The Panic in Needle Park (1971)

Vond 'm best mooi, meer een "sfeerbeeld" dan echt een boeiend verhaal, maar goede rollen van Pacino en Winn

Interessant als erg vroege Pacino (zijn tweede film, eerste hoofdrol). Ook hierin bewijst hij zijn talent door Kitty Winn nogal te overklassen in acteren. Verder is deze film een aardige, wat voorspelbare sfeerschets van het junkieleven in New York. Prettig jaren '70 gevoel.

3.0*

In the dark corner of the city, they found light

Volgens de overleving is deze film er verantwoordelijk voor dat Francis Ford Coppola uit verschillende andere kandidaten Al Pacino koos. Tjah, dan wek je wel serieus hoge verwachtingen bij mij eerlijk gezegd maar spijtig genoeg worden deze langst geen kanten waargemaakt.

Het probleem zit grotendeels in het verhaal. Of beter, het mankement aan verhaal. Je wordt zomaar in de film gesmeten zonder introductie van personages en dan beginnen de onlogische situaties. Zo zijn er echt verschillende momenten waar ik echt heb getwijfeld om de film uit te zetten doordat het gewoon te stompzinnig voor woorden werd. Ook was het blijkbaar de bedoeling om er nog een extreem zielig moment in te steken wanneer Bobby en Helen niet door hebben dat hun puppy verdrinkt want voor de rest zijn het gewoon elke keer beelden van verschillende mensen die spuiten en wat rond hangen op een bankje (en ondertussen nog een narcotica agent uitlachen). Je wordt er in ieder geval niet vrolijker van.

Gelukkig is er nog wel een lichtpunt in deze drugsduisternis, Pacino. Hier laat hij toch al wel overduidelijk zien wat voor een klasse acteur hij later zou worden. Pas zijn eerste hoofdrol maar ik kan goed begrijpen waarom Coppola dit gebruikte. Kitty Winn wordt dan ook compleet overtroffen door Pacino. Ook de rest van de acteurs zijn op vele punten teleurstellend met de narcotica agent (Alan Vint) als dieptepunt.

Over heel de lijn een teleurstelling die alleen maar, een beetje, wordt goedgemaakt door Pacino.

1.5*

Een film van z'n tijd blijkbaar. De tijd dat je nog kon boeien en/of shockeren met een drugsspuit is (helaas) al even voorbij. De film wil een sfeerzetting neerzetten. Deels lukt het daar wel in. De personages zijn echt producten van de maatschappij, enkel met de gedachte aan 'hoe kom ik aan voldoende geld voor m'n volgende shot'. Levend van week tot week, van dag tot dag. Maar een film van 110 minuten staren naar mensen die stoned zijn, is niet echt boeiend. De film zweeft tussen sfeerzetting en een verhaal. In tegenstelling tot Requiem for a dream, wordt je hier niet echt meegezogen in die sfeer en een verhaal is er ook niet echt. Het einde is bovendien een echte anti-climax, die de boel gewoon doodslaat.

Het acteerwerk is nogal wisselend. Meer dan stoned kijken, moeten de meeste acteurs dan ook niet doen. Enkel de rol van Pacino en Winn lenen zich er toe. Vooral Pacino maakt van de rol nog wel iets.

Geen slechte film, maar niet altijd boeiend en dus ook geen blijver. Hier mis je niets mee, tenzij je zoals sommigen hier (en ik ook) de film wil zien omdat Pacino er in meespeelt.

Zeer matig.

Het verhaaltje heeft bijna 2 uur nodig om te vertellen wat Mr Mackey in één zinnetje samenvat: 'Drugs are bad, m'kay?'

Boeiend is het allemaal niet, de rauwe taferelen (ja, ik heb het niet voor naalden) ten spijt.

Het is dan ook enkel en alleen te danken aan Al Pacino dat dit uit te zien is. Hij overklast alle andere acteurs moeiteloos en lijkt in zijn eerste hoofdrol alle kneepjes van het vak al te kennen.

De rest van de cast loopt er dan ook maar wat bij, al doet Kitty Winn het nu ook weer niet zó slecht.

The Panic In Needle Park is hopeloos gedateerd. De belichting etc klopt niet echt. Het is allemaal (te) donker - al begrijp ik uiteraard wel dat het een "donkere" film is.

Nog net te doen voor de Pacinofans onder ons, best te mijden voor de anderen.

2

The Panic in Needle Park heeft drie dingen gemeen met The Exorcist: Kitty Winn zit erin, het woord cunt komt erin voor en ze tonen allebei hoe een sympathiek iemand in de greep kan komen van het kwaad.

Needle Park was in die tijd de bijnaam van Sherman Square in Manhattan omdat er drugs verkocht werden. Soms was het moeilijk voor verslaafden om aan drugs te komen (te "scoren"), waardoor er paniek uitbrak en ze lijm en alle mogelijke ersatzmiddelen begonnen te spuiten. Het verhaal toont de evolutie van twee personages in een sociaal milieu, van twee heroïneverslaafden ca. 1970 in New York.

De acteerstijl is die van method acting. De acteurs graven in zichzelf om de juiste mengeling van goede en slechte eigenschappen te vinden en er komt behoorlijk wat improvisatie bij te pas. Al Pacino in zijn eerste hoofdrol heeft een stoer loopje en kauwt zonder iets in zijn mond te hebben (of is het kauwgom?). Zijn Bobby heeft een charmant kantje, maar kan ook vreselijk intimiderend zijn, zoals wanneer hij die jonge, bebrilde klant van Helen besteelt. Kitty Winn doet niet voor hem onder. Haar personage is sympathiek, maar valt op foute mannen. Hierdoor komt ze in een negatieve spiraal terecht: een illegale abortus, drugs, stelen, prostitutie, vervreemding van haar familie. Aan haar goede voornemens houdt ze zich niet. Waarom kiest ze niet voor die sympathieke narcoticarechercheur? Bobby waarschuwt haar trouwens dat ze hem beter kan dumpen: "I'm a germ".

Het taalgebruik is grof voor die tijd. I'd rather ball than hook betekent: liever prostitutie dan diefstal. Bread is slang voor geld (komt van breadwinner), wat je nodig hebt om te scoren.

De Hayescode is pas in 1968 afgeschaft, waardoor dit soort werk mogelijk werd, niet eens onafhankelijk maar voor 20th Century Fox. Toch was Panic verboden in het Verenigd Koninkrijk. Tegenwoordig heb je nog grovere voorstellingen van het drugmilieu, maar zonder deze sterke dramatische opbouw.

Het ontbreken van muziek draagt bij aan het realiteitsgehalte. Het is geen voorlichting, maar wie overweegt om met harddrugs te beginnen, zou hier eerst eens naar moeten kijken en zich afvragen of dit is wat hij met zijn leven wil doen.

Uitstekende film waarin twee junkies elkaar leren kennen in een park waar veel gebruikt wordt. Een liefdesdrama dat wordt overschaduwd door het drugsgebruik van beiden. Rauw, soms schrijnend en realistisch in beeld gebracht zonder enige opsmuk (het geheel ontbreken van muziek bijvoorbeeld). Twee sterke rollen van zowel Al Pacino als Kitty Winn.

Film is vooral interessant vanwege Pacino’s eerste hoofdrol. Een soort voorspel op zijn beste rol in Scarface. Ook hier een soort loser, drugsdealer gebruiker. Daar houden de vergelijkingen overigens wel op. Waar Scarface pure 80’s camp is, is dit een typisch product van de jaren 70. Maar goed Pacino dus. Hij spat al hier van het scherm af. Vind het interessant om de vraag te stellen of dat vanwege zijn latere status is, of dat het gewoon echt puur talent is.

Verder heeft het verhaal weinig om het lijf. Het is vooral een portret, een tijdsbeeld en een relatiefilm. Het heeft wel z’n charme, maar echt spannend of boeiend wordt het zelden. Zonder Pacino was dit ongetwijfeld in de vergetelheid geraakt. Wat verder opviel was dat er geen of nauwelijks gebruik gemaakt werd van muziek. Vaak toch iets waarmee je makkelijk een sfeer of emotie kunt versterken.

Zag m op blu ray en dat zag er prima uit.

Krappe 3,5

Al Pacino is hier geweldig, in pas zijn tweede film en zijn eerste hoofdrol, als charismatische kruimeldief die met zijn vriendin steeds dieper wegzakt in drugsverslaving. Het deprimerende milieu waarin de film zich afspeelt is knap in beeld gebracht en de haast documentaire-aanpak wordt kracht bijgezet door het ontbreken van een score. Naar het einde toe verliest de film helaas wat aan kracht, maar tot die tijd is dit een toepasselijk rauwe, intense kijkervaring.