Werckmeister Harmóniák (2000)

En weer uitgesteld, nu tot 26 januari

Hij was een tijdje van de site van de uitgever verdwenen (http://www.artificial-eye.co.uk, maar staat er nu weer op als 'forthcoming shortly on dvd'. Laten we het maar hopen.

Ik zag hem anderhalf jaar geleden en krijg nu nog steeds tranen in mijn ogen als ik er aan terugdenk. Mijn absolute topfavoriet en dat zal ie voorlopig nog wel even blijven ook.

Ook bij Play op 26 January 2004

Dat was al duidelijk.

Satantango is in Amerika te bestellen via Polygram video. 49,95 dollar, Engels ondertiteld.

:o

Play.com:

Wéééér een maand uitgesteld.

Ik kan er niet langer meer tegen.

Nu is ie dan toch écht uit. Gaat op mijn veel te lange verlanglijstje.

Schitterende, sublieme film is dit.

Betoverend, hypnotiserend, donker, beklemmend. Surrealistisch, vooral. Uiterst langzaam, en een zéér bleke metafysische verkenning van de staat van de mensheid.

Werckmeister Harmóniák kijkt als één lange, esoterische (of lucide) droom (of nachtmerrie, zo je wilt). Geef je jezelf over aan de traagheid en de beelden, dan geraak je bij een uiterst meditatieve, contemplatieve ervaring. Lucide ook, omdat je zelf de uitkomst van deze ervaring bepaald; richting kunt geven aan de intensiteit en betekenis van de film en de beelden.

De prachtige fotografie lijkt nog het meest op die van Tystnaden van Ingmar Bergman.

Deze film is, net als de films van Tarkovsky en Angelopoulos, diep metafysisch en allegorisch. De enige films met wie ik Werckmeister Harmóniák nog enigszins kan vergelijken, qua tempo en intensiteit vooral, zijn Nostalghia en Offret van Tarkovsky, maar vooral Ulysses’ Gaze van Angelopoulos. Zoals je daar een shot van tien minuten ziet van een Lenin-beeld dat per schip verplaatst wordt, zo zit je hier te kijken naar bijna veertig van dat soort tergend trage shots.

Werckmeister Harmóniák kan gezien worden als een allegorie over het huidige Hongarije, dat op het punt staat opgeslokt te worden door een groter geheel (Europa), als een kijk op de (culturele) staat van Hongarije en de mens in het algemeen en als een exploratie van de waarheid, die gevonden dient te worden in de chaos en de wanorde, en niet in de orde.

Wat mij betreft mag deze film zo tussen die van Angelopoulos en Tarkovsky staan. Intens, contemplatief, naargeestig, apocalyptisch, diep melancholisch. Alle ingrediënten voor een ervaring waar ik iets mee kan en waar ik alles voor wil geven.

Werckmeister Harmóniák is zéker niet voor iedereen geschikt, maar persoonlijk vind ik het een magnifieke film van een hedendaagse regisseur die (net als Angelopoulos) weet waar het écht om draait in de kunsten: het bieden van suggestieve, interactieve ervaringen waardoor je je als kijker zelf bijna een kunststukje voelt.

Zojuist de film gekeken en vond hem niet geweldig. Het grootste probleem vond ik de traagheid en de vele lange shots, opzich geen probleem maar dan moet er wel wat te zien zijn (als je begrijpt wat ik bedoel). Daarnaast vond ik het verhaal ook maar magertjes. Ik kreeg maar moeilijk grip op de film, ik hoop dat Damnation mij beter zal bevallen. 2*

Er is zoveel te zien bij deze film. Zo'n scene als met die optrekkende menigte kan ik tien keer achter elkaar kijken, zonder me ook maar één moment te vervelen.

Dan zal ik die maar niet gaan kijken. Je zult waarschijnlijk het verhaal nog magerder vinden en nog moeilijker grip op de film krijgen.

Jeetje, waarom begin je hier dan aan? Daar staat Tarr toch bekend om. Dat is juist 1 van zijn sterke troeven.....

Flashback: nee, dat begrijp ik niet. Er is ontzettend veel te zien.

....en daar gaan we weer. De film probeert in de eerste plaats gevoelens te creeeren bij de kijker. Dit is geen hap-slik-weg-Hollywood-verhaaltje vol plottwists.

Dat is jammer. Misschien nog maar een keer zien dan....

Tuurlijk zal die je niet beter bevallen. Lijkt me logisch.

Dat wist ik niet, nu dus wel.

Mooi is het zeker, deze film. Wat een prachtige beelden ook, en de muziek is om te smullen!

Maar wat ik niet kan uitstaan, is dat ik hem niet begrijp... Misschien ben ik er te dom voor, dat kan, maar ik raak de draad kwijt vanaf het moment dat een groep dorpsbewoners een ziekenhuis binnenvalt en de zieken uit hun bed ramt. Vervolgens staat het leger (Russen?/Hongaren?.... of?) voor de deur en moet János vluchten (En waarom zegt hij niet gewoon tegen zijn tante dat haar man dood is?) en verschijnt er een helicopter. Verspreidt dat ding nou gas, lijkt het wel, of een andere giftige stof? Vervolgens is János zelf opgenomen.

Dit begrijp ik echt niet, wat is het verband?

Omdat deze film echt om herziening schreeuwt, heb ik 'm net zelf maar besteld bij Play (nu: £17,99) hopelijk helpt het...

Tot die tijd: 4*

Ik vond de film hypnotisch bij tijd en wijlen Muziek was prachtig. Acteren ook. Wil hem graag herzien. 4*

Dat klopt, is allemaal gedubd. Hanna Schygulla en Peter Fitz spreken ook niet vloeiend Hongaars

Op imdb staat nog een regisseur vermeld bij deze film: Ágnes Hranitzky. Overnemen maar?

Ik twijfel daar aan of die informatie correct is.

Ik kom de naam van Ágnes Hranitzky vaker tegen als regisseur van deze film. Ze schijnt de vrouw van Bela Tarr te zijn. Bij de meeste (alle?) Tarr-films doet zij de montage, maar bij Werckmeister Harmoniak heeft ze blijkbaar ook een "regie-credit" gekregen. Ik zou haar dus wel toevoegen, ja.

Dat ze de vrouw van Tarr is, dat weet ik. Heb die informatie zelf op IMDb toegevoegd.

Maar omdat Tarr in interviews en dergelijke geen spoor te kennen geeft van dat Hranitzky medegeregisseerd heeft, lijkt het mij een beetje sterk.

Ik zal het binnenkort wel eens nakijken bij de credits.

hoe kan ik aan deze film komen? Is die binnenkort te huur?

Interessante film met een paar prachtige scènes, vooral de wandeling van János in de nacht door de verlaten straten van de Hongaarse dorp ondersteund door kippenvel bezorgende muziek is ongelofelijk mooi en sfeervol, niet uit te drukken in woorden. Lars Rudolph zit erg goed in zijn rol en ook de rest van de cast doet het erg goed, stuk voor stuk goede acteurs allemaal. Heb echt genoten van deze film.. **** (voorlopig)

Ik vraag me af hoeveel paralellen het verhaal heeft met de film The Tenant.
Op een gegeven moment leest het hoofdpersonage een boek met daarin precies de gebeurtenissen die eerder plaatsvonden.
Verbeeld hij zich van alles ?
Het bizarre verhaal van een of andere vage prins en nog heel wat gebeurtenissen zou daarop KUNNEN wijzen.
Op het einde lijkt het erop dat hij opgenomen is in een gesticht.
Ik denk het toch van niet, maar ik moet het toch even ter discussie stellen.

Film voor vaker dan één keer. De muziek is geniaal. de componist verdient een standbeeld.

De film gaat voor mij ook over het kleine draadje dat de maatschappij bij elkaar houdt, moraal, geweten hoe je het ook wil noemen. En dat het misschien wel wonderlijk is dat het niet vaker breekt. Prachtbeelden. De openingsscene was al meteen geniaal, de tweede scene ook.

Ik zie wel Bergman of Tarkovsky, maar ik zie vooral heel veel Tarr en dat bevalt me. Ik zal de dvd zelf ook nog wel een keer gaan bestellen.

4.0*

Deze film blijft maar door m'n hoofd spoken.. vooral de wandelingen van János door de deprimerende donkere straten en zijn bezoeken aan de reuze walvis zijn onvergetelijk mooi.. halfje erbij.. 4,5*

Bijzondere sfeer in de film. Het langzame gangetje en de "vreemde" wereld waarin zich dit afspeelt begon al snel te boeien. Ook op zeer belangrijke momenten werd mooie muziek ingezet om de sfeer extra te bekrachtigen. Het verhaal laat nog wat te veel dingen open, maar dit heeft geen storend effect op mijn beleving van de film. 4,0*

Hoop dat herziening die problemen oplost

Verhoog naar 4.5 inmiddels

Zulke berichten maken mijn dag weer goed.

Ik wil de film zeker nog een keer zien. Maar daar is het nu nog te vroeg voor.

Mijn eerste Tar film en gelijk is ie goed bevallen. De film zit vol met prachtige, lange shots van meestal iemand (Janos) of meerdere mensen (de groep op weg naarhet ziekenhuis) lopend. Verder zit de film vol met prachtige muziek en enkele zeer indrukwekkende scènes (wanneer het hele ziekenhuis kort en klein is geslagen vinden twee mensen hun vermoedelijke volgende slachtoffer, maar dan blijkt het een heel oud mannetje te zijn. De bevolking druipt langzaam af uit het ziekenhuis. Prachtig!

In etappes gekeken, ik viel telkens in slaap (vooral omdat ik gewoon moe was hoor), dus heb er dagen over gedaan om hem te zien. Heb grote delen ook 2x gezien hierdoor, omdat ik dacht o ja hier was ik ongeveer maar dan had ik me nog een half uur vergist

Ik vond het allemaal nogal saai en snapte het niet goed. Bijv die oom die een lange monoloog houdt over harmonie en dat ons octaaf en toonladder niet klopt. Dat moet toch een metafoor zijn voor het thema van de film, gezien ook de titel. Maar ik kon er niet echt wijs uit worden.

Toch, het laatste deel van de film (mijn derde etappe), raakte ik opeens in de ban van de beelden. Daarvoor vond ik ze wel mooi, maar ook erg geconstrueerd en vroeg ik me af waarom. Waarom van die lange shots van iemand die van de ene naar de andere kant vd straat loopt, of van die enorme ciruswagen. Mijn gedachten dwaalden dan af en opeens merkte ik dat ik iets gemist had. Zucht, terugspoelen, nog eens kijken.

En raar genoeg, doordat ik zoveel stukjes 2x heb gezien, vond ik de lange shots nu wel mooi. Je zou denken dat het alleen maar saaier wordt maar nee dus.

Wat me vooral opviel aan de beelden was het grote contrast tussen donker en licht. En de scherpte. Je bent niet zo gewend zwart-wit films te zien met goede beeldkwaliteit. Zijn altijd van die oude films die al wat wazig zijn geworden. De beelden deden me erg aan foto's denken. 'Kunstfoto's' bedoel ik dan, die je in musea tegenkomt. Erg mooi, ik keek mijn ogen uit. Ik vond het steeds indrukwekkender.

Vond wel één moment wat te sentimenteel: als die mannen in het ziekenhuis de boel kort en klein slaan, en dan die man achter het badgordijn zien staan. Juist op dat moment begint dan ook de muziek te spelen... pf, wat een kitsch dacht ik toen. Maar toen ik die scene voor de tweede keer zag stoorde het me niet meer.

Uiteindelijk had ik toch een wat onbevredigd gevoel, omdat ik toch vrij veel niet begreep. Maar deze recensie bracht uitkomst. Vooral wat betreft symboliek (en ook de titel).

4* voor de bijzondere ervaring

Dát viel me ook op ja, . echt bizar scherp (digital?). Traag, soms kan ik er heel goed mee over weg, soms niet. Werckmeister Harmóniák is een soms niet. Traagheid stoort me niet, zolang ik maar vat kan krijgen op het verhaal, ontwikkeling of wat dan ook. Helaas kreeg ik bij WH in de eerste helft maar op heel weinig dingen vat en het enige dat je dan nog rest is met open mond kijken naar shots van beauty (zwart-wit kan toch wel echt heel mooi zijn). In de tweede helft kreeg ik wat meer grip, maar echt veel werd het nooit.

Een herziening zou misschien wonderen doen, maar voorlopig laat ik hem even aan me voorbij gaan wanneer hij wederom onder ogen komt. Ik was zeer benieuwd naar de films van Tarr, dus ben fred_madison natuurlijk dankbaar voor het ter beschikking stellen van de DVD.

Sfeerproeven, dat was het nu. Het bleef nog een beetje op de tong liggen, maar echt slikken deed ik het nog niet. Wie weet een volgende keer, kan me voorstellen dat dit echt weer een 'buienfilm' is.