The Trouble with Harry (1955)

Ik vond het vooral erg flauw. Het verhaal en de dialogen kwamen niet echt uit de verf.

De herfstbeelden, muziek en de oudere Captain waren de enige positieve puntjes.

Alfred Hitchcock is goed op dreef in deze heerlijke zwarte komedie vol excentrieke personages. Aanvankelijk werd deze prent neergesabeld door de kritiek, maar in de loop der jaren groeide de waardering. Dit is ook de debuutfilm van Shirley MacLaine...

Verrukkelijke zwarte komedie met prachtig geschoten plaatjes. De dialogen zijn meesterlijk en vooral in het begin zijn de grappen bijna niet bij te houden, haast vergelijkbaar met Arsenic and Old Lace, of misschien zelfs His Girl Friday. Vooral fijne, subtiele grapjes, waarin je de Britse afkomst van Hitchcock zo duidelijk kunt herkennen.

Nou vind dit ook niet Hitch z'n beste werkje. Op zich zijn er wel mooie plaatjes geschoten maar het verhaaltje en de personages vond ik toch niet bijster interessant. 90 minuten Harry die onder en boven de groene zoden wordt uitgehaald gaat een beetje tegenstaan vooral als iedereen het ook maar zo gezapig over zich heen laat komen en er verder niet koud of warm onder worden.
De humor was ook soms te flauw (die dokter ) Nee, dan vind ik de subtiele humor die de man in zijn niet komische films weet te stoppen vele malen leuker.
Wel grappig om te weten dat er ooit een tijd is geweest dat het woord "tweepersoonsbed" tot gegiechel en rode oortjes leidde

2.5*

Aardige zwarte komedie, met een paar overduidelijke Hitchcock momenten. Een paar geinige visuele momenten, een paar geestige dialogen en de acteurs hebben er ook duidelijk zin in. Jammer genoeg blijft het daar ook wel een beetje bij, de film wordt nergens bijzonder grappig of leuk. Tuurlijk was het toendertijd misschien erg gewaagd en gedurfd, maar dat neemt niet weg dat het nu wel erg braaf en flauw is.

3 sterren.

Naarmate het einde kwam werd de film beter en kon ik de humor er van inzien, al was het lang niet goed. Had hier de Monty Python cast neergezet (of van welke Britse aard dan ook), iets absurder en over the top, dan had ik dit wel gepikt, vanaf minuut 1.

Daarnaast wel mooi geschoten (dat de film al 50 jaar oud is, is niet te zien).

Mooie, sfeervolle, zwarte komedie van Hitchcock. Is een visueel feest voor het oog. Originele en goede film.

Hitchcock in een ander jasje. Daarom slecht? Niet echt maar goed kun je dit ook niet noemen.


De grootste handicap van Hitchcock komt hier meer tevoorschijn dan ooit: Een enorm slechte soundtrack die geen enkele toevoeging geeft aan de film en zelfs irritatie opwekt.

Spanning? Neen
Komedie? Neen, al kwam op sommige momenten wel een glimlach op men gezicht zoals bv. met die kastdeur of dat ze hem weer eens gaan opgraven.
Mysterie? Vond ik ook niet echt.

Film mislukt dus in zijn doelen, nooit echt positief te noemen. Wel positief is zeker de decors. Leuke herfstsfeer hangt in de vol. Zeker een pluspunt als het buiten ook z'n weertje is.

Dat dit van de man van Psycho & North By Northwest komt is toch even schrikken. Hopelijk zijn To Catch A Thief, Vertigo en Rear Window terug van die makelij.

2,5*

Het gedoe en gezeul met het lijk doet een beetje denken aan zo'n John Lanting-revue! Hangt af en toe tegen het flauwe aan...

Maar het geheel is toch nog wel vermakelijk, alhoewel ik wel iets meer suspense had verwacht.

Opvallende film, en helemaal niet a la Hitchcock. Maar toch heb ik echt genoten, het is echt mijn humor. Het is zo'n absurd verhaal en eigenlijk zo onmogelijk, dat het gewoon hilarisch is. Ik vraag me ook echt af hoe ze dit verhaal hebben kunnen bedenken.

Leuke cast, vooral Edmund Gwenn is geweldig, wat een heerlijke man. Was het maar mijn opa, charmante ouwe knar. En ook John Forsythe is erg goed, kende hem alleen een beetje van Dynasty.

Ook een leuke soundtrack

4*

Toch wel een vermakelijke Hitchcock, die echter verre van spannend te noemen is. Het verhaal zit echter wel aardig in elkaar, al had ik al vrij snel door dat de jager Harry niet vermoord had en er meer mensen mee te maken hadden. De film is daarnaast erg sfeervol. Er hangt een prachtige herfstsfeer met al die mooi gekleurde bladeren en ook de acteurs doen het goed. Edmund Gwenn is prima op dreef als charmante oude jager, maar vooral John Forsythe doet het erg goed. Zijn zelfverzekerde overkomen, praten en ja zelfs een beetje zijn uiterlijk deden mij erg aan Humprey Bogart denken. Verder dus geen hoogvlieger, maar een fijne wegkijker en leuke tussendoortje van Hitchcock.

3,0*

Jennifer Rogers: I've never been to a home-made funeral before.
Capt. Wiles: I have... it's my third. All in one day...

Mijn achste film van Hitchcock als ik het goed heb geteld. En wat een grote verrassing was The Trouble with Harry zeg! De notering op MM is nou niet echt hoog en het verhaal sprak me ook niet aan.

Hele grote meevaller dus. Wat heet, een bijna briljante film dus! De film begint al meteen leuk. Edmund Gwenn speelt de zogehete Capt. Albert Wiles, erg grappig personages. Ook John Forsythe deed het erg goed. Kwam zelfverzekerd over, en was een perfect koppel met de debuterende Shirley MacLaine. Ik snapte wel waarom Hitchcock er gecast had.

De setting waren ook erg sterk. Mooi herfstachtig gebied. Een paar erg komische scenes zaten erg ook bij. Vooral dat opgraven van Harry de hele tijd was erg grappig. Niet echt een film van The Master of Suspense zou je zeggen. Aangezien de film niet spannend is, maar Hitchcock heeft me met deze film bewezen dat hij ook erg leuke ''zwarte komedies'' kan maken.

Dikke 4,0*

Ik snap de lage score hier niet. Hitchcock bewijst hier dat hij meer kan dan spannende films maken. Het is zeker geen slapstick en de tranen rollen niet over je wangen, maar het is zeker een zeker amusante, luchtige film. Het be- en opgraven van Harry en dan vooral de houding van de kapitein. De mensen die achteloos langs het lijk lopen. Zo heerlijk luchtig.

4,0*

P.S. Alfred blijkt het toch niet aan te kunnen, een film zonder suspense maken. Tegen het einde aan zit er toch nog een kleine suspensescène in. Met een leuke twist.

Tot nu toe vermaak ik me altijd prima met Hitchcock films, alleen echt top vind ik ze niet.

Dat is ook hier weer het geval, heb een aantal keren genoten van de idiote personages+situaties. Vooral dat kindje Arnie was bijzonder grappig, zorgt voor een aantal hilarsche dialogen.

Echter is het verhaal gewoon te mager en is het richting het einde niet onderhoudend genoeg. Had het einde ietsje beter verwacht.

3*

Mweh, een mislukte klucht van Hitchcock is dit. Het komt (zeker in het begin) niet echt uit de verf. In plaats van een spannend thrillerplot heeft Hitchcok hier een nogal flauw gebeuren van gemaakt met een lijk waarmee heen en weer gesleurd en gegraven wordt. Daaromheen zitten wat matige grappen en evenzo matige personages. Alleen een jonge Shirley MacLaine was wel aardig om te zien.

The Trouble with Hitchcock.

10de Alfred en voor dat jubileum heb ik maar eens wat anders geprobeerd. Dat bleek niet eens zo makkelijk te zijn, Hitchcock heeft toch vooral veel dezelfde films gemaakt. Maar uiteindelijk toch uitgekomen bij deze Harry, een wat luchtigere poging van de man.

En inderdaad, weg is de suspense, de gladde personages en de serieux. Aan het plot sleutelt Hitchcock amper. Met een beetje goede wil had dit gewoon weer één van de zovele Hitchcock films kunnen zijn, gelukkig probeert hij eens wat anders.

Een donkere comedy dan maar, uitgedost met een selectie aan personages die betrekkelijk rustig blijven onder de situatie. Dat levert een paar grappige momenten op, maar niet alles is even geslaagd. Wandelende clichés zoals de dokter halen het niveau omlaag. Verder is de scherpte ook niet meer wat het geweest is. Dark comedies gaat tegenwoordig wel iets verder en zijn wat snediger.

In ieder geval wél de beste Hitchcock die ik gezien heb. Ik heb niks met z'n suspense en z'n personages, deze film kijkt dan ook heel wat vlotter weg. Blijft alleen wel zo dat het allemaal veel te braaf is en het ook nooit echt wil boeien. De luchtigheid zorgt dat het aardig blijft, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

1.5*

Tja, misschien is het gewoon een kwestie van verwachtingen : jaren geleden zag ik deze ooit en vond hem toen tegenvallen, nu toch maar weer eens geprobeerd en aangenaam verrast, want hij begon leuk en werd alleen maar beter. De sfeer blijft continu tegelijkertijd intiem en absurd, de vertolkingen zijn goed tot uitstekend (van met name Forsythe en MacLaine) en de opnames oogverblindend. O ja, en dan de muziek, echt groots, die Bernard Herrmann is toch wel een geweldenaar, op sommige momenten hoor je ook al aanzetjes van de geweldige filmscores die hij voor Vertigo, North by Northwest en Psycho zou schrijven, en hoewel die films nog (ver) in de toekomst liggen gaf déze muziek me nu al rillingen van plezier (en héél veel zin om die latere meesterwerken weer eens te gaan zien). Een soort voorpret, zeg maar.

        Overigens was ik naast voornoemde lage verwachtingen sowieso al ontvankelijk voor deze film, want Hitchcock is één van die handvol regisseurs van wie ik zó veel films zó vaak heb gezien dat ik na vrijwel elke minuut van willekeurig welke van zijn films al helemaal "in zijn wereld zit". (Bij mijn 25 favoriete films aller tijden zitten vier Hitchcocks, en op mijn boekenplank staan diverse boeken over hem, waaronder de definitieve biografie The dark side of genius van Donald Spoto. Hoezo vooringenomen of bevooroordeeld?) Zoals een vriend van mij zegt: "Elke Hitchcock heeft altijd wel iets."

Met deze persiflage op moordmysteries tapt Hitchcock uit een heel ander vaatje dan je van hem gewend bent. In een Douglas Sirk-achtig decor laat ‘Hitch’ met deze klucht zien dat hij tot meer in staat is dan het maken van thrillers. Het zou welkom zijn als gevierde hedendaagse filmmakers als Tarantino, Fincher e.a. ook een poging zouden wagen om eens met iets anders te komen dan meer van hetzelfde.

Een kolderieke film met een opmerkelijk debuut van Shirley MacLaine en een leuke rol van Edmund Gwenn: “Couldn’t have had more people here, if I had sold tickets.”

Na herziening nog amusanter dan de eerste keer.

We kennen allemaal wel de films waar er gezeuld wordt met een dode. Denk aan Weekend at Bernie's (1989) of recentelijk Swiss Army Man (2016)

Hitchcock maakte ook zo'n film. De film zal niet tot (zijn) de beste behoren maar is zeker het kijken waard. Vooral visueel is het een prachtige film. Alles is in mooie herfstkleuren gefilmd. Shirley MacLaine in de film haar eerste rol voor het grote doek en doet dit zeer overtuigend. Niet alle grappen in de film zijn even geslaagd maar er waren zeker een paar hele leuke. Naar mijn mening gaat het ook net iets te veel door. Ondanks dat de dialogen wat klungelig overkwamen en de cast te houterig speelt. Laat Hitchcock toch zien dat hij ook met andere genres wel iets leuks kan maken. Zijn thrillers zijn overtroffen maar het mag er wezen de Herrie om Harry.

The Trouble with Harry was een experiment van Hitchcock om te zien hoe het publiek zou reageren op een film zonder bekende acteurs. Hitchcock's geliefde vlucht voor de arm der wet-thema en de suspense zit er zeker in, maar daar is veel dan ook mee gezegd.

De locaties in Vermont zijn prachtig in beeld gebracht. De mooie herfstkleuren komen helemaal tot hun recht in technicolor. Echt Hitchcockiaans camerawerk is hier echter helemaal niet te vinden.

De acteurs praten veel in zich zelf, houden monologen en hebben - tamelijk bizarre - dialogen. Niemand is echt geschokt dat er een lijk licht en ze maken er een olijk gebeuren van. Toegegeven de film was bij vlagen charmant en op zich wel vermakelijk, maar het is goed dat Hitchcock zich verder niet meer aan het komedie genre heeft gewaagd.

Een nogal atypische Hitchcock-film, deze gemoedelijke zwarte komedie over een lijk dat maar blijft opduiken. De prima cast weet gelukkig wel raad met het maffe maar vreemd genoeg luchtige materiaal en de dialogen zijn sporadisch behoorlijk droogkomisch. Uiteindelijk heeft alles weinig om het lijf en is de plot te flauw om de volle lengte te blijven boeien, maar zoals alle Hitchcock-films heeft ook dit werkje zeker zijn kwaliteiten.

Fraaie, kleurrijke beelden van herfstig Vermont (maar ook deels van sets in Californië). Eigenaardig, simpel verhaaltje. Vele grappig bedoelde, vernuftige dialogen, tof acteerwerk van Forsythe en Gwenn, maar... niet ''mijn'' type 'zwarte komedie'... kan inzien dat het voor mensen lachwekkend werkt, maar voor mij helaas niet. Bij de term zwarte komedie moet het voor mij toch echt meer in de richting gaan van dit soort films.

De score van Bernard Herrmann helpt de film in ieder geval nog wat, maar kan hem uiteindelijk niet redden om een geslaagde prent af te leveren. Dit was blijkbaar de eerste van vele fenomenale samenwerkingen tussen Herrmann en Hitchcock, dat dan weer wel.

Geen doordeweekse Hitchcock dit waarbij de komische ondertoon het haalt van de suspense of thrillergehalte. Ik moest er eventjes inkomen, maar naarmate de film vorderde werd hij beter en komischer. Intussen en eigenlijk de gehele film door kon je genieten van het prachtige kleurenpallet die de herfst te bieden heeft. Heerlijk hoe ongedwongen de bewoners omgaan met een lijk alsof het iets banaals of alledaags is. Leuke twist op het einde ook.

De film is bij momenten repititief, maar stoort niet. Integendeel, het is net de kracht voor de humor in de film. Heel serieus moet je het allemaal niet nemen, maar de film mag zeker niet onderschat worden als plot. Goede acteerprestaties en dialogen houden toch een bepaald niveau aan. Leuk om eens gezien te hebben, maar er zijn andere referenties om Hitchcock te typeren.

Ondermaatse Hitchcock. Hij gooit hier de vertrouwde structuur van de whodunnit door elkaar en maakt er een zwarte komedie van. Niet iedereen is geschokt of ongelukkig door Harry's dood en dit zorgt voor absurditeit bij de kijker. Waar de conventies voorschrijven dat een dood dramatische en woedende reacties uitlokken, zijn de mensen redelijk happy dat Harry het loodje heeft gelegd. Ten eerste zijn vrouw, Jennifer, tegen wie Harry geweld heeft gebruikt, of oude tante Gravely, die een tik gaf aan Harry met de hak van haar schoen nadat de sloeber "indelicate" was met haar?

Dit wordt Hitchcock's vergeten meesterwerk genoemd, maar ik denk dat moest iemand anders dit hebben geregisseerd, niemand veel over deze film zou praten. Het is een aanslepende, trage film zonder suspense en met zwakke humor die absoluut geen grote indruk maakte bij mij. De oude Edmund Gwenn als de olijke kapitein Wiles vond ik het best bezig.

Mooie lentekleuren en een pittoresk dorpje. Sommige taferelen spelen zich wel duidelijk in een studio af. De dialogen zijn vaak nogal geforceerd en de acteurs lijken een toneelopvoering te geven. Heel grappig wordt het allemaal niet, eerder een luchtige klucht waarbij mensen over een lijk heenstappen alsof het om een dode tak in het bos gaat. Toen ik deze film jaren geleden voor het eerst zag kon ik er wel om lachen, nu vind ik het eerder oudbollig en een beetje flauw. Hitchcock wou een zwarte komedie maken, maar er zijn betere zwarte komedies gemaakt. Iemand noemde al Arsenic and Old Lace (1944) met Cary Grant, ook zo'n toneelachtig stuk dat zich bijna uitsluitend op een plaats afspeelt. Die film vond ik toch beter en vooral grappiger. John Forsythe als vlotte jongen en Edmund Gwenn als de stuntelige oude jager spelen hun rol wel goed, en Shirley MacLaine in haar eerste rolletje ziet er leuk uit maar schittert zeker niet. Er valt nu en dan eens te glimlachen om de gekke toestanden, maar vooral om de onschuld die deze film uitstraalt. Er zitten overigens wel enkele leuke stukjes in de film, zoals Forsythe die het pakje sigaretten dat hij wil aankopen in tweeën knipt en zegt "Morgen koop ik de andere helft", in plaats van de helft van de sigaretten uit het pakje te halen, en dialogen zoals "How old do you think I am?" "50... How old do you think you are?".

Gehannes met Harrie.

Hele rare Hitchcock. Toch een aparte comedy over het raadsel wie Harry heeft vermoord en veel gehannes eromheen.

Ik zag de film in Blue Ray wat het nog aparter maakt. Zo'n oude film die er zo gepolijst en kleurrijk uitziet. De beelden bevatten veel geweldige vergezichten. De film begint wat saai en kabbelt erg langzaam voort met hier en daar een rare grap, soms meer grappig op een meta niveau, grappig omdat het zo'n rare grap is. Later wordt het allemaal iets interessanter.

Heb toch wel weer genoten van de Maestro die bij mij na zijn 15e film nog steeds gevrijwaard blijft van een onvoldoende. 3*.

Hitch! Weer 's aan de beurt. Droog dit. Geestig om te zien niemand een flikker geeft om een lijk die zomaar in de heuvels ligt. Niet koud of warm worden de personages er van. Net of ze de hele film door aan het bespreken zijn hoe ze een lekkage kunnen verhelpen. Nou ja, Harry is dood in ieder geval.

Wat direct in het oog springt zijn de overweldigende herfstkleuren. De film ziet er op blu-ray echt fantastisch uit. Prachtige reclame voor de staat Vermont, waar Hitchcock op een paar locaties filmde. De ontwikkelingen tussen de vallende herfstblaadjes variëren van geinig tot totaal idioot en de ietwat ''donkere'' ondertoon die we van Hitchcock z'n humor kennen is lekker aanwezig. Gemoedelijk filmpje even voor op de middag.

Prachtig decor, goeie muziek en acteurs, vooral Edmund Gwenn. Verhaal vond ik wat tegenvallen, nooit wordt het spannend en dat wil je eigenlijk wel.

Hitchcock noemde deze film de meest Britse film die hij in de Verenigde Staten draaide. Vol ironische en zwarte humor vertelt de film hoe de inactieve Harry die als lijk niet veel te doen heeft, ervoor zorgt dat vier fatsoenlijke burgers hun dag in een chaotische warboel zien veranderen.

Geen typische Hitchcock. De film is een komedie, die amper de gebruikelijke thriller effecten gebruikt. Je zou de film als een soort schelmenfilm kunnen kenschetsen. Een film over vier schelmen die op een kwajongensachtige manier dingen doen die eigenlijk niet kunnen en op charmante wijze proberen het gezag te slim af te zijn.

Geen van de personages kan het iets schelen dat Harry dood is. Van enige piëteit met de dode is geen enkele sprake. Er wordt met het lijk nogal respectloos omgegaan. Dat klinkt macaber maar is in het licht van de vette ironische en absurde laag die over de film hangt, juist erg grappig. Zelfs het herhaaldelijk begraven en weer opgraven van het lijk dat zonder enige vorm van rouw of treurigheid geschiedt, is hilarisch.

De vraag wie Harry heeft vermoord is niet belangrijk en dient vooral als middel om het verhaal op gang te brengen. De film draait om de acties van de personages en om de bizarre gevolgen van die acties. Die vertelstructuur zie je in andere films van Hitchcock trouwens vaker. Het verschil met die films is dat Hitchcock de identiteit van de moordenaar altijd in een vroeg stadium weggeeft. Dat gebeurt hier pas laat.

Een beetje opmerkelijk is die afwijking wel. Vreemd genoeg gebeurt met dit gegeven vrijwel niets. De dader is een raadsel dat nauwelijks ter sprake komt. De personages zijn er niet echt mee bezig. Gelukkig voor de kijker, wordt de oplossing van het raadsel uiteindelijk wel gegeven. Prettig om dit puntje af te kunnen vinken, maar ik moet eerlijk zeggen dat de wie-vraag mij ook niet heel erg interesseerde.

The Trouble with Harry is een ongewone Hitchcock film. Onder het genot van veel gevatte dialogen en oneliners, heerlijk understatement en met de plaatsing van verrassende verhaalwendingen is warrig gedoe rondom een lijk boeiend, amusant en erg grappig.

Een wat absurde film die pas halverwege echt op gang komt. De tot dan toe onbekende cast is zeer verfrissend. De beeldkwaliteit van de restauratie is uitmuntend.

Een buitenbeentje van Hitchcock en toch met zijn gekende spanning en whodonit. Een film met de nodige zwarte humor en mooie warme kleuren. De setting is een klein dorpje met kleurrijke figuren en dat alleen al zorgt meteen voor sfeerzetting. Het lijkt wel weg van deze wereld, recht in de fantasie van Hitchcock. De film staat ook vooral met de aankleding en het best wel leuke verhaal. De acteurs doen het op zich wel goed, maar minder legendarisch dan in andere Hitchcock films. Wel leuk om Shirley MacLaine te zien in haar debuutrol. Geen slechte begin van een carrière.

Deze film was inderdaad "The unexpected from Hitchcock"

Ik ben echt verbaasd over Hitchcock's aanpak voor deze film. Je zou een spannende film verwachten van de master of suspense, krijg je een comedy. Een erg leuke ook nog. Hitchcock's stijl is duidelijk aanwezig. Hij stopt hier veel van zijn morbide humor in. Het voelt echt als een liefdesproject waarin Hitch zijn ei ook echt in kwijt kan en en het publiek iets heel anders geeft dan ze zouden verwachten.

Fijne herziening. Van Hitchcocks Amerikaanse films is dit misschien wel de meest Britse met dank aan de tongue in cheek humor en het stevige flegmasausje. Het is een film van de jaren ’50 en het kleurt qua humor dan wel binnen de lijntjes maar voor de goede verstaander zit er dikwijls een laagje innuendo onder een aantal dialogen (tussen de seksen). Toch wel een unieke film. Uniek binnen het oeuvre van Hitchcock maar zeker ook uniek als black comedy. Het is bij wijze van spreken een deurenklucht die zich verplaatst over het hele rustieke dorpje. De rustieke sfeer wordt prachtig ondersteund door de muziekscore van Bernard Herrmann. Hiermee bewijst hij ook nog eens wat een alleskunner hij was. De score mag van mij met een halfje omhoog.

hitchcock challenge # 23