The Godfather (1972)

Ga je deel 2 ook kijken ?

Heerst er vandaag een virus ofzo? Dat er zulke onzinnige reacties worden geplaatst. Dsjeezzz..

Dit is onderhond, je mag blij zijn met zijn 2.5

Had de film als titel "Tho chin a kwot" gehad... dan, ja dan had-ie 'm een 5 gegeven...

feanaro : waarschijnlijk wel, ooit. Heb me niet echt aan iets geïrriteerd, dus het tweede deel komt ooit nog wel eens, als ik wat tijd over heb.

En wat het eerste bericht van Stephan betreft, ik vermoed dat het niet nodig is om iedereen op de ironie te wijzen. Over de rest zeg ik naar oud spreekwoord maar wijslijk niks.

Bij al jou reacties kan ik me nog wel iets voorstellen, maar deze is wat vreemd. Ik kan dit qua verhaal en qua personages niet echt vergelijken met een soap. Goede Tijden, Slechte Tijden wel eens gezien? Zoek de 5000 verschillen.

Ik heb het dan ook niet over de 5000 verschillen, en strijd die ook niet af. Ik heb het over de overeenkomst, en waar het succes van soaps en films als The Godfather elkaar raken.

Je hebt gelijk. Acteurs een camera en geluid.

Script durf ik al niet meer toe te voegen...

Virusje te pakken Stephan ? In mijn eerste post schreef ik al dat het over "herkenning van personages" ging. Het publiek dat zo lang met een personage doorbrengt dat hij als herkenbaar en bekend gaat aanvoelen. Iets waar soaps duidelijk op draaien.

Niet voor niks zijn 9 van de 10 films in de Top 10 hier boven de 120 minuten.

De acteerprestaties lijken mij hier 1000 keer zo goed als in een soap. Wil ik personages leren kennen moeten ze echt wel geloofwaardig overkomen vind je niet? En dat gebeurt bij mij alleen als n rol goed wordt neergezet. Acteerprestaties in The Godfather zijn geweldig. (Robert Duvall vond ik fantastisch als brein van de familie). Dat je soap en godfather in 1 zin gebruikt vind ik niet passen.

Ik snap het anders wel hoor. Hij bedoeld dat het wat aanvoelt als een soap met momenten. En in feite is dat wel een beetje zo (met die gebeurt wat, de moeder in paniek, dan weer een ander deel van de familie die even in scene komt, etc... allemaal rond eenzelfde groep mensen), alleen betreft het hier grotendeels ware feiten en is alles wat ernstiger aangepakt. Dus in die zin gaat die vergelijking met soap dan inderdaad weer niet op...

Het is te zien hoe je het bekijkt.

Zo kan je elke film die een groep mensen volgt gaan zitten vergelijken met een soap. Vind dat veel te ver gaan. Zoiets komt echt niet bij me op tijdens het zien van "The Godfather". Ik zie eerder geweldige acteurs die een staaltje van hun kunnen laten zien in een script dat is gebaseerd op een deel van de amerikaanse geschiedenis. Een zeer vakkundig gemaakte film,1 van de weinige films die ook daadwerkelijk een plaats verdient in de top 10 hier.

Ik snap werkelijk niet dat Onderhond de term soap koppelt aan indentificatie met de personages.

Je identificeren met de personages is iets wat goede (drama)films als principe in zich hebben. Bij soap zit ik naar 'achter de kassa weggerukte wannabees' te kijken die elke, maar dan ook elke neiging tot identificeren wegnemen. Een enkeling weet nog een beetje te acteren, maar 90% is tenenkrommende pulp.

In soap wordt de verhaallijn gemaakt a.d.h.v. de populariteit van de acteur, wat scoort het lekkerst, wie heeft om opslag gevraagd en sterft dus op belachelijke wijze, de clifhanger... alles maar dan ook alles staat in dienst van publiciteit, productie en kijkcijfers. Niets staat in dienst van een kloppend verhaal, dat weer in tegenstelling tot een goede (drama)film.

Einde masterclass....

Denk je dat ze je met zo'n verwaande opmerking serieus nemen?

Zwakke masterclass als je het mij vraagt. Lijkt wel geschreven voor films die in dienst staan van de massa.

Anyway, het succes van soaps zit hem toch echt in het feit dat mensen elke dag opnieuw een half uurtje het relaas van één of ander persoon kunnen volgen "dat ze al goed kennen". Lang uitgesponnen films (als The Godfather") oogsten een deel van hun succes op dezelfde manier. Kijk naar mijn top 10 voorbeeld.

Dat The Godfather qua verhaal beter in elkaar zit, betere acteurs heeft en wat weet ik nog meer doet hier helemaal niet ter zake, en heb ik nooit afgestreden. Bij de essentie blijven is blijkbaar moeilijk.

Het valt natuurlijk niet te vergelijken qua karakteruitdieping, sfeer, dialoog en wat weet ik nog allemaal. Maar in wezen speelt het toch inderdaad wel een beetje in op ongeveer dezelfde interessen/curiositeiten die ons ook naar soaps doen kijken...

Deze film bewijst ook eigenlijk dat soapachtige trekjes een film niet slechter hoeven te maken...

Het publiek dat curieus is tegenover soaps is een heel ander publiek dat curieus is tegenover een film als The Godfather. Hoe kunnen jullie nou zo'n vergelijking maken? Ga je straks ook Temptation Island met The Godfather vergelijken?

In het licht van OH's betoog is elke volzin een masterclass. Zo moet je mijn opmerking dus zien.

Maar ik ga maar weer snel On Topic.

Beide erg veel intriges, ik zeg niet dat the godfather een soap is, maar hij heeft ook soap elementen, net als dat hij aktie elementen en bijvoorbeeld maffia (heel veel) elementen heeft.

Ja dan heeft een pornofilm ook soap elementen, maar das nou niet waar ik gelijk aan denk

Ok, mooi, een knappe uitwerking inderdaad. Zeer knap mijn insziens, een lust om naar te kijken.

Vind the godfather trilogie ook heel mooi hoor, wees niet bang

Aangezien dat meestal eindigt met subject X die gaat uithuilen bij de mods omdat ik stoute dingen gezegd heb en omdat hij nu diep gekwest is, en ik daarenboven er nog de schuld van krijg, hou ik het hier dan maar bij. Maar qua loos geblaat kan het allemaal weer tellen.

Ik begrijp uberhaupt niet waarom je dit soort films (met een zgn. soapgehalte) nog bekijkt. Hou het gewoon lekker bij japanse anime of andere weird sh!t.

Ik speel helemaal niet op jouw persoontje, maar op jouw onzinnige betoog. Niet zo laatdunkend over jezelf... je hebt vast goede punten. En de mods hier kunnen wel wat hebben dus als jij tegen hen 'aan bent gelopen' zul je het ook wel té bont gemaakt hebben.

De absurditeit van jouw argumenten... Zoek voor het zelfde geld de overeenkomsten tussen de tekening van mijn 3 jarig zoontje en een schilderij van Vermeer.

Die zijn er, heus.

Dit gaat nergens meer over. OH doet nog de moeite de film te bekijken. Misschien als jij wat meer moeite doet "weird shit" te bekijken, dat je nog wat meesterwerkjes tegenkomt, want die zijn er echt wel. Ik ben het ook niet eens met zijn stelling, maar laten we het gewoon over de film hebben ipv persoonlijk.

Ik ben inderdaad wel wat selectiever in mijn filmkeuzes. Er staat nergens dat je alle films zou moeten zien. En al helemaal niet films waarvan je van te voren al weet dat je ze niets vind. Ps. dat soapargument gebruikt OH vaker, vandaar....

Het maakt me ook niets uit verder... mensen moeten maar kijken en posten wat ze willen. alleen, ik vroeg me gewoon af hoe het zat. Mike!

Nog maar een laatste poging dan. Neem je de Top 20, zijn er 17 films die boven de 120 minuten uitkomen. Wat mij betreft is dat een erg opvallend gegeven. Dat er goed geacteerd wordt in deze films, en dat ze een goed verhaal hebben (of dat velen vinden dat de films een goed verhaal hebben) wil ik best geloven, maar je kan ook een goed verhaal vertellen in een film van 90 minuten, of goed acteren in een film van 90 minuten. Wat mij betreft zorgt de lengte er expliciet voor dat personages herkenbaarder en beter blijven hangen (niet door hun uitwerking dus, wel door het feit dat je er 3 uur naar zit te kijken), en da's iets waar soaps op draaien. Elke dag weer diezelfde personages op je scherm, met hun bekende probleempjes.

En dat heeft helemaal niks met kwaliteit van het één of het ander te maken, ook niks met acteerprestaties of verhaal (waar ik mij duidelijk van distantieer) is logisch. Alleen een beetje jammer dat je die argumenten in mijn schoenen probeert te schuiven ipv te lezen wat ik schrijf.

Ps: waar heb ik het "soap argument" eerder gebruikt dan ?