The Pianist (2002)

The Pianist

Schandelijk dat ik deze klassieker nog nooit in zijn geheel gezien had. Ooit kwam hij eens op tv langs, maar door de continue interruptie van reclames (schandalig veel tegenwoordig) had ik hem afgezet. Zonde is dat als ik nu terug blik. Nu heb ik hem niet via de commerciële zenders gekeken en ik kan alleen concluderen dat de The Pianist werkelijk een goede film is.

Het verhaal is natuurlijk zowel schokkend als imponerend. Je volgt een Joodse familie in Warschau, de stad die het zwaarst beschadigd raakte tijdens de oorlog, waarvan met name één probeert te overleven in het getto. Ik kan niet anders zeggen dan dat het verhaal aangrijpend, actueel en ontroerend is. Het leven van Szpilman is uiterst boeiend. Toch sluipen er een paar momenten in de film in waarop het ietwat saai aanvoelt. De speeltijd wordt een beetje uitgerekt. Mede door het lage tempo vraagt dat wat van de kijker. Helaas een minpuntje op een verder vlekkeloos verhaal. Ik wil nog even één scène specifiek noemen: de scène waarin de bejaarde man tegenover het nieuwe appartement van de Szpilmans naar beneden wordt gegooid grijpt je echt bij je strot. Adembenemend.

Adrien Brody is natuurlijk de grote ster van dit verhaal. Hij weet uiterst goed te presteren in dit epische drama. Hij zet de vervolgingen van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog midden in je woonkamer. Zijn overlevingsdrang weet hij het merendeel van de tijd goed op je over te brengen - op een enkel klein slippertje na dan, helaas. Verder blijft hij gemiddeld over de gehele linie super presteren.
Eigenlijk vervullen alle andere acteurs en actrices bijrollen. Ook zij doen het zeker niet slecht. Sommige zijn een toevoeging, andere niet. Fox was in mijn ogen behoorlijk overbodig, niet van toevoegende waarde voor de film.

Visueel is de film ook dik op orde. The Pianist laat duidelijk de destructie zien die de Tweede Wereldoorlog overal in Europa heeft achtergelaten. Wat eens een prachtige, bloeiende stad is wordt tot puin gereduceerd (denk aan de talloze voorbeelden: Rotterdam, Leningrad, Dresden etc...). Het getto aan het einde van de film wist zeker indruk te maken. Één oorlog, 6 jaren lang laat in een opslag de uitkomst zien. Een oorlog die geen winnaars kent, alleen verliezers.

The Pianist is een aangrijpende film met een goed tempo, dat 95% van de tijd op zijn plek is, maar soms net te traag aanvoelt. Fantastische prestatie van Brody.

4*

Ik hou er niet van om films over de Holocaust te zien. Ik heb geen moeite met sadisme in films, maar zodra het over de Tweede Wereldoorlog gaat, wordt het te echt voor me. En ook al is film nooit de realiteit, is het eerder de vraag of het niet in werkelijkheid nog erger was dan een film laat zien. Ik denk dat het voor mij dan goed is om mezelf te dwingen om eens in de zoveel tijd een film over het onderwerp te zien.

The Pianist heb ik al meerdere malen gezien, maar ook deze keer maakte hij veel indruk. Filmisch niet heel bijzonder, afgezien van het fluitende geluid nadat de tank geschoten heeft, maar toch een aantal scènes die op mijn netvlies gebrand staan, vooral vanwege de inhoud: Het uit het raam kieperen van de man in de rolstoel, het doodschieten van een rij mannen die op de grond geknield liggen, waarbij de kogels bij de laatste man op zijn, en er rustig herladen wordt, en het absolute hoogtepunt: de scène waar de hoofdpersoon voor de Duitse officier speelt, waarbij je het gevoel krijgt dat hij voor z'n leven speelt.

Voor een film met deze titel is de muziek spaarzaam aanwezig, maar de muziek die klinkt is klassiek en dat bevalt me altijd erg goed, ook al is het soms enigszins clichématig zoals de Prelude uit Bachs eerste cellosuite, of Beethovens Mondscheinsonate. En natuurlijk veel Chopin, wat ergens enigszins wrang dat deze componist ook niet geheel vrij van antisemitisme was, al ging hij daar zeer zeker niet zover in als Wagner. Het stuk tijdens de sleutelscène, de Ballade nr. 1 in g klein, is in ieder geval op zichzelf staand al een bijzonder geladen stuk, een betere keuze had men nauwelijks kunnen maken.

De punten van kritiek liggen uiteindelijk vooral in dat de gebeurtenissen weliswaar schokkend zijn, maar dat de hoofdpersoon emotioneel wat op afstand blijft. Ook voelt het enigszins episodisch aan. Inhoudelijk in ieder geval een indrukwekkend document van de oorlog en de Jodenvervolging. 3,5*.

Op 4 mei een film als The Pianist opzetten vond ik wel gepast. Het werd sowieso tijd om de film na al die jaren eens opnieuw te bekijken. Destijds gezien, weggeblazen en 5* uitgedeeld.

Nu al die jaren later maakt de film nog steeds veel indruk, met geweldig acteerwerk, prachtige muziek en een plot dat ontzettend pijnlijk om te zien is. Wat deze film erg goed doet is het tonen hoe genadeloos de Duitsers met hun vijanden omgingen. Een gehandicapte man die uit een flat naar beneden wordt gegooid, mensen die worden geëxecuteerd om niets. Het blijft toch krankzinnig om te zien, wetende dat zulke dingen echt gebeurden in die tijd. De Holocaustellende wordt in The Pianist zo enorm treffend weergegeven, dat de film alleen daardoor al door iedereen zou moeten worden gezien.

Toch is de film niet perfect. Zoals een review boven me wordt geschreven is de film vrij episodisch gemaakt en voelt het niet altijd als 1 geheel. Tevens miste de hoofdrolspeler af en toe emoties die op zulke momenten wel logisch zouden zijn. Pas richting het einde kwam dat meer los. Het verhaal van Szpilman voelt soms wat aan als een manier om de Holocaust in diverse fases te tonen en wat minder om het Szpilman verhaal te laten zien. Al zit uiteindelijk zijn verhaal ook erg pakkend in elkaar. Het slot met de Duitse officier is steengoed, net als het enorm pijnlijke begin als hij en zijn familie merkt hoe erg hun leven wordt verpest door de Nazi's. De film is voor mij geen 5* meer waard, maar is nog altijd 1 van de betere WO II films.

4* (was 5*)

Een van de beste films ooit over de Holocaust. De hoofdrol is op het lijf geschreven van de altijd mistroostig kijkende Brody. Jammer was hijzelf een eendagsvlieg en heeft nooit meer het peil benaderd van deze film. 5 sterren. In die tijd was het nog echt om het verhaal te doen, nu verzuipen de films in de special effects

Bijzonder goed gemaakte oorlogsfilm met Adrien Brody in een glansrol waarvoor hij terecht een Oscar ontving. Deze film berust op waargebeurde feiten en schuwt de rauwheid van de oorlog niet.

The Pianist, wat een zeer sterke oorlogsfilm met een zeer geloofwaardige Adrien Brody. De film zit vol met tragische momenten. Duitse soldaten die Joden vernederen door ze voor hen te laten dansen. Een kind dat in Brody zijn armen sterft. Een man die om wat eten vecht met een vrouw en het vervolgens opeet terwijl het op de grond ligt. Een oude man in een rolstoel die uit het raam wordt gegooid omdat hij niet rechtstaat voor de Duitsers. Een rij mannen die uit de groep worden gehaald, plat op de buik moeten gaan liggen en vervolgens 1 voor 1 worden neergeschoten. Szpilman (Brody) die van zijn familie gescheiden wordt. Szpilman die op de piano speelt zonder hem aan te raken uit angst om ontdekt te worden. Echter blijken niet alle Duitsers wreed te zijn, een zekere Hosenfeld brengt hem eten en geeft hem zijn Duitse mantel. Zo zie je maar dat er ondanks een oorlog toch nog menselijkheid kan bestaan.

De pianomuziek op zich vond ik nu niet zo geweldig, niet dat ik er veel van ken, maar heb al mooiere pianostukken gehoord. The Pianist is een film die op een uitstekende manier de harde realiteit van 5 jaar oorlogsvoering op een getalenteerde Jood weergeeft en daarom alleen al verdient deze verfilming van een waargebeurd verhaal een 5*.

The Pianist

Sterke oorlogsfilm van Roman Polanski. The Pianist laat op gedetailleerde en indrukwekkende wijze zien hoe een Pools-Joodse man en zijn familie te maken krijgen met de Duitse inval van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eerste gedeelte laat zien hoe de familie Szpilman en de andere Joden worden verplicht te verhuizen, en hoe ze uiteindelijk in de treinen komen die ze naar de concentratiekampen brengen.

Szpilman blijft dit lot bespaard en komt er uiteindelijk alleen voor te staan (met wat hulp van verzetsstrijders). De film is bijzonder sfeervol en vooral op het laatst zitten er een paar schitterend geschoten scènes in van het kapotgeschoten Warschau. De film valt op een gegeven moment wel wat in herhaling en dat Szpilman steeds in zijn eentje opgesloten wordt, levert niet altijd een even boeiende kijkervaring op. Maar dat laatste stuk is wel grandioos en de laatste scènes bezorgde me echt kippenvel. Brody is sterk en vooral zijn fysieke verval is indrukwekkend om te zien. Vakwerk van Polanski.

Tijd voor een herziening. Niet de eerste oorlogsfilm en ook niet de meest gelauwerde. De concurrentie is groot in een thema dat terecht meerdere verfilmingen kent. Het begin van de film is wel boeiend. Voor één keer vanuit het standpunt van de joden zelf. Die de gruwel niet zien aankomen, omdat ze gewoon geen idee hadden hoe ver de Duitsers zouden gaan. Hoe erg de situatie toen ook was, wil ik de film niet enkel eren vanwege de feiten, maar ook als film. En ook al komt dat vrijwel veel in beeld, kan Polanski niet helemaal de impact weergeven, omdat hij net te veel focust op Wladyslaw Szpilman.

De latere gebeurtenissen rond Szpliman, kabbelen nogal voort. Dat ligt vooral aan het script, dat te veel mikt op gebeurtenissen en geen tijd neemt om sfeer te scheppen. Eerder lof dus voor Brody en minder voor Polanski. Al is het uiteindelijk wel een goed onderhouden oorlogsfilm geworden.

Ontzaglijk indrukwekkende film!

Erg realistisch, en na het zien van zoveel gruwel de hoop dat zoiets nooit meer gebeuren kan.

En het besef hoe goed we het hebben...

The pianist van Roman Polanski is ook zo’n film die ik lang geleden al enkele malen zag. Steeds weer opnieuw raakt hij me en blijft hij zijn impact en kwaliteit behouden. Ik zag intussen al heel wat Holocaust films en deze behoort ongetwijfeld tot de beste in zijn genre. De overeenkomsten en het linken aan Schindler's list van Spielberg liggen voor de hand (evenals het lijden van de joodse bewoners uit Warschau). Schindler's list is voor mij persoonlijk nog net dat tikketje beter al was het maar omwille van de onverbeterlijke gek Amon Goeth (Ralph Fiennes). The pianist kent geen uitgesproken sadist en belicht de kwaadheid en gruwel in zijn algemeenheid.

Polanksi vertelt het verhaal van de bekende Poolse virtuoos Wladislav Szpilman en als jood leidt hij, zijn familie en talloze anderen sinds de Duitse inval in september 1939 steeds meer en meer een ondraaglijk bestaan in de Poolse hoofdstad. De dagdagelijkse voorbeelden zijn algemeen wel bekend zoals het toegangsverbod in bepaalde cafés, het plaatsnemen op publieke banken, het dragen van de Davidsster en ga zo maar door. De willekeur en de gruwel van de Duitsers kent soms geen grenzen: vooral de scène waarbij de gehandicapte man uit het raam wordt gegooid, blijft één van de meest beklijvende scènes die ik ooit zag over Nazi-Duitsland op het witte doek.

Ook de verwijdering in het (beroemde) getto van Warschau was hevig en staat bol van de onmenselijkheden, vernederingen en wil om te overleven (ten koste van een ander). Denk maar bvb aan het eten dat op de grond viel en gulzig wordt opgelikt door de hongerige man, zich niets aantrekkend van het gehuil van de oude vrouw. Of het aanzicht van lijken op straat die opgaan in het decor, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De film valt een klein beetje stil wanneer Szpilman moet overleven door dwangarbeid te doen en onder te duiken. Desalniettemin blijft de film uitermate boeiend.

Moet het gezegd dat Adrien Brody een geweldige prestatie neerzette als Szpilman . Meer dan terecht bekroond als beste acteur op de Oscars destijds ondanks de grote concurrentie met Daniel-Day Lewis in Gangs of New York. Ook Polanski werd ondanks alles ook terecht bekroond en toonde met The pianist dat hij op cinematografisch vlak en qua regie een topfilm had geregisseerd. Denk maar bijvoorbeeld aan de prachtige stilistische beelden van het vernietigde Warschau (op het einde van de film) of in een andere scène de lege straten bezaaid met valiezen. Polanski heeft met The pianist zijn meesterwerk beet. What is "Chicago"? Zeer vreemde uitreiking destijds. Voor mij een absoluut meesterwerk, dikke 4,5*!

Was weer lang geleden dat ik deze film gezien heb en ik moet zeggen dat aan kracht deze film nog niets heeft ingeboet. Hij staat nog steeds als een huis. Ik had alleen liever gehad dat de dialogen van de Poolse bewoners gewoon in het Pools gevoerd werden en niet in het Engels. Maar.. we zullen hier maar niet te zwaar aan tillen. Toch zag het er aanvankelijk niet naar uit dat deze film bij herziening bij mij weer hoog zou scoren. Die beelden van het Joodse getto had ik op gegeven moment wel gezien. De film moest het voor mij vooral hebben van het ijzersterke laatste uur. Ongeveer vanaf het begin van de opstand van augustus 1944. Szpilman moest alle zeilen bijzetten om uit handen van de nazi's te komen. Hij had ook het geluk dat hij pas ontdekt werd aan het einde van die opstand toen de Duitse Wehrmacht het bevel overgenomen had van de genadeloze SS die geen genade zou hebben gehad met Szpilman, uitstekend gespeeld trouwens door Adrien Brody. Tja, en dan de beelden van Warschau. Daar bleef haast niets van over na het neerslaan van die opstand. De nazi's maakten alles met de grond gelijk. Wel knap dat ze na de oorlog de belangrijke straten, pleinen en monumenten allemaal in oude stijl weer opgebouwd hebben.
Dit is trouwens de derde film binnen een week tijd die ik gezien heb die o.a. de 1944 opstand in Warschau als onderwerp had. Die anderen waren Kanał (1957) en Miasto 44 (2014)

4.5* na herziening

The Pianist verteld het verhaal van Wladyslaw Szpilman. Nadat het Poolse radio-station wordt gebombardeerd terwijl hij 'Nocturne in d-mineur' van Frédéric Chopin speelt, heeft hij geen werk meer. Zijn familie krijgt te maken met de steeds grotere beperkingen die Joden opgelegd krijgen. Het leven in de ghetto's is zwaar, maar niets vergeleken met de verschrikking van de werkkampen. Szpilman weet te ontkomen en moet zien te overleven in het door oorlog gehavend Warschau.

Vrij laat in zijn carrière maakt Roman Polanski zijn hoogst gewaardeerde film. Opvallend aan Polanski vind ik dat hij lange periodes niets maakt en de stijl die hij in de jaren '70 heeft ontwikkeld totaal heeft losgelaten. Sinds de jaren '90 heeft hij eigenlijk nauwelijks echt iets bijzonders gemaakt, op The Pianist na. De valt heeft een opvallend hoge notatie in de top 250, zelfs hoger als Chinatown.

Polanski wilde de autobiografie van Szpilman zou trouw mogelijk volgen, maar vulde ook veel op met zijn eigen ervaringen in de oorlog. Polanski werd ook van zijn familie gescheiden en ontkwam zelf aan de kampen. Zijn vader overleefde een kamp in Oostenrijk en zijn moeder is omgekomen in Auschwitz. De scène waar Szpilman door de Joodse politie uit de rij getrokken wordt is gebaseerd op Polanski's eigen herinnering.

De eerste helft van de film is voornamelijk heel erg feitelijk. Polanski gaat bijna documentair te werk. Toch geeft het wel een interessant beeld van een joodse familie die te maken krijgt met steeds meer onderdrukking. De film wordt echter pas echt interessant als Szpilman van zijn familie is gescheiden en we simpelweg zijn de oorlog vanuit zijn ogen ervaren. Polanski laat de gebeurtenissen en beelden voor zich spreken en voor een film met een titel als deze is er ook erg weinig muziek.

Toch, ookal werkt deze aanpak wel, blijft de film wel vrij droog hierdoor en ook een beetje afstandelijk. Zo wordt er bijvoorbeeld weinig gedaan met de emotionele invloed van alles op Szpilman zelf. Ook vond ik het jammer dat Thomas Kretschmann eigenlijk maar een hele kleine rol had en pas helemaal op het einde erbij gehaald wordt. In werkelijkheid heeft Szpilman nog geprobeerd om Hosenfeld uit de Russische werkkampen te redden, maar zonder succces.

Ookal had er wellicht meer in gezeten, The Pianist blijft een erg sterke oorlogsfilm waarin we de ervaringen van een persoon volgen. Een aantal scènes waren werkelijk meesterlijk geschoten en ik denk niet dat ik eerder zo goed een piano-spel in beeld gebracht heb gezien.

Gek dat ik deze al die tijd links heb laten liggen, fantastische op het oog zeer realistisch geschoten oorlogsdrama. Het laatste stuk greep me echt bij me strot, waanzinnig !! Brody doet het uitstekend, de neus had hij zoiezo voor de rol

4,5*

Bravo!

Bravo voor dit meesterwerk van de grootmeester van de psychologische drama.

Deze film heeft mij geen minuut verveeld.

Regisseur Roman Polanski doet waar hij goed in is, en maakt door gebruik van zijn kenmerkende signature style en oude trucs , een zeer meeslepend drama van dit waargebeurde verhaal over de Joodse pianist Wladyslaw Szpilman.

De film is vanuit Polanski’s visie , zeer waarschijnlijk deels autobiografisch, daar hijzelf precies hetzelfde lot heeft ondergaan als de hoofdpersoon in de film.

Ook Polanski heeft de gruwelen van het nazi regime aan der lijve ondervonden , en dat kun je in deze film aanvoelen, zo intens en aangrijpend als hij het op doek weet te brengen .

Ik vind zelfs dat hij in dat opzicht, in bepaalde fragmenten, nog beter slaagt dan collega Spielberg, met zijn Schindlers List.

Terecht is dan ook de Oscar ( niet zelf in ontvangst genomen) die hij voor zijn regie van deze film kreeg.

Polanski neemt qua opbouw wel aardig zijn tijd ( kenners van zijn films herkennen dat) maar saai wordt het niet.

Er gebeurd van alles, en er wordt gelukkig ook naar een climax gewerkt, al is het niet wat je verwacht dat er gaat gebeuren.

Er ontbreekt in deze film een rol als hoofdschurk , maar door de pessimistische ondertoon van de film, die van een hopeloze realiteit, krijgt de kijker de inbeelding dat er een hoop haat en hebzucht schuilt in mensen ..

Subliem ook het camera werk.

Scenes zijn uitstekend in beeld gebracht.

De sets zijn groots en met veel figuratie.

Kostuums en locaties zijn ook zeer goed in detail gebracht .

De cast wordt tot top prestaties gedreven door de oude baas.

Adrien Brody lijkt haast wel gemaakt voor zijn rol en verdiende , naar mijn mening , ook terecht zijn Oscar.

Hij gaat als pianist Szpilman helemaal op in zijn rol.

Magistraal.

Er valt eigenlijk niets aan te merken op deze film.

Zeer dikke voldoende.

Een must voor de klassieke filmliefhebber!

4.5*

Onlangs weer gekeken, en stelt zeker niet teleur.
Adrien Brody speelt een glansrol die niemand anders zo had neer kunnen zetten.

De scene waarbij de oude man in rolstoel van het balkon wordt gesmeten is hartverscheurend en geeft absoluut het shockeffect wat 'nodig' is bij een film als dit.
Want dit gebeurde daadwerkelijk, verschrikkelijke periode.

Was de film beter geweest als het niet in het Engels was? Misschien, maar dat zou het enige puntje kritiek zijn áls ik echt kritiek zou moeten geven. Want dat is haast onmogelijk bij eem film zo sterk als dit.

Eigenlijk toch echt met de reden omdat het nu vier en vijf mei is heb ik deze oorlogs film maar eens aangezet. Kwam hem al een langere tijd tegen en als persoon die erg geinteresseerd is in de tweede wereldoorlog, dan wel op musea gebied als film gebied kon deze film natuurlijk niet achter blijven in mijn collectie. Ik heb hem vaak links laten liggen, puur om het feit dat de film me op het eerste gezicht niet aantrok: een pianist in hartje oorlog, ik had natuurlijk totaal geen zin om twee en aan half uur naar iemand te kijken die piano speelt. Toen ik de film echter startte bleek alles minder waar dan ik dacht, de film laat een tal aan gruwel beelden zien, geschoten in de slechte naam van de Duitsers maar ook in de slechte naam van het verzet. De film brengt rillingen over je lichaam met een paar harde scenes, alleen toch wist Polanski net het puntje op de i iets verkeerd te plaatsen, waardoor het net niet de voldoening gaf die de films uit mijn top tien bijvoorbeeld wel hebben gegeven. De filmt duurt voor mijn gevoel nét iets te lang waardoor we soms blijven steken in bepaalde scenes die allang afgesloten mochten zijn, en na een tijdje valt de film niet echt meer op: het word alsmaar rustiger, en ook dat laat de film merken door soms wat slapper over te komen.

En dan toch wel alle lof naar Adrien Brody, die hier de film wel echt op de schouders neemt en er mee weg weet te lopen door een ijzersterke rol als de Joodse Wladyslaw Szpilman. Een waargebeurd verhaal met een bittere smaak, je moet het maar kunnen dat hebben we vaker gezien in oorlog films, en Adrien doet het. Ook de rest van de cast deed het leuk maar ik vond er verder niet echt iemand uit springen.

Zoals ik al zei vertolkt de film het waargebeurde verhaal achter de Poolse componist Wladyslaw Szpilman. Hij is van joodse afkomst en woont samen met zijn familie in Warschau als de oorlog uitbreekt. Hij komt dan samen met zijn familie in de Getto te wonen. De getto van Warschau ook wel genoemd: een gesloten gebied waar alle joodse mensen in werden geplaatst tijdens de holocaust. Opgericht door Hans Frank, gouverneur-generaal van Polen, die hier de vreselijkste dingen liet gebeuren. Een grote naam dus. Het mooie is dat de opstand die hier plaats vond één van de eerste opstanden was in nazi-Duitsland. De heftige gebeurtenis die ook in deze film te zien was.

En dan zijn het toch wel de heftige beelden die voor mij de film afmaakten. Ik neem maar een scene uit velen waar de nazi’s maar eens geen lieverdjes blijken en een appartement uitzoeken waar ze even iedereen wakker maken en naar buiten halen. Een man in een rolstoel kon niet opstaan, wat me duidelijk lijkt alleen daar dachten ze iets anders over, rolden de man naar het balkon en gooide hem over de rand heen. Vervolgens moesten de mensen het pand verlaten en rennen waarna er op hun geschoten werd, de Duitsers gingen al lachend weer terug in de auto waarna ze nog even over de lijken heen crossen, eentje over het hoofd die je zelfs nog ziet bewegen. Het was allemaal leedvermaak voor sommige Duitsers en het oogde maar wat realistisch.

En dat laatste is zeker de grootste kracht van deze hele film, het realisme die er aan verbonden zat. Maar je werd ook ontroerd of je was echt even onder de indruk over het feit hoe de Duitsers met de joodse mensen om gingen, vooral het te kakken zetten, het vernederen en martelen stond hoog op het lijstje. De film is indrukwekkend, krachtig en erg bijzonder om eens te zien, voor een ‘liefhebber’ toch een ware must om eens gezien te hebben!

4.5*

De gruwel onder het nazi-regime voelbaar aanwezig in deze film van Polanski. Met al gauw de focus

op het overleven van een Joodse pianist gespeeld door Adrian Brody die toen ik deze film zag mij nog

volslagen onbekend was, en die hier formidabel acteert; door al de ontberingen en nare ervaringen

een alsmaar schuchterer individu. Polanski vertelt zijn verhaal rauw-realistisch en enkele scenes

zijn akelig en hartverscheurend. Een beetje ongebruikelijke Polanski ook. Zijn meeste films zijn

vooral eigenaardig met een hang naar mysterie en vrij sober qua opzet. Acteur Brody zou na deze

film het niveau van zijn spel nooit meer evenaren of zelfs al te geregeld matig acteren in minder

beduidende films. Een eventuele belofte aldus niet ingelost.

Wauw! Die film doet wat met je. Ik ben niet het type dat zegt: "Wat erg dat ze dat doen, dat kan toch niet". Dan ben ik zo van het is geacteerd! Tuurlijk is het in het verleden gebeurd maar dat doet er dan niet toe. Maar dan kijk je naar de film en dan is het absoluut indrukwekkend.

Oudje onderhand alweer, Polanski's Holocaust film, en behalve dat ik deze film meer waardeer dan Schindler's List heeft de film nog niet aan kracht ingeboet.

Waar ik normaal over de film zou vallen als product met het zogenaamde 'Titanic-syndroom' stoor ik me in dit geval niet aan de belangrijkere achtergrond waar slechts de focus is op één iemand. Sterker nog Polanski brengt de film op voortreffelijke manier, heel subtiel met een soort bevreemding die met kleine dingen begint. Het ongeloof maar ook de hoop dat het niet lang zal duren en wel mee zal vallen springt er af. Toch wordt erg subtiel gebracht hoe het hele fenomeen in een steeds verdere neergaande lijn raakt en de familie afstompt. De armoede en zorgen stijgen, langzaam verschijnen de verhongerde kinderen of ouderen in het straatbeeld waar iedereen over heen stapt en om heen loopt en langzaam zakt het leven in de getto naar een steeds deplorabele niveau. De familie en Wladek heeft de focus op overleven terwijl er structureel momenten van spot, de dansscène, of wreedheden voorbij komen van de Duitsers. Het gebeuren met de man in de rolstoel is toch wel behoorlijk indringend en onderstreept op schrijnende wijze de selectieve wreedheid die ieder met een Jodenster kon overkomen.

Eenmaal ontdaan van familie volgen er een aantal beklijvend en prachtige scenes zoals de huilende Szpilman dwalend door die lange lege straat vol met achtergelaten bagage en eigendom van alle aard. Vervolgens dringt zich een beeld op dat Martin Gray ook al eens omschreef, de goed levende Pool die over het algemeen geen zier gaf om de gemiddelde Jood. Bewust is de markt van kleur vergeven en is er geen nee te koop, dat lot is slechts voor de Joden weggelegd. Het daarop volgende deel is het toch wel het sterkste, Szpilman die ontkomt, ondergebracht wordt, in alle eenzaamheid en vervolgens ziekte probeert te overleven, de opstand van dichtbij ziet in beide gevallen en wanneer aan zijn lot overgelaten als een verwilderde man in de puinhopen van het getto rondzwerft. Het tot puinhoop verworden getto ziet er adembenemend uit, zo ook de beelden wanneer het brand na de tweede opstand. Een van de redelijke slechte momenten van de film is tijdens een van de opstanden, wanneer enkele overblijvers worden geëxecuteerden vuurt de Duitser naar links terwijl de mensen rechts vallen. Geen verwondering wanneer de Duits officier gespeeld wordt door Kretschman, hij wordt voor niets anders gecast lijkt en ik moet zeggen dat de scenes tussen de twee bevreemdend zijn en de Duitser kill overkomt. De echte Hosenfeld hielp meerdere onderduikers waaronder Joden, iets wat nooit erkend is en de beste man is zoals velen gecrepeerd in Russische gevangenschap. Als laatste de muziek nog even te noemen waar een merkwaardig maar werkende balans in is gezocht door Polanski. Bijzonder stemmige en mooie klassieke muziek wordt afgewisseld door Klezmer aandoende melodieen tijdens de wantoestanden in het getto die het geheel en de wreedheden iets kolderieks en surrealistisch geven.

The pianist, een erg boeiende en treurige film die niet prat gaat op het shockeffect maar eerder de opbouw heeft van een neerwaartse vicieuze cirkel. Desondanks komt het idee, hetzij redelijk subtiel, meer dan over en geeft Adrien Brody een masterclass weg met een rol die hem op het lijf geschreven is, maar tevens en prijs opleverde.

Ik heb deze film gisteren voor de derde maal bekeken en hij blijft indrukwekkend. De rol die Adrien Brody hier neerzet is er één van wereldklasse. Dat kan helaas niet van de hele cast gezegd worden. Vooral de familieleden van Szpilman vond ik niet altijd overtuigend. De gesprekjes tussen de familieleden leken, zeker in het eerste half uur, af en toe op amateurtoneel. Het kwam een beetje knullig over. Over knulligheid gesproken, dat geldt ook voor sommige executies. De scene waarin een commandant willekeurig acht mensen op de grond door het hoofd schiet, was helaas niet zo indrukwekkend als het had moeten zijn. De acteurs reageerden veel te traag op de pistoolschoten, waardoor het er erg nep uitzag. Dit verwacht je bij een film uit de jaren 60, niet bij een film uit 2002...

Tot zover de kritiekpuntjes, want de overlevingstocht van Szpilman is enorm boeiend om te volgen. De eerste helft van de film is al indrukwekkend (in de getto, de deportatie en dwangarbeid), maar stiekem vind ik de tweede helft van de film nog sterker. Puur overleven en uit handen blijven van de Duitsers. Met minimale tekst weet Adrien Brody een wereldprestatie neer te zetten. De scene met de Duitse officier en de piano ontroert zelfs.

Ook hoe alles in beeld is gebracht verdient complimenten. Geen fratsen, geen Hollywood opsmuk, gewoon de rauwe realiteit. Geen heldhaftige muziek, voornamelijk stiltes en dat draagt alleen maar bij aan de sfeer van de film.

Dit is toch wel één van de betere oorlogsfilms ooit wat mij betreft.

Prachtige film. Eén van de beste oorlogsfilms aller tijden. 4 sterren, omdat ik de rest van de cast minder goed vond als Adrien Brody. En ook de taal vond ik minder.

Sterke film vooral dankzij het bijzondere verhaal. Weinig films die de tijdspanne van de hele oorlog beschrijven. Ik kan er zo niet nog een bedenken. Je ontkomt er dan ook niet aan soms grote sprongen te maken, waardoor er soms wat vragen onbeantwoord blijven (zo ging het mij wat snel tussen het moment dat Wladek uit de rij voor de trein wordt getrokken en dat hij aan het werk is voor de Duitsers); heel erg is dat niet. De beelden zijn verder mooi, maar ik deel FlyingGustman81s mening dat de cast, op Brody na, niet geweldig is. En ook Brody moet er een beetje inkomen. De romance aan het begin komt ook niet helemaal over. Misschien ligt het meer aan Polanski? Ik vond ook broer Henryk alleen maar irritant en onsympathiek. Dat zal toch niet de bedoeling zijn geweest.
Enfin, wat overblijft is een indrukwekkend verhaal wat kundig verteld wordt met af en toe prachtige muziek. Een sterke film dus maar mijns inziens niet de klassieker die sommigen er in zien. Daarvoor is het toch te weinig bijzonder qua regie, acteerwerk, etc. Oh, en dat het in het Engels is helpt ook niet...

Zeer indrukwekkende oorlogsfilm ! Adrien Brody speelt een meester rol in deze film.

Het eerste deel van het verhaal laat vooral de inval en de bezetting van de nazi’s zien. Hier zie je gelijk hoe de joden worden onderdrukt met steeds meer en meer regels.

Het tweede deel van de film laat vooral zien hoe Adrien Brody probeert te overleven en het einde van de oorlog probeert te halen.

Wel moet ik zeggen dat ik me stoorde aan het feit dat er geen Pools werd gesproken. Dit haalt voor mij de geloofwaardigheid gelijk naar beneden . Deze film is verder uiterst realistisch en serieus opgebouwd , waardoor hij erg indrukwekkend is. Het feit dat er dan geen Pools wordt gesproken vind ik dan jammer .

Verder moet ik dan ook zeggen, dat hoe aangrijpend de film ook is, ikzelf hem wel een beetje traag en lang vond . Hierdoor verloor ik soms mijn aandacht .

Al met al is dit een zeer indrukwekkende oorlogsfilm, waarbij de gruweldaden van de nazi’s tegenover de joden goed wordt weergegeven met goed acteerwerk en mooie scènes.

The Pianist is een aangrijpende dramafilm die de struggle van Wladyslaw Szpilman tijdens de Duitse bezetting van Polen weergeeft. Het erbarmelijke leven in de Joodse getto van Warschau wordt op sobere wijze treffend door regisseur Roman Polanski in beeld gebracht. Het is echter vooral heel knap hoe sterk acteur Adrien Brody de fysieke aftakeling en mentale overlevingsdrang van de Pools-Joodse pianist neerzet. Om koude rillingen van te krijgen.

Één van de beste films die ik ooit gezien heb. Zit sowieso wel in mijn top 5. Het acteerwerk, de setting en de muziek. Briljant.

Blijft voor mij één van de sterkste films over WO II. Eén van die drama's die het lot van de gewone bevolking belicht. Hoe een pianist de oorlog in Warschau overleeft. Het helpt ook dat alles wat je ziet uit de getuigenis komt van Szpilman zelf. De Duitsers zijn bijzonder barbaars te werk gegaan in de ghetto van Warschau en meer dan eens ging de horror door merg en been. Szpilman zelf had veel geluk door te kunnen onderduiken, en het mag zelfs een mirakel genoemd worden dat hij dan nog op de juiste Nazi officier viel die hem ook beschermde (Hosenfeld werd trouwens door de Joden postuum gehonoreerd). The Pianist is een sterke opgezette en emotioneel beklemmende film met Brody in zijn sterkste rol. Schitterend.

Aangrijpende oorlogsfilm die blijft imponeren. Ik denk dat ik deze film nu voor de vijfde keer heb gezien en het blijft elke keer weer een indrukwekkend verhaal.

Samen met Schindler's List is dit één van de meest realistische films over Jodenvervolging tijdens WOII.

Adrien Brody zet natuurlijk een prestatie van formaat neer. Zeer terecht dat hij destijds de Oscar won, niemand anders had het zo verdiend als hij. Zijn rol zet hij angstaanjagend goed neer en met z'n grote neus lijkt het natuurlijk ook nog precies op een Jood.

Ik kan me herinneren dat ik deze film vroeger wat traag vond. Nu is het woord tempo ook zeker niet van toepassing op deze film, maar ik denk dat het zo precies de goede manier is om de verschrikkingen van die tijd weer te geven.

Deze herziening is me wederom prima bevallen en ik verhoog m'n stem dan ook met een halfje. Een aangrijpende, zeer realistische oorlogsfilm die denk ik niemand onberoerd zal laten..

Spijtig genoeg moet de film een halfje van mijn oorspronkelijke waardering inleveren na de herziening. The Pianist blijft niettemin absoluut een geweldige oorlogsfilm, met een uitstekende opbouw van sfeer en een gecontroleerde afwisseling tussen kleine en grote gebeurtenissen. Adrien Brody doet het goed in de hoofdrol, maar het is toch vooral de visuele weergave van de oorlog die deze film maakt. Goed oog voor detail en met veel kwaliteit in elkaar gestoken, waardoor de behoorlijk brede speelduur nooit gaat vervelen. Helaas willen de personages niet echt beklijven en haalt het laatste halfuur het simpelweg niet bij de voorgaande gebeurtenissen. Het geeft simpelweg niet meer de overweldigende indruk als voorheen.

Ik blijf dit een indrukwekkende film vinden en daarom wijzig ik mijn punt niet. Het is alleen jammer dat er Engels wordt gesproken ipv Pools. Voor de rest past hij in het rijtje van Schindler's list en is misschien nog wel harder en rouwer. Vond 'm zeker niet fragmentarisch overkomen en juist die tijdsprongen doen hem goed. Prima te volgen met Engelse subtitles want hij is nog niet zo lang geleden gegoten in een prachtige 4k transfer.

Het eerste grote deel zien we vooral zijn familie vrienden en de ghetto wreedheden. Het tweede grote gedeelte de grote leegte angst honger en dorst. Vooral de angst om opgepakt te worden werd uitstekend verbeeld en ik werd er helemaal ingezogen. Wat mij betreft een van de beste Joodse oorlogsfilm ooit gemaakt.

Film 4,5

Beeld 4K - 4,5

Geluid 4,5