The Godfather (1972)

Onlangs weer gezien, nu in de bioscoop. Die openingsscene alleen al, instant kippenvel. Prachtige, epische film.

Mwaah.. Ik weet het niet.. Ik heb het intotaal 50min kunnen uithouden.

Misschien lag het aan het moment?

Ik probeer hem ooit nog wel een keer..

voor op bassis wat ik in de eerste 50 min heb gezien 1,5...

Je hoeft 'm niet uit te kijken en je hoeft 'm ook niet leuk te vinden, maar een film die je niet uitkijkt toch een cijfer geven... ik weet het niet hoor. Met je melding dat je na 50 minuten moest afhaken kunnen we het wel stellen.

Was het nu 5 minuten geweest was ik het met je eens.

Haha, tere zieltjes. Stel je voor dat de waardering van 4,36 naar 4,35 zou zakken. De horror!

Kan me geen ruk schelen hoor. Het doet me alleen wat denken aan kinderen die al roepen dat ze iets niet lusten zonder te proeven.

volgens mij heeft hij er wel van geproeft, en vond het niet lekker genoeg om zijn bord leeg te eten.....

Wat een onzinreactie. Het gaat erom dat iemand gaat stemmen terwijl hij net 1/4 van de film gezien heeft.

Je ziet toch aan heel veel dingen dat zo'n film gedatteerd is.. Daarom een zeer krappe voldoende.

Gister een 2de poging genomen om heel de film te kijken (dit keer wel gelukt). Wat bouwt de film langzaam op zeg... het pakte mij echt niet. M.Brando zet wel een prachtrol neer, Al pacino daarin tegen was ik totaal niet van onder de indruk. Het einde was goed.

En the good, the bad and the ugly staat in je top 10? Dat is wel een van de langzaamst opbouwende film die er is. Maar daar genoot ik trouwens wel van

Geweldige film, beter kan niet 5*

I'll make him an offer he can't refuse

Gisteren was ik sinds tijden nog eens naar een aflevering van The Simpsons aan het zien op televisie en het was degene waar Marge een gangster in elkaar slaagt. Die scène was een overduidelijke knipoog naar een scène uit The Godfather en ik begon me af te vragen hoelang het eigenlijk geleden was dat ik de film nog had gezien. Mijn stem hier dateerde van 26 juli 2006 maar dat is de dag dat ik me hier registreerde dus waarschijnlijk is het nog een stuk langer geleden dat ik de film had gezien. Ik heb me gisteravond dus nog maar eens laten onderdompelen in Coppola's meesterwerk.

Verbazingwekkend eigenlijk in hoeverre een film een indruk op je kan nalaten want het merendeel van de film kon ik nog perfect voorspellen en sommige zinnen kon ik zelfs in zijn geheel mee praten. De film moet indertijd toch een serieuze indruk op me hebben nagelaten maar ik heb nu pas het gevoel dat ik de film echt in zijn geheel begrijp. The Godfather is in de eerste plaats geen gangsterfilm. Toegegeven, het komt er erg dicht bij in de buurt maar voor mij ligt het de nadruk in het verhaal van Mario Puzo toch meer op de verschillende familierelaties. Vooral de evolutie van Michael die oorspronkelijk niet dezelfde weg als zijn vader en broers wilt volgen is in dit opzicht erg sterk weergegeven. Het zijn dan ook de subtiele details die deze evolutie teweegbrengen die voor een paar geniale scènes zorgen. Het begint natuurlijk al met de lange maar erg boeiende openingsscène waar Connie trouwt. De film krijgt een zekere luchtigheid vanwege het mooie weer en de aangename sfeer die van het scherm afspat (dat nummer van die oude Italiaan blijft na al die jaren goud waard) maar achter de doeken begint één van de meest bekende scènes uit heel de film, het gesprek tussen Bonasera en Don Corleone. Voor mij zit het dan ook in deze tegenstrijdigheden dat de film me zo aanspreekt. De manier waarop de gangsters als sympathieke jongens worden neergezet maar ondertussen allerlei moorden begaan zonder de minste moeite of aarzeling is boeiend om naar te kijken. Ik zei het daarjuist al maar de misdaad komt op de tweede plaats waardoor dit een degelijke familie kroniek wordt om naar te kijken. De bijhorende soundtrack van Nino Rota (mag zich voor mijn part bij Howard Shore en Ennio Morricone scharen) mag er ook vast en zeker zijn. Het bekende theme steekt er natuurlijk met kop en schouders bovenuit maar de rest past ook perfect in de sfeer van de film. Het einde met de moord op allerlei maffia kopstukken is dan ook één van de beste scènes uit de film juist vanwege de muziek.

The Godfather was zoveel jaar geleden mijn kennismaking met Marlon Brando en wat voor een kennismaking was me dat! De manier waarop hij sprak (heerlijk met die watten in zijn mond) en die dreigende sfeer die van hem uitging, ... Elke film die ik nadien van hem heb gezien stond overduidelijk in de schaduw van zijn rol als Don Corleone. Brando las het merendeel van zijn dialogen af via de cue maar daar is werkelijk niets van op te merken. Dit was ook meteen de doorbraak voor Al Pacino maar heeft toch niet veel gescheeld of hij had er nooit bij geweest. Ze waren van plan om hem te weigeren maar een bepaalde 8 minuten in Panic in Needle Park hebben ervoor gezorgd dat hij toch een kans kreeg. Dat bleek toch niet zo'n succes te zijn en ze waren van plan om hem uit de productie te smijten maar dan kwam de legendarische scène met Sollozo in het restaurant. En het is waar, vanaf dat moment lijkt Pacino compleet los te kunnen gaan in zijn rol en speelt hij de pannen van het dak, al was de scène in het ziekenhuis natuurlijk ook al van een ongekend niveau. Ook James Caan zou voor altijd legendarisch worden met de rol van Santino 'Sonny' Corleone en terecht want was Caan hier doet is gewoon erg goed. Het blijft wel jammer dat de aftuiging van Carlo er redelijk nep uitziet.. Maar eigenlijk is werkelijk iedereen enorm goed gecast in de film. Robert Duvall steekt er nog bovenuit als Tom Hagen maar ook de enorm ondergewaardeerde John Cazale is perfect. Die laatste blijft trouwens toch een enorm intrigerend figuur want met maar 5 filmrollen in zijn carrière heeft hij wel 3 iconische personages neergezet, The Conversation heb ik nooit gezien.

Ik zou hier nog uren over kunnen doorgaan maar dan wordt dit wel een erg lang bericht. The Godfather is een film die je als filmliefhebber gewoon eens gezien moet hebben. De acteurs zijn van een erg hoog niveau, het verhaal blijft de gehele speelduur boeien en de muzikale score is fantastisch. Binnenkort deel II en III maar eens terug opzetten.

5*

Ik vind dit de beste uit de trilogie en voor mij de beste mafiafilm. In tegenstelling tot de andere delen, kan ik hier meer sympathie opbrengen voor het personage don vito corleone.

Kippenvel.

Nadat ik een dik jaar geleden het misdaadepos bij uitstek voor het eerst zag, kreeg ik vrijwel meteen zin in een herziening. Ik ben echter van het type dat liefst een tijdje laat voorbijgaan na een eerste kijkbeurt.
Een dik jaar lang heb ik het kunnen uitstellen, maar de drang om de trilogie een tweede kijkbeurt te gunnen werd alsmaar sterker, en aangezien ik het huis een week voor mij alleen had heb ik maar meteen een Godfather-marathonnetje gehouden. En het moet gezegd: wat staat deze film (en bij uitbreiding de trilogie) nog steeds als een huis.

Het meeslepende van The Godfather begint al tijdens de openingsscène, waar Don Vito Corleone aka The Godfather meteen epische proporties aanneemt. Het familiefeest is uiterst gezellig om te beleven en kan daardoor niet tegenstrijdiger zijn met het werk dat Vito doet.
Na de geweldige openingsscène is het nog eens dik twee uur genieten. Enkele scènes zoals de paardenkopscène en de moord op Luca Brasi komen wat minder over dan tijdens de vorige kijkbeurt, maar andere scènes zoals de ziekenhuisscène en de scènes in Sicilië doen dat des te meer. Het is ook vanaf dan dat het écht briljant wordt.
De verdere plotontwikkelingen zijn bevredigend, maar vooral het lot van de verschillende personages is boeiend om te volgen. Michael Corleone is een fantastisch personage, zo niet het interessantste uit de filmgeschiedenis.
Ook de climax mag er nog steeds wezen. Een klein minpuntje is het instinct van Vito over de verrader. Dat is een beetje te toevallig, maar het is enkel het bewijs dat niets perfect is. Voorts is de impact van de aanslagen, maar vooral de blik van Michael als hij liegt tegen Kay nog steeds goud waard.

Marlon Brando en Al Pacino zijn beiden fenomenaal en zetten het beste acteerwerk neer dat ik tot op heden heb mogen aanschouwen.
Maar ook de ondersteunende cast mag niet tekortgedaan worden. James Caan is een uitstekende Sonny Corleone en Robert Duvall schittert eveneens in een ingetogen maar o zo belangrijke rol als consigliere Tom Hagen. Zelfs Diane Keaton weet voor het volle pond te overtuigen. Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van Talia Shire – het enige smetje op een waar meesterwerk. Zij staat net iets te veel te schreeuwen.

Ondanks de puike regie van Francis Ford Coppola ziet The Godfather er toch wat gedateerd uit. Zelfs de Restorationversie op BluRay kan dat niet behelpen. Het gevolg is dat de kleuren in sommige scènes wat brak overkomen, maar tegelijk heeft het iets sfeervol. Een filmklassieker van 40 jaar hoeft er niet strak en “perfect” uit te zien.
Het muzikale is wat gewoontjes ten opzichte van alle andere aspecten van de film, maar de door Carmine Coppola gecomponeerde soundtrack is en blijft fantastisch. Het enige wat ik kan doen als ik het hoor, is genieten en kippenvel krijgen.

Magnifiek.
5

"But if Clemenza can figure a way to have a gun planted there for me.. then I'll kill them both."

The Sopranos was leuker.

Hmm ik weet het niet, een goede film is het wel maar krijgt toch een te hoge beoordeling.

Verhaal is goed maar de film duurt me enorm lang en er zitten ook wat stukken in die niet 100 % logisch waren.

Al Pacino acteerde bij momenten toch niet zo overtuigend, is dit misschien omdat ik eerst Scarface zag en hij daar enorm goed was.

geweldig

meeslepend

overtuigend

indrukwekkend

the godfather is naar mijn mening de beste film in deze genre ooit gemaakt.

Je schrijft heel weinig maar zegt eigenlijk heel veel. Wat vond je niet logisch? En waar acteerde Pacino niet overtuigend? Wellicht dat zijn personage in Scarface je meer aansprak, maar ik kanmet toch maar erg moelijk in deze vergelijking vinden.

Je moet er misschien van houden, maar ik vind het een pracht film.

Beetje oud maar doet niet onder van de films van nu, eerder andersom!

Zo'n beetje de ultieme maffiafilm met een boeiend scenario, geweldige acteerprestaties over de volle breedte van de cast, erg mooi camerawerk en fantastische muziek van Nino Rota. Het is af en toe wel schrikken van de vaak onverwachte geweldadige beelden, maar dat kun je in een film over de maffia verwachten.

Wat maakt het uit dat de film langzaam opbouwt? Dan krijgen we in ieder geval een sublieme en fatsoenlijke karakterontwikkeling voor ons neus.

Na jaren The Godfather opnieuw gekeken.

Pas nu besef ik wat een meesterwerk deze film is. Uniek en bovendien de ultieme mafiafilm, die na generaties en generaties nog steeds van grote klasse blijft.

Met een fantastisch script, een cast van de bovenste plank en een ongelooflijk sfeertje heeft The Godfather alles wat je in een film als deze zoekt. Persoonlijk vind ik dat er er geen andere film is waar letterlijk elke scène zo indrukwekkend is. De één voor klassieke gangster-nostalgie, waar The Godfather bovendien schepper van was voor mij, de ander voor emotionele waarde of de kracht van saamhorigheidsgevoelens in de familie Corleone.

Één van 's werelds beste films en één van mijn persoonlijke favorieten; vijf verdiende sterren.

Na lang wachten deze film dan eindelijk eens bekeken.

Had een heel ander beeld bij deze film, had verwacht dat dit een rauwe maffia film zou zijn. Maar het was eerder veel praten dan veel actie.

De film begint erg boeiend, vooral de openingsscéne is mooi neergezet.

Waar ik mij een beetje aan stoor is dat alles in deze film over familie kwesties draait.

Verder vind ik de film af en toe wat langdradig worden..

Maar verder, een boeiende film waar ik geen spijt van heb hem toch eens te hebben bekeken.

4*, maar niet in mijn top 10.

vanavond weer eens herzien en blijft briljant.

Briljant in de zin van ?

Als iedereen deze film blijft cultiveren zal hij nog decenia goed blijven, onzin.

Ten tijde was het vast wel een goede film maar in de huidige tijdsgeest is het wel erg oudbollig.

Tja, dat heb je met classics, die durft niemand af te kraken

ben het absoluut niet met je eens.

er is in deze tijd nog niet een misdaad film gemaakt die ook maar in de buurt komt

van the godfather.

en jouw laatste zin is echt onzin hoor.

Dat is jouw mening, voor jouw is het onzin voor mij niet.

Films worden samen met andere kunstvormen groter gemaakt nadat de jaren verstrijken, voor mij is deze film daar een goed voorbeeld van.

Mocht deze film nu worden uitgebracht zonder de huidige status die hij heeft weten te verkrijgen was het gewoon een *** sterren film die je rechtstreeks uit de uitverkoop bij FRS kan halen.

jij zegt dat niemand de film durft af te kraken en dat is wel onzin.

deze film word niet groter gemaakt nadat de jaren verstrijken,deze film is groots en

zal altijd groot blijven of je het daar nu mee eens bent of niet.

Ongetwijfeld, van mij mag hij groots blijven hoor

Maar geef toe, we zitten qua "classics" wel erg vaak in een vicieuze cirkel, een film staat hoog qua rating en iedereen met een zogenaamd goede smaak moet hem dan ook goed vinden, beetje moe word ik daarvan

Durf eens een film te beoordelen naar de huidige tijdsgeest, veel leuker hoor.