Spellbound (1945)

Prachtige zwart-wit Hitchcock film. De balans tussen suspense en romantiek is sterk. Mooie en sfeervolle klassieker. Zeer goed.

Gemier over psycho-analyse en een tergend traag eerste uur helpen Spellbound niet echt, maar een paar uitstekende scenes (met een scheermes en een pistool, dan zeg ik genoeg), een plottwistje en Dr. Brulov helpen de film over het dode punt heen. De scene in de droom waar Peck naar beneden rent hoort echt bij de mooiste die ik ooit gezien heb, dat dan weer wel. De romance was verder zozo.

3*.

Opnieuw een zeer interessante film van Alfred Hitchcock. Beetje vreemd eigenlijk dat ik de parodie hierop 'High Anxiety' van Mel Brooks wel al had gezien, dus veel dingen kwamen best bekend voor. Het is toch weer een typische Hitchcock. Geweldige muziek en een ijzersterk verhaal. En erg spannend. Het begin was wel wat saai, maar je kan niet alles hebben.

De cast was voortreffelijk. Een prachtig duo Bergman en Peck (mijn oma was vroeger verliefd op hem:p Snap dat ook wel, zeer charismatische man). De overige cast is ook sterk, maar vallen een beetje in het geniep door de hoofdrolspelers.

Opnieuw de juiste muziek gekozen door HItchcock. Paste erg goed bij deze spannende film. Één van de meest mooie scene's, misschien eigenlijk wel de mooiste scene is de droom van Peck. Zag er erg goed uit.

4*

Spellbound

Zeer vermakelijke film die toch niet als een Hitchcock aanvoelt. Kan niet direct zeggen van "dat daar, daar gaan ze de mist in" maar volgens het boekje dat bij mijn dvd zat blijkt vooral Selznick, de producer, zijn stempel op de film hebben gezet en ligt het waarschijnlijk daar aan.

Er zitten weer een aantal memorabele stukken in waaronder de droomscène, die blijkbaar ook niet door Hitchcock zou zijn gefilmd, maar ook de plottwist op het einde die ik niet zag aankomen. Michael Chekhov (Brulov) is samen met het charismatische duo Peck en Bergman trouwens ook geweldig.

Wat ik ook spijtig vond was dat er geen gebruik van schaduwen wordt gemaakt wat Hitchcock toch wel kenmerkt. Ook zijn bekende close ups worden volgens mij maar één keer in de film gebruikt.

4*

Beetje wisselend tussen goed en matig vond ik dit. Het begin is even stroef, maar toen eenmaal het verhaal liep, vond ik het wel een aangename film over shrinks, psycho-analyse en dat soort dingen. Te uitleggerig soms, maar dat die fenomenen waren toch ook niet zo heel bekend toenterijd.
Die droom-sequentie van Dali was natuurlijk een verfrissende gave scene in een verder standaard thriller met wel een leuk twistje op het eind. Ik had alleen gehoopt als twist dat Peck zelf alsnog Dr. Edwardes bleek te zijn oid, maar ja dat zat er niet in. Wat me overigens tegenviel was de muziek. Wel meer films uit de jaren '40 en '50 hebben last van bombastisch getrompetter en zulks, maar hier viel die zeikerige melodie + het overdadige gezwel wel extra op.

Als ik goed tel is dit mijn 32ste Hitchcock alweer, opvallend is wel dat ik uit Hitchcock's 'stomme' periode en zijn jaren '40 films nog redelijk veel moet zien. Spellbound mag alvast bij Hitchcock's betere films gerekend worden aangezien er weer aardig wat suspense in deze film zit en het ook op technisch gebied bovengemiddeld is. Mooie surrealistische droomsequenties waar ik wel van hou en die de film zeker en vast ook nog eens een meerwaarde geven. Verder houdt Hitchcock de neppe buitenscènes (gelukkig) wat achterwege en was het camerawerk ook niet slecht (al had ik wel het gevoel dat er hier weinig schaduwspel terug te vinden was). De cast was zeker niet slecht, zeker met een Ingrid Bergman en een Gregory Peck op de affiche. Al was het vooral Bergman die ik ook al van films als Casablanca en Notorious ken, die de sterren van de hemel speelde als Constance. Verder sluit ik me aan bij iedereen die James Stewart en Cary Grant beter of memorabeler vinden dan Gregory Peck, maar het zijn dan ook twee acteurs die een stuk meer voorkomen in Hitchcock's films. Verder was dit weer de zoveelste spannende klassieker van de Master of Suspense die geen moment verveelt.

4.0 sterren

Prima film van Hitchcock alleen had ik toch een beduidend uitbundigere film verwacht van een man die zo vol is van de psychoanalyse. De film blijft op een enkel moment na wat timide en ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Moet wel bekennen dat ik onder de indruk was van Dali's droomsequentie en de scene met de enorme hand met revolver. Erg effectief. Moet ook bekennen dat ik Gregory Peck een beetje gemiscast vond. Truffaut had het over zijn ogen die te weinig zeiden en daar kan ik me in dit geval bij aansluiten, niet zijn type rol. Toch is Spellbound een degelijke Hitchcock.

Goede film van Alfred Hichcock, die van begin tot eind meer dan vermakelijk is, maar toch net dat beetje mist om de topper te zijn, die andere Hitchcocks wel zijn.

ingrid Bergman is een fijn actrice en acteert prima. Gregory Peck doet het hier iets minder, maar wel voldoende. Grote minpunt van de film is dat ik het nogal ongeloofwaardig vond dat Bergman als een blok voor de van moor verdachte Peck valt, ondanks zijn toestand e.d. Dat ging er bij mij niet helemaal in.

Verder is het echter een prima film met verrassende plotwendingen, een interessant verhaal en zelf een paar mooie droomscene's. Die Dr. Brulov is trouwens geweldig. Erg mooie rol was dat. Jammer dat het soms iets te uitleggerig is, maar goed dat is nu eenmaal wel vaker het geval bij een Hitchcock. Gemiddelde Hitchcock, maar bovengemiddelde film.

3,5*

Sterke Hitchcock film met een erg goed verhaal, dat tot het einde toe spannend blijft.

Goed geacteerd en mooi gebruik van muziek.

4 sterren

Een van de betere films van Hitchcock die het voor mij behalve het degelijke acteerwerk van Bergman en Peck toch vooral moest hebben van de visuele hoogstandjes, zoals o.a. de droomscènes, de scène met de openzwaaiende deuren en de zelfmoord scène op het einde. Ook zeer goed gekozen in deze best wel spannende psychologische thriller vond ik de soundtrack van Miklós Rósza.
Het onderwerp, de psychoanalyse, blijft voor mij nog steeds een interessant onderwerp, hoewel ik geen waarde hecht aan de therapie op de divan en ook niet over de droomuitleg van Freud en o.a. Jung. Voor mij zijn dromen slechts een middel om tot zelfkennis te komen want in de surrealistische droomwereld kan jij jezelf nooit voor de gek houden. In die wereld ben jij puur jezelf. Ik ben van mening dat dromen echter niets voorspellen en ook niets over jouw verleden zeggen.

4,0*

Hitchcock middenmotor of verwachten we te veel van de meester ?

In ieder geval die psychiatrie, waaruit uiteindelijk altijd een oplossing kan worden gepuurd, vond ik toch wat te ver gezocht en fantaisistisch.

Hitchcock blijft echter bij zijn woord : hij heeft naar het einde toe altijd een verrassing in petto voor de kijker....en ook nu was hij even te zien.

Een innemende, charmante acteur als Gregory Peck had het moeilijk om boosaardig te kijken.

Michael Chekhov kreeg m.i. terecht een Oscarnominatie.

Stijlvolle Hitchcock thriller die zo nu en dan wat gedateerd overkomt maar voor de rest nog staat als een huis.De sfeervolle beelden en sterke dialogen zorgen voor puur filmgenot en ook de soundtrack (hoewel soms erg aanwezig) is sterk.Naar het einde toe wordt het ook lekker spannend met als resultaat een bevredigende climax.Een minpuntje is de rol van Peck die niet echt overtuigd maar de overige rollen (Bergman,Carroll) vangen dat aardig op.Al met al een mooie film die niet tot Alfred Hitchcock's allerbeste behoort maar toch nog het predikaat erg goed verdient.

Uitstekende film waarin het nieuwe hoofd van een psychiatrische inrichting niet de beroemde dokter is die hij beweert te zijn. Eén van de eerste films over psycho-analyse met een plot dat goed in elkaar steekt. Een aantal bijzondere en sterke shots en een mooie, surrealistische droom-scene die overigens niet door Hitchcock zelf werd gemaakt maar door Salvador Dali.

Zonder twijfel een van de meest ongeloofwaardige films van Hitchcock. In een zeurderig verhaal over Freudiaanse technieken en een onaannemelijke romantische relatie tussen een psychiater en een schizofrene patiënt vergeet Hitchcock om echte spanning in te bouwen.

Aan het stuntelige acteerwerk van Gregory Peck is te zien, dat hij nog aan het begin van zijn carrière stond. Eigenlijk is Ingrid Bergman de enige, die zich in ondankbare rol een beetje staande kan houden in deze gekunstelde, quasi intellectuele film.

Briljante Hitchcock. En wat een actrice is die Ingrid Bergman toch! Dit keer als vrouwelijke psychiater Constance. Ze is koel, wat zeg ik een ijspegel en geloof niet in liefde. Maar dan komt Dr. Edwardes ten tonele en smelt ze als sneeuw voor de zon. Prachtig verbeeld door Hitchcock met een shot van openslaande deuren. Hierna ontrolt zich een zeer sterk en mysterieus plot. Visueel is sowieso genieten geblazen in deze film met de droomsequentie ontworpen door Salvador Dalí als absoluut hoogtepunt. Aan het einde is er een skiscene die helaas de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan maar dat mocht de pret niet drukken. Alles klopte aan de film:het plot, de dialogen en ook de vindingrijke cinematografie en een fantastische cast. Met Ingrid Bergman als onbetwist hoogtepunt.

"Good night and sweet dreams... which we'll analyze at breakfast."

Een psycho-analiste wordt verliefd op de nieuwe directeur van de psychiatrische instelling waar ze werkt. Als blijkt dat hij lijd aan amnesia ontfermt ze zich over hem.

Ingrid Bergman speelde een prima rol als Dr. Petersen, in ieder geval beter als haar rol in Notorious. De (hier nog erg jonge) Gregory Peck speelde ook een prima rol, alleen ben ik het wel met Hitchcock eens dat zijn gezichtsuitdrukkingen te wensen over laten.

De film komt langzaam opgang met een soort romance tussen de psycho-analiste en haar directeur. Als eenmaal blijkt dat er iets aan de hand is met de directeur ontstaat een mysterieuze zoektocht naar zijn ware identiteit en het lot van de echte directeur. Oude films over psychologie zijn altijd moeilijk serieus te nemen omdat het zo fantastisch overkomt, ook hier moest ik vaak denken aan het werk van Edgar Allen Poe als Peck weer een aanval kreeg (nu deed Hitchcock dat als Poe-fan natuurlijk met opzet).

Spellbound is geschoten in Hitchcock's mooie zwart-wit fotografie. De film bevat een aantal leuke symbolische verwijzingen naar het psychologische, het openen van deuren bijvoorbeeld. De briljante droomscène is ontworpen door Salvador Dali, helaas duurde die vrij kort. Er zat ook een geniaal shot in de film van een geweer dat zich op het publiek richt en dan voor een milliseconde rode vonken laat zien, dat moet veel hartverzakkingen hebben opgeleverd destijds.

Componist Miklos Rozsa gebruikt hier voor het eerst de Themerin, een instrument dat later veel in Sciencefiction-films gebruikt zou gaan worden.

Hitchcock heeft zijn cameo halverwege de film als een man die uit een lift komt. Spellbound is een van de eerste keren dat Hitchcock zijn interesse voor psychologie en Freud toont, later zou hij deze onderwerpen veel vaker in zijn films naar voren laten komen. Het zou me niets verbazen als Argento en Bava het scheermes uit deze film van Hitchcock hebben overgenomen, al is het natuurlijk ook eerder gebruikt in film.

Ik had mischien iets te hoge verwachtingen voor deze film, terwijl veel mensen het als een van Hitchcock's 'mislukkingen' beschouwen. Door het scheermes op de poster had ik in ieder geval een iets spannendere film verwacht. Toch was de film wel vermakelijk, met name de zoektocht en de cryptische droom vond ik toch wel erg leuk gedaan. De uiteindelijke ontknoping was ook geslaagd.

Weet niet zo goed hoe ik deze film van de meester moet beoordelen. Vind het niet een van zijn beste, maar zoals alle Hitchcock is de film wel erg vermakelijk en alles behalve slecht.

“Good night and sweet dreams... which we'll analyze at breakfast.”

Een echte Hitchcock film. Spellbound gaat over psychoanalyse en moord, maar verandert naarmate de film vordert ook in een liefdesverhaal. Maar dan wel een liefdesverhaal zoals alleen Hitchcock dat kan vertellen. Duister, tragisch maar ook hoopvol, en de ijskoude Bergman en de met zichzelf worstelende Peck zijn sterk samen. Vooral Bergman is fantastisch op dreef (misschien wel haar beste rol). Het verhaal over psychoanalyse was voor die tijd baanbrekend, en Hitchcock heeft met Spellbound een geweldige film over dit onderwerp afgeleverd. En Bergman laat weer eens zien waarom ze één van mijn favoriete actrices is.

Mindere film van Hitchcock, met name door het niet al te boeiende verhaal. De liefdesperikelen tussen Peck en Bergman zijn flauw en weinig overtuigend. Peck acteert hier sowieso nogal vlak, Bergman doet het daarentegen wel aardig. De film kent enkele aardige scènes, waaronder de droomscène van Dali. De skiscène is dan weer, zelfs gemeten naar de standaarden van die tijd, van een bedroevend niveau. Naar het einde toe volgt er nog een plottwist, maar die kan het niet al te interessante verhaal niet redden. Spannend is het overigens ook nergens.

Een redelijk interessante mystery film die helaas bijna voortdurend wordt genekt door ongeloofwaardige romantiek en een vervelende traagheid. Ingrid Bergman neemt de rol aan van psychiater en would-be detective Petersen die een onopgeloste moord moet uitpluizen. De vermoedelijke moordenaar lijdt echter aan een soort dissociatieve amnesie en moet stapsgewijs via psychoanalyse zijn verleden blootleggen. Bijgevolg worden er verschillende emotionele reacties 'getriggerd' totdat alle puzzelstukjes samenvallen. Het probleem is echter dat het mysterie te vaak op de achtergrond belandt en voorrang moet verlenen aan een duffe en geforceerde liefdesrelatie tussen de twee hoofdrolspelers. Het vertrouwen dat Petersen stelt in 'J.B.' is in mijn ogen volledig misplaatst en doet afbreuk aan het verhaal. Er zijn ook veel zaken die (onbedoeld) op de lachspieren werken. Denk aan de politie-inspecteur die een brilletje tekent op de foto van Petersen, de karikaturale dokter Brulov, de hopeloze rear projection tijdens de skiscène en uiteindelijk de vergezochte, maar verwachte twist in functie van het happy end. De typische Hitchcock comic relief in de vorm van de opdringerige hotelgast uit Pittsburgh mist zijn uitwerking dan weer volledig. Dit alles gecombineerd met een bijzonder traag verloop verhindert zowat elke kans op inlevingsvermogen. Het enige dat me bijblijft is de mooi vormgegeven droomscène à la Dali, alsook enkele knappe POV shots.

Met Spellbound maakte Hitchcock z'n eerste echte psychologische thriller. Traditioneel wordt in een misdaadverhaal vaak iemand ten onrechte verdacht, maar hier is het de held zelf die denkt dat hij een misdaad begaan heeft. Theorieën over schuldcomplex, verdringing en geheugenverlies zijn vooral een uitgangspunt voor een spannende intrige die zich ten dele in het hoofd van de protagonist afspeelt. Helemaal ernstig en realistisch is het niet; er worden ook grapjes gemaakt over psychoanalyse.

Gregory Peck speelt een hoofdpersonage met een gebrek. Ingrid Bergman is de therapeut die hem helpt om via associaties en droomanalyses in de donkere krochten van z'n psyche te graven. Van haar zachte stem gaat iets troostends en bemoedigends uit. Hun kussen duren maximaal vijf seconden, om niet gecensureerd te worden. Tussen twee nevenpersonages bestaat een tegenstelling. De hoteldetective schept op over z'n bekwaamheid, maar wordt in het ootje genomen. De bejaarde mentor houdt zich van de domme, maar blijkt hun voorwendsels te doorzien. Leo G. Carroll heeft een geweldige karakterkop.

De droomscènes van Dalí vertonen gelijkenissen met z'n eigen schilderijen en met het surrealisme van Buñuel. Verdrongen herinneringen worden vervormd weergegeven. Een stuur wordt een verwrongen wiel (wheel in het Engels). De algemene stijl sluit aan bij de noirperiode, met schaduwen, weerspiegelingen en rook. Opengaande deuren staan symbool voor de herinnering. Twee scènes gebruiken vals perspectief. Het glas melk met het vergif is enorm groot, net als de revolver en de nephand kort voor het einde.

De muziek van Miklós Rózsa is rond twee thema's opgebouwd: het lyrische liefdesthema met violen en het mysterieuze thema van het schuldcomplex. Voor dat laatste wordt de theremin gebruikt, een vroeg elektronisch instrument dat een beetje klinkt als een zingende zaag.

Als thriller niet echt superspannend maar als plot heel degelijk en goed uitgevoerd , met name de dromen

en het spoor dat zo gevolgd word komt degelijk en geloofwaardig over .

Hitchcock met een typische suspence-film, dit keer aangekleed met de nodige psychoanalyse. Nieuw voor die tijd en ik kan me voorstellen dat dit toen wel een impact had. Maar ondertussen lijkt de film met momenten wel verouderd. Al blijft het suspence-gedeelte nog best goed overeind.7

De grote troef is Ingrid Bergman in de oorlogsjaren groot was geworden met Casablanca, The Bell's of St. Mary's en For Whom the Bell Tolls. Met Gaslight had ze zelfs al een Oscar gewonnen. Ze was één jaar ouder dan Gregory Peck en had toch wat twijfels met Peck als casting voor love intrest. Dat valt gelukkig mee, al is er niet al te veel chemie tussen beiden. Hitchcock had ook z'n werk met Peck die niet al te sterk is in gezichtsuitdrukkingen. Voor mij is de acteur pas echt groot geworden in de jaren '50 met diverse titels als The Gunfighter, Roman Holiday en Moby Dick.

De film kan rekenen op mooie muziek en de droom sequence naar de werken van Dali. Maar de basis blijft nog altijd de whodunit. Je blijft als kijker wel benieuwd naar het verloop van het verhaal, maar Hitchcock slaagt er niet echt in om de spanning had op te bouwen, zoals we dat van hem gewoon zijn.

De eerste film over psychoanalyse is geschreven door ervaringsdeskundige Ben Hecht, uitstekend geregisseerd door Alfred Hitchcock en heeft Bergman ideaal gecast in de hoofdrol. Maar Gregory Peck overtuigt niet als de nieuwe leider van een psychiatrische instelling die zélf kampt met een nog te verklaren trauma en de prachtige Oscarwinnende score van Miklós Rósza wordt veel te overdadig gebruikt en verpest de meest dramatische scènes. De skiscene is één van de meest onbeholpen momenten uit het Hitchcockcanon. Er valt veel te bewonderen, maar de minpunten zijn te groot om te kunnen spreken van een goede film.

Toch wel een bijzondere Hitchcock waarbij hij de psychoanalyse van Freud centraal plaats in zijn film over een man die ervan overtuigd is een moord te hebben gepleegd, maar voorts lijdt aan amnesia.

Het is aan de mooie en charismatische dokter Petersen om uit te pluizen hoe de vork aan de steel zit. Uitstekende rol overigens van Ingrid Bergman die haar rol moeiteloos draagt. Met Peck had ik meer moeite. Vrij houterig en emotieloos. Dan vond ik hem bijvoorbeeld in Roman holiday een stuk beter presteren.

Hitchcock zou Hitchcock niet zijn zonder suspense en fraaie camerawerk. Hoewel dat laatste niet altijd aanwezig was. De skiscène was bijvoorbeeld niet geweldig, dit in tegenstelling met het perspectief van de camera in de scènes met het melkglas of de slotscène met de revolver.

Ha, la Maison du Docteur Edwardes. Momenteel vertoont de Brusselse Cinematek een nagenoeg integraal Alfred Hitchcock retrospectieve. Kan je geloven dat ik er warempel in geslaagd ben om alle vertoningen van de films uit zijn David O. Selznick periode te missen? Het zijn er wel degelijk vier en niet drie, zoals hierboven verkeerdelijk beweerd wordt. Dan maar beroep doen op de Franse Carlotta box set - what's in a name? Er zijn bepaalde films van Hitchcock die haast uitsluitend in Franse kringen geapprecieerd worden, waardoor je gerust kunt stellen dat de Fransen een gedeelte van de mans oeuvre gekoloniseerd hebben en ze nu enkel nog onder Franstalige titel mogen bestaan. La Maison du Docteur Edwardes. Dat is toch veel poëtischer dan dat suffe 'Spellbound'? Dat we nooit Dr. Edwardes, laat staan zijn 'maison' ooit te zien krijgen, draagt enkel bij aan de mystiek. Spellbound? Connais pas! Het valt mij op dat Hitchcock door een angelsaksisch/internationaal publiek in een nogal nauw keurslijf gedwongen wordt. Vaak neemt men Psycho of zo als maatstaf, alles dat niet even spannend of griezelig is, is dan bij voorbaat zogezegd minder goed. Gelukkig weten de Franse cinefielen nog weg te dromen bij de geneugten van klassiek Hollywood van weleer. Ik droom gezellig met hen mee. Spellbound is zowat het summum van een traditioneel Hollywood melodrama, waar de hele intrige en het Freudiaanse verhaaltje maar een pretext is om twee aantrekkelijke sterren te laten zwijmelen. Wat zonde dat er anno 2025 zo weinig hopeloze romantici overblijven. De notie dat Bergman verliefd wordt op een man die ze enkel bij zijn initialen kent, dat is toch weergaloos? Hoe ze zich in de drukke lobby van het 'Empire State Hotel' stort in de hoop van haar anonieme geliefde te treffen. En vervolgens een gewaagde ontspanning per trein door de New Yorkse periferie. De dynamiek tussen Bergman en Peck, waar zij zich erg moederlijk ontfermt over Peck, die zich eerder stuntelig en jongensachtig gedraagt, zou ik zelfs vrij gedurfd en modern durven noemen. In het Italiaans heet de film trouwens 'Io ti salverò'. Ik zou eeuwig met je wegglijden op de skipiste van een 'o' met un accento grave.

Herziening. Dit viel me heel goed mee en denkelijk beter dan mijn eerste kijkbeurt van 6 j geleden. Het viel voor mij allemaal prima op zijn plaats; het script, de acteurs, de muziek, de mooie cinematografie, de humor, de suspense. En de aanpak van het complexe onderwerp psycho-analyse; ga er maar aan staan. Hitchcock slaagt erin om Freud op een entertainende manier mee te nemen, zoiets kon hij als geen ander, in één van de eerste Hollywoodfilms met dit onderwerp. De bekroonde score van Miklos Rosza klonk mij zeer mooi in de oren, en sluit qua muzikale aanpak aan bij soortgelijke andere topscores van die tijd (ik denk aan films als Rebecca en Laura). Voor mij is dit een echte topfilm van Hitchcock en de jaren veertig cinema in het algemeen. De aanwezigheid van Bergman doet hier ook wel goed aan.

hitchcock challenge # 48

Deze heb ik al vaak geprobeerd, immers van mijn favoriete regisseur, met en van grote namen als Bergman, Peck, Selznick en te weinig Dali, en dan nog toptalenten bij script, muziek en camera. En het resultaat van deze zoveelste herziening? Nou ja, de jonge Gregory Peck is íéts beter en iets minder houterig dan ik me herinner, en de onthulling op het einde is sterk en goed gespeeld, maar verder is dit toch een ongemakkelijke mix van whodunit, romantiek en psychologie van de koude grond, alles natuurlijk extreem stijlvol gebracht (en enorm succesvol aan de kassa, naar ik heb begrepen), maar nèt niet echt de moeite waard. Nou ja, tot de volgende keer proberen dan maar (die misschien wat eerder dan déze keer komt vanwege die heerlijke Rhonda Fleming van bij het begin).

Fijne herziening gehad met deze oerdegelijke Hitchcock. Ik kon me er niets van herinneren van de eerste kijkbeurt en misschien maar goed ook, want het is zeker een voordeel om de twist op het einde niet te kennen.

Het hele verhaal draait rond de vraag wie het personage van Gregory Peck nu eigenlijk is en wat er gebeurd is met de echte dokter Edwardes. de hele opbouw zit goed in elkaar en de suspense wordt steeds verhoogd naar het einde toe. Vooral de droomscène in Dali-stijl steekt er stevig bovenuit, maar ook de scènes in het hotel en bij Dr. Brulov worden spannend gebracht.

Qua acteerwerk is het toch vooral Ingrid Bergman die hier de meubelen redt. Het is altijd leuk om haar bezig te zien, want ze is een erg fijne actrice met een leuke uitstraling. Gregory Peck vond ik na verloop van tijd een beetje tegenvallen met het voortdurend flauwvallen. De bijrol van Checkov is er wel eentje om te onthouden. Als ik een typische psychiater zou moeten omschrijven, zou hij eruit zien zoals hem.

Goede Hitchcock, maar nu niet meteen eentje uit zijn bovenste lade. Daarvoor is het iets te gemiddeld qua niveau.

3.5*