La Chiave (1983)

Deze film speelt zich af in het hoogtepunt van het Benito Mussolini tijdperk en is best langdradig en eigenlijk ook wat saai.

Hoewel het verhaal zeker niet slecht is en hetzelfde geldt voor de uitvoering (zeker qua visuel aspect), kon de film me als geheel niet echt boeien. Dat kwam mede omdat ik dit soort films vooral toch kijk vanwege de erotiek en dat kwam er in deze film wat bekaaid vanaf (zeker in het eerste gedeelte van het verhaal) en was ook eentonig. Zo valt er zeker genoeg te zien van de zeer fraaie hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli (o.a. plast ze in een steegje, en krijgt ze een soort van verdovingsspuitje waarna de bejaarde echtgenote haar gaat uitkleden en betasten, ook maakt hij er foto's van. Die scene was tevens het hoogtepunt van de film) in de rol van Teresa Rolfe, maar meestal zijn het maar korte scenes die wel visueel fraai in beeld zijn gebracht. Zeker de fraaie rondingen van hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli. Er wordt ook behoorlijk wat gepraat en gediscussieerd in deze film, maar daar zit ik eigenlijk niet echt op te wachten in een dergelijke film.

Het laatste gedeelte van de film waarbij Frank Finlay (als de bejaarde echtgenote) vrouwenlingerie draagt en het doet met zijn vrouw en vlak daarna een beroerte krijgt waaraan hij uiteindelijk zal sterven, was wel aardig. Zeker de scene erna met zijn doodskist in een Venetiaanse gondel waarna Benito Mussolini een speech voert (de oorlogsverklaring) aan het volk. Zowel Frank Finlay en Stefania Sandrelli doen het leuk in deze film, maar daar is ook alles mee gezegd en Stefania Sandrelli is eigenlijk ook de enige reden om deze film helemaal uit te kijken.

Al met al vond ik dit toch zeker een wat tegenvallende film van Tinto Brass en ik heb hem ook regelmatig wat zitten vooruit te spoelen.

De filmografie van de (nog altijd) mooie Stefania Sandrelli beslaat inmiddels zo’n zes decennia. Vooral het begin van haar carrière kent schitterende hoogtepunten, zoals o.a. Divorzio all'Italiana (1961), Sedotta e Abbandonata (1964) en Il Conformista (1970), enz. Ik heb die allemaal gezien.

Deze samenwerking met Tinto Brass is zonder twijfel een dieptepunt in de carrière van Sandrelli. Het is een film met een kinderlijk verhaaltje, dat enkel dient om inmiddels antiek aandoende pornoplaatjes aan elkaar te rijgen. Zonde dat Stefania Sandrelli zich daartoe heeft laten verleiden. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Frank Finlay.