La Chiave (1983)

20 mei a.s. : Blu-ray release.

genieten

Zou zo maar een aardige film kunnen zijn. Misschien wel een van de betere van Tinto Brass. Een goed verhaal (van een Japanner!), spelend in 1940 in Venetië toen het fascisme in Italië nog oppermachtig was en de betere kringen zich er thuis bij voelden. Zoiets is cinematografisch altijd een uitdaging voor een regisseur. Stefania Sandrelli is een plaatje met haar prachtige tieten en een mooi kontje. Frank Finlay is een respectabel acteur. Verder weet Tinto Brass natuurlijk wel hoe je een film moet maken.

Het verhaal gaat over een oudere kunstprofessor, die gefascineerd is door het lichaam van zijn jongere vrouw, dat hij het liefst bekijkt als ze slaapt. Maar hij is ook jaloers en verdenkt haar er van vreemd te gaan met hun toekomstige schoonzoon Laszlo. Beiden schrijven hun hartsgeheimen in hun dagboeken en de titel La Chiave verwijst naar de sleutel van de kast waarin ze hun dagboeken bewaren. Die sleutel laten ze slingeren want eigenlijk hopen ze dat de ander hun dagboek leest. Maar zeker zijn ze daar niet van.

Aardige uitgangspunten, maar de film komt maar niet van de grond. Na een uur kabbelt het nog steeds van gebeurtenisje naar gebeurtenisje en van kibbelarijtje naar kibbelarijtje. En kibbelen kunnen die Italianen. Dat is zowat de nationale uitvinding daar. Wat dat lezen van elkaars dagboeken nou precies uithaalt wordt niet helemaal duidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat de jaloerse professor niet tegen de spanningen is opgewassen en het loodje legt. Op het moment dat hij na zijn laatste rustplaats wordt gevaren houdt Mussolini een geruchtmatige redevoering waarin hij de vijanden van Italië de oorlog verklaart. Een indrukwekkend moment en het enige hoogtepunt van de film.

Deze film speelt zich af in het hoogtepunt van het Benito Mussolini tijdperk en is best langdradig en eigenlijk ook wat saai.

Hoewel het verhaal zeker niet slecht is en hetzelfde geldt voor de uitvoering (zeker qua visuel aspect), kon de film me als geheel niet echt boeien. Dat kwam mede omdat ik dit soort films vooral toch kijk vanwege de erotiek en dat kwam er in deze film wat bekaaid vanaf (zeker in het eerste gedeelte van het verhaal) en was ook eentonig. Zo valt er zeker genoeg te zien van de zeer fraaie hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli (o.a. plast ze in een steegje, en krijgt ze een soort van verdovingsspuitje waarna de bejaarde echtgenote haar gaat uitkleden en betasten, ook maakt hij er foto's van. Die scene was tevens het hoogtepunt van de film) in de rol van Teresa Rolfe, maar meestal zijn het maar korte scenes die wel visueel fraai in beeld zijn gebracht. Zeker de fraaie rondingen van hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli. Er wordt ook behoorlijk wat gepraat en gediscussieerd in deze film, maar daar zit ik eigenlijk niet echt op te wachten in een dergelijke film.

Het laatste gedeelte van de film waarbij Frank Finlay (als de bejaarde echtgenote) vrouwenlingerie draagt en het doet met zijn vrouw en vlak daarna een beroerte krijgt waaraan hij uiteindelijk zal sterven, was wel aardig. Zeker de scene erna met zijn doodskist in een Venetiaanse gondel waarna Benito Mussolini een speech voert (de oorlogsverklaring) aan het volk. Zowel Frank Finlay en Stefania Sandrelli doen het leuk in deze film, maar daar is ook alles mee gezegd en Stefania Sandrelli is eigenlijk ook de enige reden om deze film helemaal uit te kijken.

Al met al vond ik dit toch zeker een wat tegenvallende film van Tinto Brass en ik heb hem ook regelmatig wat zitten vooruit te spoelen.

Deze film eens in de herhaling gegooid en dit keer ben ik iets positiever dan ik in 2014 was. Hoewel, het is nog steeds geen geweldig goede film. Hoef aan mijn commentaar van destijds dan ook niets af te doen. Ik was nu wat gevoeliger voor de rol van Frank Finlay. De ouder wordende man die nog van alles wil (vooral met zijn jonge vrouw), maar die ook de dood naderbij ziet komen. Die angst, het verzet ertegen en de berusting laat hij zien in subtiele gebaren.

Dat dagelijks leven van de gegoede klasse onder het fascisme wordt toch nadrukkelijker in beeld gebracht dan ik dacht. Fraai zijn ook de beelden van een wat mistig Venetië, gelukkig zonder de toeristische plaatjes. Bonus is natuurlijk Stefania Sandrelli, die werkelijk alles laat zien wat ze te bieden heeft, inclusief hairy armpits , hoewel die niet nadrukkelijk in beeld komen. Oké, de film is traag, maar zeker ook erotisch. Ik doe er een halfje bij.

De filmografie van de (nog altijd) mooie Stefania Sandrelli beslaat inmiddels zo’n zes decennia. Vooral het begin van haar carrière kent schitterende hoogtepunten, zoals o.a. Divorzio all'Italiana (1961), Sedotta e Abbandonata (1964) en Il Conformista (1970), enz. Ik heb die allemaal gezien.

Deze samenwerking met Tinto Brass is zonder twijfel een dieptepunt in de carrière van Sandrelli. Het is een film met een kinderlijk verhaaltje, dat enkel dient om inmiddels antiek aandoende pornoplaatjes aan elkaar te rijgen. Zonde dat Stefania Sandrelli zich daartoe heeft laten verleiden. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Frank Finlay.