The Green Mile (1999)

Sorry. Ik vind dit geen jeugdfilm.

Alleen de mensen die deze film niet kunnen waarderen, geven hem deze benaming.

Ik zag deze film al op mijn 6e. En dat is nog niets vergeleken wat mijn broertje toen keek. (Saw, the exorcist etc.)

Hij heeft een grote indruk op mij achtergelaten.

Echter een tijdje terug voldeed hij nog steeds, en hopelijk de volgende kijkbeurt weer.

Imo Belachelijk dat kinderen zo jong naar dat soort films kijken.

Op deze leeftijd heeft een kind nog totaal geen benul wat het onderscheid is tussen realiteit en fantasie.

Op die manier forceer je een kronkel in de hersenen die je een leven lang bijblijft.

Natuurlijk is dit geen jeugdfilm. De doelgroep was immers Stephen King lezers.

Maar dit is sowieso niet een van King's engste (beste) boeken, en daar heeft Darabont naar mijn mening dan ook nog zodanig de scherpe kantjes vanaf gehaald, en er zo een Disney sfeertje aan meegegeven dat het wel overkomt als een jeugdfilm.

Een film als deze lijkt me niet zo erg om te kijken als je jong bent. Dat je films als Saw kijkt op je 6e vind ik idioot en buiten proporties... Ik hoop dat je ouders daar dan wat van gezegd hebben?!

Ik denk eerder dat veel fans dit nogal een pejoratieve benaming vinden voor een film die zij als inspirerend en diepzinnig beschouwen. Toch is dit, door zijn uitwerking althans, echt een jeugdfilml. Komaan, zo een kinderlijk simpele karikatuur als John Coffey of die kwaaie Percy, daar zie je als volwassene/jong adolescent toch zo doorheen?

"Pejoratieve benaming" "Adolescent".

Mooie woorden. Ik ben jaloers op je woordenschat. En dat is geen sarcastische opmerking!

Maar ik kan mij niet herinneren, dat het in een enkel opzicht zou lijken op een jeugdfilm. Je hebt mij nu te nieuwsgierig gemaakt, ik zal hem binnenkort nog eens proberen te bekijken.

Jeugdig in de zin dat het zo sprookjesachtig is. En natuurlijk het happy end. Het is allesbehalve realistisch en redelijk tam in de zin dat er nergens echt grenzen overschreden worden.

Een grote, dikke neger die kanker uit iemand zuigt?

En natuurlijk de goed/kwaad verbeelding die op een haast kinderlijke manier gebracht wordt (zoals yeyo al zei). Er is geen grijs in de film te bekennen. Heel makkelijk op te pikken door de jeugd.

Zowel The Green Mile als The Shawshank Redemption zijn films die ik als tiener erg goed vond, en die nu (jaren later dus) flink door de mand vallen. Te braaf, te veilig, te doorzichtig en te zwart/wit. Qua beeld en geluid zijn de films tamelijk conservatief en door de zwart/wit typering van de personages en hun emoties, maken de films uiteindelijk geen enkele indruk. Je krijgt weinig tot niets mee om over na te denken.

Waarom zou ik eerst beweren dat er nergens grenzen overschreden worden en daarna een voorbeeld geven van een gewaagd iets?

Hoezo gewaagd? Dat komt toch uit het boek neem ik aan?

Ik zie ook niet in wat er speciaal zou moeten aan zo een Pater Damiaan/Moeder Theresa achtige figuur. De nobele genezer is toch een fenomeen van alle tijden?

Volgens mij begrijpen jullie mij verkeerd.

Eerst zeg ik dat dit een tamme film is en nergens grenzen overschrijdt. Die scène gaf ik als voorbeeld hoe sprookjesachtig het is.

Daarom zei ik daarna:

Waarom zou ik eerst verkondigen dat het geen gewaagde film is om daarna een voorbeeld te geven van een gewaagde scène.

Als dat zo zou zijn, zou ik nogal tegenstrijdig zijn.

Ah zo, dan heb ik je verkeerd begrepen. Ik dacht dat je het sarcastisch bedoelde. (niet evident om op internet vast te stellen)

Maar als je zelf toegeeft dat dit een tamme film is, is het toch wel zeer begrijpelijk dat velen 'm waardeloos vinden?

Ik snap ook wel waarom vele hem waardeloos vinden. Ik hecht zelf weinig waarde aan het feit of een personage diep uitgedacht is of echt een zwart-wit relatie heeft.

Als ik meegevoerd wordt, word ik meegevoerd .

Verder is velen misschien wat overdreven, gezien de status. Misschien moet je er vele wat kritischere kijkers achter moet zetten.

Ik heb overigens ook nergens beweerd dat ik het raar vind dat mensen hem slecht/matig vinden.

Maar ik zie je langs de andere kant wel juichen dat de film op nummer 3 staat nu. Een film die je gewoon meevoert, maar waar je zelf wel enkele gebreken van inziet, verdient zo een hoge positie toch niet?

Er zijn genoeg films die ik om een onverklaarbare reden ook zeer sterk vind en zelfs met 5* bekroon (Blood in Blood out, Poison Ivy). Maar langs de andere kant ben ik mij wel bewust van de inferioriteit van deze films en zou ik ze niet eens een plaats in de top 250 gunnen, laat staan één in de top 3.

Ik zie het niet als gebreken. Zoals ik al aangaf hoef ik geen personages met 35 diepere lagen. Als ik gewoon (emotioneel) meegevoerd word, wat maakt mij het dan uit?

Dat is uiteindelijk toch waar het om gaat... geprikkelde zintuigen en emoties opwekken.

Bovendien juichte ik eerder omdat Godfather (welke ik toch een stevige 3e achtte) een plaats zakt. Niet zozeer omdat deze er eentje stijgt.

Na deze film voor het eerst lang geleden gezien te hebben, vreesde ik het ergste. Namelijk dat ik ook tot diegene zou behoren die deze film in hun tienerjaren waardeerde, maar hier tegenwoordig geen enkele voldoening meer uit weet te halen.

De film wist al gelijk weer allerlei herinnerigen op te halen. Met name het begin waarbij Edgecomb in het bejaardentehuis zit en emotioneel wegloopt na het zien van de tv-beelden.

Vervolgens wist de film mij nog steeds erg te boeien en was ik wederom erg onder de indruk van de hele 'magie' die van het scherm af te lezen valt. Er wordt goed gewisseld tussen momenten met humor en de wat treurige momenten. Ik zie daar dan ook een duidelijke balans tussen.

Bij het moment dat Edgecomb samen met Cofey die film gaat bekijken, waar Edgecomb later in zijn leven (begin van de film dus) zo emotioneel van wordt, kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel. Erg mooi staaltje cinema. Vanaf dat moment weet de film toch wel zijn emotionelewaarde vast te houden.

Gelukkig weet deze film me na al die jaren toch nog te overtuigen van zijn schoonheid. Een film met een lach, maar ook zeer zeker een traan, welke toch nog bij mij als een paal boven water staat op de 1e postie.

Verdient deze film een plaats 3 in de top 250?

Waarom niet?

Geweldige film met een heel ontroerend einde. Was trouwens ook één van de eerste films die me emotioneel zo kon raken.

Kijk hem maar nog een keer, dan stelt de film niks meer voor.

Wat een onzin, praat voor jezelf, de film inmiddels al 10 keer gezien en nog steeds even mooi en aangrijpend. En blijkbaar denken heel erg veel mensen er hier zo over want hij staat op nummer 3 in de top250. Kan je het niet mee ens zijn, maar het is een feit dat hij daar staat. En terecht mijn inziens.

Ik steun James, dit is gewoon een prachtfilm, van begin tot eind!

Inderdaad. Ze zenden het trouwens zo vaak uit op televisie en ik bekijk hem vaak. En hij blijft super.

kwalliteits film

Hier zal iedereen wel mee eens zijn: Dit is een prachtige film.

Ik kom er nu pas achter dat dit een verhaal van Stephen King is! Grappig

Dat jij 'm op televisie gaat kijken Hij duurt al 188 minuten dus met alle reclames tussendoor zit je op tv makkelijk 4 uur te kijken.

Ik weet niet wat het is bij deze film maar ik kan hem gewoon niet hebben. alles irriteert mij aan deze film en vooral Tom Hanks srry fans. Ik weet alleen niet waar het door komt soms heb je dat gevoel dat er gewoon iets niet klopt.

Kan ik me haast niet voorstellen, maar goed...