam beschrijft die ze had meegemaakt toen Mark weg was voor zijn werk. Haar razernij van pijn en paniek wordt geportretteerd op een manier die misschien overdreven lijkt in de context van een andere film. Als kijker kijk je getraumatiseerd mee, terwijl Anna stuiptrekt en draait in de metro hal. Uiteindelijk valt Anna op de grond en vloeien er rode en witte vloeistoffen uit elke opening van haar lichaam. Overigens mocht de scène waarbij Isabelle Adjani vlees aan het bewerken is met een elektrisch mes er ook wezen, want op een gegeven doorsnijdt ze namelijk met dat elektrisch mes haar nek en begint ze te schreeuwen. Ook de scène waarbij ze iemand doodsteekt met een kapotte wijnfles in de hals is noemenswaardig. Hoewel er niet echt veel horror scènes te zien zijn, krijg je wel o.a. een erg nat wezen bedekt met bloed en slijm te zien welke op een matras ligt, wat doet denken aan een vis of octopus. Over dat wezen zegt Isabelle Adjani op een gegeven moment ook:

"Hij is heel moe. We hebben de hele nacht gevreeën."

Naderhand zie je ze ook met elkaar vrijen in missionarishouding op het matras en mijn gedachten daarbij waren:

"Lucky wezen"

Sam Neill en Isabelle Adjani (waarvan ook wat naaktheid te zien is) spelen beide magistraal . Hun samenspel is expressief en meeslepend en draagt voor een groot deel de film. Sam Neill, hij was in 1981 nog vrij onbekend, is heerlijk onuitstaanbaar als Mark. Hij is uitermate wreed in zijn pogingen iets te weten te komen over Anna. Wanneer Mark wordt geconfronteerd met haar overspel, dreigt hij bijvoorbeeld onmiddellijk om het contact met hun zoontje Bob (Michael Hogben) te verbreken. Het welzijn van zijn bloedeigen kind laat hem volkomen koud. Mark is enkel geïnteresseerd in Anna. Het is niet moeilijk om op te maken waarom zij hem voor een ander in de steek heeft gelaten.

Maar lag de schuld omtrent hun ontspoorde huwelijk nou echt alleen bij Mark? Zo simpel kan het niet zijn. Ook Anna treft in zekere mate blaam, aangezien zij zo’n beetje elke vorm van communicatie uit de weg gaat. Er wordt vermeld dat zij vroeger gelukkig was, maar haar welstand lijkt ergens plaats te hebben gemaakt voor een monsterlijke gemoedstoestand. Anna, de vleesgeworden wanhoop, is iemand die voortdurend in conflict is met zichzelf. Haar onzekerheid neemt in de loop van de film weerzinwekkende vormen aan. De beeldschone Isabelle Adjani, die in deze film ook een dubbelrol speelt, werd op het filmfestival van Cannes uitgeroepen tot beste actrice voor haar onvergetelijke rol.

Verder zijn er ook nog verdienstelijk bijrollen van ondersteunende spelers zoals Margit Carstensen als Margit Gluckmeister die een familielid is, Heinz Bennent als de aparte Heinrich waar Anna vreemd mee gaat en die op een geweldige manier wordt vermoordt door Mark op een toilet in een cafés en Michael Hogben als zoontje Bob die goed is in het inhouden van zijn adem in bad, of heb ik gewoon een kind zelfmoord zien plegen?

Al met al is "‘Possession" best een aardige, aparte, verwarrende en bizarre (o.a. het einde) Drama / Horror film, die volledig wordt gedragen door de uitstekende acteerprestaties van Sam Neill en Isabelle Adjani. Voor wie houdt van een obscure arthousefilm is dit zeker een aanrader en ook voor fans van Isabelle Adjani.