The Pianist (2002)

Wat een indrukwekkende film.

Het beeld van de oorlog wordt prachtig weergegeven.

Mensen die over andere lijken heenstappen en er niet meer van opkijken geeft wel aan hoe vreselijk deze tijd is geweest.

Ook buiten de getto krijg je een geweldig beeld van de stad, vooral nadat alles was verwoest.

Verder ook nog zeer goed camerawerk en knap acteerwerk van Adrien Brody.

Een geweldig aangrijpend verhaal, te bedenken dat dit waargebeurd is.

Deze film blijft wel even hangen. Zeer indrukwekkend!

Ik denk niet dat ik het lijden van Joden in de WO2 ooit zo shockerend en aangrijpend in beeld gebracht heb gezien. Uiteraard geen film die je met een goed gevoel achterlaat, maar een film die je even laat stilstaan bij gebeurtenissen waarbij stil gestaan moet worden.

Je hebt al snel in de gaten naar een film van formaat te kijken. De setting is spot-on, zeer authentiek. We ontmoeten die familie van de hoofdrolspeler. De leden zien er ook echt als familie van elkaar uit, qua looks en manier van omgaan. Uitstekend acteerwerk ook! De depressieve, drukkende sfeer grijpt je en blijft tot het eind aanwezig. Afwisseling zorgt ervoor dat het blijft boeien.

Persoonlijk ben ik erg blij met de vrij duidelijke 2-splitsing van de film. Het eerste deel in de getto, was erg aangrijpend, vooral door middel van shockering. (zoals de user boven mij goed opmerkte; over lijken heen stappen alsof het de normaalste zaak is)

Toch ben ik blij dat de film verschuift. Een film over enkel de getto was erg zwaar geweest. Het tweede deel dat meer over Szpilman alleen gaat, vind ik minstens net zo goed als het eerste, hectische deel. Het geeft weer een hele andere sfeer en blik op de stad. En maakt duidelijk welke offers Szpilman heeft moeten maken, wat hij achter heeft gelaten. Vooral de laatste scene's in de inmiddels verwoestte getto vond ik erg sterk.

Het grootste pluspunt van de film: cinematografisch gezien vond ik de belichting fantastisch, dit geeft de film minstens zoveel goeds als de geweldige acteerprestaties van Brody. Het geeft de film net dat extra's, en is een lust voor het oog! Zeker goed voor 1 hele ster.

Het grootste minpunt, en zeker reden voor mij om een ster aftrek te geven. De acteurs (op de Duitsters na) spreken gewoon Engels, iets waar ik echt niet tegen kan. De setting is fantastisch, en voelt erg authentiek, maar de Engelse taal doet ontzettend afbreuk op die authenticiteit. Het was echt perfect geweest, als ook de taal precies in de setting pastte.

Al met al een uitstekende film die misschien wel een meesterwerk mag worden genoemd. Indrukwekkend en aangrijpend.

Een film die wat mij betreft in het voortgezet onderwijs mag worden getoond tijdens iedere geschiedenisles. Daarnaast mag het niet ontbreken uit de collectie van menig filmfan.

4.0/5.0

Aangrijpende film, zeer rauw en donker gefilmd. Mooie sfeer en (grauwe) kleuren in de film en zo nu en dan hartverscheurend. Wist wel een gevoelige (piano-)snaar te raken bij mij.

Vond wel dat sommige stukjes iets de duidelijk geregisseerd waren en kwamen een beetje nep over. Jammer want dat haalde me meer dan eens lichtelijk uit de film.

Dacht in eerste instantie ook dat dat piano spelen niets meer dan een leuke gimmick was, maar dat bleek uiteindelijk gelukkig niet zo.

Een ruime voldoende verdient het wel, maar de beste film ooit? Nah....

Uitstekende film, prima geacteerd, goeie muziek, zeer goed geregisseerd. De sfeer is gewoonweg fenomenaal: de decors, die verwoeste straten, die massascènes, dat puin, dat stof... Polanski is een schitterend regisseur.

De eerste beelden (die zwartwitbeelden van Warschau, waarna we Brody zien pianospelen) zijn al meteen heel goed. Daarna vond ik de film een beetje inzakken, de stijve dialogen in keurig Engels deden me net iets teveel denken aan die vreselijke BBC-versie van Anne Frank. Maar daarna komt de film weer op het juiste spoor. Een aangrijpend verhaal met vele enorm knappe scènes (die met de tankaanval was écht subliem). Bij momenten heel heftig en zeer realistisch, maar altijd uitstekend in beeld gebracht.

Soms worden de scènes wel wat té lang uitgerokken, waardoor deze film iets te lang duurt. Maar een verhaal als dit kan je nu eenmaal moeilijk op anderhalf uur gaan aframmelen, dat zou de geloofwaardigheid onderuit halen.

Toch is dit een uitstekende film, ik zou zelfs voorzichtig het woord 'schitterend' in de mond durven nemen. Eén van de eerste keren dat ik het terecht vind dat een film de Gouden Palm heeft gewonnen.

PS: Ik was wel enorm verward door die twee blonde vrouwen die Szpilmann helpen onderduiken. Die lijken zo sprekend op elkaar, dat ik dacht dat het dezelfde persoon was, maar het blijken wel degelijk twee verschillende vrouwen, Janina en Dorota.

The Pianist laat me echt met een tweeledig gevoel achter. Het eerste deel, zo'n anderhalf uur lang, heb ik bijna apathisch gekeken, vrijwel geen emotie. Ik begon me af te vragen of ik me "schuldig" moest voelen omdat er flink wat gruwelijkheden getoond worden.. Maar ik had constant het idee dat het de bedoeling was om met een paar harde gebeurtenissen snel te shockeren en zo (te) gemakkelijk op je gevoel in te spelen (het kleine jongetje, het laten dansen van de oudjes, het fusilleren, de rolstoel en ga zo maar door), het begon me steeds meer tegen te staan.
Het arme volk met de satanische Duitsers ertegenover, hoezeer ook op de werkelijkheid gebaseerd, voelde "goedkoop" aan. Het tonen van leed staat niet meteen garant voor een aangrijpende bedoening, vooral wanneer enige binding met personages nog ontbreekt.

Gelukkig kantelde de film voor mij de goede kant op vanaf het moment dat Szpilman er alleen voor kwam te staan. Exploitation is blijkbaar niet Polanski's sterkste kant, maar de manier waarop hij Szpilman letterlijk en figuurlijk laat dwalen is indrukwekkend. Szpilman weet absoluut geen raad hoe zich staande te houden in de oorlog en wordt als een flipperbal door de aftakelende stad gekaatst. Deze dramatische en psychologische uitwerking is Polanski duidelijk beter op het lijf geschreven en spreekt me meer aan dan het eerste gedeelte.

Samen met het rustige camerawerk en de prachtige locaties (ook typisch Polanski) tilt het de film gelukkig nog naar een hoger niveau, want lange tijd zag het er naar uit dat ik er geen al te hoge score aan kon geven. Het tweede deel bevat ook veel betere scenes zoals het pianostuk, de tank, de vlammenwerpers, het gestrompel van Szpilman en de gevangengenomen Duisters. Goed acteerwerk overigens van Adrien Brody, hoewel ook dat pas in de tweede helft meer naar voren kwam.

Ben het wel redelijk eens met Bottleneck hierboven, al zat ik niet apathisch te kijken.
De eerste helft van de film toont natuurlijk wel gruwelijke beelden, alleen de emoties die het zou moeten veroorzaken worden bij mij niet getriggert.
Inhoudelijk is het een beetje oppervlakkig. Pas vanaf het moment dat Brody er alleen voor komt te staan wordt de film echt indrukwekkend.
De conditie waarin Brody verkeerd wordt steeds slechter en dat heeft ook invloed op zijn mentale weerbaarheid. Hij begint er steeds meer uit te zien als een oude zwerver.
Heel indrukwekkend hoe dit verval zich intreed. Hetzelfde heb je ook met de stad Warschau: in het begin is het mooi, maar het vervalt steeds meer tot ruïnes, wat zich goed en prachtig tot uiting brengt in het laatste gedeelte van de film.
Er wordt niet veel muziek gebruikt om de beelden te ondersteunen, er wordt alleen piano muziek gespeeld of de muziek die zich afspeelt in de gedachten van de uitstekend acterende Brody.

Wat me wel opviel was dat je bij de piano close ups nooit het gezicht en de handen in 1 shot zag, altijd of de handen of Brody's gezicht. Niet zo storend, maar het viel me wel op. Verder was het cameragebruik wel prachtig, vond vooral de scene met de vlammenwerper indrukwekkend gefilmd. Door gat heen filmen, Brody's perspectief zeg maar.

The Pianist is een indrukwekkende drama, wat zich vooral goed tot uiting brengt in het tweede gedeelte van de film.

4*

Ik vond dit toch wel een grote teleurstelling. Ik was deze film gaan kijken met een grote voorvreugde voor de relatie tussen Szpilman en de duitse officier . Maar tot mijn ontsteltenis bleef de film maar liefst 2 uur voortploeteren voordat hij eindelijk op het toneel verscheen. Voor mij waren die 2 uur daarvoor vrijwel weggegooid. Op enkele mooie shots hier en daar had ik toch een beetje het gevoel het allemaal al wel s gezien te hebben. Daardoor sukkelde ik ook enkele keren in slaap.

Dat neemt niet weg dat deze film gwoon goed is hoor. Maarja, zoals ik zei heb ik nu al een aantal oorlogsfilms/drama's gekeken die voor mij toch allemaal op elkaar beginnen te lijken met enkele uitschieters hier en daar (Saving Private Ryan en Der Untergang). Vandaar dat ik hoopte dat ik hier iets bijzonders zou zien. Jammer maarja.

3* dan maar

Normaal gezien heb ik het niet zo op oorlogsfilms. Ik heb me tot nu toe dan ook enkel met de echte kaskrakers bezig gehouden, zijnde 'Saving Private Ryan', 'Der Untergang', 'La, Vita E Bella', maar ook menig Vietnam-vehikel. Dit soort films vormt steeds weer een echte uitdaging voor mij. Ik ben er slechts zelden in geslaagd ze in één keer volledig uit te zitten. Maar daar bracht The Pianist verandering in.

De film kan opgedeeld worden in twee delen. Het eerste, waarin alles uit de doeken wordt gedaan, kan minder goed overkomen en dient in feite als schaduw van deel twee. Het vindt dan ook zijn grootste kracht als opzet naar het laatste deel, waarin het hoofdpersonage als een soort Cast Away probeert te overleven in een verwoest landschap.

Maar voor het zover is, maken we dus uitgebreid kennis met iedereen die zich in een baan rond de heer Szpilman begeeft. Het is opvallend hoe hij naarmate de jaren vorderen, meer en meer van zichzelf begint te vervreemden. De zekere klasse die hij oorspronkelijk uitstraalde, verandert in hartverscheurende decadentie.

Het is duidelijk dat, hoewel het eerste deel inferieur is aan het tweede, de eerste tachtig minuten toch zeer belangrijk zijn. De hele toestand in die getto is uitermate schrijnend, en dode kindjes zijn in volle glorie te zien iedere keer wanneer er zich iets op straat afspeelt. De Nazi tirannie wordt uitstekend weergegeven, en dan nog wel op een verfrissende manier.

Later wordt alles zowaar nóg zieliger. De eeuwige zoektocht naar een stukje brood, Szpilman die er met de dag slechter gaat uitzien, de schitterende confrontatie met de barmhartige Duitser, het laat me niet koud.

Enfin, een van de beste oorlogsfilm die ik al heb gezien, hoewel dat niet zo moeilijk is. Fantastisch acteerwerk, bij momenten zeer geslaagde regie, overtuigende decors en subtiele knipoogjes naar andere films.

Met de laatste doel ik vooral op de vuurgevechten en andere Nazi ongein die van achter een raam worden gefilmd, vanuit het standpunt van de ondergedoken pianist. Dat deed me toch sterk denken aan Rear Window.

Kleine minpuntjes zijn het feit dat Duisters Duits spreken (so far so good), maar dat Polen Engels spreken. Slaat nergens op, maar dit terzijde.

4,00 (3,75)

Veel heb ik nooit verwacht van deze film. Daarom heb ik hem ook zo lang links laten liggen. Door zo'n hoge notering wordt de nieuwsgierigheid op een gegeven moment toch te groot. Tweede Wereldoorlogfilms liggen mij meestal ook wel.


Tweede Wereldoorlogfilms zijn makkelijk scoren, mits een beetje zorgvuldig gedaan. Het is een gevoelig onderwerp wat niemand links kan laten liggen. Verder is het ook niet moeilijk om emoties op te wekken. Laat een paar mannen in uniform van Duitsers spelen die Joden in elkaar slaan en men heeft al empathie. Daarom vind ik dat een WO II film mij écht moet raken om goed te zijn. En dat heeft The Pianist niet gedaan. In ieder geval niet zo geraakt als bv. Schindler's List. En ik denk dat dat door één ding komt: Hij is niet dicht genoeg bij het vuur. Overal glipt hij door de Duitse handen heen. Hij loopt even 5 meter naar links en hij is ontsnapt. En dat niet één keer, maar meerdere keren. Tuurlijk is het zielig voor hem, dat hij daar alleen leeft en nergens heen kan, maar het is niks vergeleken met de hel die de andere Joden door moeten gaan.

Deze film leunt toch vooral op het feit dat men heel erg emotioneel betrokken raakt bij de hoofdpersoon, maar meer dan een best wel zielig kwam niet in mij op. Zeker met het oog op al die mensen in zijn omgeving die het 10x zwaarder hebben dan hij.

Eén memorabele scène: wanneer die Duitser hem van zolder haalt en piano laat spelen. Niet zozeer dat ik pianomuziek zo mooi vind, integendeel, maar het deed alles even vergeten. Dat was dan ook mijn gedachte na het stuk. Oh ja, het is nog steeds oorlog.

Begrijp me niet verkeerd, de films is ok en doet nergens wat fout. Ik heb dan ook met "plezier" naar de film gekeken. Maar van een WO II films verwacht ik toch echt wat meer dan dit. Het feit dat dit waargebeurd is, is toch een kleine pleister op de wonden. Het geeft aan dat Polanski niet veel keus had. Echter had hij dan gewoon een ander verhaal moet kiezen en het boek moeten laten voor wat het is. Met eigen inlevingsvermogen is het volgens mij een ijzersterk boek.

2,5*

eerste keer neer gekeken op de joden. erg en aangrijpelijk. een 'prachtige' drama.

Mooie film. De oorlog wordt prima in beeld gebracht. Szpilman is een sympathieke personage, goed vertolkt door Brody. De film is boeiend van begin tot eind. Zeker de moeite waard.

4*

Film gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat het (over) leven van een pianist in het getto van Warschau tijdens WO II vertelt. Sober en nergens inspelend op goedkoop sentiment met goed acteerwerk en ondanks de duur een vlotte vertelling met een zwaar thema. Van mij had nog wel wat meer accent op de muziek gelegd mogen worden, soit.

Schitterende film!

Hoewel ik een redelijke muziekliefhebber bent, is klassieke muziek niet echt aan mij besteed, maar wat een schitterende muziek bezit deze film.. Prachtig oorlogsdrama met een buitenaards goede rol van Brody..

Boeiend van de eerste tot de laatste minuut.

4,5*

Als fan van het oorlogsgenre is deze film natuurlijk verplichte kost. Ik ben een enorme fan van oorlogsfilms waarin er echt gefocust wordt op de actie (zoals een Saving Private Ryan om er maar 1 te noemen), maar ook een film als The Pianist kan ik enorm appreciëren. Het is namelijk goed dat er af en toe eens gefocust wordt op de misschien wel hardste kant van WO2, namelijk de praktijken tegen de joden. Er zitten een aantal zeer harde scènes in de film, waardoor je je nog meer gaat afvragen hoe de nazi's tot zulke misdaden in staat waren. Naast het sterke verhaal (wat dan nog eens gebaseerd is op waargebeurde feiten, wat zo'n film nog dat tikkeltje extra meegeeft) is ook Adrien Brody zeer goed aan het acteren, zodat ik kan spreken van een zeer geslaagde film.

Doe die jas uit dan!

Wat een doffe ellende. Ik kan best een hoop hebben aan narigheid en schokkende dingen, maar ik moest toch af en toe wel even slikken hoor. Niks wordt aan de verbeelding overgelaten. Alles is ook zo gefilmd en in beeld gebracht dat het net is alsof je er zelf tussenstaat, echt heel goed gedaan.

En ik denk dat het lag aan het feit dat ik oordopjes inhad, maar het geluid was ook ontzettend goed, nog nooit zulke realistische explosies gehoord, wederom alsof je er zelf bijstaat.

Heel de film lang heb ik meegeleefd met de hoofdpersoon, en hoewel vooral de tweede helft traag was, is m'n aandacht eigenlijk geen minuut verslapt.

Wat een prestatie van Brody, je hebt vreselijk medelijden met hem. Die scene met de augurken, het blik dat hij als een schat met zich meesleept, hartverscheurend.

De openingsscene vond ik trouwens ook meteen al prachtig en intens.

Adembenemende decors ook trouwens, de verwoeste straat waar hij op het laatst alleen loopt, de huizen, de interieurs overal, echt zeer gedetailleerd en perfectionistisch gedaan allemaal.

Geen film die ik (snel) vaker zal bekijken, mede door de lengte, en omdat hij het vooral moet hebben van de spanning, (wat zal er gaan gebeuren?) die de tweede keer bijna volledig weg is, verwacht ik.

Zeer geslaagde film, bijna geen minpuntjes aan te ontdekken, hou het voorlopig op een 4,5, omdat voor mij de herkijkwaarde van deze film denk ik minder is, en dat vind ik altijd wel belangrijk.

4,5*

Ook deze film eens opnieuw bekeken op blu-ray.

Maar de beelden zijn in vergelijking met de DVD que verbetering wel miniem, al is het geluid wel stukken beter.

Indrukwekkende film,

De tweede wereldoorlog is natuurlijk erg uitgemolken als het om films gaat. Er is denk ik geen een onderwerp waar meer films over zijn gemaakt. Desondanks verheugde ik me erg op deze film. Zijn positie in de top250 schept natuurlijk wel verwachtingen.

Het verhaal is goed uitgewerkt en wordt naar mate het verhaal vordert steeds beter. In het begin had ik nogal mijn twijfels bij de hele opzet van de film en ik was bang dat het weer de zoveelste cliché oorlogsfilm zou worden. Het verhaal is in het begin wat langdradig en weet de aandacht niet goed vast te houden. Later verdwijnt dit geheel en wordt dit het sterkste punt in de film. In veel films is het moeilijk je in te leven in de situatie van de desbetreffende persoon alleen in deze film is het eerder moeilijk om dat niet te doen. Je wordt zowat gedwongen om je in te leven in het personage, dit is ook meteen waardoor de hele opzet van de film werkt. Je krijgt een goed beeld over hoe het waarschijnlijk echt geweest is. Met dit als basis kon de rest van de film alleen maar beter worden. Dat was ook het geval. Toen jij na een tijdje zijn uithongering zag kwam dit hierdoor veel sterker binnen. Dit gold voor zowat alle scènes. Het werkte gewoon allemaal, het totaal vormde een goed geheel.

De muziekkeuze is erg goed. Precies bij de goede scène wordt de goede muziek gekozen. Dit geeft een meerwaarde aan de hele film.

Ik had al een vermoeden dat deze film op een boek geïnspireerd was en die vermoedens bleken waar te zijn. Het kwam de film niet ten goede. Sommige scènes kwam te gehaast over en ik denk dat het beste voorbeeld hiervan de scène is dat hij ziek was. Hij was vrijwel meteen weer beter en wat hier nou de toegevoegde waarde van was ontgaat me. Ik zou het kunnen begrijpen als dit was gedaan om de ellende die hij mee maakt in beeld te brengen alleen hier hadden ze dan toch nog wat meer de tijd voor moeten nemen.

De film balanceert op het randje als het om geloofwaardigheid gaat. Het mag dan wel geïnspireerd zijn op een waargebeurd verhaal maar ik vraag me toch af in hoe verre ze bij de waarheid zijn gebleven. Toen hij bijvoorbeeld werd afgevoerd naar de trein wagons en ongemerkt uit de rij werd gehaald zweefde mijn geloofwaardigheid een beetje weg. Er waren later nog meer momenten zoals het missen van de duitse kogels op het eind toen hij in een Duits pak rondliep. Er zitten nog veel meer van dit soort momenten in de film. Ze getuigen wel van een geromantiseerd verhaal.

Het acteerwerk is fenomenaal. Brody zet een erg sterke rol neer. Ik kende hem al van the Experiment alleen hier speelde hij alsof hij het echt mee heeft gemaakt. Bovendien heeft hij een gave om zijn uiterlijk compleet te veranderen. Op het eind van zowel the experiment als deze film zag hij er compleet anders uit. Dat komt in deze film natuurlijk goed van pas om te laten zien hoe uitgeput hij geraakt is.

De shots zijn heel goed genomen. Er zitten echt een aantal plaatjes tussen die je zo zou kunnen inlijsten. Een voorbeeld hiervan is de verwoeste stad die hij ziet als hij onder de muur door kruipt.

Een erg goede film die mijn verwachtingen meer dan waar heeft gemaakt maar toch soms net dat ene beetje overtuiging mistte.

3.5*

4,0*

Aangrijpende film die het lot van de Joden in de Tweede Wereldoorlog op intrigerende wijze in beeld brengt. De gruweldaden van de Duitsers en de manier waarop ze de Joden kleineren is echt tot in de kleinste details in beeld gebracht door Roman Polanski. Niks wordt aan je verbeelding overgelaten en op sommige momenten zit je met een brok in je keel te kijken. Het brengt de narige en onmenselijke situatie waarin de Joden leefden op fabelachtige wijze in beeld.

Verder opnieuw een overtuigende acteerprestatie van Adrien Brody. Deze rol was echt op zijn lijf geschreven. De manier waarop hij de rol van Szpilman - de Joodse pianist - vertolkte was indrukwekkend.

Ondanks dat het niet mijn genre is, heeft deze film mij dus toch weten te overtuigen.

Goed.

De openingsscène in het Poolse radiostation is erg sterk en des te spijtiger is het dat nadien een uur soapachtige cinema voorgeschoteld wordt.
Tot het moment waarop de pianist zijn familie kwijtraakt is het dan ook een aardig taaie zit. Met die sleutelscène stijgt het niveau echter. De overlevingsdrang van Wladyslaw is erg goed in beeld gebracht. De getoonde taferelen zijn mensonterend, hard en onrechtvaardig.
De pianoscène met de Duitse officier is ongetwijfeld het hoogtepunt, maar zijn hulp wordt te snel afgehandeld. De film duurt bijna 2,5 uur, dus had een kwartiertje langer wel gekund.
Nu is het einde net niet tragisch genoeg, ondanks dat het dat naar mijn gevoel wél had kunnen zijn.

Adrien Brody doet het niet onaardig, maar echt veel heeft hij ook niet te doen. Zijn fysieke voorkomen (- zoveel kilo) roept respect op, maar voorts moet hij vooral angstig kijken, hetgeen een onbekende (Poolse) acteur wellicht ook wel had kunnen doen.

Roman Polanski had - naast zijn hoofdrolspeler meer acteergelegenheid geven - ook zijn film minder fragmentarisch kunnen maken. De tijdsprongen komen meestal uit de lucht gevallen (metafoor voor de bomaanslagen?) en bepaalde scène-overgangen ogen laks. Soms zorgt dat niettemin voor het juiste gevoel: het gevoel van de klok die tikt en blijft tikken zonder ook maar iets met zich mee te brengen.

Verplichte WWll-kost, maar met een paar minpuntjes.
3,5

Sterk WO II drama.

Het begin is zoals al genoemd zeer sterk. De bombardementen in combinatie met het piano spelen, dit had echter van mij wat langer en uitgebreider gemogen. Het eerste dikke uur is onwijs sterk. Het verhaal wordt goed opgebouwd en uitgediept. De gruwelen en de onmenselijke omstandigheden worden echt heel goed weergegeven en verfilmd. Onmenselijke taferelen en situaties worden bikkel hard, realistisch en dramatisch in beeld gebracht.Indrukwekkend.

Na dit dikke uur zakt het in mijn ogen iets in. De film draait om zijn overlevingsdrang en moddert maar wat voort zonder dat er echt iets gebeurd. Dit middenstuk is in mijn ogen dan ook lichtelijk saai te noemen. Een wat saaier pak weg drie kwartier.

Het laatste stuk is dan weer ijzersterk. Dramatisch, met enige actie en spanning en natuurlijk de interessante confrontatie met De Duitse hoge pief. Deze relatie, het hoe en waarom hadden iets beter uitgewerkt kunnen worden waarmee de film en het einde nog meer impact en diepgang zouden kennen. Desondanks is er toch een sterk slot.

Een heerlijk sfeervolle film ook, met prachtige beelden in combinatie met de mooie muziek. De aankleding en omgevingen zijn mooi en goed vormgegeven en passen bij de film en zijn sfeer. Het acteerwerk is ook zeker goed. Dat er geen pools wordt gesproken heb ik niet als storend ervaren.

Een sterke, sfeervolle, prachtige en tegelijk gruwelijke WO II film die in fases ietwat aan de saaie kant is.

Gewoon een goede film over de WO II. Vind het verhaal wel mooi, had alleen verwacht dat het meer zou gaan over zijn piano talenten, dat bleek tegen te vallen. Maarja ik moet mijn cijfer baseren op wat ik heb gezien en niet op verwachtingen.

De film geeft een heel mooi en realistisch beeld van hoe het er aan toe ging in de Poolse ghetto's. De scene dat de man in rolstoel van het balkon wordt gegooid is aangrijpend en schokkend. Maar wel belangrijk voor de film.

Goeie prestatie van Brody, al hoeft hij alleen maar een beetje de hele tijd droevig te kijken.

Al met al goede aangrijpende film over The Pianist Szpilman.

Schitterende en onvergetelijke film met als (een van de) hoogtepunt(en) wanneer de pianist
voor de "goede" duitse soldaat piano speelt (ballade no.1 in g minor vanChopin).
Topfilm,
5 sterren

Een goede oorlog/historie/drama/biopic film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Adrien Brody speelt zeer goed...

Prima kwaliteit HD breedbeeld....

Goed geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Hier wordt je stil bij.

Indringend en hartverscheurend. Zet zekerlijk zijn voet naast "Schindler"s List" en is zelfs m.i. gevoeliger op menselijk vlak.

De gruwel en de waanzin van WO II zelden zo raak en weerzinwekkend in beeld gebracht.

The Pianist. Het is alweer een aantal weken geleden dat ik hem gezien heb, maar door omstandigheden kan ik nu pas mijn oordeel delen. Opzich maakt dat niet uit, want de indruk die de film achterliet is nog steeds zeer positief..

Ik heb een beetje een zwak voor WO II films. Schindler's List staat al jaren als mijn favoriet aangeschreven. The Pianist lijkt echter een definitieve tweede plaats. De film heeft je interesse vrij makkelijk vast door meteen vanaf de eerste scene bij je binnen te komen. Hetgeen vooral opvalt is de wijze waarop de nazi's naar voren worden gebracht. De film bevat zulke schokkende scenes dat hardop commentaar geven tegen een televisiescherm bijna onmogelijk is. Je weet van jezelf al dat deze vreselijke organisatie mensen bij het minste al neerschoot, maar als je dat voor je ogen ziet gebeuren raakt het je pas écht goed. Momenten als die man in de rolstoel alsook de mensen die gewoon op straat worden neergeschoten komen best hard aan. De film slaagt er dan ook in om een realistisch beeld te schetsen van hoe het er aan toe ging in Polen.

Adrien Brody ken ik enkel van zijn rolletje in King Kong, dus ik was nog niet erg bekend met hem. Door zijn rol hier zal ik hem iig niet snel meer vergeten. Wat een sterk acteerwerk! Niet alleen Brody overigens. Ook de mede gedupeerden en eerder genoemde Duitse bezetters zetten hun rollen erg geloofwaardig neer. Het duurt dan ook niet lang of je bent je er niet langer meer bewust van dat je naar een film zit te kijken: je bent gewoon getuige van de gebeurtenissen. Meeleven kost uiteraard bijna geen enkele moeite met vrijwel iedereen die slachtoffer is geworden van de vreselijke periode, maar Brody's personage is er een van een kaliber dat ik nooit eerder heb meegemaakt. Een bijzonder kaliber, dat wel. De man wordt voorgesteld als een succesvol pianist en je ziet hem steeds meer tegenslagen krijgen en ook steeds meer aftakelen. Alleen al momenten waarop hij elke kamer in een ziekenhuis doorloopt, op zoek naar een beetje voedsel, raken je gewoon. Zowel met als zonder woorden weet de film moeiteloos te overtuigen.

De film is ook qua aankleding goed verzorgd. De decors en settings zijn prachtig en voeren je mee terug in de tijd. Daarnaast kent de film ook prachtige muziek en worden verhaal en personages op een zeer aangename wijze uitgewerkt. Het vrij lange speelduur vormt geen enkel probleem. De film mocht wat mij betreft nog langer duren dan 'ie al deed.

Of het nou gaat om de vriendschap tussen een Duitser en joodse pianist in de Tweede Wereldoorlog, om een man die zijn gehele familie en vrienden kwijtraakt en op eigen houtje probeert te overleven of het aanschouwen van de vreselijk slechte omstandigheden waar de mensen in geleefd hebben: The Pianst kent vele inhoudelijke elementen en is op elk vlak boeiend. Roman Polanski ken ik tot dusver enkel van Bitter Moon, maar hier laat hij toch nog wel wat meer van zijn kunnen zien. Een fantastisch oorlogsdrama dat je aandacht direct vastgrijpt, om vervolgens niet meer los te laten.

4,5*

Een prachtige film. Op zeer heftige wijze maken we kennis met de gruwelen die de joden moesten doorstaan, in dit geval in Warschau. Meerdere malen zien we hoe mensen als beesten worden neergeknald. ´Waarom slaan we jullie?´ ´om Nieuwsjaarsdag te vieren....
Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het des te indrukwekkender.
Brody´s rol kent niet bijster veel dialoog maar zijn rol is erg geloofwaardig. Lichaamstaal is hier van grote waarde. Het gedeelte waarin Brody op de vlucht is kent geen dialoog; alles wordt door de acteur zelf gedaan. Dit deed me denken aan Tom Hanks in Cast Away. Wat voor mij wel een mysterie zal blijven, is waarom de SS´er Szpilman hielp. Natuurlijk, hij wilde zijn hachje redden nu het einde van de oorlog nabij was, maar ik vond het wel een erg scherp contrast. Het is echter gebeurd, wat ook maar weer aantoond dat niet alle Duitsers moordenaars waren. Een waardevol werk, dat ik niet anders kan beoordelen dan middels de maximale score. 5*

All will be well. Ergens in de opening. Bittere woorden, wetende wat komen gaat, die net zo hard binnen slaan als een explosie, de vallende rolstoel of het vele kille geweld dat de revue passeert. Je kan er over twisten of dat nu zo'n grootse prestatie is, het is per slot van rekening de historie.

Waar Polanski wel integer mee omgaat. Hij is niet op een valse noot te betrappen, in die zin dat de grote muziek achterwege wordt gelaten en de gruwel veelal aan beelden wordt overgelaten. Indrukwekkend, maar als film hort en stoot het als een geschiedenisles van datum naar datum.

En dat over het Getto van Warschau afgewisseld met kil geweld van beestachtige Duitsers en Szpilman als leidraad. Het lot van de Joden in het algemeen maakt daar meer indruk dan dat van de tere pianist en zijn familie. Je zit zo in wezen bijna naar een veredelde documentaire te kijken.

Zo'n karamel scène werkt dan wel, maar pas in het afsluitende deel, wanneer het leed van de eenzame onderduiker en alles wat daarbij komt kijken, de ruimte krijgt, heeft Polanski de balans van een film en het relaas te pakken. Daar had hij verhoudingsgewijs meer tijd aan mogen besteden.

Prachtige film van regisseur Polanski. De film verteld het indrukwekkende levensverhaal (of beter gezegd overlevingsverhaal) van de Poolse pianospeler Wladyslaw Szpilman, die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn volledige familie verliest en zelf moet zien te overleven in het door de Nazi's bezette Polen.

Adrien Brody levert een briljante tour-de-force af als het titelfiguur en kreeg hiervoor terecht een Oscar. Je voelt als kijker zowaar de pijn die hij te verduren heeft in de barre omstandigheden waarin hij jarenlang moest zien te overleven.

Een bijzonder aangrijpend verhaal die moeiteloos de aandacht voor twee en een half uur vast weet te houden.

Deze film vertelt je het ingrijpen van de Duitse behandeling van de Joden in Polen. Vooral de stad Warschau en vooral het overlevingsverhaal van de pianist Wladyslaw Szpilman die door Polanskiprachtig in beeld, geluid, ellende, angst en vooral vele stiltes gevolgd wordt.

Wie de jodenvervolging onder WOII wil volgen moet deze film zeker zien. Een meesterwerk dat op de 17de plaats in de top staat. Pianist Wladyslaw Szpilman (Adrien Brody) krijgt terecht een oscar voor zijn vertolking als pianist.

Aanbevolen. En deze 2,5 uur lange film is geen enkel ogenblik.

Punten geven aan zo'n waargebeurd meesterwerk is niet eenvoudig.

Vandaar de max of 5,0plus voor dit prachtige, maar zeer pijnlijk verhaal.

Deze film moet men gezien hebben om de oorlog te begrijpen.

Geweldige film om naar te kijken. Het vertelt echt een verhaal en is niet zo'n standaard tweede wereldoorlog film. Vooral de beelden en de stille momenten maken het een goede film. En ook zeker door de geweldige hoofdrol van Adrian brody is het de moeite waard om naar te kijken!