Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (1982)

Bitterzoet klein filmpje waar Altman vakkundig de bedrieglijkheid van nostalgie blootlegt: herinneringen zijn vaak mooier dan de realiteit. De personages zijn eerder vlak en ook verhaaltechnische wendingen liggen voor de hand, maar de film blijft boeiend door een sterk gestructureerd verloop: de scènes zijn perfect qua duur en sluiten naadloos op elkaar aan. Het gebruik van spiegels als overgang naar een flashback, is zelfs een unieke, symbolische vondst. Ik snap dan ook niet waarom er hierboven over de montage geklaagd wordt, was naar mijn inzien niets mis mee. Daarnaast is het miraculeus hoe Altman zelfs in zijn 'mindere' films de locatie tot leven kan laten komen. Weinig regisseurs die zo perfectionistisch zijn op vlak van ruimte en staging, zonder dat het kunstmatig of te bestudeerd overkomt. Ik vraag me tenslotte af hoeveel kijkers de subtiele melancholie van het einde hebben begrepen.

Uitstekende film over een James Dean-fanclub die na 20 jaar een reünie organiseren. Een mooi verhaal dat zich langzaam ontvouwt met lange, onthullende monologen. De film speelt zich op één locatie af, maar wordt nergens eentonig of langdradig. Dit is grotendeels te danken aan de prachtige montage tussen de twee verschillende tijden waarin het verhaal zich afspeelt (met behulp van spiegels/ramen). Prima acteerwerk van de gehele cast.

Wederom een ijzersterke film van Altman. Gefilmd op een locatie, maar het voelt nergens zo aan. De fantastische actrices nemen ons mee in hun verhalen en fantasieën over het heden en verleden. Knap gefilmd met slimme effecten. Oorspronkelijk een toneelstuk, maar in Altmans handen wordt het pure cinema.

4,5